Welkom. Je laatste bezoek was donderdag 17 mei 2012 08:02.
Dit onderwerp heeft 2510 reacties, en bestaat uit 101 pagina's. Je bent momenteel op pagina last van 101.
De laatste reactie is geplaatst op 04-12-2010 14:38. Dit onderwerp is gesloten!
[ Oogjes dicht en snaveltjes toe - Laatste pagina ]
- mijn hemel............das lang.........wij gaan hier even filmpje kijken. Hoop dat ik de ogen open houdt
en dat de smurfen zich koest houden........ - Grinnik, ik een bikkel? Ik zit hier met van die schattige rode oogjes, voel me verre van een bikkel.
Genieten is met deze klas niet zo erg mogelijk. Er zitten nogal wat Rec-4 kinderen in, we zijn er momenteel met 3 bezig voor een plaatsing. En dan nog een PDD-nosser en een autist.... (en nog 2 die we niet onder een bepaald kopje kunnen plaatsen) Dan kan je je misschien een beetje voorstelling maken van Sintstress en onvoorspelbare dingen en deze kinderen
Jsd, fijn dat het kolven goed ging! Scheelt weer een hoop stress. - Een virtuele hug voor jou Rocky! Ik ben altijd een meelezerD geweest, de anderen kennen je veel beter. Vind het niet mijn plek er nu dan echt advies-achtig op in te gaan, maar weet dat ik je steun.. weet ik veel, door mijn laptop heen!
Hier sneeuw, bevroren rivier voor de deur, kou die buiten wordt gehouden en een slapende Jeetje: avondfles met rijstebloem 180cc binnen, maar 20 laten staan. Zie toch geen tand geloof ik hoor (dat moet je dan toch ook wel voelen met je vingertopje?). Was toch gewoon een buikvirus, heerst op ons kdv. Tsja. Nu een weekend waarin wij weinig gaan doen. Ik denk dat ik alleen morgen mijn capuchon trui verwissel voor normale kleding en zondag de deur niet uit ga en gewoon de hele dag in mijn "niemand die mij toch ziet" outfit blijf. Tsk. Nou en.
Net eindelijk eens wat foto's van Jeetje gesorteerd en net sinds tijden ook weer wat nieuweh geschoten. Jeetje is helemaal verslaafd aan het zwitsal billendoekjes zakje.. Omdat er allemaal babyhoofdjes op staan? Omdat het knispert? Dunno.. maar na het bad was ze erg moe en wat huilerig (ik kleed haar duidelijk in haar optiek te langzaam aan, sorry Jeetje) en toen zag zij dat pakje. Moest duidelijk mee naar beneden. Zo kom ik regelmatig beneden aanzetten met Jeetje.. en de zwitsal billendoekjes... Wel leuke foto's
Op naar de eerste nacht met minder ziekte etc... zal het ploppen weer terug komen? Morgen de uitslag. And counting!
Yamuna, GENIET! - Ik geef eerlijk en oprecht toe dat ik de Voice kijk (ok met een half oog). Jeetje slaapt.. sinds half 8 niet meer gehoord. Wel even gechecked hoor of ze het nog doet
Mijn man heeft bedacht dat ik een andere auto moet hebben. Die is al uren zoet met zoeken online, de autoweek lezen. Snurk. Hebben we een avond rust na alles.. ziet onze avond er zo uit.
Yamuna, ben jaloers! - ooo ik las hier verhalen over je kindje bij je houden/ meegeven na de bevalling, en ik geloof dat ik echt een trauma opgelopen heb van hoe weinig ik het Veulen gezien heb de eerste week.
Ik voelde me dus ook geen mama.
Jeetje, krijg ook meteen weer tranen in mn ogen nu ik dit schrijf. T zit me toch meer dwars dan ik en iedereen in eerste instantie dachten.
Na goede zwangerschap (wel met intensieve controle vanwege medicatiegebruik) en 'goede' bevalling werd het veulen binnen een halve minuut van mn buik gehaald en meegenomen naar een zijkamertje.
Ik vond t wel een glibberig blauw hoopje op mn buik, maar was nog veel te veel onder de indruk van dat ik een kind uitgepoept had, en zover over al mijn grenzen gegaan (ik ben niet preuts, ik doe gewoon niet aan bloot
) dat ik niet besefte dat dat wel heel snel was en er misschien dingen niet goed waren.
Ook tijdens de bevalling was ik zo bezig met ehm bevallen, dat ik (en Lief) niet meekregen dat het toch best wel een beetje paniek was omdat de hartslag van Veulen telkens dramatisch daalde.
Achteraf denk ik 'ja, ik kreeg weeenversterkers ,mn vliezen werden gebroken, er werd maar telkens benadrukt dat ik echt dieper in moest ademen omdat zijn hartslag wat daalde, en ik kreeg een half uur om m op de natuurlijke manier eruit te persen (en werd dus na klokslag een half uur ingeknipt tot aan mn navel zo ongeveer, terwijl ie er bijna was).
Maar ze waren zo vriendelijk en rustig, en ik kreeg sowiezo een wat apartere behandeling vanwege achtergrondverhalen, dus ik dacht: ze willen die hele bevalling zo kort mogelijk houden om alle risico's uit te sluiten.
Maar toen ik pas na 2 uur naar t veulen toe kon, hem zag liggen aan al die slangen en computers, en hem na een uurtje daar weer achter moest laten, toen brak mn hart.
Nooit, maar dan ook Nooit ben ik op het idee gekomen om te vragen of ik langer naast mocht zitten. Of ik misschien een tijdje met mijn bed naast hem mocht staan. Of ik mocht buidelen met m.
Sterker nog, ik durfde m eigenlijk niet eens echt aan te raken (hoewel ikd at wel meteen gevraagd heb).
Dag twee en drie was hij uit de couveuse en mocht ik hem zelf gaan voeden (met de fles, want 'hij was te zwak voor aan de borst'), maar moest hij binnen het half uur weer zijn bed in. Ik zag hem dus 6 keer per dag een half uurtje.
En hoevaak ik ook tegen lief zei dat ik hem zo graag langer zou vasthouden, zou willen bewonderen, Nooit is het in me opgekomen te eisen dat ze mijn bed bijhem zouden zetten. Te vragen naar mogelijkheden om met hem te buidelen. Legde ik hem keurig terug als de verpleging vermanend zei dat het nu wel erg lang duurde (na de fles het boertje eindeloos probeerde te rekken). Stond ik daarna nog bij zijn wiegje te kijken en te tranen, om me te vermannen en stoer weer weg te schuifelen.
Niemand hiulde daar namelijk, niemand leek het moeilijk te vinden.
pas na 6 (!) dagen zag ik een vrouw die met haar bed en al een halve dag naast het wiegje gereden werd. Toen moest ik huilen en dacht meteen 'dat had ik ook gewild'.
Op dag 7 ben ik compleet door het lint gegaan.
Ik wilde mijn kind, en ik wilde hem nu. Hij was ondertussen al een tijd van de zuurstof af, kreeg geen suiker meer, en had nog wel een sonde, maar dronk al 24 uur zijn flessen leeg.
En mijn Gezond Verstand zei dat het toch niet erg was als een kindje een keer wat liet staan? Want met borstvoeding weet je toch ook niet wat hij binnenkrijgt?
Op de afdeling was ik de hele week echter bang gemaakt. Hij mòèst en zòù elke milliliter binnenkrijgen, dat moest, hij was al zo zwak. Achteraf denk ik dat hij veel meer gehad had aan lichaamscontact, aan liefde, aan zijn mama. (de laatste 3 daagjes dan, die eerste dagen snapte ik ook dat hij alle steun kon gebruiken)
Afijn, dag 7 heb ik de kinderarts op laten piepen (het was zondag Goeie dag om te flippen in het ziekenhuis), omdat ik al 2 dagen aan het lijntje gehouden werd met 'morgenochtend mag hij mee' en ik het niet meer trok.
Verpleging overstuur, want mevrouw eiste de kinderarts, òf zou haar baby meenemen. Mevrouw was ècht goed gek. Help. Kon dat wel. Per direct de hele ggz erbij, psychiater opgepiept etc om mij maar te kalmeren.
Maar voor het eerst die week stond ik op mn strepen, en dat voelde zo goed. Het ont-zet-tend fijne voor mij was, dat ze mijn eigen psychiater oppiepte die ze doodleuk vertelde dat hij mooi niet van plan was om daarvoor de deur uit te gaan, omdat 'mevrouw over het algemeen heel redelijk is en prima kan overleggen. Dus er zal wel een reden zijn waarom ze zo overstuur is. Miscshien is het een idee om eens te luisteren naar wat ze te zeggen heeft. Onmacht maakt iedereen boos, niet gek.'
Waarna ze eindelijk eens besloten een kinderarts op te piepen en 'mevrouw' meteen rustig was en keurig al haar spullen in ging pakken.
Ik ging naar huis besloot ik.
Kinderarts kwam, vond het maar onnodig dat ik hem opgepiept had, want hij had toch morgen kunnen overleggen over het veulen (probeerde hem al 2 dagen te spreken te krijgen). Over mijn uitleg dat ik niet meer tot morgen kon wachten praatte hij heen, hij snapte het simpelweg niet.
Dan ging ìk toch thuis slapen als ik heir wegmoest, ik mocht gewoon uit het ziekenhuis. En dan zouden we morgen kijken en mocht het veulen waarschijnlijk mee naar huis. Weer dat waarschijnlijk.
Na 100 keer vragen wat nou de medische reden was om het veulen te houden kwam de aap uit de mouw: die was er niet.
Maar 'ze wilden eht graag nog even aanzien'. Bovendien was het 'hoogst ongebruikelijk om mensen op zondag te ontslaan', en ook 'onhandig met de kraamzorg'. 'Die eerste nacht is heel heftig' en dat was 'gezien mijn staat' niet handig.
Heb dit nog 3 keer in andere bewoordign nagevraagd, en toen het derde antwoord hier weer op uitkwam heb ik het gesprek niet eens afgerond, maar de beste man een hand gegeven en weggelopen. 'Wat ik ging doen?' 'mijn kind halen en naar huis. Nu.'
Zat ik verdomme al een paar dagen niet aan en bij mijn kind 'omdat zij het nog even aan wilden zien'. Ik ben toch n iet gek, was heus wel terug gegaan naar het ziekenhuis als hij niet meer widle drinken oid. (maar dat was omslachtig, hij was er toch al, dit was handiger)
Nu, achteraf voel ik zoveel boosheid verdriet en frustratie hierom.
Ook thuis heb ik het veulen nauwelijk suit zijn bed durven halen de tweede week. Omdat ze me zo gedrild hadden dat ik hem niet mocht vermoeien.
Ik was elke voeding weer bang dat hij niet genoeg zou drinken. Want dat was Zo Belangrijk. Elke milliliter.
Goddank voor de nuchtere kraamzorg die vond 'dattie nou as en gesond kint was, en ik niet zo moest proppen met die fles. En of ik m niet wilde knuffelen' (graag, mag dat dan? Dat moet! Hier. O.. die opluchting).
Vanaf week 3 heb ik hele dagen boven zijn wiegje gehangen. Elke middag hem op mijn buik laten slapen. Genoten genoten en nog eens genoten.
Toen pas had ik eidnelijk een kindje. Was ik de mama. Durfde ik te doen wat ik zo graag wilde.
Ik ben zò boos dat ik die eerste twee weken 'gemist' heb. En dan vooral ook op mezelf, dat ik dat heb laten gebeuren.
Ja, je bent overdondert op zo'n moment. Ja, je wilt het beste.
En ja, mn moederinstinct wilde wel bij hem zijn.
Maar waarom, waarom ben ik niet voor dat kleine mannetje opgekomen. Zo harrd vechtend daar eenzaam in zijn bedje.
Van de veiligheid van mijn buik zomaar over naar de klinische wereld van een wiegje, felle lampen en computerpiepjes, en maar 8 keer per dag opgepakt.
Mijn hart breekt als ik eraan denk. - O sorrie hoor...
Over topicvervuiling gesproken.
Ik geloof wel dat ikd it kwijt moest. Jeetje.
Voor het eerst dat ik het zo schrijf en ook voel, de tranen blijven stromen.
Sorrie hoor.
Zal mijn gewone zelf weer even terugzoeken en normaal reageren. - Zaza bij mij was het wel een andere situatie maar begrijp veel van wat je zegt.
Maar joh meis er kwam zoveel op je af! Dat het pijn doet begrijp ik maar niet boos op jezelf zijn hoor ! Gewoon nu je hart en eigen gevoel volgen ! Knuffel !
- Zo. Zaza is weer normaal.
(zou je dit nog op hormonen kunnen gooien, of ben ik gewoon een huilie?)
Kirsie, tnx.
Wat rot van je broer. Gaat hij beschermd wonen, of is het een langklinische opname? Zit hij uberhaupt op een open afdeling?
Lijkt me heel moeilijk om te accepteren. Je gunt iemand zoveel meer, hoopt zo dat hij 'beter' wordt, of in elk geval dat hij zijn leven weer terug krijgt.
Hoe staat je broer er zelf in? Is hij beetje aanspreekbaar momenteel?
Rock, even een dikke knuffel speciaal voor jou!!!
Mijns inziens hebben beide partners een probleem, als er een ongelukkig is in de relatie.
Een relatie heb je namelijk met zijn tweeen, en als eentje vindt dat het goed is, en eentje vindt van niet, dan gaat de relatie wel mooi naar de knoppen. Misschien iets om je soms-niet-zo-Lief ter overdenking mee te geven?
Hij vindt het prima gaan, en vindt dat relatietherapie niet nodig is, maar jij bent een essentieel deel van jullie relatie, en als jij het dalijk niet meer ziet zitten, zit hij toch ook met een probleem.
Kortom: hij zou niet meegaan in relatietherapie omdat hij iets fout doet of de relatie moet veranderen, maar omdat jij je momenteel niet lekker voelt in jullie relatie, en het belangrijk is dat beide parnters zich okee voelen in hun relatie.
Wat je zei over dat hij je zus vond en sindsdien wel veranderd is, dat klinkt me niet onlogisch in de oren. Het is iets heel heftigs, en jij bent daarvoor in therapie geweest en hebt erom gehuild over gepraat etc. Veel mannen kunnen dat toch minder goed, en stoppen die emoties onder een drukke laag 'ik heb nu even geen tijd hoor'. Vooral veel leuke dingen doen, of als dat toch niet genoeg afleiding/adrealine/roes oplevert een drankje oid.
Je zou best eens je vinger op de zere plek gelegd kunnen hebben, zeker gezien er meer heftige dingen gebeurd waren.
Rottige is dan dat hij er zelf wat mee zal moeten willen doen.
Want momenteel geniet hij niet van het leven (als mijn hypothese klopt), maar probeert hij wanhopig van het leven te genieten door te vluchten voor dingen die echt belangrijk zijn en waardoor hij zich kwetsbaar voelt. Jij en Monstertje zijn het allerbelangrijkste in zijn leven, ik kan me voorstellen dat hij nu (onbewust) bang is om jullie ook kwijt te raken, en daarom 'alvast' afstand neemt.
Als je snapt wat ik bedoel, en eht is natuurlijk lekkere psychologie van de kouwe grond hoor.
Voor hetzeflde geld lul ik compleet uit mn nek.
Jammere is, dat als het echt bovenstaande is, hij zo wanhopig probeert te genieten van al het belangrijke, dat hij vergeet te genieten van wat ècht belangrijk is: de mensen waar je het meest van houdt.
Feesten, uitgaan, het is allemaal leuk en soms echt heel fijn, maar het valt in het niet bij het pure geluk van liefhebben en liefde ontvangen.
Kirsie, ik ben dus de uitzondering die de eerste maanden heeriljk vond en ze zo graag over zou willen doen. Ik vond het zo bijzonder, en 'baal' eigenlijk van elke centimeter die het Veulen groeit, van elke ontwikkeling die hij doormaakt. Elke minuut dat hij ouder wordt. Aan de andere kant vind ik het geweldig om te zien en geniet ik me er suf van hoor, maar ikz ou m zooo graag voor eeuwig zo lief en klein en vol onschuld houden. Kweetniet.
Sucker voor baby's.
Herken overigens wel wat iemand zei, dat ik de eerste maanden het gevoel had 'moedertje te spelen'.
Nu voel ik me wel echt zijn mama, bèn ik dat ook, dat merk ik aan alles, hoe ik op hem reageer, etc.
maar nog geregeld denk ik -vooral tijdens het avond naar bed doen- zie mij nu, mijn zoontje naar bed brengen, voorlezen, hem instoppen, een wasje in de machine en net de keuken opgeruimd na het eten. Ik lijk wel een echte moeder!
haha, heel raar, maar blijkbaar kom ik dan pas in de buurt van het beeld dat ik heb van een 'echte moeder': iemand die de kinderen in bed stopt, voorleest, en het huis proper houdt. - Ik zit op mn praatstoel
Brei er een eindje aan, want ik vervuil heul het internet zo.
Het veulen slaapt al sinds 20.00. Hij had een rare dag.
gisteren toch maar de wagen omgebouwd, en vanochtend in de wandelwagen naar school geweest om daar Sinterklaas op te wachten met de kinderen.
Hij vind de omgebouwde wagen wel leuk geloof ik (lekker kijken), sinterklaas niet raarder dan al die andere nieuwe mensen, en al die krijsende, zingende en koejiekoejende kinderen maar oninteressant.
Had hem in de beco, en elke keer als iemand naar m wilde kijken of tegen hem praatte draaide hij heel demonstratief zijn hoofd om.
Doet ie in de doek ook altijd als hij moeig wordt of het niet leuk vindt. Moet ik zo om lachen!
Doen die van jullie dat ook?
Trusten lieve dames.
bedankt dat ik even mn verhaal kwijt kon.
Vanavond besefte ik dat ik die eerste twee weken ontzettend ver van mezelf en mijn gevoel afstond, en eigenlijk best verdriet mocht hebben toen, en dat ik nu dus ook eigenlijk best verdrietig mag zijn om hoe hettoen liep.
Kostbare les, ben blij met het inzicht.
Ga Lief dus maar eens lekker even onderjanken nu, en veulen platzoenen en voeden.
Heb nog geknuffel in te halen van die eerste weken..
(zou ik dat op zijn 18e nog als excuus kunnen gebruiken denken jullie?) - Goedemorgen!
Hier gelukkig een veel rustigere nacht dan de vorige. Alleen een voeding om drie uur. Wat wel een beetje jammer was dat meisje wel aan de dag wilde beginnen toen ze haar buikje weer rond gedronken had, lachen kletsen en niet meer willen slapen. Heb haar maar heel dicht tegen me aan gelegd en een beetje wiegen toen is ze tegen vijf uur toch weer in slaap gevallen tot kwart over zeven. Toen kon de dag wel beginnen want toen werd ventje ook wakker.
Zaza, wat een verhaal meid, ik zit hier ook gewoon met tranen in mijn ogen. - jsd, een redelijke nacht dus.
Hier niet... Gaaap
kirsie, jemig wat rot voor je broer.beh wat moet dat naar zijn.
Zaza: hier een hoop herkenning. Als ik het over kon doen had ik het heel anders gedaan. Hem vaker en langer vastgehouden. Meer kusjes gegeven. Maar ik dacht dat die tijd nog zou komen. Dat ik hem later nog veel meer kon vasthouden en knuffelen en verzorgen. Alleen, later is nooit gekomen
en daar moet ik nu mee leren leven. - Ach Loco...
Dan stelt mijn verdriet eigenlijk ook niets voor, gezien ik het nu inderdaad bij kan knuffelen.
Maar jij dus ook de ervaring dat ze je niet stimuleren om maar zoveel mogelijk te buidelen etc? En dus nu schuld.
Potverdikkie, dan word ik nu ook boos op ziekenhuizen die met hun domme hoofd niet begrijpen dat er tussen moeder en kind zoveel meer is dan alleen de medische toestand van een baby.
Jsd een keer drinken is fijn, maar als die ene keer langer duurt dan 3 voedingen wordt het minder... Wat is dat tohc met die kinders dat ze 's nachts dan ineens willen spelen?
T blijft raar volk, die babies!
Loco: lekker vriend eruit! Ik had gisteravond al afgesproken met Lief dat hij de ochtendshift mocht doen.
