Heeft u problemen met inloggen? Klik hier voor meer informatie.
  1. Ik weet sinds een paar dagen dat mijn moeder alvleesklierkanker met uitzaaiing naar de lever heeft...wat een schok !
    Het gevoel wat er dan...en nu, door mij heen gaat is niet te beschrijven..
    En het verdriet,de pijn en de angst van mijn moeder, dat alleen al maakt mij kapot.
    Mijn moeder is altijd zo'n sterke vrouw, niks of niemand kreeg haar klein....en nu is ze gebroken !!
    De vooruitzichten zien er slecht uit, dit omdat er al uitzaaiing is, heeft er iemand ervaring met deze ziekte ???
Log nu in om te reageren
  1. Hoi Kurtt,

    Heftig bericht van jou, ik ben er stil van.

    Ik kan je geen reactie geven van herkenning (gelukkig), wel veel sterkte en bewondering dat je het hier durft te delen.
  2. hello.

    niet ik maar mijn vr heeft pancreaskanker.
    veel vragen en opzoekingen gedaan.

    meest realistische info in deze van mensen die het van dichtbij meemaakten.
    vandaar mijn vraag naar medemensen die mijn verhaal herkennen.

    grtn kurt
  3. Ik kom dit topic tegen en helaas...ik herken het. Bij mijn vader is aflopen 3 mei alvleesklierkanker met uitzaaiingen vastgesteld. Harde klap in ons gezicht. Mijn vader was altijd de sterke, sportieve man die altijd in de weer was.
    We zijn nu een maand later en hij moet nu al al zijn energie verzamelen om de trap naar boven op te gaan. Dan is hij dood en doodop. Eet nauwelijks, kan niet tegen bepaalde geuren meer, moet geholpne worden met wassen, lopen gaat nauwelijks meer, veel medicatie tegen die klote pijn, sterk vermagerd, stem heel slecht en moe moe moe moe moe moe moe.

    Pffff. Ik vind het vreselijk dat hij zo moet lijden. Het is gewoon mensonwaardig.

    Elke dag krijgen we wel weer een paar klappen te verwerken. Iedere dag kan hij dingen niet meer...zitten doet pijn, dus kussentjes nu, tandpasta niet meer uit de tube krijgen, telefoon niet meer willen opnemen, korte bezoekjes (wordt minder, hij geeft er niet veel meer om) en zo gaat het maar door. Het valt nauwelijks voor ons te bevatten, laat staan voor de omgeving. Als ik het vertel, lijkt het weleens of ik overdrijf...maar het gaat zo ontzettend snel allemaal. Leven nu per dag...

    Deurtje, ik las jouw verhaal. Ik hoop dat het nu beterder met je gaat een jaar later?
  4. Roos, wat heftig :hug: Hebben jullie misschien ook hulp? In de vorm van gesprekken of iets om hier een soort van 'mee om' te kunnen gaan?
  5. Nee, we hebben niet echt hulp. Nou ja, de huisarts komt heel regelmatig om te kijken hoe het gaat, wat er nodig is enz.

    Ik woon nu toevallig...thuis. Ik heb mijn huis verkocht eind feb dit jaar en ging terug naar mijn ouders om ander huis te zoeken...ik ben 36. Gelukkig heb ik drie weken geleden het huis gevonden waar naar ik al sinds jan naar op zoek was. Mijn vader heeft het nog kunnen zien (wel op laatste krachten zeg maar...). Ik heb nu zorgverlof opgenomen van mijn werk.
    ZOrgverlof is een maand in dit geval. Ik merk dat ik er onrustig van wordt, want stel dat hij over een maand toch nog er is? Moet ik weer gaan werken voor 50%...moet er niet aan denken. Alles slokt mij hier op. Ik doe namelijk het huishouden, zodat mijn moeder met mijn pap bezig kan.
    Samen met mijn broer en zus regelen we het ook in de avonden.

    Ik heb wel meteen aan de bel getrokken bij ouders van een vriend die mij heir door heen slepen. Mijn ouders kunnen dat natuurlijk niet. Mijn vader is meer en meer met zichzelf.

    Mijn band met mijn ouders is erg goed.

    De dominee komt ook voor mijn ouders. Verder hebben zij in hun netwerk mensen om te praten. Mijn vader praat niet veel meer met anderen, maar wel veel met mijn moeder en in het begin ook veel met ons.

    ALles is al geregeld...begrafenis enz. pfff..
  6. Ach lieverd toch :hug:

    Ik snap dat je je zorgen maakt om het verlof, maar als het echt niet gaat straks, kun je je ziekmelden. Want dan ben je ook ziek, ziek van verdriet...
    Misschien helpt het toch om met iemand te praten? Misschien de dominee (als je daar rust in vindt) of een hulpverlener?

    Ik vind het erg om te lezen hoe alles nu is voor jullie.. Heel veel sterkte
  7. Yellowlove bedankt voor je lieve reaktie!! Erg fijn. En ja, ik moet me natuurlijk niet druk maken om mijn zorgverlof. Het is nu ook hard nodig. Het is alleen heel vervelend dat mijn werkgever zegt dat ik nu vier weken heb en dan 50S% moet komen werken. Vier weken...misschien is hij dan dood, misschien nog (net) niet. Dan kan ik toch niet gaan werken?!?! Kun je je dan ziek melden? Is dat de manier? pfff
    Morgen heb ik een gesprek met mijn leidinggevende. Ik ga hem wel vertellen dat hij de druk zo bij mij opvoert. Dat ik niet wil en kan werken nu. Ik ben thuis zo hard nodig. HIj begon namelijk over thuiszorg, maar dat zijn allemaal vreemden. Ze zullen hun werk wel goed doen, maar je wil je vader toch zo lang mogelijk zelf verzorgen...en deze kanker gaat zo snel. pfff.

    Vandaag ook zo druk gehad. Wassen, strijken, badkamer (weer) schoon maken en ga zo maar door. Even dit doen en even dat...Nu moet je ook vaker alles schoon maken. omdat mijn vader ook wel wat ontlasting laat lopen. Ik weet dat je daar dingen voor hebt, maar om hem nu daar weer mee te confronteren...vreselijk toch!

    We hebbne het bed in de woonkamer toch maar verplaatst en zo gezet dat hij daar een eigen hoekje heeft...het is toch wat allemaal. Nu wil hij nog perse naar boven, naar de slaapkamer, maar dat gaat al bijna niet meer. Ik ben bang dat hij nog eens naar beneden valt als hij zijn evenwicht verliest..maar ja.

    O en de gedachte dat hij er zo niet meer is...pfff...Ik vraag me soms af wat beter is: dit, want dan kun je echt afscheid nemen, of hup in 1 keer neervallen...volgens mij is er geen goede manier. ALles is klote.
  8. Roos, ik begrijp dat je kortlopend zorgverlof hebt (70% doorbetaald?). Misschien kan je werkgever zich - binnen de wettelijke grenzen, uiteraard - flexibel opstellen als je kortdurend zorgverlof ten einde komt. Misschien kun je af en toe thuis werken als jouw werk dat toelaat, of kun je wat flexibeler werken, bijvoorbeeld andere uren? Heb je eventueel nog vakantiedagen? En anders kun je misschien overwegen om je spaarloon of levensloopregeling aan te spreken. Dat kan en mag in dit soort gevallen.

    Heel verstandig om erover te praten met je werkgever en / of je arboarts. Vraag of ze met je mee willen denken. Zij hebben waarschijnlijk beter inzicht in de huidige mogelijkheden dan jij. Je hebt op dit moment immers al genoeg aan je hoofd.

    Sterkte.
  9. Mijn werkgever vandaag gesproken. Ging niet prettig. Hij had eerst een uur uitgetrokken, maar door dingen die er tussen door kwamen, werd het een half uur.
    Ik krijg het idee dat hij maar wilt weten hoe lang mijn vader nog heeft...weet ik veel! Kort, maar hoe kort?

    Ik begon over het feit dat hij had gezegd dat ik nu vier weken zorgverlof heb en daarna 50% moet. Dat ik daar nu al stress van krijg. HIj zei dat ik daarna maar vakantiedagen op moet nemen...ja hoor! Hij zei dat ik ze toch nu niet op ging maken. Ik had namelijk in juni vakantie genomen 3 weken, maar dat gaat nu niet door en nu heb ik zorgverlof. Ik vond die uitspraak ongelooflijk van hem! Alsof ik voor mijn lol thuis zit.

    Mijn collega's zijn verder heel lief voor me. Zij raadden mij zelfs aan om me anders straks ziek te melden...tja...weet niet.

    Ook probeerde mijn teamleider mij nog wat stukken te laten schrijven tijdens mijn zorgverlof. Ik moet juist helemaal niet meer aan mijn werk denken! bah bah bah...

    Ik moet het los laten. Nu eerst zorgverlof en dan zie ik het wel. Iemand nog andere raad??
  10. quote:
    roos803 schreef op 06 juni 2011 @ 23:26:
    Ik kom dit topic tegen en helaas...ik herken het. Bij mijn vader is aflopen 3 mei alvleesklierkanker met uitzaaiingen vastgesteld. Harde klap in ons gezicht. Mijn vader was altijd de sterke, sportieve man die altijd in de weer was.
    We zijn nu een maand later en hij moet nu al al zijn energie verzamelen om de trap naar boven op te gaan. Dan is hij dood en doodop. Eet nauwelijks, kan niet tegen bepaalde geuren meer, moet geholpne worden met wassen, lopen gaat nauwelijks meer, veel medicatie tegen die klote pijn, sterk vermagerd, stem heel slecht en moe moe moe moe moe moe moe.

    Pffff. Ik vind het vreselijk dat hij zo moet lijden. Het is gewoon mensonwaardig.

    Elke dag krijgen we wel weer een paar klappen te verwerken. Iedere dag kan hij dingen niet meer...zitten doet pijn, dus kussentjes nu, tandpasta niet meer uit de tube krijgen, telefoon niet meer willen opnemen, korte bezoekjes (wordt minder, hij geeft er niet veel meer om) en zo gaat het maar door. Het valt nauwelijks voor ons te bevatten, laat staan voor de omgeving. Als ik het vertel, lijkt het weleens of ik overdrijf...maar het gaat zo ontzettend snel allemaal. Leven nu per dag...

    Deurtje, ik las jouw verhaal. Ik hoop dat het nu beterder met je gaat een jaar later?


    Lieve Roos,ik kom je namens mijn vriend en mij veel sterkte
    wensen.Jouw verhaal had het mijne kunnen zijn,zo herkenbaar!We zijn op 16 mei mijn schoonvader verloren aan alvleesklierkanker.Hij was ook erg zwak,mager,ging achteruit en kon niets meer.Ik weet precies wat je meemaakt (zie mijn topic bij psyche alleen als je wilt natuurlijk).Is je vader geopereerd?Mijn
    schoonvader werd 22 december geopereerd en ze zagen niet
    meteen dat het kanker was en 4 weken voor zijn dood kreeg hij
    te horen dat het uitgezaaid was.Mijn schoonvader heeft 2
    operatie gehad maar is nooit meer hersteld.De afgelopen maanden
    waren een lijdensweg.

    Een hele dikke knuf meid!Ik leef met je mee. :hug:
    Wees trots op wie je bent!Ieder mens is uniek.
  11. rooss,ik hoop dat jullie snel hulp krijgen.Ik zal aan je denken.
    En jij bent ook even belangrijk.Jij hebt tenslotte verdriet.We zijn
    er voor je en als je iets is dan mag je ook ff uit komen huilen. :hug:
    Wees trots op wie je bent!Ieder mens is uniek.
  12. kurtt,heel veel sterkte met alles!Hoe is het nu met je vrouw? :hug:
    Wees trots op wie je bent!Ieder mens is uniek.
  13. quote:
    deurtje schreef op 27 juli 2010 @ 02:05:
    Wat een fijne reacties.
    Het is nu 01.45, kan niet slapen, het blijft maar spoken tussen mijn oren.
    Doordat ze zo snel achteruit ging en zo snel is overleden kan ik het maar niet bevatten. Amper 2 maanden terug was er nog niks aan de hand...nou ja, toen wisten we nog niks !
    Zoveel ups en dows, zoveel tranen en verdriet, zoveel hoop en vrees, de afgelopen maanden zijn slopend geweest.
    Elke dag was weer een nieuwe ronde....hoe voelde ze zich vandaag ?? De ene dag kwam ik binnen en zat ze rechtop met een beschuitje....Yes, dat gaat goed !!
    En de volgende dag lag ze huilend in bed van de pijn en ellende.Ze werd ook zo misselijk dat ze alleen nog op haar rug kon liggen, haar slokdarm stond gewoon in brand, dat deed zoveel pijn !
    Maar...2 dagen later, ja, daar zat ze weer, iets minder geel, maar wel rechtop. En zo zijn die 6 weken verlopen.Steeds een hele kleine opleving waar je hoop van krijgt, deze momenten verschilde per dag, zeg maar gerust per uur !
    2 weken geleden zei ze...nou, zoals ik me vandaag voel haal ik de kerst wel hoor...ze wilde nog zo graag leven....tegen beter weten in hield ook mam de hoop vast.Een week na deze uitspraak is ze overleden.
    Ik lag in bed, om 03.00 ging de telefoon, het hospice, mam kon ieder moment komen te overlijden. Oke, meteen in de auto, ik vloog letterlijk richting hospice....er was niemand op de weg gelukkig.
    Toen ik aankwam ben ik naast haar gaan zitten, mam was in een diepe slaap gebracht. Ik zei haar dat ik er was, dat ze mocht gaan...10 minuten later was ze weg.

    Mam werd gewassen en aangekleed...de kleren die ik kort daarvoor voor had had gekocht...toen ik haar zo zag liggen,met haar witte jurk, werd het ineens pijnlijk duidelijk....ze was nu echt overleden, mijn moeder is dood !!!

    Pfff, genoeg voor vandaag,


    Lieve Deurtje,ik zie je topic nu pas maar wil je alsnog veel sterkte
    wensen met het verlies van je moeder.Hoe gaat het nu met je
    bijna 1 jaar later?Mijn schoonvader is bijna 3,5 weken geleden
    overleden en ook om 3:00 s'nachts.Helaas zijn we daar niet bijgeweest en dat vind ik wel jammer.Maar we hebben netjes
    afscheid van hem genomen.We missen hem ontzettend maar praten er ook veel over.Ik denk aan je. :hug:
    Wees trots op wie je bent!Ieder mens is uniek.
  14. als er iemand wil chatten over het onderwerp....mijn msn adres is ture75@hotmail.com
  15. Zie nu pas de reacties...

    Geraldine, ik ga je topic nog wel een keer lezen, maar nu even niet. Voel me nu..tja...hoe leg ik dat uit....toch opeens wel soort van paniekerig...mijn pap gaat dood en ik kan er niets tegen doen! pfff
    Jij hebt het dus ook net allemaal mee gemaakt. Heftig he. Merkte jij ook dat mensen om je heen het niet allemaal konden volgen, geloven? Niet verkeerd van hen bedoelt, maar ik heb soms het gevoel dat ik overdrijf in hoe snel het allemaal gaat...

    Kurt jij ook sterkte! Ik begrijp dat jouw vriend alvleesklierkanker heeft. Heeft hij ook uitzaaiingen? Hoe ver is het al? Wanner hoorden jullie het? Wij begin mei....misschien een keer chatten is wel fijn,...herkenning..denk ik...toch?
  16. kurtt,we kunnen zeker eens een keertje mailen.Ik ieder geval
    veel sterkte toegewenst!Ik weet uit ervaring hoef heftig zoiets is.
    :hug:

    roos,je hoef mijn topic ook niet meteen te lezen hoor.Is geen
    plicht.En ik weet precies wat je meemaakt.Dit is een bijzonder
    agressieve en heftige vorm van kanker.Het gevoel van
    paniekerig zijn en je machteloos te voelen is herkenbaar.Het
    gaat alsmaar door en je kunt alleen maar toekijken.Heel
    begrijpelijk!Aan de ene kant mis ik mijn schoonvader ontzettend
    maar aan de andere kant zijn we ook blij dat hij uit zijn lijden
    verlosst is.De laatste dagen waren namelijk echt helemaal niets
    meer.En op je vraag heen of ik het merkte of de mensen het wel of niet allemaal konden volgen,zo hing het van de persoon
    af.Als ik het goed uitlegde begrepen ze het ook goed.Maar
    sommigen waren ook verbaast over het feit dat het toch zo
    snel is gegaan.En nee,je overdrijft juist niet in hoe snel het is
    gegaan,bewijsen zat hier op dit topic.Hoe gaat het nu met je
    en met je vader?Ik neem aan dat hij nu op bed ligt omdat zijn
    conditie nu erg slecht is?Ik herinner me nog wel eraan dat hij
    op een maandag nog maar met veel pijn en moeite van de bank
    af kon komen.Hij kon alleen nog maar liggen en de dag danna,
    een dinsdag,lag hij alleen nog maar in bed en overleed
    maandag nacht.

    Lieve Roos,ik wil je veel sterkte wensen en zal ook veel aan je
    denken.Dat wil ik je laten weten.Je staat er niet alleen voor en
    je mag me ook op de hoogte houden als je wilt of er in staat
    toe bent.We kunnen ook gewoon eens een keer mailen.In ieder
    geval een hele dikke knuf voor je! :hug: :hug: :hug: :hug: :hug:
    Wees trots op wie je bent!Ieder mens is uniek.
  17. Lieve Geraldine, want dat vind ik...lief dat je zo mee leeft, terwijl je mij niet kent. Het is voor mij heel fijn dat jij weet wat ik aan het door maken ben. Ik zou graag met je chatten/ mailen...Voeg me toe ofzo...ik haal morgen dit berichtje weer weg ivm mijn mail...
  18. Abonnement op VIVA?

    VIVA is spraakmakend, eigenzinnig en heeft humor. Wekelijks speelt VIVA losjes maar scherp in op de actualiteit en brengt artikelen op het gebied van psyche, relatie en trends. VIVA: een cadeautje met inhoud, wie wil dat nou niet?

    Lees verder

  19. Roos,graag gedaan!Natuurlijk leef ik met je mee.En ik heb je een mailtje gestuurd.Haal je emailadres weg!Ik denk aan je.
    Wees trots op wie je bent!Ieder mens is uniek.
  20. Lieve forummers,

    Ik wil jullie graag wijzen op de uitzending van ťťn vandaag die vanavond om 18.15 uitgezonden wordt op Nederland1.

    In deze uitzending komt het verhaal van iemand aan het licht die "uitbehandeld" is in Nederland maar in FrankfŁrt geholpen is, dit alles heeft zeer gunstige resultaten.

    Wellicht kan iemand van jullie er iets mee!

    Veel sterkte en succes voor iedereen!
  21. @geraldine en roos.

    wij zijn 1 jaar verder nu
    alles begon in mei vorig jaar.last van maagstreek en rugpijn.....na onderzoeken en uiteindelijk een kijkoperatie....een harde conclussie...niet te opereren pancreaskanker....
    Gestart met chemo...5maanden...daarna1maand radioteraphie.
    daarna lichaam wat laten rusten. maar na enkele maanden last beginnen krijgen van pijn...opnieuw onderzoek...verdict...uitzaaiingen op lever....weer 2maanden chemo....en nu zijn we 1 jaar verder.
    alles gaat opnieuw goed...en opnieuw geen chemo meer....alles blijft nu beke stabiel.....
  22. Ik las dit net op de site van het UZ in Antwerpen, misschien dat iemand hier iets mee kan? Wij hebben vrijdag te horen gekregen dat mijn vader toch wel MDS heeft en op de grens zit van acute leukemie. Vandaag begint hij met de eerste zware chemokuur. In Belgie zijn ze over het algemeen verder qua behandelmethoden dan hier in Nederland, al zullen de artsen hier dat niet snel toegeven.

    Radio-embolisatie hoopvolle nieuwe techniek voor behandeling leverkanker
    04 mei 2011

    In het Universitair Ziekenhuis Antwerpen vindt woensdag een symposium plaats dat de praktijkervaring met radio-embolisatie toelicht. De praktijk wijst uit dat die behandeling goede resultaten geeft bij patiŽnten met niet te opereren leverkanker die niet reageren op chemotherapie of die wegens bijwerkingen moeten stoppen met die therapie. Dat heeft het UZA dinsdag meegedeeld.

    Radio-embolisatie is een doelgerichte bestralingstherapie voor gevorderde leverkanker. De techniek kwam recent ter beschikking. Radioactief geladen partikels worden in de tumor ingebracht. Ze geven daar hun radioactiviteit af met als doel de tumorcellen te vernietigen. Met de techniek kunnen levertumoren gericht behandeld worden zonder het normale leverweefsel bloot te stellen aan een toxische stralingsdosis, zo staat in de mededeling.

    Voor de behandeling wordt de patiŽnt beoordeeld door een multidisciplinair team.

    Het is een weinig ingrijpende behandeling. In de meeste gevallen gaat de patiŽnt de dag na de behandeling weer naar huis.

    Tijdens het symposium wordt een aantal praktijkvoorbeelden uit het UZA toegelicht.

    Belga, 03-05-2011
  23. kurtt,bedankt voor het delen!Ik leef met je mee.Goed dat het nu
    een beetje stabiel blijft.Hoe is het verder met haar en met jou?
    Ik hoop voor jullie dat ze verder stabiel blijft.Veel sterkte met
    alles toegewenst!
    Wees trots op wie je bent!Ieder mens is uniek.
  24. Ik denk nog steeds aan iedereen hier. :hug:
    Wees trots op wie je bent!Ieder mens is uniek.
  25. Voor jullie allemaal! :hug:
    Wees trots op wie je bent!Ieder mens is uniek.