Welkom. Je laatste bezoek was donderdag 17 mei 2012 08:15.
Dit onderwerp heeft 54 reacties, en bestaat uit 3 pagina's. Je bent momenteel op pagina 1 van 3.
De laatste reactie is geplaatst op 12-02-2012 11:30.
- Ik zit n beetje met n dilemma. Mijn opa is overleden, en nu twijfel ik of ik ons kind mee zal nemen naar de begrafenis.
We kwamen er niet elke week, ivm lange reisafstand, maar wel met enige regelmaat. Is t niet te heftig voor hem ? Of is t juist goed om het mee te maken voor hem ?
- Wat wil je kind zelf?
Over het algemeen helpt het wel om dingen af te sluiten, ook bij kinderen.
Kan er iemand met hem ergens gaan zitten waar hij weg kan als hij het eng of niet leuk vindt? - Volgens mij kan een kind het best hebben, als je van tevoren goed uitlegt wat er gaat gebeuren en waarom.
Op zichzelf is het alleen een bijeenkomst waarop mensen praten over jouw opa en er staat een kist voor in de zaal/kerk. En dan wordt die kist in een graf gelegd. Niets om bang voor te zijn lijkt me. - Allereerst gecondoleerd.
Vraag je even af wat hij hier aan 'heeft'. De dood is moeilijk te plaatsen voor een kind. Een 'eeuwig-slapend-mens' in een houten doos die de grond in word gestopt of word verbrand is best moeilijk te bevatten. Je hebt dus straks misschien wel een hoop uit te leggen.
Daarnaast kan een dienst soms heel lang duren. Kan je kind zo lang stil zitten? Misschien verstoort hij de dienst en storen anderen zich daar wel aan.
Ik vind niet dat het perse een no-go is, de dood hoort bij het leven en kinderen ook, ze hoeven niet angstvallig gescheiden te worden. Ik zou de beslissing o.a. af laten hangen van hoeveel andere kinderen er zouden komen, als er nog meer komen kan hij daar een beetje aansluiting bij vinden en valt hij niet zo uit de toon. Als hij als enigste kind aanwezig is valt geluid en beweging e.d. van hem veel meer op, en is het bovendien misschien wel heel saai voor hem. - Ik denk het wel. Je zou kunnen overleggen met je ouders en ooms/tantes, of zij het op prijs zouden stellen dat je zoontje meekomt, maar voor je zoontje hoeft het helemaal niet traumatisch te zijn of zo. Zeker niet als je van tevoren vertelt wat hij kan verwachten (mensen met verdriet, opa die dood is, etc.). En als je hem uitlegt dat dood gewoon dood is (en niet slapen), is dat ook iets wat hij weer leert.You don\'t think I would let a Hippopotamus get into my bed... But I think there\'s one in yours...
- Vriendin van mij had haar dochter meegenomen, maar alleen op het laatst erbij gelaten, laatste 10 minuten. Anders was het voor het kind niet fijn (moet te lang stilzitten) en voor de overige mensen ook niet. In de tussentijd was haar dochter met een oppas. Dat werkte goed. Kindje was wel meegenomen naar opgebaarde lichaam en reageerde daar goed op. Kinderen van die leeftijd begrijpen het toch nog niet goed.
- Mijn kinderen heb ik altijd meegenomen. We hebben zelfs een begrafenis van een juf met wel 150 kinderen meegemaakt. Kleutertjes kan je best voorbereiden en dan eventueel de heftige dingen open laten tot er vragen komen.
En als je vreest dat het te lang gaat duren, ga je achterin bij de deur zitten. - Gecondoleerd Ramiaatje.
Ik zou het zelf niet doen. Toen ik denk ik een jaar of 7 was, kan ook 8 zijn dat weet ik niet meer, mee geweest naar de begrafenis van mijn opa. Het was zo eng om mijn opa zo dood te zien, hij was heel erg geel. Ik heb er jaren naar van gedroomd.Als je tot je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven. - Ik heb mijn eerste uitvaart pas meegemaakt toen ik 12 was ( opa die overleed). Mijn oma is overleden toen ik 5 was, oom en tante toen ik 4 was. Mijn moeder had het erg zwaar in die tijd en heeft er bewust voor gekozen om alleen met mijn vader naar deze uitvaarten te gaan.
Daarnaast vond mijn moeder het onnodig om een kind aan 4-5 op die leeftijd kennis te laten maken met dood, verdriet en bij sommige mensen, hysterie. Ik zou er niets van hebben begrepen en er naar van kunnen worden. Daarnaast had ze de handen vol aan zichzelf en mijn neefje en nichtje, waarvan hun moeder net van was overleden en vader nog doodziek in het ziekenhuis lag.
Ik kwam wekelijks bij deze mensen over de vloer, er is veel uitgelegd daarna in kindertaal, maar op het moment dat de uitvaarten plaatsvonden kon mijn moeder haar kinderen er niet bijhebben. ( broertje en zusje waren net geboren toen ook en tante overleden).
Ikzelf weet er niets meer van. Was misschien te jong om het echt mee te krijgen. Van oom weet ik
helemaal niets meer van het overlijden, terwijl zijn crematie op mijn verjaardag was. Tante weet ik nog wel, maar vaag.
Opa overleed toen ik 12 was. Ik kijk nooit meer in een kist sindsdien. Maandenlang slecht geslapen, huilbuien en naar een therapeut geweest. Broertje en zusje hadden nergens last van, waren toen 7. Ik vond/vind het nog steeds erg naar.
Ik weet niet wat ik zou doen. Als je denkt dat je zoontje er wat aan heeft, doen! Als je vind dat kinderen erbij horen en ja, geluiden maken gebeurt regelmatig tijdens een dienst. Heel veel sterkte!Chantilly21 wijzigde dit bericht op 04-02-2012 10:52 met 25% - Ik was ongeveer 4-5 toen mijn opa overleed en ik mee ging naar de begrafenis. Op zich heb ik daar maar een 'trauma' aan overgehouden.
Vanuit huis opa/oma naar het rouwcentrum, achter de rouwauto aan naar de kerk, in de kerk de dienst, daarna met de kist naar het gat op het kerkhof en daar nog praatjes..
Het duurt dubbel lang als je echt erg nodig moet plassen
.....
Dat is ook het enige dat ik onthouden heb van alles. Bij mijn oma tien jaar later heb ik de hele dag tot aan de begrafenis niet gedronken.... - Persoonlijk zeg ik wel meenemen. Hoewel iets ouder, 6, hebben mijn ouders toen besloten mij niet mee te nemen naar de begrafenis van opa - ik was een gevoelig kind. En daar heb ik letterlijk jarenlang last van gehad - toen ik jong was werd ik blijkbaar redelijk hysterisch als het over op ging en ook later kon ik er niet over praten. Pas rond mijn 15e heb ik het echt kunnen afsluiten en verwerken.
Als je hem bezig kunt houden en de rest het geen bezwaar vindt - of desnoods een deel erbij - zou ik hem dus meenemen. - quote:Mylene_Valerie schreef op 04 februari 2012 @ 10:20:
Gecondoleerd Ramiaatje.
Ik zou het zelf niet doen. Toen ik denk ik een jaar of 7 was, kan ook 8 zijn dat weet ik niet meer, mee geweest naar de begrafenis van mijn opa. Het was zo eng om mijn opa zo dood te zien, hij was heel erg geel. Ik heb er jaren naar van gedroomd.
Wat een kind van vier meekrijgt of ervaart is heel anders dan waarneer je 7 of 8 bent.
Ook kun je ervoor kiezen om je kind niet in de kist te laten kijken of met kleuter afscheid te nemen als de kist al dicht is.
Ramiaatje gecondoleert.
praat er over met je kind en wat die wil. ik zou persoonlijk genegen zijn om mee te nemen, maar als kleuter zelf al aangeeft niet te willen, dan zou ik oppas zoeken.Je kan me rug op ! - Op die leeftijd ben ik mee geweest naar de begrafenis van mijn betovergrootmoeder (ja, oma van opa)... Mij is heel duidelijk verteld dat opoe in de hemel was, en ik had helemaal niet door dat haar lichaam in die kist zat. Wat ik me wel nog steeds kan herinneren is de hele familie bij elkaar, en de bijna gezellige sfeer, want ik heb een erg warme, fijne familie.I do not want people to be agreeable, as it saves me the trouble of liking them. - Jane Austen
- Ik zou het niet doen. Ik denk namelijk dat het ten eerste heel erg lang voor hem zal duren, waardoor hij wellicht ''vervelend'' zal gaan worden. En dat lijkt me wat minder gepast voor zo'n moment. Daarbij: wat heeft hij eraan om mee te gaan? Afscheid nemen zal hij toch nog niet goed beseffen. Hij kan er enkel nare herinneringen aan overhouden of de dienst gaan onderbreken omdat het te lang duurt.
En ja de dood hoort bij het leven. Maar ik vind 4 jaar nog te jong om een kind daar nu al zo actief bij te betrekken.
Daarvoor kun je eventueel een vriendin meenemen die even een stukje met hem / haar gaat lopen, of even gaat spelen op de gangquote:Cici25 schreef op 04 februari 2012 @ 10:32:
Ik zou het niet doen. Ik denk namelijk dat het ten eerste heel erg lang voor hem zal duren, waardoor hij wellicht ''vervelend'' zal gaan worden. En dat lijkt me wat minder gepast voor zo'n moment. Daarbij: wat heeft hij eraan om mee te gaan? Afscheid nemen zal hij toch nog niet goed beseffen. Hij kan er enkel nare herinneringen aan overhouden of de dienst gaan onderbreken omdat het te lang duurt.
En ja de dood hoort bij het leven. Maar ik vind 4 jaar nog te jong om een kind daar nu al zo actief bij te betrekken.Je kan me rug op !- Onze zoon was 3 toen mijn schoonvader overleed en 4 toen mijn oma overleed. Bij beide begrafenissen is hij bij geweest. Hij heeft het hele proces meegemaakt, van opbaring, sluiten van de kist, kerkdienst, begrafenis.
Wij hebben hier bewust voor gekozen omdat hij waarschijnlijk niet zou begrijpen dat zijn opa ineens onder de grond zou zijn gestopt. Want tja, wat is dood zijn?
Overigens is er van Dick Bruna een heel duidelijk boekje....Oma Pluis heet het geloof ik. Dat heeft onze zoon veel duidelijkheid verschaft. - Sterkte
Ik heb heb niet gedaan op basis van de zwaarte van de dienst. Mijn oma werd zwaar kerkelijk begraven met een preek en alles erbij en aangezien kind niet echt stil kan zitten, heb ik hem bij de oppas gelaten. Hij was 5.Ik zou eens tegen je kunnen zeggen, maar dan hebben we het allebei fout - Sorry....vergeet ik je te condoleren. Gecondoleerd met het verlies van je opa. Sterkte de komende tijd.
- "En ja de dood hoort bij het leven. Maar ik vind 4 jaar nog te jong om een kind daar nu al zo actief bij te betrekken.
EENS!
Op die leeftijd snapt een kind er nog niets van, kan het zich later ook niet herinneren. Het is een hoop ge-organiseer voor jou, je moet meer om je kind denken dan dat je aan jezelf toe komt.
Mijn ouders hebben me niet meegenomen naar overlijden van opa en oma, terwijl ik toen "al" tussen de 9-11 was. Heb daar zelf nooit problemen mee gehad!
Nog gecondoleerd met het verlies van je opa, dat is uiteraard het belangrijkste! - Begrafenissen zijn imho een onmisbaar deel van de opvoeding (net als andere ceremonies zoals huwelijken etc). Hij zal oud genoeg zijn om te begrijpen dat mensen verdrietig zijn, en dat hij niet moet gaan rennen of roepen.
Misschien kun je ter voorbereiding 'Kikker is dood' voorlezen (ofzoiets), dat is op een toegankelijke manier geschreven voor kinderen.
Sommige reacties hier melden dat hij er niets van zou begrijpen of het zich niet zou herinneren, is niks van waar! Ik was 5 toen mijn vader werd begraven en ik herinner me bijna alles nog. Vond het ook erg plechtig allemaal.Een pauw zonder veren is ook maar gewoon een kip. - Zelf zou ik het wel doen, omdat ik vind dat de dood net zo goed bij het leven hoort als een geboorte, en dat het iets is wat je als gezin samen meemaakt. Afgelopen herfst is mijn schoonmoeder overleden, en mijn dochter (toen 2,5) hebben we steeds betrokken bij alles. Ze heeft het lichaam van oma ook gewoon gezien en is meegeweest naar de crematie. Voor mij zou het gek voelen om haar er niet bij gehad te hebben. We doen er ook niet moeilijk over, en hadden wat puzzels meegenomen voor als ze het zat was (en mijn ouders als back-up maar dat was niet nodig).
Wij vonden het (als hele familie) juist ook fijn dat er kinderen waren, die horen erbij en kunnen ook juist voor wat lucht zorgen.Wrapclopedia Wen
Helemaal eensch! Had het niet beter kunnen verwoorden!quote:wen schreef op 04 februari 2012 @ 10:41:
Zelf zou ik het wel doen, omdat ik vind dat de dood net zo goed bij het leven hoort als een geboorte, en dat het iets is wat je als gezin samen meemaakt. Afgelopen herfst is mijn schoonmoeder overleden, en mijn dochter (toen 2,5) hebben we steeds betrokken bij alles. Ze heeft het lichaam van oma ook gewoon gezien en is meegeweest naar de crematie. Voor mij zou het gek voelen om haar er niet bij gehad te hebben. We doen er ook niet moeilijk over, en hadden wat puzzels meegenomen voor als ze het zat was (en mijn ouders als back-up maar dat was niet nodig).
Wij vonden het (als hele familie) juist ook fijn dat er kinderen waren, die horen erbij en kunnen ook juist voor wat lucht zorgen.Een pauw zonder veren is ook maar gewoon een kip.
dat heb ik wel vaker met de postings van wen!quote:willemeen schreef op 04 februari 2012 @ 10:44:
[...]
Helemaal eensch! Had het niet beter kunnen verwoorden!
Je kan me rug op !
Neuken hoort ook bij het leven. Laat je jij kinderen bij je in de slaapkamer als je met je man bezig bent?quote:wen schreef op 04 februari 2012 @ 10:41:
Zelf zou ik het wel doen, omdat ik vind dat de dood net zo goed bij het leven hoort als een geboorte, en dat het iets is wat je als gezin samen meemaakt. Afgelopen herfst is mijn schoonmoeder overleden, en mijn dochter (toen 2,5) hebben we steeds betrokken bij alles. Ze heeft het lichaam van oma ook gewoon gezien en is meegeweest naar de crematie. Voor mij zou het gek voelen om haar er niet bij gehad te hebben. We doen er ook niet moeilijk over, en hadden wat puzzels meegenomen voor als ze het zat was (en mijn ouders als back-up maar dat was niet nodig).
Wij vonden het (als hele familie) juist ook fijn dat er kinderen waren, die horen erbij en kunnen ook juist voor wat lucht zorgen.a.k.a. T2- Wat mij nogal verbaast zijn de reacties "vraag wat je kind zelf wil". Alsof een 4 jarige kan bedenken wat goed voor hem is? Opvoeders zijn er toch juist voor om dit soort lastige beslissingen te nemen?
