Welkom. Je laatste bezoek was maandag 21 mei 2012 11:47.
Dit onderwerp heeft 211 reacties, en bestaat uit 9 pagina's. Je bent momenteel op pagina 1 van 9.
De laatste reactie is geplaatst op 20-07-2010 22:55.
- Ik merk soms wel dat er meer meiden zijn die een kindje hebben verloren en waar ze met de omgeving niet meer over kunnen praten.
Hier een topic waar je alles kwijt kunt. Met lotgenoten.
Ik begin.
Mijn dochtertje kreeg leukemie toen ze vier was en is op 11 jarige leeftijd overleden.Our deepest fear is that we are powerful beyond measure.
- Sunemon
Een plekje maken op de begraafplaats zal best wel heel confronterend zijn. Maar het is straks wel een plekje waar je heen kan gaan. Wat je mooi kan maken. En dat geeft je het gevoel dat je nog iets voor hem kan doen. Nienkes plekje is voor mij na 15 jaar nog steeds een plek waar ik heel veel heen ga. Wat altijd mooi is en waar altijd een kaarsje brand.Our deepest fear is that we are powerful beyond measure. - Even gekopieerd van een ander topic en aangevuld:
Mijn zoontje was 8,5 jaar, hij zou nu 17 zijn geweest. Door omstandigheden (o.a. mijn jonge leeftijd) woonde hij niet bij mij en heeft het mij heel veel tijd gekost om erachter te komen wat er precies gebeurd is. Vanaf het begin was duidelijk dat het geen ongeluk was, maar om dat te bewijzen heeft een tijd geduurd. Zijn adoptie-ouders zijn niet veroordeeld, maar hun andere (pleeg)kinderen zijn wel weggehaald toen vaststond dat M. (mijn zoontje) door mishandeling om het leven is gekomen. Er was niet genoeg bewijs dat de mishandeling door zijn adoptievader was gedaan, maar dat dat de oorzaak van zijn overlijden was staat wel vast. Omdat hij geadopteerd was had ik geen recht op informatie en heeft het lang geduurd om toch iets te weten te komen. Sinds begin dit jaar weet ik dat mijn zoontje gecremeerd is en is het ook gelukt om een plekje voor hem op een begraafplaats te krijgen, een eigen plaatsje in de urnenmuur. Morgen ga ik dat samen met de enige persoon die nooit is weggelopen inrichten. En dat is gewoon heel erg confronterend. Het gemis is daardoor heel verstikkend aanwezig nu.
Wat jij schrijft ervaar ik ook zo Zoebie dat je ermee opstaat en ermee naar bed gaat. Het is nog altijd het eerste wat ik me 's ochtends realiseer en het laatste wat ik in mijn hoofd heb al ik ga slapen. Ik praat er nauwelijks over. De laatste tijd is het hier op het forum meer aanwezig en schrijf ik er wel over, maar in mijn dagelijkse omgeving eigenlijk amper. Mensen willen er niet mee geconfronteerd worden. Negeren het als ik er wel een opmerking over maak of zeggen (inmiddels een aantal keer als antwoord gehad) gewoon dat het wat hun betreft wel over is, het is immers al zolang geleden.. voor hen wel ja..Change is the only thing that lasts forever. - Ik ben heel erg blij dat er een plekje is nu. Dat ik ergens naartoe kan, dat hij weer een heel klein plaatsje op deze aarde heeft. Het voelt alsof ie eindelijk toch een heel klein beetje thuiskomt.
Tegelijk is het een eindpunt. Ik heb 8 jaar voor hem gevochten, naar hem gezocht. Ik moest het weten, ik wilde erkenning voor hem en ik wilde weten wat er met zijn lichaam gebeurd was. En nu weet ik dat, er is geen hoop meer, ik kan er niets anders meer van maken en morgen is het vechten voorbij, dan heeft ie een eigen plekje en is het helemaal stil. Ik ben zo bang voor die stilte.Change is the only thing that lasts forever. - Allemaal een
Sunemom, ik hoop dat de stilte snel veranderd in rust.
Daar hoef je niet bang voor te zijn want vergeten zul je hem nooit.Change is not bad or good - it just is (Don Draper) - Sunemon, ik snap je wel. Dat je nu het zoeken op moet geven. Dat je niet wist wat er was gebeurt maakt het er heel erg moeilijk door. Maar wat MissM zegt is waar. De angst gaat over in rust. Iedere keer als je er komt. Het klinkt gek, maar zo is het wel. Begrijp ik nu goed, dat je zoontje er niet ligt? Dat het alleen een plekje is. Een gedenkplaatsje. Hoe mooi dat dit mogelijk is.
Dat krijgt nu een plekje in je hart en daar kun je met de andere kinderen heen gaan. Het is ook hun broertje.Our deepest fear is that we are powerful beyond measure. - Sunemon,
Jij zocht toch naar een mooie gedenk tegel een tijdje geleden ? En ik maar hieruit op dat het toch gelukt is?
Dat vind ik heel fijn voor je. Ik hoop dat het plekje wordt wat je er van verwacht\hoopt, en dat je daardoor wat meer rust krijgt. en 
En ook een voor Zoebie natuurlijk.Zo ! En dan kunnen we nu weer allemaal normaal doen.... - Mijn andere kinderen weten niet van zijn bestaan. Ze zijn beiden nog klein, 5 jaar en 2 jaar, en zijn beiden geboren nadat hij overleden is. Ook hun vader, mijn huidige man, heeft mijn oudste nooit gekend. Doordat ik geen contact met mijn zoontje mocht hebben en zijn adoptiefamilie geen informatie wenste te delen heb ik niets van mijn zoon, niet eens een foto. Daarbij wordt mijn oudste binnen mijn familie doodgezwegen. Mijn vader heeft getekend voor de adoptie, omdat ik die bevoegdheid nog niet had (te jong) en daarna is altijd ontkent dat mijn zoontje bestond. Voor mij is er op dit moment dan ook weinig ruimte om dit met de kinderen te delen. Ik hoop dat dat later als ze groot zijn wel zal kunnen, maar voor nu is het echt mijn verdriet helaas.
Je begrijpt goed dat mijn zoontje er niet ligt inderdaad. Vanaf dat hij overleden is heb ik geprobeerd ergens een gedenkplaatsje voor hem te mogen inrichten. Dat kon niet, omdat ik niet wist of hij al ergens begraven was of gecremeerd. Doordat we begin dit jaar zwart-op-wit hadden dat hij gecremeerd is en uitgestrooid is opende de weg om een gedenkplaatsje te krijgen. Hij heeft nu een plaatsje in een urnenmuur in een begraafplaats waar meerdere mensen begraven liggen die mij erg dierbaar zijn. Dat geeft wel een heel warm gevoel, hij is niet meer alleen.
Ik hoop dat het rust gaat geven uiteindelijk. Op dit moment geeft het enkel onrust. Angst. Ik heb altijd door kunnen gaan, heb vanaf het moment dat ik de rouwkaart kreeg mijn tanden erin gezet om voor hem te vechten en nu is er enkel leegte over. Ik heb hem geloof ik nog nooit zo rauw gemist als de afgelopen weken. Ik droom steeds dat ik hem in mijn armen heb om dan wakker te worden en alleen het dekbed in mijn armen te hebben en verder ben ik dan gewoon in en in koud en dat gaat gewoon niet meer weg. Het is zo pijnlijk nu.Change is the only thing that lasts forever. - jeetje..geen woorden alleen eenWie het kleine niet eert is het grote niet weerd.
- @Borodini. Ja dat is gelukt inderdaad. Een heel mooi glazen tegeltje met zijn naam en geboorte- en sterfdatum erop. En los een hele mooie glazen vlinder met een gedichtje erop. Ze zijn beiden heel mooi geworden.Change is the only thing that lasts forever.
- Sunemom, ik heb je verhaal al meerdere keren gelezen de afgelopen jaren.....ik krijg er steeds weer kippenvel van. Er straalt zoveel liefde van je posts over je zoon af. Ik vind het heel erg fijn voor je, dat al je strijd inmiddels wat opgeleverd heeft. En ik wil je veel sterkte wensen voor morgen, het zal wel ontzettend moeilijk voor je zijn...
Zoebie.... jij lief mens Je hebt Nienke tot leven gebracht hier op het forum. Ik hoop dat het je sterkt en dat je er wat steun uithaalt - Dat je zo koud bent is heel bekend. Je begint nu pas met rouwen. Dat is een natuurlijke reactie. Dat had ik ook net na het overlijden. Ik was ijs en ijskoud en dacht nooit meer warm te worden. Dat blijf je ook even houden, maar je merkt opeens dat het weg is. Erover schrijven is misschien voor jou heel goed. Dan kun je het kwijt en deel je het met mensen die weten wat het is. Ik hoop dat je kinderen er straks gewoon over kunnen praten. Wel moeilijk dat je man er niets over wilt horen.
Wat moeilijk dat je niets weet. Nog niet eens een foto. Dat lijkt me vreselijk. Ook erg hard van de mensen die hem hebben opgevoed. Weet je nu wel waar hij is uitgestrooid of is zelfs dat geheim?
Ik heb heel veel aan het forum hier. Er zitten fijne mensen, die je soms gewoon even lekker een knuffel geven als het nodig is.Our deepest fear is that we are powerful beyond measure. - quote:Sunemom schreef op 17 mei 2010 @ 11:46:
Ik hoop dat het rust gaat geven uiteindelijk. Op dit moment geeft het enkel onrust. Angst. Ik heb altijd door kunnen gaan, heb vanaf het moment dat ik de rouwkaart kreeg mijn tanden erin gezet om voor hem te vechten en nu is er enkel leegte over. Ik heb hem geloof ik nog nooit zo rauw gemist als de afgelopen weken. Ik droom steeds dat ik hem in mijn armen heb om dan wakker te worden en alleen het dekbed in mijn armen te hebben en verder ben ik dan gewoon in en in koud en dat gaat gewoon niet meer weg. Het is zo pijnlijk nu.
- Dat heeft men wel altijd geheim gehouden, maar inmiddels weet ik dat hij over zee is uitgestrooid. Ik heb hem ook maar een paar keer gezien, na zijn geboorte, een keer toen ie een jaar of 3 was en enkele weken voor hij overleed. We waren verwikkeld in een rechtzaak om aan te tonen dat zijn adoptie niet legaal was geweest, dat ik zijn moeder was en dus recht had op informatie. Dat is niet meer gelukt en daardoor hoeven zij ook geen enkel informatie, dan wel foto's of wat dan ook vrij te geven. Zelfs dat ze mij hebben laten weten van zijn overlijden moest gezien worden als netjes en meegaand van hun kant.
Die kou dat gevoel dat je hart stilstaat, het voelt alsof de wereld doorgaat en de mijne (opnieuw) is stilgezet. Dat had ik de eerste dagen na zijn dood wel, maar daarna ben ik eigenlijk gewoon gaan rennen. Er moest zoveel gedaan worden, er was zoveel onzekerheid, ik moest en zou alles weten. Nu is dat gevoel terug en ik ben er bang voor. Het voelt alsof ik bevroren wordt in dat moment, dat gevoel en ik mis hem gewoon ontzettend.
Dank jullie dat ik het hier van me af kan schrijven.Change is the only thing that lasts forever. - Bah wat is de wereld toch hard. Jammer dat het niet is gelukt. Maar je hebt dus wel een beeld van hem. Dat is wel fijn.
Was je zoontje ziek of is hij plotseling overleden?
Dat rennen ken ik. Je gevecht gaat door. Je wilt alles doen.
Maar de rust komt. Nu nog niet. Het is nog te vroeg. Maar het komt echt. Nu zie je op tegen alles. Eerst morgen op een hele mooie manier jou gedenksteentje in gebruik nemen. Als ik het zo hoor moet het heel mooi zijn.
Heb je wel eens geprobeerd gedichtjes te maken. Juist in een moeilijk periode ben ik er erg goed in.
Dit is één van mijn mooiste.
Er vliegt hier steeds een vlindertje rond
Het is denk ik iets aan het zoeken
Misschien wil het naar een bekend stukje grond
Of misschien wil het jou wel bezoeken
Dat vlindertje strijkt neer op een witte Margriet
Het ruikt eens en kijkt om zich heen
Dan vliegt het weer op als het mensen ziet
En zit even later weer op je steen.
Het dartelt, is vrolijk en geniet van de zon
Krijgt soms wel bezoek van een bijtje
Als ik dat vlindertje toch eens pakken kon
dan laat ik het weer los na een tijdje
Ik kijk naar dat vlindertje met zijn bonte kleuren
Ik zie de vleugeltjes donker en zacht
Ik ruik heerlijke bloemengeuren
En zie de vrolijke lentepracht
Ik denk dan dat jij dat vlindertje bent
Dat je soms wel eens hier op bezoek komt
Ik hoor dan je lach, het is zo bekend
Vlieg vlindertje, vlieg hier maar fijn in het rond
Vlieg in de lucht naar de hemel en snel
Groet daar ons Nienke en geef haar een zoen
Maar kom dan vlug terug en vertel
Wat ze daarboven allemaal doen
Ik zie een vlindertje dartelend gaan
Ik denk steeds als ik er één zie
Daar komt vast en zeker ons meiske weer aan
Ze heeft weer plezier voor drieOur deepest fear is that we are powerful beyond measure. - och jee lieve sunemom, wat een dramatisch verhaal. Ik heb al vaker iets van je gelezen en langzaam vallen de stukjes op hun plek. Wat een afschuwelijk verdriet. Ga je je andere 2 kinderen wel over hem vertellen ooit? En wat zeg je als mensen aan je vragen hoeveel kinderen je hebt? denk je dan 3 en zeg je 2 of zeg je ook 3? Is je kindje na zijn geboorte meteen bij je weggehaald? Ik vind het bijna ondraagelijk groot jouw leed en toch ga je gewoon door en zorg je voor je andere 2 kinderen. Hopelijk heb je hier op dit topic een plekje waar je je fijn voelt en je je verhaal kwijt kan.
En zoebie, jouw verhaal is me ook deels bekend, ook zo'n verdriet en zo'n lange strijd. En ook zo sterk. Hopelijk vinden jullie steun in dit topic en op dit forum. - Een voor Sunemon. En ook voor Zoebie. The main thing, is to keep the main thing, the main thing.
- Zoebie, dat gedicht, prachtig, tranen in mijn ogen!Aim small, miss small...
- Zoebie wat een prachtig gedicht!
Ik schrijf zelf ook veel zoebie. Vooral gedichtjes inderdaad. Het gedichtje dat nu op zijn vlinder staat heb ik ook zelf geschreven:
In stilte heb ik jou gedragen,
in stilte gekoesterd,
voor altijd verloren
stille tranen voor dit enorme verlies,
je naam in glas
de eeuwige getuige
van dat wat nooit mocht zijn
maar altijd zal blijven
in ons hart voor altijd samen.
Mijn zoontje was niet ziek zoebie. Zijn adoptievader heeft hem dusdanig mishandeld dat hij geen kans meer had. Hij is zeer waarschijnlijk altijd door hem mishandeld, er liep ook al langere tijd een onderzoek naar het gezin, maar het is niet onomstotelijk bewezen dat de adoptievader de dader was en daardoor is hij niet veroordeeld. Wel mogen ze geen andere pleeg- of adoptiekinderen meer opnemen, gelukkig.
@arwen. Ooit hoop ik het wel met de kinderen te kunnen delen. Als ze er groot genoeg voor zijn en ook weerbaar kunnen zijn tegen het feit dat hun oma & opa alles ontkennen. Nu zou het ze in een veel te moeilijke positie plaatsen en dat wil ik niet voor ze. Ze verdienen een zo onbezorgd mogelijke jeugd.
Ja wat zeg je als mensen vragen hoeveel kinderen je hebt. Ik zeg meestal 2, inderdaad denkend 3. Heel soms zeg ik wel 3, afhankelijk van wie het vraagt. En of ik het gevoel heb veel uit te moeten leggen. Ik heb hem zolang ook moeten verzwijgen als puber dat ik het nog steeds eng vind uit te spreken dat ik 3 kindjes heb. Hoewel kindjes hij zou al bijna volwassen zijn. Mijn mooie oudste knul.Change is the only thing that lasts forever. - Tjee Sunemon, je kind verliezen is erg. MAar onnodig verliezen is helemaal onverteerbaar.
Met onnodig bedoel ik als iemand je kind om zeep helpt. Dat vind ik nog erger dan wanneer het sterft aan een ziekte, of een ongeluk (waarbij tenminste geen opzet in het spel is).
Het lijkt me ook moeilijk om degenen die je kind bij je weghaalden geen verwijten te maken. Wat moet je met veel verschillende gevoelens tegelijk zitten.....
Hoe kom je daarmee klaar?
Zelf heb ik nog geen mensen verloren waarvan ik hield.
Wel een paar honden die heel dicht bij me stonden, en waarvan 1 zelfs deel van me was. Ik heb daar al zoveel moeite mee. Ik heb ooit met een man gesproken die zijn dochtertje verloor aan hartfalen, vlak voordat ze geopereerd zou worden (waarbij ze goede kansen zou krijgen).
Ik vertelde hem dat ik me afvroeg hoe je daarna weer gelukkig kon worden. Hij zei dat het lang duurt, maar dat het weer komt. Ten eerste moet je verder voor je andere kinderen. Maar ooit zul je weer gelukkig zijn. Ook al zal de schaduw van je overleden kind altijd aanwezig blijven.iones wijzigde dit bericht op 17-05-2010 12:57 met 40% - Mijn zoontje is meteen na de geboorte weggehaald. Ik heb hem niet eens echt gezien. Heel even in een flits, maar aandachtig kunnen bekijken was er niet bij. Terwijl hij zo gewenst was. Ik heb mijn vader absoluut verwijten gemaakt. Hij blijkt getekend te hebben voor de adoptie, terwijl hij echt wel wist dat ik het kindje wilde houden. Ik was echter te jong en men mocht voor mij beslissen en dit was de invulling van beschermen. Natuurlijk maak ik alle volwassenen uit die tijd om mij heen verwijten. Bij mij had ie het misschien ook moeilijk gehad, eigenlijk weet ik dat wel zeker, want ik zat toen zelf nog in een hele slechte situatie, maar ik zou er wel voor hebben gezorgd dat ie het zou hebben overleefd. En dat kan ik niet vergeven dat niemand hem beschermd heeft. Maar dat verwijt ik ook mezelf, ik had meer moeten doen, hij verdiende veel meer bescherming.Change is the only thing that lasts forever.
- @iones ik weet dat je weer gelukkig wordt. Ik heb in de afgelopen bijna 9 jaar 2 kindjes gekregen. Ik heb een man die van me houdt en waar ik zielsveel van houdt. Ik geniet heel erg van mijn twee kleintjes en ik ben heel vaak echt weer gelukkig, als is het met een grijs randje. Ik was ook overtuigd dat ik het allemaal een plakje had gegeven. Totdat ik de informatie kreeg waar ik al zo lang naar zocht, en dit plekje en er weer dagelijks mee bezig was en vooral nu het morgen afgesloten wordt. Ik voel me ehct teruggeworpen naar die eerste verlammende dagen.Change is the only thing that lasts forever.
- Wat mooi zeg, je gedichtje.
Het zegt precies hoe je het voelt. Dat is het mooie van gedichtjes. Je kunt je hele gevoel erin leggen. En je kunt het altijd terug lezen.
Jeetje wat erg wat er met je manneke is gebeurt. Dat die mensen dan ook nog eens adoptie-ouders mogen zijn. Ik dacht altijd dat die honderd keer extra gescreend werden. En dan jou weigeren informatie te geven. Bah wat hypocriet is dat zeg. Je hoeft jezelf niets te verwijten, maar het is wel begrijpelijk dat je dat nu doet. En ik kan me levendig voorstellen dat je alle mensen om je heen wel die verwijten maakt. Want als... Zelfs ik denk nog zo vaak: "Als"...
En ik heb alles voor Nienke kunnen doen.
Je zit echt wel in een hele moeilijke situatie nu.Our deepest fear is that we are powerful beyond measure.
Wat lief gezegd Saar. Je bent een schat.quote:Sarah Scott schreef op 17 mei 2010 @ 11:52:
Zoebie.... jij lief mens Je hebt Nienke tot leven gebracht hier op het forum. Ik hoop dat het je sterkt en dat je er wat steun uithaalt Our deepest fear is that we are powerful beyond measure.- Wat een verdrietig topic. Zoebie en Sunemom ik hoop dat jullie hier een fijne plek hebben en dat er nog meer moeders zijn die het fijn vinden hier mee te schrijven Ik zou eens tegen je kunnen zeggen, maar dan hebben we het allebei fout
Dit onderwerp heeft 211 reacties, en bestaat uit 9 pagina's. Je bent momenteel op pagina 1 van 9.
De laatste reactie is geplaatst op 20-07-2010 22:55.
