Brr... nou, bah... voel me leeg. Misschien dat hier even schrijven helpt.
Tuuuuurlijk heplt het, altijd blijven doen. Ik heb even niets van me laten horen ivm ongelooflijke dip (ook door pms waar ik nu eenmaal eens in de maand flinke last van heb) maar ben er weer voor je, meid.
Canei, ik heb het tussendoor nog wel ff 'geprobeerd' op een luchtige manier, ook nog heerlijk gejeweetwelt een weekje of 6 terug oh jeeeee :-).. maar het mocht niet lukken. Stress aan zijn kant, bang om me kwijt te raken en het escaleerde. Echt frustraties, en uit machteloosheid me dan nog maar meer kwetsen en dreigen met vanalles.. ik heb er een punt achter moeten zetten.
Tja, ik krijg dat nu pas op mijn boterham. Het is al weer hele lange tijd geleden (wat is lang?) dat we gejeweetwelt (leuk woord, haha) hebben maar nu het definitief over is met zijn vriendin (al een tijdje zoals je weet) en hij heeft fantasieen over mij terugwinnen enzo. Nu het hem niet lukt krijg ik verwijten naar mijn hoofd waarom ik het TOEN wel met hem gedaan heb. (tja, oud gevoel, hij was onbereikbaar, wraak, pure lust, etc.) en heb hem daardoor op het verkeerde been gezet....
Als je in "energie" gelooft; door sex met elkaar te hebben blijf je aan dat lijntje vast zitten van hem naar jou en andersom, je geeft het letterlijk energie, met alle emoties die daarbij horen, dus beste advies is; niet meer doen. Maar ja, dat zeiden ze toen tegen mij ook. Je moet er toch echt zelf aan toe zijn om het niet meer te willen, en geloof me, die tijd komt vanzelf, alleen...wanneer. That's the question.
Inmiddels is hij 'verder' met zijn leven. Is dat zo??? Valkuiltje he? Belt mij om een slap excuus.. dat bedoel ik, waarom belt ie je? gaat zo goed met hem (waarom wil ie je dat zo graag laten weten?)en ondertussen, hoor ik van verschillende kanten hele andere berichten. Wat dan ook wel de juiste berichten zullen zijn...Maar mij wil hij alleen dat doen geloven. Ik denk aan de éne kant, zolang als dat hij het volhoudt, aan de andere kant denk ik misschien wel voorgoed. Ben je daar (echt) bang voor of zou het je uiteindelijk kunnen bevrijden?
Laatste keer dat ik hem sprak, zei hij heel star: Ik wil niet meer met jou.Heeft ie misschien door dat jou dat triggered?
En daar gaat de bovenkamer weer.... ratel de ratel de ratel.... Gek is dat hoor, dat ik dan weer mijn grenzen wat kwijt ben, en eigenlijk het allerliefst wil dat hij nog iets anders zegt. Wat stom van mij, he? Nu snap ik het al iets beter van mezelf.. mijn gevoel loopt nog steeds een beetje achter..Je hebt het dus al door alleen het echte kwartje moet nog vallen, en dat kun je niet afdwingen, dat gaat vanzelf. Was er maar een pilletje voor ofzo, he? :-)
Het komt erop neer dat hij het moeilijk heeft, maar ik dénk dat het beter met hem gaat. Bij alles wat ik denk, denk ik dat hij verder is dan ik.En ik zit mezelf compleet gek te maken met die gedachten..Daar gaan we weer. Niet lelijk bedoelt, ik zeg express: We. Een tijd terug (weet je nog) zei iemand: Je moet je niet proberen te verplaatsen in de gedachten gang van iemand met een psychisch ziektebeeld (misschien was jij dat zelfs wel? Of kleine beer?)
Denken, denken, denken, proberen te begrijpen. Probeer hier mee te stoppen aub, je helpt er niemand maar dan ook helemaal niemand mee.
Ik lijk wel degene met een psychisch probleem zeg... maar ik probeer me steeds voor te houden, wat er allemaal voor naars is gebeurd, en dat IK dat niet veroorzaakt heb. Goedzo. Jij hebt geen psychisch probleem (heb ik ook vaak gedacht en nog wel eens komt dat duiveltje de hoek omzetten) maar het feit dat je zelfreflectie hebt zegt genoeg over je gezondheidstoestand. Je hebt in een situatie gezeten die jaren heeft bestaan, het kost je dus ook langere tijd om hier van los te komen, dat is niet zo maar 1,2 3 gebeurt. Begin maar eerst eens met dat gegeven te accepteren.
Got, aan de éne kant hoop ik nog zo dat ik al die tijd gelijk heb gehad, dat hij in een 'manie' oid zit/zat. En dat ie ineens zielig voor de deur staat... Waarom moet ik dat toch bevestigd hebben?
Waarom wil ik dat beantwoord zien..
Omdat je in de war bent/raakt door de huidige wisselende stemmingen misschien? Dat je hoopt dat die stabiele man weer voor je deur staat, je in zijn armen neemt, zijn excusus aanbiedt en zegt: Meissie, ik ben er weer voor je hoor....Maar wat nou als ie in ene zielig voor de deur staat en je krijgt medelijden omdat hij "zichzelf zo weer is"...wat dan? Ga je dan weer investeren om er later achter te komen dat het weer kan gebeuren? Ik heb al eerder geschreven dat het juist zo moeilijk is als ze weer in de realiteit zijn. Ik had zo'n medelijden met hem toen ik zijn worsteling zag met wat hij allemaal gedaan/gezegd/geflikt had. Pffff. Je hebt toch lange tijd van die persoon gehouden, je kent al zijn ins and outs dus ook zijn verdriet en worstelingen....moeilijk hoor.
Ík blijf heel ff steken iig.
Heeft hij de klap al gehad? of nog lang niet.. Ik wilde dat hij niet gebeld had vorige week.....verdorie.
Tja, misschien iets harder worden en als je ziet dat hij belt eerst jezelf afvragen: Kan ik de gevolgen van het telefoongesprek aan? Niet je nieuwsgierigheid (en hoop?) laten winnen.
Maandag zouden we spullen uitwisselen, mooi wel dat hij wéér afzei per sms: Het voelde niet goed, met zichzelf bezig, en dat beviel m prima. Grmblll, en jij? Mag jij met jezelf bezig zijn? En nog wat dingen waar hij het liefst op zag dat ik inhoudelijk reageerde..
Ik stuurde terug: Prima, groetjes! GOEDZOOOOOOOO!!!!
Maar, en nu? what's next...
Canei: Ja, rust is heel goed. Stiekum ben ik strontjaloers op je. Dat je hebt mogen proeven aan het andere... en daarna ook kennis hebt mogen maken, met je gezonde verstand! Oh ik doe een moord voor een zijweg als dat, waarin je jezelf ook weer kunt identificeren ( zo lees ik jou verhaal wel)
Ja, dat is echt mijn redding geweest, echt waar. En ik heb er ook op gehoopt maar had het nooit nooit verwacht. Dacht dat niemand mij meer kon interesseren en toen...uit zeer onverwachte hoek kwam het wel! Stop dus nooit met wensen. :-)
Maar moet eerlijk zeggen dat nu deze afleiding weg is (we mailen nog wel en zien elkaar (heel weinig) op het werk dus altijd met andere mensen erbij) de realiteit ook weer de kop op komt zetten. En ik ben dus nog niet klaar, dat is duidelijk. Het is zooooo'n traag proces. Heb soms nog steeds zin in Australie, het een jaartje laten sudderen en dan weer terugkomen, sterker dan ooit. Maar ja.
Je schrijft dat het je beangstigd dat hij je nooit helemaal los zou kunnen laten.. Het beangstigd mij op het moment even andersom. Maar toch doe ik hetzelfde. Doen alsof ik m loslaat. het echte werk komt nog wel....
Doet ie ook niet. Soms word ik er helemaal gek van. Er is bijna elke dag contact. Als we afspreken ruimte te creeeren (ook van ZIJN kant af) dan hangt ie de dag daarna weer aan de telefoon of stuurt een sms: Kom je na je late dienst nog even een biertje drinken? En ik, stomme trut, doe het dan ook nog, met tegenzin. Begrijp ook niet wat het is. Oude gewoonte? Terwijl als hij grenzen trekt het ook echt grenzen zijn. En ik gedraag me weer als een nietwetend, slap, bang trutje. Bang omdat ik natuurlijk zoveel meegemaakt heb met hem en het contact zo graag goed wil houden voor zoontje. Maar ga er inmiddels aan onderdoor. Wil na de feestdagen echt een hele grote afstand inbouwen (we hebben afgesproken met meerdere mensen met kerst en oudnieuw en wil voor zoontje graag zijn vader erbij, dus moet het nu niet laten escaleren) Maar als je jezelf een grens stelt lijken die laatste 500 meter horde lopen nog zwaarder....zucht.
Ik ga maar slapen, dikke zoenen ook voor Kleine Beer: je klinkt heppie! fijn joh!
Liefs Sunday
PS Wil nog even kwijt dat ik het laatste traject heb ingezet sinds gister (wil zo min mogelijk contact) en de smssen en telefoontjes waren niet van de lucht...paniek dus bij hem. Wanneer dringt het is hemelsnaam nu eens bij hem door dat we finished zijn? Wordt nog vermoeiende 'strijd', hou je/jullie op de hoogte. Maar wil zo graag het contact goed houden voor zoontje maar dit geen manipulatievorm voor hem zijn. Vandaar dat ik mij maar even tam houdt tot 2 januari....:-)
Jij ook liefs! *; Canei.