Welkom. Je laatste bezoek was donderdag 17 mei 2012 08:10.
Dit onderwerp heeft 182 reacties, en bestaat uit 8 pagina's. Je bent momenteel op pagina last van 8.
De laatste reactie is geplaatst op 12-05-2010 21:12.
[ Wie ook bijna bevallen? - Laatste pagina ]
- quote:
Oh, hier ook zo! De laatste dagen wil ze het liefst de hele dag aan de borst. Ze valt dan ook aan de borst in slaap, maar zodra je haar weglegt, is ze wakker. En het enige waar ze dan rustig van wordt, is... juist: de borst! Ik merk dat ik het best lastig vindt om me aan dat 'ritme' over te geven. Ik wil ook nog wel eens iets anders doen en vindt dat de andere dames ook hun aandacht verdienen.
Nu, in het weekend, is het wel iets makkelijker, omdat Digiman dan thuis is en haar wat makkelijker overneemt. Bij papa wil ze nog wel eens in slaap vallen (die ruikt niet naar melk natuurlijk
)
Hopelijk is het na eeno paar dagen weer in balans! - Ik heb een draagdoek en die gebruik ik regelmatig, maar liever niet hele dagen en als het aan zoon ligt zou hij er de hele dag in kunnen hangen, want dan slaapt ie wel. Nu kan je zeggen, gooi hem dan de hele dag in de doek! Maar dat vind ik toch ook niet echt lekker eerlijk gezegd. Op bepaalde momenten prima hoor, maar de hele dag daar voel ik me niet goed bij. Ik heb het wel gedaan hoor, maar de fysio zei dat het beter was om het niet de hele dag door te doen. Ik wil hem namelijk ook wel graag in zijn bedje hebben.
Digijuf, wel fijn dat je dochter niet zoveel huilt. Ik denk dat ik dat nog het ergste vind. Ik vind het ook best moeilijk dat ik zo weinig (lees; geen) tijd meer heeb voor mezelf, maar ik zou me al een stuk rustiger voelen als ik door de dag heen minder gehuil om me heen zou horen. Mijn zelfvertrouwen keldert enorm, door het vele huilen word ik onzeker, want ik krijg het gevoel dat ik niks goed kan doen.
Gonien, jij werkt ook in het onderwijs! Ik heb 2 maanden ouderschapsverlof opgenomen ivm de financien, dus ik moet ietsje langer werken. Officieel begin ik 1 mei maar door de meivakantie begin ik de 10e pas. Best dubbel, want aan de ene kant wil ik graag werken, aan de andere kant moet ik er niet aan denken...
Overigens doet het me best goed om te lezen dat ik niet de enige ben die zich zo voelt, hoewel het natuurlijk voor jou ook geen pretje is.
Bij dochter was het begin ook zwaar. Achteraf gezien zeggen we dan: ach, het duurde maar 3 maanden. Maar als je er middenin zit weet je niet hoe lang het gaat duren! Voor hetzelfde geld gaat dit nog maaaaaanden zo door....
- Jeunot: ik werk óók in het onderwijs! Ik heb ouderschapsverlof, nog van de 3e (nu pas opgenomen) en werk tot de zomervakantie maar 1 dag p.w.
Kan me trouwens voorstellen dat de hele dag gehuil om je heen heel erg zenuwslopend is, hoor! Weinig tijd voor jezelf, ja, dat hoort ook een beetje bij die 1e periode. En achteraf denk je: wat waren ze toen nog klein en aanhankelijk en lief...vergeet je gewoon dat je alleen maar 2-minuten-douches nam, altijd je brood uit het vuistje at en ongeveer 1x per maand toekwam aan benen scheren ... - Benen scheren? Oh ja, dat moest ook nog een keer gebeuren, net als de rest...haha, kan me niet heugen wanneer ik dat voor het laatst heb gedaan
Leuk, met z'n allen in het onderwijs! - Gonien: ja, het werk loopt er altijd doorheen, he? Aan de ene kant is het fijn dat hij in de buurt is en dingen uit handen kan nemen, maar de keerzijde is er ook: 's avonds toch nog even mailtjes beantwoorden, of facturen printen, opdrachtgevers die in het weekend bellen, of net als wij aan het eten zijn... hij denkt er nu over om een werkplek buiten de deur te huren. Weet nog niet of ik dat een verbetering vind of niet.
En ja,, de perikelen van de babytijd vergeet je wel 'n beetje, hoor. Of mss. is het meer zo dat je er anders tegenaan kijkt. Als je andere kinderen ouder worden, vind je dat afhankelijke / aanhankelijke weer leuker. Ik ben ws. ook alleen aan een 4e begonnen, omdat het zo gespreid is
Spoockey: wat lekker dat er ritme in komt. Dat betekent automatisch wat meer rust en tijd voor jezelf. Wat kun je daar dan weer van genieten he? Fijn dat je dochter het zo goed doet! Ik geniet ook enorm van het contact dat nu steeds meer wordt. Spontane lachjes en echt gerichter kijken enzo. Kan me best voorstellen dat je het nu anders beleeft dan met je oudste.
Sabine: klinkt goed hoor. Je mag natuurlijk ook best klagen, ook als je een modelbaby hebt Dat is juist fijn van zo'n forum, dat je eerlijk kunt zeggen wat je leuk én minder leuk vindt. In het 'echte leven' is het toch vaak not done om te zeggen dat je doodmoe bent van je baby, of dat je borsten pijn doen van het voeden (of dat je je benen al weken niet geschoren hebt, haha) - Dames, hoe gaat het ermee?
Hier gaat het beter! (maar dat klop ik maar meteen weer af...). Mjn zoon krijgt sinds 2 weken zantac en dat lijkt hem te helpen. Sinds die tijd is hij veranderd in die zin dat hij niet meer de hele dag moet huilen. Hij is wel heel veel wakker overdag, soms bijna een hele dag met af en toe een hazeslaapje, maar hij is een stuk rustiger. Hij ligt nu regelmatig in de wipstoel lekker om zich heen te kijken, de box vindt ie niks tot nu toe. Oh wat is het fijn om minder gehuil te horen! Wat scheelt dat een boel zeg!
Maar het is en blijft druk. Ik zit nu dan wel lekker achter de laptop, maar eigenlijk is daar bijna nooit tijd voor. Of is er wel even tijd, maar geen zin door vermoeidheid. Ik vind het prachtig 2 kleine kinderen, maar ik had toch niet moeten denken dat ik nu alweer moest gaan werken (zoon is 10 weken). Ik krijg het nu al nauwelijks geregeld om mijn vriend aandacht te geven, laat staan dat ik mijn aandacht moet laten uitgaan naar werken (30 pubers voor m'n neus!).
Hoop op meer positieve verhalen!
Ik vind het trouwens wel moeilijk hoor qua aandacht verdelen. Ik heb zowel schulgevoel naar de oudste als de jongste dat ze niet alle aandacht krijgen...
- Al dames die weer aan het werk zijn? Ik moet over 2 weken weer beginnen en moet er niet aan denken! Vind het altijd thuis zijn ook niet altijd even leuk, maar heb echt geen idee hoe ik het straks allemaal geregeld moet krijgen met kinderen, werk, 's morgens de deur uit, huishouden
- Spoockey, ik ben toch wel benieuwd hoe het verder met je gaat. Ik heb er geen idee van of het anders is om een baby met syndroom van down te hebben. Dat klinkt misschien best gek, maar ik kan me ook best voorstellen dat het niet 'uitmaakt'. Dat klinkt al helemaal gek misschien, het is ook erg moeilijk om het goed te verwoorden zo op papier. Ben je er veel mee bezig in je hoofd? Hoe ontwikkelt je dochter zich?
Ik kan me voorstellen dat het lekker is om met wat anders bezig te zijn dan met de kinderen de hele dag. Ik zie daar wel naar uit. Maar toch heb ik er (weer) moeite mee om m'n zoontje weg te brengen, ook al gaat hij naar opa en oma. Het gaat nu erg goed met hem, het is een vreselijk vrolijk mannetje die lekker vooruit wil. Maar het heeft natuurlijk even geduurd om alles in goede banen te leiden en dan gaat alles eindelijk lekker, breekt de zon door (letterlijk en figuurlijk), begint mijn dochter echt enorm te peuterpuberen ( ) en dan moet ik aan het werk...Nee, zou zoals ik me nu voel liefst nog een flinke tijd thuis zijn. - Hee leuk, 'we' zijn er nog!
Het gaat met de kids lekker. We hebben ons ritme weer goed te pakken. Alleen de jongste is, net als haar zussen, geen echte slaper. gelukkig wél 's nachts, maar overdag blijft het bij hazeslaapjes, liefst aan de borst en daarna weer stralend lachend verder... wat dat betreft herken ik jouw stukje helemaal, Spoockey!
Gister besloten dat ze best wat vaker alleen mag liggen, in haar bedje, of gewoon in stoeltje of box. Als ze moet huilen, moet dat maar even. Blijkbaar vind ik dat bij zo'n piepklein babytje toch moeilijker dan bij het 4 maanden oude bonkje dat ze nu is
Vanochtend uitgeprobeerd en... ze is moeiteloos in slaap gevallen in haar eigen bedje! Helaas was de poes bij haar naar binnengeglipt en was ze daardoor na 'n uurtje weer wakker, maar ik heb dan toch ff een uur andere dingen kunnen doen.
Ik zag er ook vreselijk tegenop om weer aan het werk te gaan, was nog helemaal ingekapseld in het leventje met baby en andere kinderen. En ik was bang om weer die werkdruk te voelen die er vóór mijn verlof was. Maar na een paar weken werken, merk ik dat het erg positief voor me uitpakt. Ik heb nog ouderschapsverlof, dus werk maar 1 dag p.w. Dat is heerlijk overzichtelijk en tegelijkertijd precies genoeg om even echt de zinnen te verzetten! Lekker om weer na te denken over andere dingen. Op mijn werk ben ik helemaal niet bezig met thuis, dat komt pas weer op het moment dat ik de deur binnenstap. Ik heb wel het geluk dat Digiman die ene dag opvangt, want zou me heel anders voelen als ik kleintje nu al naar de opvang moest brengen. - quote::
Spoockey, ik ben toch wel benieuwd hoe het verder met je gaat. Ik heb er geen idee van of het anders is om een baby met syndroom van down te hebben. Dat klinkt misschien best gek, maar ik kan me ook best voorstellen dat het niet 'uitmaakt'. Dat klinkt al helemaal gek misschien, het is ook erg moeilijk om het goed te verwoorden zo op papier. Ben je er veel mee bezig in je hoofd? Hoe ontwikkelt je dochter zich?
Ik kan me voorstellen dat het lekker is om met wat anders bezig te zijn dan met de kinderen de hele dag. Ik zie daar wel naar uit. Maar toch heb ik er (weer) moeite mee om m'n zoontje weg te brengen, ook al gaat hij naar opa en oma. Het gaat nu erg goed met hem, het is een vreselijk vrolijk mannetje die lekker vooruit wil. Maar het heeft natuurlijk even geduurd om alles in goede banen te leiden en dan gaat alles eindelijk lekker, breekt de zon door (letterlijk en figuurlijk), begint mijn dochter echt enorm te peuterpuberen ( ) en dan moet ik aan het werk...Nee, zou zoals ik me nu voel liefst nog een flinke tijd thuis zijn.
Hallo allemaal,
Leuk hoor, dat het topic nog bestaat en te lezen hoe het iedereen vergaat.
Jeunot, ik had niet gezien dat je de 28e had gereageerd.
Het is inderdaad eigenlijk helemaal niet zoveel anders.
Ze ontwikkeld zich prima; speelt met twee handjes, draait op haar zij en bijna door op de buik, lacht hardop en volgt ons de hele kamer door en "kletst" de hele dag.
Ze is wel slapper dan andere kinderen en iets sneller moe.
Ze krijgt nog volledige borstvoeding en groeit goed ( volgens haar eigen lijntje; op de consultatiebureaucurve net iets onder de middellijn)
Het "andere" zit hem een beetje in de ziekenhuisbezoeken, de logopedie en de fysiotherapie.
Maar het meest nog in de reacties van mensen. De lompe en onhandige en soms zelfs kwetsende opmerkingen.
Dat doet pijn en geeft me soms verdriet.
Gelukkig ben ik nog erg hormonaal
en krijgen ze hem vol terug.
Ik ben er wel veel mee bezig. Ook met de verwerking. Als ik er aan denk dat ze altijd anders zal zijn dan de andere kinderen, dan schieten de tranen me telkens weer in de ogen. Ze zal altijd overal voor moeten knokken en die gedachte maakt me verdrietig.
Ik heb via hyves veel contact met andere Downmoeders en dat helpt.
Ik vind het zo gezellig met mijn twee meiden.
De kleine meid kan echt schateren om liedjes, kietelen en grapjes.
En dan ben ik zo verliefd.
Ik heb, gek genoeg misschien, echt veel meer op een roze wolk dan bij de eerste.
Ik geniet zo van haar. Ze heeft echt mijn hart gestolen.
Mijn oudste praat ook de hele dag en ik moet zo om haar opmerkingen lachen. Ze is gek op de jongste al vond ze het laatst wel wat minder toen ze ook op kleed kwam spelen. Is toch een beetje haar territorium.
Digijuf; herken het wel van het slapen. Wij zijn ook wat strenger geworden en ze slaapt nu zowaar drie keer per dag een uur in haar eigen bed/ kinderwagen/ maxicosi in fietskar.
Ik weet dat ik eigenlijk niets mag zeggen; want ze gaat om 18:00 naar bed. Drinkt dan om 22:00 en 6:00 en slaapt dan tot 9:00 weer.
Dus mij hoor je niet.
Zeker niet na de verhalen van Gonien. Wat lijkt me dat pittig zeg. Wat zal je uitgeput zijn.
Mijn oudste begint nu ook met peuterpuberen; heel theatraal op de grond gaan liggen huilen, niet willen eten enzo.
Werken vind ik leuk, maar ook lastig.
Daar worden ook weer heel veel dingen van me verwacht.
Ik baalde want ik kreeg geen vast contract, maar weer een jaarcontract. Ze hadden nog " te weining" van me gezien.
Ik ben er ook nog niet helemaal; suf en moe soms en presteer dan niet zoals ik vroeger deed.
Hoe hebben jullie dat?
Hoe groeien/ ontwikkelen jullie kinderen zich?
Jeetje, wat een verhaal is het geworden.
