Zucht...
Een lange tijd is het al over, maar elkaar loslaten konden mijn ex en ik elkaar niet, 2,5 jaar sukkelden we door, het leek wel een spel, meestal had hij de macht; niet opnemen, wel in de weekenden komen (soort vluchtgedrag) voelde zich thuis niet fijn, drugsgebruik (verslaafd, ik weet het moet me er niet mee in laten) en wilde hem toch graag helpen met zijn problemen...
November en december was ik net een hulplijn, hielp hem over z'n angsten heen, althans dat probeerde ik...vervolgens werd ik niet met op de hoogte gehouden van zijn hulp die hij zocht bij GGZ, nam hij afstand, voelde mijzelf bedankt... Ineens kreeg ik gister een sms na een sms waarop ik vroeg hoe het ging. Het ging wel volgens hem, had geen zin om het erover te hebben en had bovendien een vriendinnetje...
Ik vroeg of het een bekende was... Toen smste hij met wie hij was.
Wat kwam dit hard aan...hoe stom ben ik geweest? Hij moest mij loslaten, kon hij dat niet eerlijk aangegeven? Hij was niet toe aan een vriendn want had teveel aan zichzelf en als die blabla die ik heb moeten aanhoren en ineens...van alle vissen in de zee, uitgerekend haar!
Nu weet ik waarom ze me negeere, snapte er al niets van, jee en dat begon zelfs al maanden terug dat ze mij ineens negeerde...
Ik wil loslaten, ze allebei vergeten, aan de ene kant tel ik mezelf rijk; weg 2 mensen die niet eerlijk zijn. Aan de andere kant heb k gedachtes waar ik mezelf niet mee bezig moet houden!
Zoals: hoe is het zo gekomen? Is hij bij haar om mij los te laten? Is dit wel een goede basis met zijn drugsgebruik? Dingen wat mij helemaal niet meer zou moeten boeien...
Iemand iets soortgelijks meegemaakt? Loslaten, hoe kun je dat het beste doen?
Heb iig terug gesmst dat ik het hun gun, en blij voor hem ben. Dat ik er pijn van heb, hoeft hij niet te weten.
Voel mij gekwetst... :( en ja heb het zelf toegelaten.. :(
