Welkom. Je laatste bezoek was dinsdag 22 mei 2012 11:57.
Dit onderwerp heeft 2190 reacties, en bestaat uit 88 pagina's. Je bent momenteel op pagina 1 van 88.
De laatste reactie is geplaatst op 23-12-2010 21:57.
[ Ongelijkwaardige relaties (v/h Oogkleppen & wazen) - Pagina 1 ]
- Voor jou, als vrouw in een ongelijkwaardige/gewelddadige relatie, als je raad, advies, steun, warmte, begrip en verheldering nodig hebt over de situatie waar je je in bevindt, met betrekking tot je relatie en hoe het jou veranderd heeft.
Voor als je wil ontsnappen.
Voor de manieren waarop dat kan.
Voor als je alleen wil praten en delen.
Voor als je mensen nodig hebt die begrijpen waarom jij niet bij de eerste tekenen van overheersing en ongelijkheid wegging.
Ook voor jou, als vrouw die een ongelijkwaardige, gewelddadige, psychisch zware relatie achter de rug heeft.
Als je wil weten hoe anderen dealen met hun verleden in het heden.
Als je angst hebt voor de gevolgen van jouw wil om te vluchten, voor jou en voor de kinderen.
Voor iedere vrouw die angst kent of gekend heeft in haar liefdesleven en waarbij de grootste dreiging bestond uit degene die eigenlijk het meest van haar zou moeten houden en bij wie ze zich veilig zou moeten voelen, haar partner.
Voor als je bang bent, angst voelt voor je partner, voor als je alleen bent, geïsoleerd, dan kun je hier terecht met jouw verhaal.
Wij lezen je, begrijpen je, adviseren je, want wij weten hoe je je voelt......
- Leo
- Zo Ies?
![:-]](http://forum.viva.nl/www/smileys/77_happy.gif)
- Dankje, Lé
- Dag lieverds
- Leo
- Leo, wat mooi gezegd
- Eigenlijk wil ik jullie nog wel even vertellen hoe eea verlopen is. Dat ik 3 maanden na de ontsnapping weer even oogkleppen ophad.
De mails die we uitwisselden om de practische zaken te regelen waren vol haat en verwijten.
Op een avond, (ik woonde nog bij mijn moeder) stuurde hij me ineens een youtube, no need to argue anymore.
Ik zat verstijfd in mijn stoel en mijn moeder werd bijkans hysterisch, die had direct door van wie dat kwam.
En toch, en toch heb ik hem die avond gebeld. Hij zette zijn speciale donkere stem op (die ik nog kende van het begin maar die hij na 5 min al kwijt is als ie nou ja, ik weet niet waarom, maar hij houdt dat niet lang vol) en ik kletste mee.
Ik moest nog wat spullen bij hem halen en op een dag ben ik zo uit mijn werk naar hem toe gegaan, alleen, dat wist niemand, want ze hadden me voor gek verklaard.
En toch deed ik dat.
Hij deed heel normaal, alles leek normaal. En ja, in bed beland. Hoe stom stom dom en naief kun je zijn. Ben die avond gewoon weer weggegaan. (nooit iemand verteld, als mijn vriendinnen dit lezen: ik wil het er niet meer over hebben
)
We kregen dus weer een contact. Hij wilde graag vriendjes blijven. Hij vertelde me van alles, wat er met hem allemaal gebeurd was sinds ik weg was enz. Met wie hij omging. (duh) Met maar 1 iemand.
Ik had medelijden, verstrikt in zijn eigen gedoe en leugens, de moeilijke jeugd, het narcisme, ik dacht: ik kan wel vriendjes blijven, hij heeft niemand.
Hoe fout gedacht.
Ik ging er nog een keer een avond heen en bleef zelfs slapen. Hij ging de volgende ochtend naar zijn werk, maar ik had vrij. Daar liep ik mijn spullen te verzamelen in mijn oude huis wat allang niet meer als thuis voelde en dat heeft het ook nooit gedaan.
Ineens kreeg ik een gigantische paniekaanval, echt een zeldzame die ik in geen jaren heb gehad.
Ik was op de fiets maar kon geen kant meer op en ik wilde maar één ding: weg uit dat huis.
Met lood in de schoenen mijn exman gebeld om me te komen halen. Die was laaiend. Hoe ik het in mijn hoofd haalde om alleen naar hem toe te gaan en dan ook nog te blijven slapen.
Gelijk had ie. Wat een dom wicht was ik.
Ik schoot in de paniekaanval omdat mijn lichaam het gevaar alweer rook.
Wijze les.
Inmiddels had ik een schattig huisje gevonden op een toplocatie, leuk ingericht, heel leuk werk. druk sociaal leven, (want dat had ik met hem niet echt, goh! ) en op het werk ook een man leren kennen. Doodeng, want ik was er net 4 maanden af, ik stond er echt niet voor open. Dat bleef vriendschappelijk in den beginne, kende hem vanaf sept maar in dec was er geen houden meer aan en we vertelden elkaar onze gevoelens.
Nog geprobeerd om via email en telefoon een normaal contact te houden met de man. Ik weet ook niet waarom, de menselijke geest doet rare dingen.
Op kerstavond had ik mijn laatste telefoongesprek met hem. Dat was weer doodeng, hij zei weer de vreselijkste dingen.
Toen was ik voorgoed klaar. Helemaal voorgoed. Met dit soort mensen kun je geen vriendjes zijn.
En later kwam ik nog achter zoveel dingen waarover hij me voorgelogen heeft. Dat was niet zo moeilijk.
De nasleep is vervelend geweest. Maar ik ben erdoor. Niet omdat ik hem miste, maar omdat ik mezelf verweet hoe stom ik ben geweest. Hij naaide me niet alleen emotioneel, ook financieel.
Nooit had hij kunnen denken dat ik daarachter zou kunnen komen maar het lot bracht mij ergens waardoor ik erachter kwam, zwart op wit.
Want ik geloofde alle die sneuigheid die hij me vertelde. En als het lot mij daar niet gebracht had, dan had ik het nog geloofd.
Duizenden euries weg voor de kat zijn kont. Ik betaalde het eerste half jaar alles, echt alles. Nou ja, daar was ik zelf bij. Ik had het ook anders kunnen aanpakken, maar dat deed ik niet. Eigen schuld, had ik maar zaken moeten verifieren. Deed ik niet.
Al met al is het goed afgelopen. Ik zit mega goed in het vel en een fijne man. Een toppertje, die me op handen draagt, die me mezelf laat zijn, waarbij ik mezelf durf te zijn en die me mooi vindt zoals ik ben. Die me niet wil veranderen.
Mén wat was alles fout! Dat ik, IK! daarin ben getrapt.
Sta verbaasd over mezelf.
- O, ik had ook wel seks met mijn ex. Maar dat was gewoon mijn exman, da's normaal
Met deze kon ik het me ook niet voorstellen, na alles wat ie me had aangedaan. En toch gebeurde het.
Brrrr. Achteraf: brrrr.
Met mijn exman: niet brrr. Dat was nooit brrrr, want da's mijn beste vriend. - Ha Lem, ja even checken want ik had daar nog op je gereageerd.
Hier gaat het wel okee, we waren twee dagen ziek thuis want allebei echt ontzettend verkouden en moe. Morgen weer naar school denk ik.
Fijn dat het goed met je is - quote:
Het klinkt wel heel mooi en bijzonder zoals je het beschrijft, Iseo. Ik geloof het alleen niet. Is het niet vooral zo bijzonder en allesoverstijgend in jouw hoofd?
Je hebt dit zelf onder controle, geloof het of niet. Je kan zelf bepalen of je nog zo over hem, en over 'jullie samen' wat al jarenlang niet meer bestaan, wil denken.
