Ah, fijn dat het topic een leuke draai krijgt! Tot zover bedankt voor alle input!
Om met mijn eigen verhaal te beginnen: ongeveer een jaar geleden ben ik met mijn man het gesprek aangegaan. Hij slikte toen al ongeveer een half jaar anti-depressiva en had een libido van 0.. wat zeg ik, -5 misschien wel

Ik leerde een man kennen waar ik een innige chat relatie mee begon. Voor mij het moment om hem eerlijk te vertellen waar ik mee bezig was. Min of meer tot mijn verbazing vond hij het wel leuk eigenlijk, wel spannend ook.
Natuurlijk werden chat meneer en ik erg nieuwsgierig naar elkaar, we wilden elkaar wel ontmoeten.
Bij mijn man tastte ik de grenzen af, hij vond het prima. Zoenen mocht best en voelen ook. eigenlijk mocht alles wel, hij voelde geen jaloerse gevoelens bij zichzelf.
De ontmoeting vond plaats, tot seks is het nooit gekomen maar het vuurtje was aangestoken. Het was zo spannend en het deed me zo goed.
Andersom was een groter probleem. Ja, ik ben jaloers, onzeker en bezitterig. Ik merkte dat ik mijn man helemaal niet kon delen, het aller zwartste stuk van mezelf kwam naar boven. Het had zoveel impact dat ik bijna besloot zelf ook te stoppen. Daar kon mijn man weer niet mee leven dus het werd een ingewikkelde toestand.
Afijn, dat is nu allemaal achter de rug en ondertussen ben ik redelijk aan het idee gewend mijn man te delen. Nog steeds vind ik het niet makkelijk maar we blijven praten en we komen steeds een stapje verder.
Ondertussen heb ik al eeeh 4 maanden de meest heerlijke minnaar van het westelijk halfrond en dat loopt allemaal prima. Met mijn man blijf ik praten al is het niet meer zo`n hot item als in het begin..