Welkom. Je laatste bezoek was maandag 21 mei 2012 11:48.
Dit onderwerp heeft 150 reacties, en bestaat uit 7 pagina's. Je bent momenteel op pagina last van 7.
De laatste reactie is geplaatst op 05-11-2011 00:26.
[ Mijn moeder heeft niet lang meer te leven... - Laatste pagina ]
- quote:
Wat lief dat je je hiervoor hebt geregistreerd.
Veel sterkte allemaal
- Aapje,veel sterkte met alles!
- Hi Aapje (en anderen),
Vandaag is de sterfdag van mijn vader, en word ik dus meer dan anders herinnerd aan het proces waarin velen van jullie nu ook zitten. Zeven jaar geleden alweer, maar vergeten doe ik het nooit. En het blijft moeilijk om hiermee geconfronteerd te worden, dus ik heb alleen de eerste paar pagina's gelezen en de twee laatste (sorry).
Wel wil ik iedereen heel veel sterkte wensen, en moed, kracht, wijsheid en liefde. Vooral liefde, heel veel liefde.
Hoop dat mensen hier steun vinden aan elkaar, ik merk zelf dat eigenlijk alleen de "ervaringsdeskundigen" werkelijk begrijpen wat je doormaakt. Heen en weer geslingerd worden tussen hoop en vrees, zelfs als er eigenlijk vanaf begin af aan geen hoop meer is.
De hel van alle keren "laatste keren", van het machteloos staan terwijl je wel naar de maan en terug zou willen lopen om degene van wie je houdt, maar bij je te mogen houden. Dat is kut, dat is ruk, dat is godvergeten zwaar en onmenselijk af en toe, en dan nog is dit maar eufemistisch uitgedrukt. Iedereen die het nodig heeft, een enorme van Mastermind. - Getver meis... wat een rotbericht! Ik hoop zo dat jullie nog relatief 'lang' van elkaar mogen genieten onder relatief 'goeie' omstandigheden
*ik zou willen dat ik die knuffel 10 x groter kon neerzetten... hij is in elk geval 10 x groter bedoeld* - Wat verschrikkelijk.
Kan helaas niet veel meer doen dan jou en je familie veel sterkte wensen!
dikke - De titel van dit topic raakt me steeds weer als ik er langs kom op de psyche-pijler. Ik weet niet wat te zeggen. En nu lees ik dat ze in feite uitbehandeld is. En hoe bang ze is. En ik ben sprakeloos.
Ik zou bij wijze van spreken NU naar Parijs gaan lopen als dat je moeder (die ik natuurlijk niet eens ken) haar angst zou verminderen. Maar niemand kan daaraan echt iets doen, behalve misschien een hele lieve wijze paragnost(e) of zo iemand.
Ik hoop met heel mijn hart dat ze begrijpt en ook echt mag doorvoelen dat ze gedragen wordt, zoals in het verhaal van Jezus' voetstappen in het zand. - Wat verdrietig, wat heftig.
Gecondoleerd, Aapje. Heel veel sterkte komende tijd - Gecondoleerd Aapje
- Je moeder is verlost van pijn en onzekerheden, maar jij moet door en je hebt verdriet . . . heel veel sterkte meiske, en gecondoleerd met dit enorme verlies.
- Aapje
- Gecondoleerd Aapje. Heel veel sterkte
- ow lieverd ik leef met je mee ik zit in hetzelfde schuitje , alleen heeft mijn moeder leverkanker met uitzaaiingen in oa haar longen , ik denk dat we nu in hetzelfde moment zitten, gesprekken afwachten ed
ik word helemaal gek ook ,
inderdaad ook chemo kan ze krijgen maar dan leeft ze misschien 3 of 4 weken langer en dan sterft ze ook nog zonder waardigheid de levensverwachting kun je sowieso niet van op aan, de vader van mijn beste vriendin had nog 3 maanden volgens de artsen en die man heeft nog een jaar geleefd, mijn oom had nog een paar maanden volgens de artsen en die was na een week al de pijp uit (sorry voor mijn woordkeuze ik ben zo opstandig!)
hoe gaat het met jou?
ben jij ook opstandig?
voel jij je ook zo machteloos?
ik hoop heel erg dat je reageert, als je dat niet wilt moet je dat natuurlijk niet doen.
een hele dikke - och domme ik ik lees net je bericht
gecondoleerd!
*barst in huilen uit* - Vandaag is het 2 maanden en 1 dag geleden dat ik voorgoed afscheid heb moeten nemen van mijn mama.
Ik heb nu al 2 maanden en 3 dagen niet meer met haar kunnen praten... De laatste keer was op de verjaardag van mijn zoontje. Ze was vrolijk en voelde zich redelijk, blij dat ze weer naar huis mocht en kon. We maakte plannen om naar een waddeneiland te gaan, omdat ze dat nog zo graag wilde. Ik zou haar in de avond nog bellen, dit lukte niet, omdat mijn schoonouders langer bleven dan verwacht... daarna heb ik haar nooit meer gesproken.
Op de ic in het ziekenhuis lag ze aan de beademing en was ze niet bij... Op het moment dat ze de medicatie stopten, had ze nog even een opleving. Dit had de arts voorspeld. Ze reageerde opeens op me. Knipperde met haar ogen. Ik heb haar vertelt dat ik van haar hou en trots ben dat zij mijn moeder is. Ik ben geworden wie ik ben door haar. Ze reageerde! Toen mijn tante (die gewaakt had met mijn oom) een gebed ging opzeggen, verdraaide ze zelfs haar ogen. (ze had een hekel aan de kerk..) dat was voor mij een teken dat ze er echt was!
Onvergetelijk en zo waardevol.
Uiteindelijk is ze nog uren stabiel gebleven en zijn mijn man en ik nog de stad in gegaan om nieuwe kleren te kopen die ze aan kon doen in de kist. Ze heeft gewacht tot we terug waren (mijn zus was bij haar) en is toen wij binnen waren, binnen +/- 20 minuten overleden.
En nu... nu is ze er niet meer... nooit meer.
De ene dag gaat het redelijk, een andere goed en soms gewoon weg helemaal niet.
Het leven gaat door, vandaag hebben we een nieuwe auto gekocht. Dat maakt mij verdrietig... het leven gaat door...
Ik zou graag willen weten wanneer het verdriet minder wordt. Wat staat me nog te wachten? Hoe verloopt dat hele rouwproces?
