Welkom. Je laatste bezoek was donderdag 17 mei 2012 08:08.
Dit onderwerp heeft 114 reacties, en bestaat uit 5 pagina's. Je bent momenteel op pagina 1 van 5.
De laatste reactie is geplaatst op 07-05-2009 07:02.
[ Verder leven na de dood van je kind. - Pagina 1 ]
- Hoi Zoebie,
Ik las afgelopen week al een paar stukjes van je, op Zoyla's topic.
Ik weet eigenlijk niet wat te zeggen. Wat zeg je tegen iemand die haar kind heeft verloren aan een vreselijke ziekte? Ik weet het niet. Ik weet wél dat er uit je reacties enorm veel liefde voor je dochter bleek (natuurlijk
). En dat je de herinneringen koestert, zoals die keer in het restaurant 
Dat verhaal greep me aan, ik moest er om lachen en om huilen. Misschien wel omdat zij en ik dezelfde naam hebben, of omdat ze maar 2 jaar jonger zou zijn geweest, dan dat ik nu ben.
Ik vind je gedicht práchtig. Kon het maar inderdaad, even je meisje weer vasthouden en alleen maar naar haar kijken en haar knuffelen....
Je hebt aan mij in elk geval een meelezer, dus je zult me nog wel vaker zien hier![;-]](http://forum.viva.nl/www/smileys/79_wink.gif)
Ik mag dit soort dingen helemaal niet lezen, ik zit al meteen weer met tranen in mijn ogen.
Maar ik leef met je mee, wat moet het moeilijk voor je zijn
- Zoebie, wat een wonderlijk mooi verhaal, ik krijg er kippevel van! Ik ben heel benieuwd naar de andere seintjes vanuit de hemel....
Ik wil je heel veel sterkte wensen , het verdriet om het verlies van een dierbare verdwijt nooit, maar een kind verliezen is onmenselijk, ik heb werkelijk geen flauw idee hoe je daarmee zou moet leven............
En wat heeft je dochter een pachtige naam. Uiteraard vind ik die mooi want mijn dochter draagt de zelfde
Nogmaals heel veel sterkte, ik hoop dat je via dit topic de steun krijgt die je zoekt
liefs darsj
- Lieve Zoebie,
Ik had je stukjes al gelezen bij het topic van Zoyla.Het zou niet mogen gebeuren dat ouders kinderen verliezen, zo vreselijk en oneerlijk
Wat je schrijft over dat je in het begin veel steun en medeleven krijgt.. en dat dat op een gegeven moment wegzakt. Ik denk dat dat idd voor een deel zo is, maar ik denk ook dat mensen vaak ook gewoon niet goed weten wát ze moeten zeggen. Maar dat wil niet zeggen dat ze niet aan je denken of met je mee leven.
