Welkom. Je laatste bezoek was maandag 21 mei 2012 12:19.
Dit onderwerp heeft 56 reacties, en bestaat uit 3 pagina's. Je bent momenteel op pagina 1 van 3.
De laatste reactie is geplaatst op 10-02-2012 10:43.
- hallo,
Na bijna twee jaar heeft mijn vriend op oudjaarsdag een punt achter onze relatie gezet. We waren voor een paar dagen naar Hamburg, met zijn broer en een aantal vrienden. We waren uit geweest en allebei een beetje dronken. Toen we terug kwamen op het adres waar we overnachtten kregen we ruzie. Ik was erg overstuur en begon te huilen, mijn (toenmalige) vriend zei dat ik moest stoppen omdat iedereen lag te slapen. Hierdoor voelde ik me erg gekwetst. Ik pakte mijn spullen en begon naar het station te lopen. mijn ex rende achter mij aan en smeekte me om terug te komen, maar ik liep door. Hij zei dat hij mee ging en zijn spullen ging pakken, toen hij terug kwam vertelde hij me dat het over was en dat hij al een maand niet meer verliefd was.
Vervolgens is hij toch met mij mee gegaan en heb ik hem zes uur aan één stuk door gesmeekt om niet bij me weg te gaan (verkeerd begin ik weet het).
Die avond heeft hij meteen mijn spullen bij mij afgegooid, we zouden eigenlijk een film kijken en hij zou bij mij blijven slapen (hij wilde niet dat ik alleen was).
Ik probeerde te praten maar dat lukte niet echt, ik kreeg vrij weinig response (hij lag half te slapen). Toen zei ik dat het beter was als we geen film keken, ik stuurde hem naar huis (fout nummer 2 denk ik)
De daarop volgende dagen heb ik redelijk veel contact gezocht, ik haalde hem een paar dagen later over om met mij af te spreken (weer om een film te kijken, hij wilde graag vrienden zijn, stom idee) Deze ontmoeting liep erg uit de hand, ik probeerde hem te zoenen, dat viel niet goed en hij wilde weg gaan. Ik blokkeerde de deur en was erg hysterisch (stom stom stom).
Daarna ben ik een aantal dagen naar mijn zus gegaan, waar ik een klein beetje tot rust kwam. Het weekend daarop ging ik weer naar mijn ex toe, om mijn laatste spullen op te halen. Deze ontmoeting verliep wat beter, we praatten rustig en wat luchtiger. De daarop volgende dagen hadden we regelmatig contact, we belde soms uren en deden spelletjes (via internet), we hadden al een paar dagen ingepland om af te spreken. Tot ik op een gegeven moment zei dat ik het idee had dat hij me aan het lijntje hield, ik zei dat hij na moest denken en duidelijk moest zijn tegen mij over wat hij wilde (alweer stom).
Vervolgens hadden we een aantal dagen geen contact, tot ik hem op een gegeven moment belde. Ik bood mijn excuses aan en zei dat ik wel graag vrienden wilde zijn, dat hij maar de tijd moest nemen om na te denken. Toen kwam alles los, hij vertelde me alles wat hem dwars zat over onze relatie (dit had hij hiervoor nog nooit gedaan, hij was niet eens in staat de kleinste ergernis te uiten).
Hij vertelde me dat hij niet tegen de discussies kon, hij kon er niet tegen dat ik altijd ‘won’ en doorging tot hij “door het stof ging”. Ik heb sterk de behoefte om dingen uit te praten en alles uit te pluizen tot het 100% duidelijk is, hij heeft erg veel moeite met praten. Op het moment dat het net iets te heftig werd klapte hij dicht, dan ging ik hem pushen om te praten. Ik ging vaak veel te lang door, soms begon hij letterlijk te beven van de spanning.
Ik verwachte nooit van hem dat hij door het stof ging, ik verwachte dat hij zijn gevoelens uitte. Ik pakte dit alleen helemaal verkeerd aan.
Hij wist niet of hij een vriendschap nog wel zag zitten. De daarop volgende dagen heb ik een aantal mails gestuurd, hij reageerde hier niet op. Op een gegeven moment sprak ik hem even (via internet). Ik legde uit dat het niet mijn bedoeling was hem af te schrikken met de mails, ik bood mijn excuses aan. Hij zei op zijn beurt dat het niets uit maakte en dat hij de mails zelfs wel lief vond.
We spraken af om samen te gaan schaatsen. Ik zat al weer een stuk beter in mijn vel, ik had een tijdje oxazepam geslikt om wat te kalmeren en had blijkbaar een vitamine D tekort, waardoor ik erg veel last had van een winterdepressie (dit verklaart denk ik ook voor een groot deel de spanning en de vele ruzies in de laatste periode van mijn relatie). Ik kreeg vitamine-D supplementen waardoor ik me vrij snel veel beter voelde. Op mijn werk begon ik weer meer met mijn collega’s te praten, ook zocht ik contact met wat oude vrienden (tijdens mijn relatie waren al deze contacten verwaterd, ik had eigenlijk niemand meer). Ik schreef me in bij een datingsite, daar ontmoete ik iemand en we spraken af. Het was heel gezellig en ik besloot dat ik door moest met mijn leven, dus ik sprak met hem af op de dag dat ik eigenlijk mijn ex zou zien. Een aantal dagen later kreeg ik hier spijt van. Ik besefte dat ik nog lang niet over mijn ex heen was en dat ik het alleen maar probeerde te verdringen. Een aantal dagen later sprak ik met mijn ex af om zijn spullen terug te geven. We besloten wat te gaan drinken en het was heel gezellig.
Ook gaf hij mij chocolade (chocolade die ik altijd at en die hij, toen we nog iets hadden, wel vaker voor mij haalde). Dit vond ik erg verwarrend.
De daarop volgende dagen smste en belde ik hem een paar keer, zijn reactie was steeds erg kortaf. Hij was net begonnen aan zijn stage en had het daar erg druk mee, hij moest elke dag veel reizen en had niet veel tijd over.
Vandaag besloot ik hem op te wachten op het station en hem te vertellen dat ik van hem hou.
Toen hij me zag keek hij een beetje verward, hij lachte een beetje nerveus. Ik vertelde hem dat ik van hem hou en dat ik het graag nog een keer wil proberen. Op een gegeven moment zoende we bijna, hij zei dat hij dat niet kon doen, dat het niet meer kon werken en dat hij me alleen maar meer zou kwetsen. Ik vertelde dat ik dacht dat dat niet zo was en dat hij gewoon moest doen wat hij voelde. We zoende (erg gepassioneerd) tot hij op een gegeven moment (weer) zei dat het echt niet meer kon werken. Ik vroeg hem waarom en hij zei dat er iets stuk gegaan was wat niet meer gemaakt kon worden, dat hij de afgelopen maanden helemaal niet meer met mij durfde te praten. Vervolgens heb ik geprobeerd hem te overtuigen van het feit dat het anders kan en dat hij niet zo veel na moest denken maar gewoon naar zijn hart moest luisteren. Toen ging hij naar huis.
Ik weet niet wat ik moet doen, ik hou zo veel van hem en ik voel gewoon dat hij de ware is. Ik heb een vreselijke periode achter de rug, ik heb het erg druk met school en mijn vader heeft me een aantal maanden geleden op straat gezet. Dit nam erg veel stres met zich mee (woning zoeken, financiële problemen) hier had mijn relatie erg onder te leiden, daar bovenop kwam mijn winter depressie die het nog erger maakte.
Ik weet zeker dat ik aan mijn problemen kan werken en dat mijn relatie weer zou kunnen werken, ik heb alleen een kans nodig om dit te bewijzen…
Ik heb net op msn weer een redelijk goed gesprek met hem gehad. Ik heb echt het gevoel dat hij nog van me houdt, dat hij het diep van binnen wél nog wil, maar dat hij probeert dit te verdringen omdat zijn hoofd iets anders zegt.
Is er nog hoop? en hoe pak ik dit aan?
- en hoe pak ik dit aan?
Neem afstand, hoe moeilijk dat ook is.
Kijk naar je eigen aandeel in dit verhaal.
Zoek professionele hulp om iets aan dat eigen aandeel te doen. - Hij wil niet meer omdat er iets kapot is gegaan. Hij kan niet meer onbezorgd gelukkig met je zijn, lijkt me duidelijk toch?
Neem afstand, dit opwachten enzo is eng. Als hij zich zou bedenken komt hij vanzelf, daar hoef jij hem niet met alle macht voor over te halen.Ach, ik heb er ook maar van horen zeggen.. - Dat probeer ik, het probleem is alleen dat ik hem wel wil blijven zien. Hij is een ster in het blokken van emoties en ik ben bang dat hij me helemaal vergeet als ik geen contact met hem heb. maar als ik vriendschapelijk contact met hem probeer te onderhouden doet hij steeds van die tegenstrijdige dingen, het lijkt bijna alsof hij me hints probeert te geven dat hij het nog wel wil. Als hij het niet meer zou willen zou hij het waarschijnlijk ook niet prettig vinden als ik hem de liefde verklaarde of smste enzo.
Het enige dat ik heel de dag doe is naar mijn eigen aandeel kijken. Ik heb de afgelopen maand heel veel geleerd over mezelf en fouten die ik maakte.
Het grootste probleem is denk ik dat ik te afhankelijk was. Ik werd heel onzeker van het feit dat hij niets met mij deelde. Vooral als ik merkte dat hij zich aan mij ergerden, maar als ik er dan naar vroeg zei hij dat er niets was. Hierdoor was ik alleen nog maar bezig met me afvragen wat ik verkeerd deed en ik probeerde er alles aan te doen om dit te veranderen (het probleem was alleen dat ik de verkeerde dingen ging veranderen). Ik had alleen nog maar oog voor hem, hem laten zien dat ik van hem hield was mijn levensdoel geworden. Hierdoor had ik helemaal geen vrienden meer en werd ik nog onzekerder.
Een jaar geleden begon mijn toenmalige vriend over samenwonen, een half jaar geleden begon hij terug te krabbelen. Hij zei dat hij nog niet verantwoordelijk genoeg was om uit huis te gaan. Dit was voor mij erg verwarrend, ik snapte niet waarom hij het wilde en toen in een keer niet meer. Ik had het idee dat ik iets verkeerd gedaan had.
Nadat hij het uitgemaakt had vertelde hij dat hij gewoon niet met míj wilde samenwonen. Hij maakte zich zorgen want hij moest vanaf dit jaar stage gaan lopen en daarvoor elke dag naar de andere kant van het land. Hij wilde verhuizen maar durfde dit niet tegen mij te zeggen omdat hij had gezegd dat het niet aan mij lag dat hij niet wilde samenwonen maar aan zijn verantwoordelijkheidsgevoel... - Niet alles voor hem invullen. Niet overanalyseren. Hij heeft toch gezegd wat hij wil? Geen relatie meer.
Stop met jezelf de schuld geven en voor hem denken. Volgens mij voer je hele dialogen in je hoofd, dat haalt niets uitAch, ik heb er ook maar van horen zeggen.. - Reactie op dit topic: zie mijn mottoOh you got swag?!? I bet that looks great on your welfare application........
- Je kan wel willen, maar wat wil je nou precies? Een droom?Verbeter de wereld, begin bij jezelf!
- Sorry ik heb echt niet alles gelezen, maar dit is denk ik echt kapot. Hij wil niet meer.
En hoe meer jij toenadering zoekt en op aggressieve wijze je affectie wil laten blijken (hem plots opwachten en confronteren met 'ik hou van je') hoe kapotter je het maakt. Je doet jezelf pijn en hem krijg je niet terug.
Ga door met je leven en wees consequent daarin. Trek 1 lijn en geen tien. Ga zelf leven, focus van die jongen af, doe dingen met vriendinnen, sport, bouw eigenwaarde op! - quote:ster89 schreef op 09 februari 2012 @ 10:41:
Hij wil niet meer omdat er iets kapot is gegaan. Hij kan niet meer onbezorgd gelukkig met je zijn, lijkt me duidelijk toch?
Ik denk dat TO erover blijft piekeren omdat ze aanvoelt dat het een flutargument is. Haar latere post lijkt dat ook te staven.
Maar goed je (TO) denkt idd teveel voor/over de ander. Dat is een direct gevolg van het feit dat hij niet praat.
Neem afstand. FB, mail, twitter, afsluiten die handel. Richt je op jezelf. Je gedrag is niet 'normaal'. Met op jezelf richten bedoel ik: meer dan alleen kijken naar je eigen aandeel. Probeer te ontdekken waarom je je zo gedraagt.
Overigens, en dat kan ik je op een briefje geven, zul je ontdekken dat je ex vriend ook problemen heeft. Alleen zie je dat nu niet.
Goed, veel succes, best een zware weg. - Hou oud zijn jullie?Verbeter de wereld, begin bij jezelf!
- Waarom luister je niet gewoon naar wat hij zegt? Ik bedoel niet 'horen' wat hij zegt, maar gewoon echt luisteren. Want hij geeft je antwoorden. Hij wil gewoon niet meer. Dat geeft hij niet 1 keer aan, maar tig keer. En toch besluit jij dat dat niet is wat hij echt wil en blijf je dingen voor hem invullen. Stop daarmee en begin met aanvaarden dat het gewoon over is.Oh you got swag?!? I bet that looks great on your welfare application........
- Als hij je nu al een paar keer heeft aan gegeven liever niks meer met je te willen, dan zal dat vrees ik toch iets zijn wat je zult moeten accepteren, en waar je echt even door heen moet.Een breuk is niet niks en zeker als je nog zo gek op hem bent is het echt vreselijk dat je niet kunt bereiken wat je graag zou willen, maar het lijkt mij dat je toch maar het beste kunt accepteren dat het over is. Ga er geen moeite meer in steken omdat jij zo graag nog wat wilt. Dit is een heel naar moment en ik weet hoe je je voelt want ik heb ook wel eens een relatie op de klippen zien lopen. ( mijn eigen dus) Je kunt het na mijn mening gewoon het beste de tijd geven. Niks aan pakken ,niks opzoeken of uitlokken. Gun de situatie de tijd en wacht rustig af hoe dit verder gaat, hoe lastig het ook is en hoe verdrietig je je ook voelt.
- @ h_l_g
Ik zie dat hij ook problemen heeft, waarschijnlijk nog wel meer dan ik.
Ik ben het gewoon niet gewend om zulke intense gevoelens te hebben voor iemand en dit was voor mij moeilijk te plaatsen.
Ja, er zijn dingen kapot. Nee, ik denk niet dat daar niets aan veranderd kan worden.
Mijn gedrag is niet 'normaal' in de zin van mijn gedrag op het moment? of hoe bedoel je dat?
Waarom ik me op het moment zo gedraag of waarom ik me zo gedroeg in mijn relatie?
op beide heb ik denk ik wel een antwoord. Ik was onzeker en afhankelijk en had geen eigen leven meer, daardoor ging ik onze relatie te veel pushen.
Waarom ik me nu zo gedraag: elke keer als ik me erover heen probeer te zetten doet/zegt hij dingen die ik niet begrijp. Ik weet dat ik te veel nadenk over zijn motieven en te veel invul, ik heb altijd de neiging om alles te analyseren.
Het probleem is alleen dat ik niet kan accepteren dat het allemaal zo uit de hand is gelopen. Ik voelde me de afgelopen maanden vreselijk en ik verwachte van mijn ex dat hij al mijn problemen weg haalde, ik dacht dat ik me beter zou voelen als ik me volledig op onze relatie stortte, maar daardoor ging ik te veel van hem verwachten.
Ik denk dat we het allemaal eens kunnen zijn over het feit dat het raar is om je ex chocolade te geven, het raarste hieraan was dat hij zei dat hij deze al gekocht had voordat het uit was, maar later op de dag smste dat hij het pas die dag gekocht had..
Het ging mis doordat ik niet meer mezelf was en ik weet dat dat anders kan.
@ fame
Ik ben 19 en mijn ex is bijna 21
@ Oriane
Ben je het er niet mee eens dat zijn woorden en zijn gedrag enigszins tegenstrijdig zijn? - Laat hem met rust, denk niet voor hem, en ga verder met je eigen leven. Je bent pas 19.
Laat dit een wijze les zijn voor een volgende relatie. - Toen het ongeveer een week uit was en we begonnen weer contact te hebben via telefoon en msn vertelde hij overigens dat hij niet wist of het nog kon werken, dat het misschien nog wel kon maar dat we in ieder geval een tijdje uit elkaar moesten zijn.
Ik denk dat ik uit dit alles toch wel kan concluderen dat zijn hoofd iets anders zegt dan zijn hart? - Je kunt alles wel blijven analyseren TO, maar feit blijft dat hij er geen zin meer in heeft. Je bent met jezelf aan de slag gegaan (chapeau!), blijf dat vooral doen en laat je ex los. Vrienden blijven zit er voorlopig toch niet in.
- quote:juudjee schreef op 09 februari 2012 @ 11:37:
@ h_l_g
Ik zie dat hij ook problemen heeft, waarschijnlijk nog wel meer dan ik.
Ik ben het gewoon niet gewend om zulke intense gevoelens te hebben voor iemand en dit was voor mij moeilijk te plaatsen.
Ja, er zijn dingen kapot. Nee, ik denk niet dat daar niets aan veranderd kan worden.
Mijn gedrag is niet 'normaal' in de zin van mijn gedrag op het moment? of hoe bedoel je dat?
Waarom ik me op het moment zo gedraag of waarom ik me zo gedroeg in mijn relatie?
op beide heb ik denk ik wel een antwoord. Ik was onzeker en afhankelijk en had geen eigen leven meer, daardoor ging ik onze relatie te veel pushen.
Waarom ik me nu zo gedraag: elke keer als ik me erover heen probeer te zetten doet/zegt hij dingen die ik niet begrijp. Ik weet dat ik te veel nadenk over zijn motieven en te veel invul, ik heb altijd de neiging om alles te analyseren.
Het probleem is alleen dat ik niet kan accepteren dat het allemaal zo uit de hand is gelopen. Ik voelde me de afgelopen maanden vreselijk en ik verwachte van mijn ex dat hij al mijn problemen weg haalde, ik dacht dat ik me beter zou voelen als ik me volledig op onze relatie stortte, maar daardoor ging ik te veel van hem verwachten.
Ik denk dat we het allemaal eens kunnen zijn over het feit dat het raar is om je ex chocolade te geven, het raarste hieraan was dat hij zei dat hij deze al gekocht had voordat het uit was, maar later op de dag smste dat hij het pas die dag gekocht had..
Het ging mis doordat ik niet meer mezelf was en ik weet dat dat anders kan.
Je bent heel erg op zoek naar 'hoop' in zijn gedrag en woorden. Als ik snel lees wat jij zo schrijft dan speelt hij nu een spelletje met je. Hij heeft je waar hij je hebben wil. Ik zeg niet dat hij dit bewust doet.
HIJ kan niks voor jouw repareren. Dat kun je alleen zelf.
Niets, maar dan ook werkelijk waar niets had jij anders kunnen doen om een andere uitkomst te bewerkstelligen. Het is ook niet jouw schuld. Als jij goed in je vel had gezeten, vriendenkring, etc, was deze man niet op jou gevallen.
Aan de andere kant. Als deze man gezond was geweest, was jij ook niet op hem gevallen.
Regel nummer 1 - (geestelijk) zieke mensen zoeken (geestelijk) zieke mensen. Gezonde mensen beginnen er niet aan.
Dat is het probleem niet, op het moment dat ik hem ontmoette zat ik juist heel goed in mijn vel, ik had veel vrienden, was heel zelfverzekerd en onafhankelijk. Het ging pas de laatste maanden slechter met mij, toen mijn vader mij op straat zette, ik geen geld had, moest verhuizen, de stress die mijn opleiding met zich meenam en mijn lichamelijke gezondheid.quote:h_l_g schreef op 09 februari 2012 @ 11:53:
[...]
Je bent heel erg op zoek naar 'hoop' in zijn gedrag en woorden. Als ik snel lees wat jij zo schrijft dan speelt hij nu een spelletje met je. Hij heeft je waar hij je hebben wil. Ik zeg niet dat hij dit bewust doet.
HIJ kan niks voor jouw repareren. Dat kun je alleen zelf.
Niets, maar dan ook werkelijk waar niets had jij anders kunnen doen om een andere uitkomst te bewerkstelligen. Het is ook niet jouw schuld. Als jij goed in je vel had gezeten, vriendenkring, etc, was deze man niet op jou gevallen.
Aan de andere kant. Als deze man gezond was geweest, was jij ook niet op hem gevallen.
Regel nummer 1 - (geestelijk) zieke mensen zoeken (geestelijk) zieke mensen. Gezonde mensen beginnen er niet aan.
Een relatie kan je niet redden van het werk dat je met jezelf te doen hebt. Daarnaast kun je wel een stabiele factor gebruiken in je leven en hij is dat duidelijk niet. Je raakt hierdoor echt je zelfvertrouwen kwijt. Vind dat spontane onafhankelijke meisje in jezelf terug in plaats van je energie in hem te steken. Buiten dat dat voor jezelf veel beter is zijn onafhankelijke en zelfverzekerde vrouwen écht aantrekkelijker dan onzekere en hulpbehoevende. De kans dat je weer zo'n typje aantrekt met dit gedrag is groot.quote:juudjee schreef op 09 februari 2012 @ 12:01:
[...]
Dat is het probleem niet, op het moment dat ik hem ontmoette zat ik juist heel goed in mijn vel, ik had veel vrienden, was heel zelfverzekerd en onafhankelijk. Het ging pas de laatste maanden slechter met mij, toen mijn vader mij op straat zette, ik geen geld had, moest verhuizen, de stress die mijn opleiding met zich meenam en mijn lichamelijke gezondheid.Ach, ik heb er ook maar van horen zeggen..- Probeer je gewoon niet te veel te focussen op hem! Laat het nou gewoon even rusten. Misschien komt het wel weer goed, misschien niet. Ik moest er 29 voor worden om er uiteindelijk achter te komen, dat mijn relatie met mijn ex gewoon weg niet ging. Ik heb 4 jaar van mijn leven naar de rambam geholpen en mijn ex ook. En geloof me dat wil je niet mee maken die hel. Gewoon tegen beter weten in door gaan met elkaar. Dan weer kon ik niet zonder hem dan hij weer niet zonder mij. Proberen ,proberen en maar ruzie maken met elkaar om niks. En maar vol houden dat we voor elkaar bestemd waren. Maar beidde waren we niet echt gelukkig. Helemaal niemand die er ook maar iets mee opschoot. En toen we eenmaal uit elkaar waren hebben we allebei even een maand of 2 een vreselijke rot periode mee gemaakt waar we echt door heen moesten. Maar het is ons gelukt. We hebben elkaar definitief los gelaten en we zien of spreken elkaar never nooit meer. Ik ben nu gelukkig getrouwd met mijn nieuwe liefde en hij heeft ook weer een vriendin. Geloof het of niet maar het is heel goed mogelijk dat je als je eenmaal door deze situatie heen bent je blij bent dat het voorbij is. Het lijkt erop dat je nu alleen maar stress hebt. En dat is niet goed om een relatie te redden. Dus neem rust. En bekijk op een later moment de situatie nog eens een keer.
- Als hij echt van je houdt, vergeet hij je niet en komt hij weer naar je toe. Tot die tijd kun jij je best doen hem te vergeten en die leuke vlotte zelfstandige meid met een hoop vrienden weer worden, waar hij in eerste instantie verliefd op werd.
Als hij niet echt van je houdt, komt het nooit meer goed en is het dus het beste dat jij je best doet hem te vergeten en die leuke vlotte zelfstandige meid met een hoop vrienden te worden, die je was voordat je hem leerde kennen.
Niemand anders is verantwoordelijk voor jouw geluk dan jijzelf. Werk daaraan, niet aan een hopeloze relatie.Every great dream begins with a dreamer. Harriet Tubman - Dat weet ik allemaal wel.
Ik hou gewoon zielsveel van hem, maar ik haat het feit dat hij zo zwak is. Ik weet dat ik op het moment heel zwak over kom, maar ik denk dat hij in deze situatie de zwakkere is, als ik iets moois heb wil ik er voor vechten. Als er voor hem iets misgaat geeft hij het op, negeert hij het, bouwt een muurtje om zich heen en doet alsof het hem allemaal niets doet.
Ik zou moeten walgen van zijn instelling, vreselijk als mensen denken dat alles maar van zelf moet komen. Er is niets in het leven waar je niet voor moet vechten.
En op het moment walg ik van mezelf, ik ben zielig en wanhopig bezig, maar ik kan het niet loslaten.
Het ging een stuk beter, ik was al weer een beetje aan het daten (gewoon losjes, ik ga nu niet ergens half over kop in duiken) maar die stomme chocola verpestte het allemaal:S - Dat weet ik allemaal wel.
Ik hou gewoon zielsveel van hem, maar ik haat het feit dat hij zo zwak is. Ik weet dat ik op het moment heel zwak over kom, maar ik denk dat hij in deze situatie de zwakkere is, als ik iets moois heb wil ik er voor vechten. Als er voor hem iets misgaat geeft hij het op, negeert hij het, bouwt een muurtje om zich heen en doet alsof het hem allemaal niets doet.
Ik zou moeten walgen van zijn instelling, vreselijk als mensen denken dat alles maar van zelf moet komen. Er is niets in het leven waar je niet voor moet vechten.
En op het moment walg ik van mezelf, ik ben zielig en wanhopig bezig, maar ik kan het niet loslaten.
Het ging een stuk beter, ik was al weer een beetje aan het daten (gewoon losjes, ik ga nu niet ergens half over kop in duiken) maar die stomme chocola verpestte het allemaal:S - Tegenstrijdig? Omdat hij een keer chocolade koopt? Zoiets heet gewoon attent. En een keer zoenen? Omdat jij hem ontzettend pusht. Dat wil in geen enkel geval zeggen dat hij weer een relatie met je wil.
Het mooist vind ik je eigen zin:
"Ik zei dat hij moest doen wat zijn hart hem in gaf... en toen ging hij naar huis."
Daarmee is alles gezegd. Dat was namelijk wat zijn hart hem ingaf. Hij ging niet met jou mee, hij deed verder niets meer nadat je dat zei, nee, hij ging naar huis.
Hij heeft je geen een keer gezegd dat hij het WEL weer met je wil proberen, hij houdt voet bij stuk. Heel verstandig van hem.
Nee je kunt niet concluderen dat zijn hoofd iets anders zegt dan zijn hart. In geen geval. Dat heeft hij waarschijnlijk zelfs gezegd uit 'verzachting van het leed'. Doen de meeste mannen en is oerstom. In de hoop dat je vanzelf los van hem komt naarmate de tijd vordert. Zachte heelmeesters maken hele stinkende wonden. Je houdt vast aan iets wat er helemaal niet is.
Maar ik denk dat jij pas wakker word als je hem met een ander meisje zou zien.Oh you got swag?!? I bet that looks great on your welfare application........ - quote:juudjee schreef op 09 februari 2012 @ 12:01:
[...]
Dat is het probleem niet, op het moment dat ik hem ontmoette zat ik juist heel goed in mijn vel, ik had veel vrienden, was heel zelfverzekerd en onafhankelijk. Het ging pas de laatste maanden slechter met mij, toen mijn vader mij op straat zette, ik geen geld had, moest verhuizen, de stress die mijn opleiding met zich meenam en mijn lichamelijke gezondheid.
Dan moet je je afvragen of hij wel de juiste persoon is. Kennelijk was hij niet in staat om je de juiste support te bieden in deze moeilijke tijd.
Misschien is dit een mooi weer persoon. Types die je alleen ziet als het goed gaat. Geen idee.
Iemand schreef het al. If it is meant to be, dan komt het goed. Tot die tijd, focus op jezelf. En, schrijf/praat alle ellende van je af. Hier of ergens anders.
