Blog
- Vandaag
- Bloggers
- Kortingscode
- Testpanel
- Winnen
- Boekenclub
- Volg ons
- Archief
Forum
- Start
- Vandaag
- Viva zoekt
- Mededelingen
- FAQ
- Huisregels
Games
Mijn Viva
Magazine
Abonneren
Viva Mama

Registreer
Actieve onderwerpen
Zoeken
Vragen?

Ga naar een onderdeel

Snel inloggen of registreer jezelf - (Wachtwoord vergeten?)

Gebruikersnaam
Wachtwoord

Viva
Forum
Zwanger
6 weken zwanger- angst/paniek slaat toe!!

Welkom.
Je laatste bezoek was zondag 19 mei 2013 09:49.
Dit onderwerp heeft 77 reacties, en bestaat uit 4 pagina's.
De laatste reactie is geplaatst op 12-07-2012 09:10.

Zwanger6 weken zwanger- angst/paniek slaat toe!! - Pagina 2

Ga naar een onderdeel

Pagina's:: Vorige 1 2 3 4 Laatste Volgende

08-07-2012, 10:07
Bericht verborgen Toon bericht
tikkie2013
- Profiel
- 52 berichten
08-07-2012, 10:07
Omdat ik mijn verhaal kwijt moet en heel benieuwd ben of iemand er iets in herkend, plaats is het op dit forum. Lekker anoniem;-)
Ik ben na een zoektocht van ongeveer 6 maanden zwanger geworden van een donor via ZI. Een aantal mensen uit mijn omgeving weten hiervan en inmiddels hebben ze het geaccepteerd. Vanwege mijn nog jonge leeftijd hadden veel het er moeilijk mee, een vriendin heeft me zelfs laten vallen.
Bijzonder is dat in de periode voorafgaand aan de zwangerschap voornamelijk mijn kinderwens en gevoel op de voorgrond stond. Ik heb wel geprobeerd alles rationeel op een rijtje te zetten voordat ik de keuze maakte, maar eigenlijk dringt de ernst nu ik zwanger ben, nu pas tot me door.
Vorige week had een aantal dagen ineens een erg paniek- gevoel. Ik hou al mn hele leven van kinderen en wordt al warm als ik een babytje zie. In die dagen was dat gevoel er ineens niet meer, maar voelde ik enkel angst en paniek: doe ik er wel goed aan, kan ik het wel, wat voor keuze maak ik eigenlijk voor mijn kind om zonder vader op te groeien? Ineens besefte ik heel sterk hoe ingrijpend mijn beslissing was en werd ik enorm bang. Ik heb geprobeerd met een aantal uit mijn omgeving er hier over te praten. Mijn zusje werd er alleen maar bang van, want zij verheugd zich erg op een nichtje/neefje en vond het alleen maar eng dat ik nu twijfelde. Een andere vriendin heeft me deels kunnen geruststellen door met me te gaan kijken waar die angst vandaan komt. Ze noemde ook dat het erbij hoort: veel aanstaande ouders hebben dit Klopt dat, is het voor iemand herkenbaar?
Sinds die 2 paniekdagen, heb ik dagelijks nog een paniekmoment, vaak als ik wakker wordt. Dan twijfel ik zelfs of ik het uberhaupt nog wel wil! Ik was voorheen altijd tegen abortus en ineens gaat ook dit door mijn hoofd. Zijn dit de hormonen, is het mijn eigen angst voor het onbekende en onvoorspelbare of is het ook realistisch, mijn kind groeit immers zonder vader op? Ik vind het erg om te beseffen dat ik dit nu pas voel, terwilj ik het natuurlijk al veeeel eerder had moeten voelen, namelijk voordat ik zwanger werd. Maar goed, wat moet ik met dit gevoel? Hoe serieus moet ik ook overwegen om de zwangerschap af te breken of handel ik dan vanuit angst en krijg ik later spijt? Ik voel ook veel schaamte voor de keuze die ik heb gemaakt om op deze leeftijd al zelf een kindje te nemen.

Kortom: ik weet het even niet meer... Herkent iemand hier iets van? Heeft iemand ideeen wat ik hiermee aan moet?

08-07-2012, 10:54
Bericht verborgen Toon bericht
jojanneke66
- Profiel
- 2026 berichten
08-07-2012, 10:54
quote:

flower1987 schreef op 08 juli 2012 @ 10:25:
Ik moet eerlijk zeggen dat ik het wel een zware beslissing vind die je hebt genomen. Waarom heb je niet even gewacht todat je een man tegen zou komen die kinderen met je zou willen? Of maak die keuze dan wat later? Als ik het over mocht doen zou ik wachten tot de juiste man. Mij is het overkomen ben er nu super blij mee, maar het is echt zwaar!! Je moet alles zelf doen! Altijd!

Tja, weet je, het zal niet makkelijk worden, maar of het superzwaar wordt, daar ben ik niet van overtuigd.

Wat nu in iedergeval heel duidelijk is, is dat je er alleen voor staat, en dat jij je leven met je kind net zo vorm kunt geven zoals JIJ dat prettig vind, en werkbaar/leefbaar is met je kind.

Blindstaren op wat de toegevoegde waarde is van een partner is in mijn ogen onzin. Je weet pas wat die toegevoegde waarde is als je daadwerkelijk een kind hebt, en als je ziet wat die partner daadwerkelijk doet, en wat voor steun hij daadwerkelijk kan geven.

Ik zou namelijk niet graag de kost willen geven aan alle partners die in de theorie de meest fantastische vader in het hele universum zijn, maar die in de praktijk nog te beroerd zijn om een luier te verschonen, want dat stinkt zo....

En de gedachte: "Waar ben ik aan begonnen? help? wil ik dit wel?" Die gedachte is heel normaal. Ik denk dat het merendeel van die ouders die gedachte wel herkennen, domweg omdat je zwangerschap nu geen "droom" meer is, maar een realiteit. Het is zo, en als alles goed blijft gaan ~waar ik maar even vanuit ga~ zal je leven nooit meer hetzelfde zijn.

Ik vind het dan ook heel normaal dat je die paniek gevoelens hebt, het is in mijn ogen een teken dat je heel goed doorhebt dat dit geen bevlieging is, en dat je de verantwoording die je krijgt heel goed inziet.

Succes Mam!

PS: Ik was er vanuitgegaan dat een partner een man was, maar mijn verhaal gaat natuurlijk ook op voor een vrouw.
08-07-2012, 10:55
Bericht verborgen Toon bericht
iones
- Profiel
- 7959 berichten
08-07-2012, 10:55
Jouw vragen hebben in principe geen zin meer, want dit is zogenaamd "achteraf gelul".
Het is nu eenmaal zover en nu moet je er het beste van zien te maken. Er zijn veel kinderen in de wereld die niet opgroeien met vader en die overleven het allemaal en die worden er heus niet ongelukkig om.
Je bent 25, dat is jong maar ik dacht toen ik jouw verhaal las meer in de richting van 18 of 20, maar het valt dus nog mee.

Natuurlijk is het jammer dat je niet het geduld hebt gehad om de ware tegen te komen, en dit samen met hem te gaan doen. Je hebt een en ander geforceerd. Maar je bent nu zwanger en je moet door. Niet meer achterom kijken, gewoon er voor gaan. Je weet dat je van dit kind zult houden en alle liefde zult geven. Dat heb je ook zelf in de hand. Dingen zullen gecompliceerder worden, maar daar sla je je ook wel weer doorheen. Maak er gewoon iets van. Laat de beren op je weg gewoon los. Want met zorgen maken bereik je nu niets.
08-07-2012, 10:57
Bericht verborgen Toon bericht
dubiootje
- Profiel
- 28756 berichten
08-07-2012, 10:57
Je hebt alles rationeel op een rijtje gezet, maar toch klinkt je keuze vooral emotioneel en niet zo heel weloverwogen. Baby'tjes schattig vinden en van kinderen houden is niet zo'n sterke motivatie.

Je hebt psychiatrische ouders, ik kan me voorstellen dat je daardoor een flinke klap hebt gekregen. Zou dat geen rol kunnen spelen in je kinderwens? Je wens om een warm gezin te kennen, je kind te geven wat je zelf hebt gemist, misschien zelfs een beetje je eigen wonden helen?

Pas op dat je dit nog ongeboren kind niet opzadelt met jouw eigen pijn en verlangens. Dit kind heeft recht op een eigen leven. Anders riskeer je de geschiedenis te herhalen.

Je hebt een stabiel leven, zeg je, maar hoe stabiel ben je mentaal? Je wilde heel graag een kind, hebt een onconventionele weg bewandeld en nu overweeg je serieus abortus? Ik vind dat eerlijk gezegd niet erg stabiel klinken. Dat gaat wel wat verder dan door hormonen ingegeven twijfels.

Misschien moet je hier eens met iemand over praten? Met een psycholoog of iemand van het FIOM bijvoorbeeld?

Ga in therapie!
08-07-2012, 11:01
Bericht verborgen Toon bericht
Marahbloem
- Profiel
- 7625 berichten
08-07-2012, 11:01
Twijfels herken ik wel. Denk dat meer mensen dat hebben.
Maar ik lees ook dat je alleen zit met je negatieve gevoelens en gedachten. Heb je een sterk sociaal netwerk? Want dat ga je sowieso nodig hebben. Alleen een kind opvoeden is pittig. Zonder netwerk wat opvang betreft, maar ook voor jezelf om je hart te luchten en dingen rond de opvoeding te delen (en natuurlijk lol enzo) is ontontbeerlijk.

Probeer in ieder geval met iemand te gaan praten, wat Dubio je ook adviseert.
08-07-2012, 11:20
Bericht verborgen Toon bericht
tikkie2013
- Profiel
- 52 berichten
08-07-2012, 11:20
Bedankt voor alle reacties, het helpt alles wel meer te relativeren.
@ Dubio: ik kan me heel goed begrijpen dat je denkt dat mijn achtergrond hierin een rol speelt. Dat zal het ook zeker doen, dat kan niet anders. Het was natuurlijk niet enkel een kwestie van baby's schattig vinden, het gaat veel verder dan dat. Vanaf heel jongs af aan droom ik van een kind, een gezin. Tja, hoe leg je dat moedergevoel uit? Mijn achtergrond heeft hierin geen rol gespeeld. Ik ben mij heel bewust van hoe je je eigen tekortkomingen en verdriet op je kind kan projecteren. Ik werk in de hulpverlening/zorg en kom het dagelijks tegen. Ik ben hier ook heel alert op, maar zeker weten hoe ik het ga doen, weet ik niet natuurlijk.

Het is niet zo zwart-wit dat ik letterlijk een abortus overweeg. Ik heb momenten waarop ineens de paniek toeslaat en ik loop te piekeren en hierin alle mogelijke opties naar voren laat komen. Ook die abortus, maar dat wil niet zeggen dat die gedachte meer op de voorgrond staat dan de blijdschap. Het is moeilijk uit te leggen, ik hoop dat je een beetje begrijpt wat ik bedoel..
Ik heb inderdaad contact gezocht met het Fiom. Nogmaals: ik ben ook niet trots op mijn keuze, weet dat het een aparte weg is die ik bewandeld heb..

@ Marahbloem: wat betreft het sociaal netwerk: mijn ouders zijn hierin niet beschikbaar. Ik heb wel goede vriendinnen, eerdere pleegouders en een wat oudere vriendin die overweegt op gastouder voor mijn kind te worden..
08-07-2012, 11:23
Bericht verborgen Toon bericht
reisa1978
- Profiel
- 6647 berichten
08-07-2012, 11:23
Je paniek is voor mij heel herkenbaar. Bij alledrie mijn zwangerschappen heb ik dat gehad. Het gevoel nu niet meer terug te kunnen. Waar was ik aan begonnen? Vervelend is dat het bij mij in het begin van de zwangerschap gebeurde, maar ook na de geboorte van mijn dochters in de vorm van een post partum depressie. Bij mij kwam dit echt door de hormonen en aan het begin van de zwangerschap en na de bevalling verandert daar het meest aan en daar reageer ik nogal heftig op. Houdt jezelf goed in de gaten en praat met mensen, dat kunnen ook je huisarts of verloskundige zijn.
08-07-2012, 11:26
Bericht verborgen Toon bericht
sabbaticalmeds
- Profiel
- 14603 berichten
08-07-2012, 11:26
Poeh, ik vind het nogal wat om op zo'n jonge leeftijd een keuze te maken voor een donor. Ik zou zelf nooit vrijwillig kiezen om alleen een kind op te voeden omdat het ongelofelijk zwaar is. Je opleiding zal je niet helpen bij het opvoeden van je kind, je referentiekader wel en dat is nou niet bepaald ideaal in jouw geval.
Ik kan me voorstellen dat als je 38 bent en nog steeds partnerloos je een dergelijke keuze maakt, maar op je 25e? Nee absoluut niet. En natuurlijk is het voor het kind heftig om op te groeien zonder vader. Ik hoop dat de donor wel beschikbaar is als het kind later vragen heeft over zijn afkomst?

Ik denk dat jouw twijfel heel terecht is. Dat je vooral je keuze hebt gemaakt op emotie en niet op ratio. En juist ratio, gezond verstand is nodig als je alleen een kind wilt gaan opvoeden.
Ik ben het eens met dubiootje; in hoeverre speelt jouw achtergrond een rol in je kinderwens.

Ik snap best dat mensen een kinderwens hebben. Dat heb ik zelf ook gehad, wat ik echter niet begrijp is de haast. Waarom nu op je 25e in je uppie zonder noemenswaardig vangnet, zonder relatie, aan het begin van je carriere, terwijl je nog zeker 15 vruchtbare jaren voor je hebt?
08-07-2012, 11:40
Bericht verborgen Toon bericht
dubiootje
- Profiel
- 28756 berichten
08-07-2012, 11:40
quote:

Vanaf heel jongs af aan droom ik van een kind, een gezin. Tja, hoe leg je dat moedergevoel uit? Mijn achtergrond heeft hierin geen rol gespeeld.

Als jij een cliënt met een moeilijk verleden voor je kreeg die dit zei, hoe zou jij daar dan op reageren?

Ga in therapie!
08-07-2012, 11:45
Bericht verborgen Toon bericht
sabbaticalmeds
- Profiel
- 14603 berichten
08-07-2012, 11:45
natuurlijk speelt je achtergrond een rol in dit soort gevoelens, je achtergrond gaat hoe dan ook een rol spelen in de opvoeding van je kind.
08-07-2012, 11:46
Bericht verborgen Toon bericht
tikkie2013
- Profiel
- 52 berichten
08-07-2012, 11:46
Ik zou met die persoon kijken naar de situatie: hoe beleeft zij het, waarom heeft ze deze keuze gemaakt. Een moedergevoel en wens voor een kind is iets natuurlijks: komt voor in alle milieus. Elke situatie is anders, ik denk dat we heel snel geneigd zijn bij zo'n achtergrond naar de nadelen en 'vooroordelen' te kijken.. Ik ben ook realistisch: een aantal pleegzusjes/ broertjes die ik ben tegengekomen zijn dakloos, aan de drugs, in de prostitutie. Maar dat geldt niet voor iedereen. Geloof me: ik moet mijn hele leven al bewijzen waar ik voor sta, wie ik ben etc, dankzij mijn verleden.. Ik heb een stabiel leven: al jaren vaste woonruimte, een vaste baan, deeltijd studie, auto, vrienden etc.
08-07-2012, 11:47
Bericht verborgen Toon bericht
sabbaticalmeds
- Profiel
- 14603 berichten
08-07-2012, 11:47
Deze opmerking van je trigger me ook Tikkie:

Maar durf niet te vertrouwen op dat dat gaat komen, al teveel voor meegemaakt helaas

Daarmee zeg je eigenlijk dat deze keuze vooral is ingegeven door angst en gebrek aan vertrouwen in de toekomst. Vind jij dat een goede basis om een kind te laten opgroeien?
08-07-2012, 11:49
Bericht verborgen Toon bericht
Houston77007
- Profiel
- 3021 berichten
08-07-2012, 11:49
@ Tikkie: waarom schrijf je niet mee op het topic: zwanger in je Uppie. We zijn daar met allemaal vrouwen die - bewust - kiezen voor alleenstaand moederschap via ZI. Er schrijft ook iemand mee die samen met haar vriendin een kindje wil krijgen.
Misschien kunnen de inmiddels moeders en zwangeren je van goede tips voorzien.

Waar zit de any-key?
08-07-2012, 11:49
Bericht verborgen Toon bericht
chocolate_lover
- Profiel
- 1832 berichten
08-07-2012, 11:49
Toen ik na ruim een jaar proberen zwanger bleek, had ik ook lichte paniek! Pff oke, dit wil ik zo graag maar kan ik het wel? Hoe weet ik wat ik moet doen als de kleine er is?
Ondertussen is onze zoon 8 weken en het gaat zo vanzelf! Het was de eerste 2 weken wel wennen maar zo ontzettend genieten!
Jij hebt de keuze van ZI gemaakt omdat je daar achter stond en ik vind het juist knap dat je ervoor uitkomt, je had namelijk ook een one night stand gehad kunnen hebben en wat hadden de mensen dan gezegd? Wees trots op je kleine wondertje in je buik, geniet en probeer je niks van de negativiteit aan te trekken hoe makkelijk dat ook klinkt..
Gefeliciteerd en geniet ervan!
08-07-2012, 11:50
Bericht verborgen Toon bericht
sabbaticalmeds
- Profiel
- 14603 berichten
08-07-2012, 11:50
Is een baby dan wederom een bewijs dat jij de zaken op de rit hebt?

Waarom kon je niet wachten? 5 jaar, 10 jaar, 15 jaar? Totdat je een stabiele relatie hebt, zodat je samen verantwoordelijk bent voor het nieuwe leven. Samen de keuzes maken, de taken verdelen en samen elkaar reflecteren wanneer er iets verkeerd gaat want dat gaat geheid gebeuren. Opvoeden is een aaneenschakeling van fouten maken.

Is de vader beschikbaar? Ik hoop niet dat die anoniem is?
08-07-2012, 11:51
Bericht verborgen Toon bericht
allesvooraagje
- Profiel
- 7 berichten
08-07-2012, 11:51
Het is normaal hoor. In heb de eerste drie maanden door de hormonen echt in de rats gezeten. En ik vroeg me ook af waarom anderen zo blij konden zijn in de eerste maanden. Ergens wel logisch omdat het bij mij een ongelukje was en ik kan totaal niet tegen hormonen. Ben net zo oud als jij en ik zou me niet zoveel zorgen maken. Je hebt je basis en et kind groeit wel op met genoeg liefde, en denk niet dat heu daaraan schort bij je.
08-07-2012, 11:54
Bericht verborgen Toon bericht
VlammendeTroela
- Profiel
- 1155 berichten
08-07-2012, 11:54
Ik heb niet alle reacties gelezen dus misschien ben ik hartstikke mosterd:

@Tikkie: Allereerst gefeliciteerd! En ten tweede; je bent niet alleen 9 maanden zwanger omdat je kindje in die tijd in je buik moet veranderen van een eitje en een zaadje in een echt mensje. Je hebt daarnaast zelf ook 9 maanden de tijd om aan het idee te wennen, 'moeder te worden'.
Je bent pas 6weken zwanger, dus waarschijnlijk weet je het pas net, in ieder geval een week of 2 maximaal.
Mijn zoontje was enorm gewenst, en ik was heel erg blij toen ik zwanger bleek, maar ik heb die 9 maanden ook Echt nodig gehad om aan het idee te wennen dat ik ook echt moeder zou worden!
08-07-2012, 11:59
Bericht verborgen Toon bericht
mieniemie
- Profiel
- 69 berichten
08-07-2012, 11:59
Logisch dat je even twijfelt nu het echt is. Laat het over je heenkomen. Denk aan alle dingen die je dacht toen je zwanger wou worden.

Er komt vast een keer de juiste de vrouw in je leven die met alle liefde samen met jou voor het kindje wilt gaan zorgen.

Het zal vast zwaar worden in het begin, en een baby is niet altijd makkelijk. (ik ben zelf op jongere leeftijd zwanger geworden, wel nog samen met vader. ) Mijn zoontje loopt nu tegen de 2 aan. Ik hoop dat er wel iemand in je omgeving is die je steunt en waar je uit kan huilen af en toe. Want dat is wel nodig

Je kan het! Echt waar
08-07-2012, 12:02
Bericht verborgen Toon bericht
pearle
- Profiel
- 5973 berichten
08-07-2012, 12:02
Rustig aan maar, je hebt 9 maanden de tijd om eraan te wennen.
Volgens mij is iedereen die zwanger is wel eens in paniek, omdat je opeens niet meer weet hoe het allemaal moet
08-07-2012, 12:34
Bericht verborgen Toon bericht
Jive
- Profiel
- 469 berichten
08-07-2012, 12:34
Hi tikkie, ik snap wat je zegt - je kinderwens heeft niets met je achtergrond te maken. Die wens is er. Punt. Dat is de natuur. Dan is 25 op zich een hele mooie leeftijd om zwanger te raken.

Wat je ook weet is dat jouw achtergrond per definitie invloed zal hebben op jouw relatie met het kind en de manier van opvoeden van het kind. Jouw achtergrond heeft ook invloed op de keuze die je gemaakt hebt om dit op deze leeftijd te doen, dit zonder partner te doen en heeft invloed op de twijfels die je hebt nu je zwanger bent.
Ook met jouw minder stabiele achtergrond heb je een natuurlijke kinderwens zoals velen, mag je die gewoon op deze leeftijd in vervulling laten gaan en dat mag ook op de manier waarop je dat gedaan hebt.
Je hebt met deze keuze wel een verantwoorderlijkheid naar het kind toe om te zorgen dat jouw keuze oke gaat zijn voor het kind. Inderdaad bijv projectie, hoe ga jij en kind om met donorschap en allerlei andere dingen. En de eerste hele concrete is de verantwoordelijkheid om je niet te schamen voor de manier waarop het kind verwekt is. De keuze die je gemaakt hebt. Het is de manier waaraan je kind straks zijn/haar bestaan ontleent en dat wil je niet hullen in schaamte. Voor het kind is het belangrijk om gewenst te zijn.

Het is eenvoudiger om dit bij een ander te zien dan bij jezelf. En daarom hat advies: ga met iemand praten die hier kennis van heeft, die jou hierin kan ondersteunen. Een professional. Iemand die weet wat het betekent voor het kind om een donor/geen vader te hebben. Die vanuit het kind kijkt wat hij/zij nodig gaat hebben van jou. En jou helpt om dat aan het kind te bieden.

Last but not least: gefeliciteerd met je zwangerschap!
08-07-2012, 12:40
Bericht verborgen Toon bericht
boterbloem01
- Profiel
- 315 berichten
08-07-2012, 12:40
die paniek herken ik wel hoor! ik wilde heel graag zwanger worden en hield heel m'n leven al van kinderen etc, maar toen ik eenmaal zwanger was dacht ik ook HELP!!! Maar eigenlijk was dat alleen in de eerste paar weken. Per week werd het minder en werd het 'ik verheug me op wat komen gaat - gevoel' groter! En zoonlief is nu 9 wk en ik ben helemaal verliefd, en paniek heb ik niet.
Gefeliciteerd en hopelijk lukt het straks om te genieten!
08-07-2012, 12:41
Bericht verborgen Toon bericht
zimaja
- Profiel
- 617 berichten
08-07-2012, 12:41
Hormonen! Komt goed! Volgende week kan je je weer heel anders voelen....
08-07-2012, 12:51
Bericht verborgen Toon bericht
Astrape
- Profiel
- 2897 berichten
08-07-2012, 12:51
Eens met dubiootje. Wat me opvalt in je verhaal: je schrijft meerdere keren "ik ben niet trots op mijn keuze". Vind je dat niet raar? Ik bedoel, het is toch jouw weloverwogen keuze? Ik krijg door die opmerking sterk het gevoel dat je er op de één of andere manier niet achterstaat. Alsof je je gedwongen voelde deze keuze, om wat voor reden dan ook, te maken. Niet trots op je keuze zijn, dat zeg je als je ervoor hebt gekozen met een andere man het bed te delen terwijl je getrouwd bent. Of weet ik veel wanneer. Maar toch niet als je iets kiest dat in essentie iets positiefs is, toch?
08-07-2012, 12:55
Bericht verborgen Toon bericht
Marels
- Profiel
- 35163 berichten
08-07-2012, 12:55
Waarom niet trots zijn op je keuze? Je hebt weloverwogen deze keuze gemaakt omdat een kind krijgen op de natuurlijke manier voor jou geen optie is.

Helemaal prima toch? En dan mag je JUIST trots zijn op jezelf dat je op deze manier je kinderwens in vervulling durft te laten gaan.
08-07-2012, 13:10
Bericht verborgen Toon bericht
tikkie2013
- Profiel
- 52 berichten
08-07-2012, 13:10
Ik durf niet trots te zijn op mijn keuze, omdat dat impliceert dat er geen nadelen aan verbonden zijn... Het is een bewuste keuze geweest, vanuit liefde. Ineens slaat de paniek toe en besef ik hoe egoistich mijn keuze is geweest en twijfel ik of ik het wel kan.. Ik weet ook dat we allemaal streven naar een perfecte wereld en kinderen het allerbeste willen meegeven, daar hoort een vader, moeder, geweldig huis, stabiele baan etc. allemaal bij. Mijn verleden heeft ervoor gezorgd dat ik weet dat alles niet zwart-wit is: elk gezin kent moeilijke tijd en je weet nooit of het leven loopt zoals je zou willen. Vanuit die ervaring heb ik de keuze gemaakt om niet te wachten wat voor geluk mij toegeworpen wordt en mij hierin afhankelijk op te stellen (als een soort slachtoffer), maar te kijken naar de opties die er zijn om zelf dit geluk te creeren. Ik weet dat een kind vaak het beste af is bij een vader en moeder, vandaar dat ik niet 100% trots ben op mijn keuze.. Ik weet ook hoeveel vrouwen moeilijk/ niet zwanger kunnen worden, en dat het voor hen misschien moeilijk is om te lezen dat ik deze keuze gemaakt heb en zo snel zwanger ben geworden (en dan ook nog twijfels/ angsten heb)...

Het doet me echt goed om te lezen dat anderen die angst herkennen en dat het voorbij kan gaan! Bedankt voor de support!
08-07-2012, 13:15
Bericht verborgen Toon bericht
Marels
- Profiel
- 35163 berichten
08-07-2012, 13:15
Maar Tikkie, dat impliceert dan dus dat jij nooit aan kinderen zou mogen beginnen, omdat een toekomst met een vader én moeder onmogelijk is?
Dat is toch absurd?
Er zullen vast hele volksstammen gereformeerden van mening zijn dat het tegennatuurlijk of weet ik veel wat is om als lesbische / alleenstaande vrouw een kind op te voeden, maar jeetje, anno 2012 kan dat toch geen probleem meer zijn?
Wat zou er nog mis zijn met een jonge, lesbische vrouw die op haar 25e de keuze maakt om moeder te willen worden?

Ik vind het echt wel knap dat je die keuze hebt durven maken, dat je je droom durft te verwezenlijken.

Ik ken meer homostellen (m/v) maar ook alleenstaanden met kinderen, en ik geloof niet dat dat ooit een probleem gevormd heeft voor de kinderen.

Kan je kind uiteindelijk opvragen wie de vader is? Is er de bereidheid tot contact vanuit de biologische vader?

Pagina's:: Vorige 1 2 3 4 Laatste Volgende

Viva
Forum
Zwanger
6 weken zwanger- angst/paniek slaat toe!!

Welkom.
Je laatste bezoek was zondag 19 mei 2013 09:49.
Dit onderwerp heeft 77 reacties, en bestaat uit 4 pagina's.
De laatste reactie is geplaatst op 12-07-2012 09:10.

Zwanger6 weken zwanger- angst/paniek slaat toe!! - Pagina 2

Ga naar een onderdeel

Pagina's:: Vorige 1 2 3 4 Laatste Volgende

Snel zoeken

Zoeken naar
Zoeken

Powered by React - www.react.nl

Zoeken

Wachtwoord vergeten?
Registreren

Nieuw Beleid
Een hapje van het één of ander. Langzaamaan … ť
Moeders: een investering van ...
Als moeder doe je het nooit goed... Als … ť
De ultieme relatietest
Mijn vriend en ik zijn een ijzersterk team. … ť

Nieuwe topics
Top 10 topics
Berichten

Hoe om te gaan met verlatingsangst
Stress en verdriet om een jurk
Vriendin zoekt contact met ex
Welke belachelijke uitgave heb je géén...
Ben zo jaloers maar wil dit niet
Jas
Plastische chirurgie, wat jij?
Schoolreisje Julianatoren groep 3
Spice up the seks
Eenzaam in relatie
Hoelang na iets verkeerds gegeten diarree?
Bekkenbodemspier
Van vriendin naar minnares
Argh - muis uit zijn lijden verlost
Ik wil niet afstandelijk zijn

Leeftijd/baan/salaris; vergelijk hier met je...
Sterren, toen en nu....schrik niet!
Verdriet
Niet te geloven - nét getrouwd, zwanger en...
Wel/niet/bijna/al lang zwanger en bevallen...
Betaalde seks, no. 2
Persoonlijkheidsstoornis. Hoe ga je daar mee...
Beschrijf je laatste neuk
De Pfaff´s
Wie wil zijn meest afgrijselijke date...
Show hier je outfit van vandaag, deel 2!
Alle onderzoeken en echo's goed, maar...
Peuter humor, schattig en schaamteloos
Boer Zoekt Vrouw 2010 - vervolg
Sperma slikken

2010viva in Hoe laat is het?? Deel XXXII
Wij zijn net wakker en liggen nog in bed, maar mooi weer gaat ons actiever maken...
indil in Vegan Challenge 2013
Ja Orzoo laatst heb ik voor het eerst een pakje Chia- en een pakje lijnzaad bij de...
boterbloem11 in Medicijnen op recept overdraagbaar
Ik vind het allemaal niet zo erg en wissel ook medicatie uit. Zo heb ik mijn moeder...
NymphadoraTonks in Schoolreisje Julianatoren groep 3
quote:Nouschi schreef op 19 mei 2013 @ 08:55: [...] Omdat? Omdat je daar heel...
Beauke in Boven de 30 en in de startblokken voor een tweede kindje!
Hallo allemaal: Ik ben 30, heb een zoon van net 4 en ben sinds april gestopt met de...
bootje_op_de_golven in Plastische chirurgie, wat jij?
Ik denk dat ik het nog zou overwegen om iets met wallen of hangende oogleden te...
waranaka in Stress en verdriet om een jurk
Het meest ingewikkelde aan deze kwestie is al achter de rug, namelijk het vertellen...
boebezoebe in Nooit aandacht van mannen, waarom is dit
quote:Rary schreef op 19 mei 2013 @ 06:54: [...] Ik bedacht mij later ook dat...
misssuus in partner geeft sexy kado aan collega
Suzy, wat een inzicht heb jij, en ondanks het niet leuke onderwerp: wat een mooie...
maria947 in Voucher voor permanente make-up
Hoi, Via vakantieveilingen heb ik een voucher voor permanente make up. Ik twijfel...
luni in Pijn aan je taalgevoel
Korting met u buren: (Bedrijfsjaar) bied kortingen bij groteren bestellingen....
lieveke79 in Wat eet je op dit moment? Deel 5!
1 bruine boterham met roompate, en 2 beschuitjes met aardbeien. Daarbij een glas...
draaiorgel in Een mooie lentedag deel 19
Wie weet :-) 50 % kans he Ik ga zo stukje fietsen, en dan kijken of ik mee ga naar...
asma in Vaatwasmiddel?
Zout gebruiken is het behoud van je machine vertelde mijn keukeninstallateur me....
Ster__ in
Apple TV. Geen honderden euro's maar streamen vanaf je laptop kan ook met een...