ikbenik schreef op 30 april 2012 @ 13:25:
Een vriend van me heeft een grote hond, als ik er op bezoek ga komt die meteen op me af, wrijft langs m'n kleren, veegt daar van die kwijlende hangwangen aan af, snuffelt ongegeneerd in m'n kruis, likt aan m'n handen, probeert tegen me op t springen om m'n gezicht ook te likken, en als het je lukt om ergens heelhuids te gaan zitten, dan gaat-ie op je schoenen liggen, en blijft aandacht vragen, knabbelt (niet hard, maar wel altijd erg nat

) aan je handen, mouwen etc. Wil dan ook dat je 'm achter z'n oren krabbelt enzo. (Als je dat niet uit jezelf doet dan geeft die vriend wel even aan dat de hond dat zo hoopt.

)
Als ik er wegga ruik ik enorm naar hond, m'n handen plakken, en m'n kleren zitten onder de haren. Daar baal ik dan echt van. Ik heb er 1x toen ik wegging nog snel even m'n handen gewassen, maar die vriend was hier verbaasd en ook wat verontwaardigd over. Hoezo voelde ik me vies? (Hij keek me aan alsof ik overdreven smetvrees had.)

Ik denk wel 2x na voordat ik er weer heen ga. Mss stom maar als ik net fris gedouched en met een vrolijk jurkje aan in de make-up zit, dan heb ik geen zin in een natte kwijlende hondekop in m'n kruis. Als ik dat dan niet "schattig" vind ben ik zeker ineens geen dierenvriend...?

Vind dat wel eens lastig.
Als die vriend dan belt of ik langskom dan bedenk ik eerst snel of ik er wel 'op-gekleed' ben. (Oude spijkerbroek die toch die dag de was in zou gaan.)
Hondeneigenaren mogen ook wel eens stilstaan bij het feit dat niet iedereen hiervan gediend is...