Welkom. Je laatste bezoek was maandag 21 mei 2012 12:18.

Snel inloggen of registreer jezelf - (Wachtwoord vergeten?)

  1. Viva
  2. Forum
  3. Relaties
  4. Hoe verder na een relatie van 12 jaar en twee kleine kindjes

Dit onderwerp heeft 18 reacties, en bestaat uit 1 pagina.
De laatste reactie is geplaatst op 17-02-2012 23:37.

[ Hoe verder na een relatie van 12 jaar en twee kleine kindjes ]

Ga naar een onderdeel

  1. Hallo allemaal,

    Sinds twee weken is onze relatie van 12 jaar verbroken. Het ging al wel een paar maanden minder, ik heb er met hem over geprobeerd te praten maar hij zei dat hij tijd nodig had. En toen dus ineens de melding: ik heb helemaal geen gevoelens meer voor je, ik ga weg. Dit kwam wel even aan, na 12 jaar en twee kleine kindjes lijkt me dat je er toch iig voor knokt, die kans heb ik niet gehad.
    Ik besef me dat ik het afgelopen jaar te veel bezig geweest ben met mijn werk en kinderen, maar daar is het nu dus te laat voor.
    Ik snap er allemaal niets van, hij is ook erg veranderd de afgelopen tijd, en er met hem over praten, heeft geen nut, dan klapt hij dicht en is hij weg.
    We zien elkaar regelmatig (minimaal twee keer per week) ivm de kindjes. Als ik hem een paar dagen niet zie, gaat het beter, maar als hij hier dan weer is, voel ik me daarnaweer kl*te. Hij heeft zelf nog geen plek waar hij onze kindjes kan hebben, dus we zijn verplicht hier dan samen te zijn, wat pijn doet.
    Hij lijkt ook minder om de kids te geven dan eerst, als hij hier is, is hij meer met andere dingen bezig (computer, telefoon ....). Ik vraag me af of er meer aan de hand is, een depressie misschien, of drugs (maar dat kan ik mezelf niet voorstellen en heb ik hem ook gevraagd).
    Ik moet sterk zijn voor de kinderen, en dat lukt me ook redelijk (ze doen het beer dan ooit, lijken nu happyer dan eerst), maar als ik dan alleen zit, komt de klap iedere keer weer hard aan.

    Hoe nu verder? Hoe pak ik mijn leven weer op en kom ik hier overheen?



  1. Wat klote voor je! Zo uit het niets en met jonge kinderen. Heeft hij een ander? Zou ook een verklaring kunnen zijn voor met telefoon bezig zijn.

    Kan hij dw kinderen niet mee naar buiten nemen om iets leuks te doen, of naar opa en oma? Lijkt me moeilijk om steeds met hem geconfronteerd te worden



  2. Praat. Praat met iemand, liefst professioneel. Hier op het forum zal je enige verlichting kunnen vinden, maar het meest gebaat ben je nu bij iemand die je in de ogen kunt kijken en zeggen: "help".

    :hug:

    I am but a man.


  3. Ja, weet je wel zeker dat hij niet gewoon iemand anders heeft?
    Het klinkt namelijk wel zo.
    Niet dat je er veel aan hebt...



  4. Hij heeft me recht in mijn gezicht gezegd niets te hebben met een ander, ik kan niet anders dan dit geloven, anders blijf ik twijfelen.

    Hij kan vaak pas na zijn werk de kinderen zien, dus dan is het hier eten, de kids naar bed brengen, en dan weer even praten over wat en hoe (ouderlijk gezag, alimentatie, advocaat of niet, die dingen moeten we gewoon bespreken nu, dat zijn we verplicht naar de kinderen toe, maar er is zoveel te regelen!). We hebben nu besloten om met een advocaat te praten, die ons alles wat duidelijker zou kunnen uitleggen.
    Zondag wordt onze oudste vier, dan zal hij hier het hele weekend zijn (ook zodat ik er even uit kan en even bij kan slapen, want ben echt helemaal op). Eerst leek het een goed plan, maar ik begin er nu toch echt tegenop te zien.

    De tijd zal alles wel beter maken, maar op het moment zie ik nog niet in hoe ...



  5. quote:
    cazomi schreef op 08 februari 2012 @ 21:44:

    We zien elkaar regelmatig (minimaal twee keer per week) ivm de kindjes. Als ik hem een paar dagen niet zie, gaat het beter, maar als hij hier dan weer is, voel ik me daarnaweer kl*te. Hij heeft zelf nog geen plek waar hij onze kindjes kan hebben, dus we zijn verplicht hier dan samen te zijn, wat pijn doet.


    Dat herken ik van mezelf, heb dit ook meegemaakt een paar jaar geleden. Ik gaf mijn ex steeds de kans zijn zoon te zien in mijn huis, omdat hij alleen een kamer had, maar dit voelde steeds slechter. Ik heb hem een hele tijd helemaal niet meer binnen gelaten, omdat dit niet meer prettig voelde. Dan gaf ik zoonlief mee aan de deur en als hij hem terugbracht gebeurde dat ook aan de deur.

    Hoe je dit gaat overleven kan ik je ook niet vertellen. Wel dat het over gaat, dat de pijn slijt en dat je ooit weer gelukkig wordt.

    Zorg dat je alles voor jezelf en de kinderen goed regelt bij een advocaat. Dat lijkt nu niet belangrijk, maar denk ook aan later. Dan ben je soms blij als dingen op papier staan.

    Verder wil ik je heel veel sterkte wensen, want het gewoon klote als dit je overkomt. :hug:

    Lid van het TTToT en drager van de Groot-Medallie


  6. Dankjewel, het doet me puur al goed om deze reacties te lezen, te weten dat ik niet de enige ben in deze situatie (mijn ex woont ook op een kamer, geen plek voor kids...).
    Het is erg moeilijk allemaal, al kan ik gelukkig wel enorm genieten van de kids, de eerste paar dagen kon ik me niet voorstellen dat ik het alleen aankon, maar nu hebben we het met ons drietjes vaak zelfs goed naar onze zin :). Zij maken dat ik door moet en voor hen zal ik alles doen om het zo soepel mogelijk te laten verlopen (met hun toekomst voor ogen).



  7. Kan hij niet af en toe iets buiten de deur ondernemen met de kinderen? Even naar zijn ouders bijvoorbeeld, of een keer eten bij mcdonalds (ik noem maar wat). Dan kunnen de kinderen hem wel zien, maar heb jij hem niet steeds over de vloer.

    The time is now.


  8. Misschien ging het voor zijn gevoel al meer dan een jaar minder.
    Verwacht van hem dat hij de kinderen meeneemt



  9. Hij heeft één van zijn telefoons hier laten liggen vanavond, ik heb iets heel stoms gedaan en zijn berichtjes gelezen, hij is vreemd gegaan, met de buurvrouw (en doet dat schijnbaar nog steeds als hij hier op bezoek is voor de kindjes en 's avonds met de honden gaat 'lopen').
    Ik hoop dat ik het mis heb, hij heeft het recht in mijn gezicht ontkend, maar het lijkt er wel heel erg op ......

    Wat nu!!!! Confronteren? Hoe kunnen we dan ooit nog samen door één deur! Dit kan ik hem niet vergeven ...



  10. Shit, cazomi had je het toch goed!!
    Confronteren, wat moet je anders?

    Sterkte meid!



  11. oh wat klote..! een gesprek aangaan met dat het niet netjes is (telefoon kijken) maar dat de waarheid nu boven tafel is. je het op deze manier erg lastig vindt om in zijn nabijheid te zijn en dat de kinderen dat ook zullen merken. (die merken het nu neem ik aan ook al). Dus dat je het voor het belang van iedereen wenst dat als hij de kinderen komt zien hij ze meeneemt naar de kinderboerderij en dat jullie ondertussen samen kijken hoe je eruit komt.



  12. quote:
    cazomi schreef op 15 februari 2012 @ 22:52:
    Hij heeft één van zijn telefoons hier laten liggen vanavond, ik heb iets heel stoms gedaan en zijn berichtjes gelezen, hij is vreemd gegaan, met de buurvrouw (en doet dat schijnbaar nog steeds als hij hier op bezoek is voor de kindjes en 's avonds met de honden gaat 'lopen').
    Ik hoop dat ik het mis heb, hij heeft het recht in mijn gezicht ontkend, maar het lijkt er wel heel erg op ......

    Wat nu!!!! Confronteren? Hoe kunnen we dan ooit nog samen door één deur! Dit kan ik hem niet vergeven ...


    Och jee, wat een klap in je gezicht moet dit zijn. Ik denk dat je het even moet laten bezinken voor je hem confronteert. Laat tot je doordringen wat er aan de hand is en bedenk wat je zelf wil en welke boodschap je wilt overbrengen als je hem confronteert. Houd in je achterhoofd dat hij zijn keus al heeft gemaakt. Hoe hard het ook klinkt...hij heeft ervoor gekozen om je te verlaten...wat de reden daarvoor dan ook mag zijn. Verwacht niet dat hij bij je terugkeert nu je dit 'ontdekt' hebt. Het kan wel eens een harde boodschap zijn die je krijgt als je hem dit voor zijn voeten gooit.

    Sterkte!



  13. Cazomi, zelfde hier, na 15 jaar liggen de interesses van meneer ergens ander, ook 2 kleine kindjes hier. Hoewel ik vreselijk pissig ben moeten we samen wel door 1 deur. Dus hoewel het vreemdgaan wel ter sprake zal komen, wil ik de aandacht meer richten op het feit dat we eigenlijk allebei niet meer echt gelukkig waren. Het vreemdgaan is wel de druppel.. (klink heel rustig, maar van binnen kook ik). Succes meid. En met constante verwijten schiet je niks op, maar je kunt hem wel laten weten dat je gigantisch teleurgesteld in hem bent als persoon.



  14. Het klinkt heel hard, maar waarom zou je hem confronteren?
    Het is toch duidelijk nu? Hoe hard het ook is, ga zelf verder voor de kids en ga alle zaken regelen.
    Veel sterkte van een ervaringsdeskundige.
    Misschien moet je eens Tja dit was het dan deel 2 lezen. Join the club!

    Er zullen veel mensen in en uit je leven wandelen, maar alleen echte vrienden laten voetafdrukken achter in je hart!


  15. quote:
    problemo schreef op 16 februari 2012 @ 08:15:
    Het klinkt heel hard, maar waarom zou je hem confronteren?
    Het is toch duidelijk nu? Hoe hard het ook is, ga zelf verder voor de kids en ga alle zaken regelen.
    Veel sterkte van een ervaringsdeskundige.
    Misschien moet je eens Tja dit was het dan deel 2 lezen. Join the club!


    Ik zou hem zeker wel confronteren, al is het alleen al om hem te laten weten dat je niet met je laat sollen en, ondanks de leugens, de waarheid toch wel boven tafel komt! Hem even uit de waan halen dat hij niet zo slim is als gedacht.

    Ik wens je heel veel sterkte in deze vreselijke situatie!



  16. je gaat wel ver door te zeggen dat hij minder om de kinderen geeft, omdat jij er minder aandacht aan schenkt.

    Op een kamer kan hij toch wel zijn kinderen zien.
    Zat kinderen zijn zo opgegroeid, hoor.
    Ze hebben bij jou toch een eigen plekje.
    Dat is dus ook tijdelijk.

    Waarom niet door 1 deur, hij wil toch niet meer bij je zijn?
    Dan mag hij zelf weten wat hij doet.

    Overigens zou het me niks verbazen als hij het expres is vergeten.Maar om nu te zeggen dat hij aan het wippen is met de buurvrouw als hij met de honden loopt?!
    Dan zouden die beesten allang in huis piesen!

    Ksenija wijzigde dit bericht op 16-02-2012 09:58 met 92%


  17. Onze sutuaties lijken op elkaar. Ik ook na twaalf jaar en 2 kids aan de kant gezet en ik maar proberen te lijmen enz enz enz. bla bla bla. Nu heb ik dan eindelijk na veel bleren aarzelen en gesmeek de knoop door gehakt. Ik heb een eigen plekkie gekregen.(tijdelijke huur) maar ja alles beter dan op mijn tenen lopen ... Want dat doe je uiteindelijk. Ik kan hem niet meer vertrouwen en ik wil het ook niet. We hebben geen ruzie, en kunnen gerust een bakkie doen met elkaar! Als het om kinderzaken gaat ok, maar verder wil ik niets meer weten van hem.. Hij zegt dat we tijdelijk uit elkaar gaan, maar ik weet dat hij nu denkt ok we proberen ff wat met nieuwe lover en als dat niet werkt, gaan we wel weer terug! Maar ja die kans zit er dus niet in...

    Er zullen veel mensen in en uit je leven wandelen, maar alleen echte vrienden laten voetafdrukken achter in je hart!


  18. hallo allemaal,

    Allemaal heel erg bedankt voor jullie reacties. Fijn om te weten dat ik niet alleen ben (al gun je dit niemand natuurlijk).
    Ik heb hem er gisteren mee geconfronteerd en hij heeft inderdaad seks gehad met de buurvrouw (en meer). Ben zo boos, want daarna is hij samen met haar en onze kinderen nog wezen shoppen, en is zij hierafgelopen weekend op de verjaardag van ons dochtertje geweest. Dat hij iets met haar heeft is tot daar aan toe, maar dat hij onze kinderen 'gezinnetje'gaat spelen bij haar vind ik niet kunnen, en dat zij hier op visite komt alsof er niets is op de verjaardag van onze dochter gaat echt te ver.
    Hij zegt dat hij pas iets met haar heeft sinds het uit is, maar eerlijk gezegd geloof ik dit niet. In zijn telefoon stond een berichtje, heeft je vriendin nog niets door? Lijkt me niet dat je zo'n bericht stuurt als het al uit is ...., maar dit is op het moment niet het belangrijkst, het gaat om de kids en de toekomst.
    Ik heb hem gisteren de deur gewezen en gezegd dat hij hier niet welkom meer is (ik kan het even niet meer aan, maar hoop dat het over een tijdje weer wel kan). Hij mag de kinderen zien wanneer hij wilt maar dan bij zijn ouders, ik wil ze niet bij de buurvrouw hebben, dit gaat me te ver (of ben ik nu zo'n zeikerd?).
    Vanochtend een goed gesprek gehad met zijn moeder en zij is het ermee eens en wannneer hij de kids wilt zien, kunnen ze daar naartoe en daar papa zien.
    Gisteren leek hij volkomen emotieloos en het enigste dat hij kon zeggen wa: tja, zulke dingen gebeuren ...., op het feit dat hij geen intresse toont voor de kids (wat ik nog het aller ergste vind) en dat hij ze nooit belt, kreeg ik als reactie: tja, daar sta ik niet bij stil .....,.
    Dit kan ik allemaal echt niet bevatten, maar zal onze kinderen ook nooit hun vader ontnemen (en nooit negatief over hem praten in hun bijzijn) dus ik denk dat we het voor nu even goed (nou ja, zo goed mogelijk dan ....) geregeld hebben.
    Nu laat ik het initiatief aan hem, en wacht ik af tot ik van hem hoor dat hij ze wilt zien, we zullen zien ....