Welkom. Je laatste bezoek was donderdag 17 mei 2012 07:46.
Dit onderwerp heeft 177 reacties, en bestaat uit 8 pagina's. Je bent momenteel op pagina last van 8.
De laatste reactie is geplaatst op 03-12-2010 23:26.
[ Baby met slaapprobleem - Laatste pagina ]
- Lemoos, haha, leuk dat soort reacties (vooral die zure vrouwen
) Ik kreeg vooral met de doek veel bezorgde reacties 'kan ze er niet uitvallen? is ze wel warm genoeg? doe je voorzichtig?'
Ik heb mijn dochter inderdaad nooit laten huilen (nog steeds niet). Wiegen eigenlijk nooit gedaan, wel aan de borst in slaap laten vallen. Ik heb er ook nooit iets 'tegen' gedaan, zo rond dat ze 1,5 was gaf ze zelf aan dat ze in haar bedje wilde na het drinken. Doorslapen deed ze vanaf een maand of 16 denk ik. Bij vlagen ook niet hoor, kinderen worden nu eenmaal wakker 's nachts (volwassenen ook, maar wij slapen meteen weer verder en merken het daarom niet)
Wat het probleem is met laten huilen, is dat je de schade niet kunt zien. Het is niet eens zozeer de band, alswel vertrouwen in hulp bij het verwerken van emoties, en schade in/aan de hersenen. In de eerste 6 maanden (grofweg) wordt in de hersenen bepaald wat het basisniveau is aan stress, waar je het de rest van je leven mee moet doen. Door stress van bijvoorbeeld laten huilen wordt dat basisniveau te hoog (of te laag, maar dat voert wat ver om hier uit te leggen). Dat betekent dat je later vatbaarder bent voor stress bijvoorbeeld, je 'status quo' ligt hoog. Maar dat niet alleen, een baby is afhankelijk van zijn verzorgers voor de regulatie van emoties. En dat is belangrijk, want in die periode doe je het vertrouwen op dat je voor verwerken van emoties bij anderen terecht kunt. Mis je die ervaring in die eerste periode, dan doe je dat vertrouwen niet op, en daar kun je later last van krijgen: bijvoorbeeld dat je jezelf niet goed durft te uiten tegenover anderen, alles opkropt omdat je je emoties niet kunt laten reguleren door anderen.
In de eerste twee jaren worden een paar delen van de hersenen nog volledig gevormd, o.a. die delen die met emotieverwerking te maken hebben. Daarvoor is het superbelangrijk dat emoties op de juiste manier verwerkt worden. Er worden allemaal 'paadjes' aangelegd in de hersenen, elke ervaring is een paadje die zijn uitwerking heeft op de hersenontwikkeling.
En dat hogere cortisolniveau wat ik noemde heeft ook invloed op groei, je weerstand en dat soort dingen.
Het is trouwens zo dat karakter losstaat van opgelopen schade door te hoge cortisol in de eerste maanden: dreumesjes die heel open en vrolijk zijn, kunnen bijvoorbeeld toch een meetbaar te hoog cortisolniveau hebben (en omgekeerd). Je kunt het dus ook in die zin niet zien aan de buitenkant. Het heeft invloed op de hersenontwikkeling, en dat merk je niet.
Eénderde van de kinderen schijnt onveilig gehecht te zijn (afwerend / vermijdend). Dat vind ik echt shocking veel.
Dat boek wat ik noemde, 'Waarom liefde zo belangrijk is' van Sue Gerhardt, dat gaat helemaal over hersenontwikkeling en de invloed van de verzorging daarop.
De band met je ouders wordt gelukkig door meer dingen bepaald dan dit
- Nee klopt, dat huilen is een signaal dat jij moet komen om zijn emoties te reguleren voor hem, een baby is nog veel te klein om dat zelf te kunnen die moet eerst nog leren hóe je dat doet, je emoties kwijt kunnen. En die raak je 'kwijt' door de hulp van andere mensen in te kunnen roepen, de mens is toch echt een sociaal dier
- Ik twijfel nog, gelukkig is het nog lang niet aan de orde. Sowieso het eerste half jaar thuis denk ik, ik werk vanuit huis dus dat is niet zo'n probleem met een draagdoek in de aanslag. En daarna misschien een gastouder, of toch het kdv. Dochter gaat nu alleen de ochtenden, en dat bevalt ook wel goed eigenlijk nu ze wat groter is.
Niet meer werken vind ik voor mezelf geen optie, gelukkig kan ik het normaal gesproken wel zo organiseren dat ik met baby kan werken - @Kirsie: Mijn moeder heeft mij nooit lang laten huilen, alhoewel het naar de huidige maatstaven not done zou zijn. Ik heb met mijn moeder een gezonde relatie, alhoewel het een stuk gelijkwaardiger is geworden met de jaren is het wel nog steeds duidelijk wie de moeder is en wie de dochter (die navelstreng zal ze wel nooit doorknippen
).
Ze vindt wel dat ik een beetje 'hysterisch' reageer op geluiden. Volgens haar is jengelen iets anders dan huilen, en mag een baby best even jengelen. Ik vind het gewoon ontzettend zielig dat zoonlief jengelt omdat hij te moe is om luidkeels te brullen van de buikkrampjes. Ik weet niet of ik over 6 maanden nog steeds bij iedere kik naast zijn bedje sta, maar ik vind hem nu nog echt te jong om de methodes van de late jaren '70 toe te passen.
@Wen: we hebben nu ook een draagopa, schoonvader weigerde om met 'zo'n omgebouwde boodschappenkar' te gaan wandelen. Hij wilt perse dat baby in zijn oude kinderwagen komt te liggen, alleen: matrasje is ook niet meer vervangen sinds 1982 dus no way. "Nou" riep hij vrolijk "dan gebruik ik dat draagzakje wel". Heeft 2 uur met baby en hond gewandeld, maar weet niet of hij nu genoot van kleinzoon of van al die aandacht in het park. Schoonmoeder rende er hysterisch achteraan "Hou je arm onder de kleine, dadelijk valt hij!/Steun het nekje, ik zie zijn hoofdje wiebelen!/Rits die jas goed dicht, die voetjes zijn straks ijskoud!" - Whaha, wat leuk Lemoos! Mijn schoonvader heeft van het voorjaar anderhalf uur met mijn dochter in de Manduca gelopen op zijn rug, in een kloof op Kreta, en hij vond het veel leuker (en lichter) dan hij had verwacht.
Kreeg je schoonvader dan ook zoveel vrouwelijke aandacht? - Ja, schoonvader trok hordes studentes aan, en hij glom van trots toen hij bij terugkomt vertelde dat maar liefst 2 jongedames hadden gevraagd of het zijn zoontje was ("Ja, ik lijk nog best jong"). Schoonmoeder torpedeerde dat gelijk door op te merken dat er tegenwoordig veel mannen "aan een tweede leg beginnen met een belachelijk jongere tweede vrouw"
Kirsie, junior slaapt!!! Al 2 uur!!! Aan 1 stuk! Ik ben lyrisch, en controleer om het kwartier of er nog wel een ademhaling is...
Vanmorgen voelde ik me weer zo down met een huilend baby'tje, en ik stonk echt naar luiers en babykots. Maar... hoe nu douchen? Dus het bad laten vollopen op babytemperatuur en what the hell, de kleine mee in bad. Nou, hij heeft zeker een kwartier liggen te kirren in dat grote bad, heerlijk vond hij het. Op een gegeven ogenblik viel hij in slaap van dat gebadder, en ben ik dat bad uitgeslopen, baby drooggedept, pamper aangefrutseld en meest wijde babypyama aangetrokken en voorzichtig in wiegje gelegd.
Man, als dit helpt ben ik bereid om 3 keer per dag met hem in bad te gaan (vond het zelf ook heel leuk, hij zocht de hele tijd oogcontact en was volkomen ontspannen, geen hard buikje). 
wat heerlijk Lemoos!
En
vanwege je schoonmoeder
