Log nu in om te reageren
  1. Ja maar dat is het ook Luistervink, het gaat om interesse... En jouw band is voor jou misschien wel net zo belangrijk als hun kinderen... Maar als je niet op kraamvisite zou komen zou dat ook niet in dank afgenomen worden genomen. Maar andersom dan? Waar is dat stukje gebleven dan in de vriendschap? Het gaat er mij niet eens om dat ik iemand minder zie, daar heb ik alle begrip voor, maar interesse/betrokkenheid.

    Het heeft me wel aan het denken gezet.
    Ik ben er ook altijd bij geweest, bij een vriendin van mij, altijd interesse getoond, altijd erbij met de geboorte, verjaardagen en andersom komt er echt weinig terug... Alsof mijn leven onopgemerkt voorbij gaat, terwijl er ook dingen spelen en er genoeg dingen zijn die me bezighouden.

    Ik ga er voorlopig in ieder geval niks mee doen, maar me richten op mezelf en andere mensen.
    Het is zo'n fase waar ik doorheen moet :)
    yesss wijzigde dit bericht op 25-04-2017 13:47 met 11%
  2. quote:
    dianaf schreef op 25 april 2017 @ 10:46:
    Goed dat je het bespreekbaar hebt durven maken Luistervink!

    Ik zat op een fb-pagina mbt kindvrij ed, maar ik vond ze soms wel heel erg grof, dus daar ben ik weer vanaf.


    [...]

    Dat heb ik ook op mijn sport, ondanks dat ik de meeste hoogstens 1 keer in de week spreek, zijn ze altijd wel geinteresseerd in elkaar en als je er een paar keer niet bent geweest, wordt er ook gelijk geinformeerd naar waar je was (op een leuke manier!). Maar ik zal niet zo snel met ze afspreken.


    Ja dat heb ik hetzelfde, terwijl eigenlijk heb ik wel een klik met een paar mensen, maar dat vind ik ook genoeg, daar hoeft dan niet persé iets uit voort te komen.
    Het is juist zo fijn omdat het in een ongedwongen setting is, misschien dat het toch weer anders is als je af gaat spreken.
  3. Ik merkte toen ik gisteren op kraamvisite ging dat ik bij binnenkomst eerst tegen de vogel heb gepraat, daarna de kat geaaid en de hond begroet. En toen dacht ik, o ja baby.
  4. quote:
    yesss schreef op 25 april 2017 @ 13:28:
    Ja maar dat is het ook Luistervink, het gaat om interesse... En jouw band is voor jou misschien wel net zo belangrijk als hun kinderen... Maar als je niet op kraamvisite zou komen zou dat ook niet in dank afgenomen worden genomen. Maar andersom dan? Waar is dat stukje gebleven dan in de vriendschap? Het gaat er mij niet eens om dat ik iemand minder zie, daar heb ik alle begrip voor, maar interesse/betrokkenheid.

    Het heeft me wel aan het denken gezet.
    Ik ben er ook altijd bij geweest, bij een vriendin van mij, altijd interesse getoond, altijd erbij met de geboorte, verjaardagen en andersom komt er echt weinig terug... Alsof mijn leven onopgemerkt voorbij gaat, terwijl er ook dingen spelen en er genoeg dingen zijn die me bezighouden.

    Dat laatste... ik realiseer mij dat sommige mensen mbt bepaalde relaties/vriendschappen alleen nog maar naar verjaardagen ed gaan, de hoogtijdagen dus. Als gedurende het jaar iemand niet spreek, ga ik zeker niet naar een verjaardag of zo. Op een verjaardag heeft men al helemaal geen tijd voor je, dus dan wel gaan vind ik een leeg gebaar.

    Ik merk wel dat sommigen het je inderdaad niet in dank afnemen als je niet naar die feesten gaat, maar ik heb liever oprechte interesse dan zo'n feestje waar je bij gods gratie voor uitgenodigd wordt.
  5. Ik ben mezelf de afgelopen dagen een paar keer tegengekomen in discussies over emancipatie / feminisme. Ik kan daar best fel in zijn; ik begrijp niet dat er nog steeds zoveel vrouwen financieel afhankelijk van hun man willen zijn (lees: niet of fors minder werken). En ik begrijp niet waarom huishoudelijke taken typisch bij de 'vrouwenrol' zouden horen en 'veel buitenshuis werken' bij de mannenrol. Ik ben een groot voorstander van gelijk verdelen. Heel eerlijk; soms uit ik me wel wat ongenuanceerd. ;-)
    Vervolgens krijg ik de 'jij-hebt-geen-kinderen-kaart' toegespeeld, wat zoveel betekent als: je hebt geen recht van spreken, want je weet niet hoe het is.' Maar ik snap serieus niet waarom de moederrol zoveel anders zou moeten zijn dan de vaderrol? Is het werkelijk de zorgdrift van moeders die hierbij in de weg zit? Of speelt het ego van de vaders een minstens zo grote rol?
    Het was overigens ditmaal een man waarmee ik deze discussie voerde, die vond dat ik zijn vrouw beledigde. Ik zei toen nog uiterst vriendelijk dat ik hém net zo hard beledigde. Werd me niet helemaal in dank afgenomen, geloof ik. :-$

    Ik geloof niet meer in sprookjes. Wel in mezelf.
  6. quote:
    viennas schreef op 25 april 2017 @ 14:02:
    Ik merkte toen ik gisteren op kraamvisite ging dat ik bij binnenkomst eerst tegen de vogel heb gepraat, daarna de kat geaaid en de hond begroet. En toen dacht ik, o ja baby.
    ;-)
  7. quote:
    viennas schreef op 25 april 2017 @ 14:02:
    Ik merkte toen ik gisteren op kraamvisite ging dat ik bij binnenkomst eerst tegen de vogel heb gepraat, daarna de kat geaaid en de hond begroet. En toen dacht ik, o ja baby.

    X-D
    Maar ja, dat hele baby-bezichtigen is toch ook je reinste flauwekul! Je bent daar voor de ouders en niet voor de baby. Die krijgt daar toch weinig van mee. (en héél goed van je... aandacht voor de huisdieren! Die zijn meer dan eens de dupe als er mensenbaby's bijkomen.)

    Ik geloof niet meer in sprookjes. Wel in mezelf.
  8. 5x opvoedtips voor je kat

    Hoewel het voor een hond de normaalste zaak van de wereld is om naar puppytraining te gaan, wordt van een kitten nog vaak gedacht dat die niet op te voeden is. Think again! Ook je kitty heeft training nodig om een grote brave kat te worden. #adv

    Lees verder

  9. Viennas X-D

    Ik kan op baby-visite nooit wachten om hem/haar vast te houden :heart: maar vanaf een jaar of vier vind ik het minder leuk worden. Dan vind ik ze vaak rete irritant.

    You are beautiful just the way you are
  10. quote:
    Doornroosje75 schreef op 25 april 2017 @ 14:15:
    [...]

    X-D
    Maar ja, dat hele baby-bezichtigen is toch ook je reinste flauwekul! Je bent daar voor de ouders en niet voor de baby. Die krijgt daar toch weinig van mee. (en héél goed van je... aandacht voor de huisdieren! Die zijn meer dan eens de dupe als er mensenbaby's bijkomen.)
    En worden vaak genoeg uit huis gedaan als er een baby is. :'-( Terwijl daarvoor het huisdier als het kindje werd gezien.
  11. quote:
    dianaf schreef op 25 april 2017 @ 14:12:
    [...]

    Dat laatste... ik realiseer mij dat sommige mensen mbt bepaalde relaties/vriendschappen alleen nog maar naar verjaardagen ed gaan, de hoogtijdagen dus. Als gedurende het jaar iemand niet spreek, ga ik zeker niet naar een verjaardag of zo. Op een verjaardag heeft men al helemaal geen tijd voor je, dus dan wel gaan vind ik een leeg gebaar.

    Ik merk wel dat sommigen het je inderdaad niet in dank afnemen als je niet naar die feesten gaat, maar ik heb liever oprechte interesse dan zo'n feestje waar je bij gods gratie voor uitgenodigd wordt.


    Ja dat begin ik dus ook te voelen Diana, elkaar dus het jaar door niet veel spreken en dan is er dus een (kind) verjaardag, waar ik tot nu toe nog elke keer naartoe ben gegaan.

    Ik wil niet te negatief overkomen hoor, maar ik voel me gewoon niet meer zo geroepen om er dan dus ook bij te zijn. Vaak kan ik nog meehelpen ook en vervolgens hoor ik weer niks... Terwijl ik dus degene ben die na zo'n verjaardag stuurt dat ik het leuk vond en dus contact probeer te onderhouden en dan blijft het weer stil aan de andere kant....
  12. Vasthouden? :-O Da vinnik eng!
    In mijn hele leven 1x een baby op schoot gehad; de oudste van mijn broer. Mijn moeder heeft het meteen vastgelegd, die wist dat het een uniek moment was. X-D (en ik kijk me een partij ongemakkelijk op die foto)

    Ik vind kinderen tot 4 jaar juist helemaal niks; zodra 't kan praten en zelfstandig naar het toilet kan, ben ik bereid het als mens te erkennen. |-)

    Ik geloof niet meer in sprookjes. Wel in mezelf.
  13. quote:
    viennas schreef op 25 april 2017 @ 14:02:
    Ik merkte toen ik gisteren op kraamvisite ging dat ik bij binnenkomst eerst tegen de vogel heb gepraat, daarna de kat geaaid en de hond begroet. En toen dacht ik, o ja baby.
    X-D
  14. Ik vind kinderen vanaf een jaar of drie leuk, die kun je tenminste (enigszins) verstaan.
    En over de feminisme discussie: Als er echt nagedacht is over de zorg/werkverdeling, vind ik het prima als de één meer werkt en de ander minder. Dat er weloverwogen een beslissing is gemaakt en als dat dan toevallig zo is dat een vrouw minder werkt, prima. Als er als vanzelfsprekend vanuit wordt gegaan dat een vrouw stopt met werken als er kinderen komen, dat vind ik echt idioot.
    Maar ik krijg soms het gevoel dat het nooit goed is en vrouwen perse fulltime moeten werken. Sowieso, dat fulltime werken de norm is, onbegrijpelijk (als het nodig is om rond te komen, alla, maar in mijn omgeving is dat echt niet zo. Mensen gaan gewoon steeds meer troep kopen). Dat vind ik echt zonde van mijn tijd, hoewel ik echt wel leuk werk heb.

    Momenteel werk ik fulltime (4x9) en mijn partner studeert, maar hiervoor heb ik altijd drie dagen gewerkt. En als hij afgestudeerd is, ga ik gelijk weer terug naar drie dagen :cheer2: . Nu kan ik hartstikke goed rond komen van die drie dagen als ik alleen ben, dus ik ben niet afhankelijk van mijn partner, maar ik werd er ook wel eens scheef op aan gekeken. Zeker als ik ook nog eens vertelde dat ik geen kinderen had (want dat is blijkbaar de enige reden om parttime te mogen werken volgens sommige). Nu onderhoudt ik mijn (mannelijke) partner, dat vinden mensen soms ook gek hoor.
    Moraal van het verhaal, maakt niet uit wat je doet, er zijn altijd mensen die het raar vinden.

    Why wait any longer for the world to begin? You can have your cake and eat it too
  15. quote:
    yesss schreef op 25 april 2017 @ 13:28:
    Ja maar dat is het ook Luistervink, het gaat om interesse... En jouw band is voor jou misschien wel net zo belangrijk als hun kinderen... Maar als je niet op kraamvisite zou komen zou dat ook niet in dank afgenomen worden genomen. Maar andersom dan? Waar is dat stukje gebleven dan in de vriendschap? Het gaat er mij niet eens om dat ik iemand minder zie, daar heb ik alle begrip voor, maar interesse/betrokkenheid.

    Het heeft me wel aan het denken gezet.
    Ik ben er ook altijd bij geweest, bij een vriendin van mij, altijd interesse getoond, altijd erbij met de geboorte, verjaardagen en andersom komt er echt weinig terug... Alsof mijn leven onopgemerkt voorbij gaat, terwijl er ook dingen spelen en er genoeg dingen zijn die me bezighouden.

    Ik ga er voorlopig in ieder geval niks mee doen, maar me richten op mezelf en andere mensen.
    Het is zo'n fase waar ik doorheen moet :)


    Precies dat inderdaad!

    En je hebt groot gelijk, ik probeer me ook meer te richten op mensen met wie ik een gelijkwaardige vriendschap kan hebben. Hoewel ik een tobber ben; ik ben altijd bang dat ik op een dag wakker word en geen vrienden meer heb. Mijn vriend is veel makkelijker. Vrienden van hem die naar een uithoek van NL verhuizen en dan ook nog baby's krijgen laat ie zonder schroom verwateren. Ik voel me dan lullig dat we niet op kraamvisite gaan, maar hij zegt dan: 'Ze bellen ons toch ook niet? Ze komen toch ook niet kijken naar ons nieuwe huis?' Hij maakt zich daar totaal niet druk om. Ik ben lerende.
  16. @Yesss, ja inderdaad dat. Ik krijg dan nog wel eens het verwijt dat het zo moeilijk is om contact te onderhouden omdat ik geen whatsapp heb. Want dat is makkelijker om even contact te hebben. Maar wat voor contact hebt je dan, af en toe een foto van de kinderen en hoogstens, hoe is het, alles goed? Gaaap. Dan niet hoor.
    En degenen die echt contact willen, weten mij ook de vinden via de telefoon, mail of FB.

    @Luistervink, jouw vriend is een man naar mijn hart (maak je geen zorgen, ik ben al bezet). Sinds ik verhuisd ben, krijg ik ook wel eens de klacht, dat ze mij nooit meer zien en dat ik zo weinig naar het westen ga. Maar de meesten zijn hier nog nooit geweest, dit betreft ook enkele directe familieleden. Want het is zo ver weg. Andersom is het óók ver weg hoor! Dus ik geloof het wel, ik ga dan liever naar mensen die wel de moeite nemen om contact te houden.

    Ik vind er ook niets aan om een baby vast te houden. Ik heb altijd zoiets van, wat mot ik ermee? Met een puppy of zo kun je in ieder geval spelen/kroelen, die doen lekker mee. ;-) Maar zo'n baby kun je alleen nog maar vasthouden. En ik vind eigenlijk dat zo'n ukkie of lekker in zijn bedje moet liggen of lekker bij moeders (of vaders), dat gezeul lijkt mij nu niets aan.
    dianaf wijzigde dit bericht op 25-04-2017 16:06 met 22%
  17. Ik zie juist dat bij de vrienden van mijn vriend het hele kind-issue nauwelijks een rol speelt. Die mannen blijven gewoon met elkaar sporten, naar feestjes gaan, borrelen etc. Oké, de meerdaagse sporttoernooien komen nauwelijks meer voor... maar dat kan ook een leeftijdsdingetje zijn (als in: dat trekken ze niet meer, dat sporten - zuipen - sporten ;-) ) Ook gaan gesprekken als vanouds over...sport! (nu vind ik dat ongeveer net zo interessant als kleine kinderen... maar oké)
    Het lijkt bij vrouwen veel meer een rol te spelen, of niet?

    Ik geloof niet meer in sprookjes. Wel in mezelf.
  18. Ik realiseer me nu pas met terugwerkende kracht waarom ik laatst zo gekwetst was door een uitspraak van een vriend met jonge kinderen die ik bij hoge uitzondering zag op een feestje van gezamenlijke vrienden. Ik probeerde met een aantal mensen (met kinderen en zonder kinderen) bespreekbaar te maken dat het verwateren van vriendschappen door het drukke gezinsleven voor beide kanten lastig kan zijn.

    Ik zei dat ik het soms lastig vond dat je een serieus gesprek probeert te hebben, maar dat dat niet lukt doordat kinderen zoveel aandacht nodig hebben. De laatste keer dat ik bij hem op bezoek was namelijk (ruim 3 jaar terug, zegt ook al iets), was ik druk aan het daten en wilde ik hen daarover vertellen, maar zij waren alleen maar met hun kinderen aan het hannesen, dus na afloop voelde ik me totaal niet gehoord. Sindsdien heb ik ze eigenlijk nooit meer echt gesproken.

    Hij zei nu: "Ik denk soms: tjonge je ziet toch dat ik bezig ben, waarom blijf je tegen me aan praten?" Ik schrok een beetje van zijn eerlijke antwoord. Maar nu denk ik ook: maar je vindt het dan dus ook helemaal niet jammer dat je niet kan praten met de ander. Zijn opmerking ging misschien niet specifiek over mij, maar ik vond het toch veelzeggend. :-(
  19. Typisch inderdaad, Luistervink. Op zich ook wel verhelderend om het vanuit dat perspectief te zien. Hoewel ik dan inderdaad de neiging het het gesprek helemaal te staken.

    Zo was ik een paar jaar terug oprecht positief verbaasd. Ik had een gesprek met een vriendin van mijn vriend; een moeder van (toen) twee peuters. Terwijl ik mijn verhaal deed, zag zij vanuit haar ooghoek een kind iets doen wat niet mocht. Ze zei: 'Momentje....!', corrigeerde haar kind, liep terug naar mij en pikte het gesprek exact op, waar we waren gebleven. 'Je vertelde dat...'
    Ik dacht: zo kan het dus ook!

    Ik geloof niet meer in sprookjes. Wel in mezelf.
  20. Ik moet wel even zeggen dat ik het fijn vind hier dingen kwijt te kunnen :-d en zoveel herkenning te lezen.

    En Luistervink, fijn dat je vriend er zo instaat.
    Ik ben ook een piekeraar hoor, ik merk ook dat ik sommige dingen teveel bij mezelf zoek of ik praat het dan toch weer goed voor mezelf onder het mom van;'Ja maar ze heeft het natuurlijk ook druk'
    Maar dat gaat er eigenlijk niet meer in bij mij, een berichtje is zo gestuurd.

    Ik ben ook aan het leren om meer aan mezelf te denken en dat gaat op en af, maar gaat me wel beter af. Ik kijk ook bewuster naar wat IK wil en dat is echt nieuw voor me ;-)
    Ik heb mezelf vaak opzij geschoven en dat doe ik niet meer.
  21. quote:
    yesss schreef op 25 april 2017 @ 16:21:
    Ik moet wel even zeggen dat ik het fijn vind hier dingen kwijt te kunnen :-d en zoveel herkenning te lezen.

    En Luistervink, fijn dat je vriend er zo instaat.
    Ik ben ook een piekeraar hoor, ik merk ook dat ik sommige dingen teveel bij mezelf zoek of ik praat het dan toch weer goed voor mezelf onder het mom van;'Ja maar ze heeft het natuurlijk ook druk'
    Maar dat gaat er eigenlijk niet meer in bij mij, een berichtje is zo gestuurd.

    Ik ben ook aan het leren om meer aan mezelf te denken en dat gaat op en af, maar gaat me wel beter af. Ik kijk ook bewuster naar wat IK wil en dat is echt nieuw voor me ;-)
    Ik heb mezelf vaak opzij geschoven en dat doe ik niet meer.
    +1

    You are beautiful just the way you are
  22. quote:
    yesss schreef op 25 april 2017 @ 16:21:
    Ik moet wel even zeggen dat ik het fijn vind hier dingen kwijt te kunnen :-d en zoveel herkenning te lezen.

    En Luistervink, fijn dat je vriend er zo instaat.
    Ik ben ook een piekeraar hoor, ik merk ook dat ik sommige dingen teveel bij mezelf zoek of ik praat het dan toch weer goed voor mezelf onder het mom van;'Ja maar ze heeft het natuurlijk ook druk'
    Maar dat gaat er eigenlijk niet meer in bij mij, een berichtje is zo gestuurd.

    Ik ben ook aan het leren om meer aan mezelf te denken en dat gaat op en af, maar gaat me wel beter af. Ik kijk ook bewuster naar wat IK wil en dat is echt nieuw voor me ;-)
    Ik heb mezelf vaak opzij geschoven en dat doe ik niet meer.
    Wat ik ook van mijn vriend wil leren is dat hij niet snel gekwetst raakt. Hij is gewoon pragmatisch: hij kiest gewoon waar hij zijn energie in wil steken. Maar mochten de afstandsvrienden op een dag weer bellen, dan is het weer gezellig als vanouds en is er geen 'harm done'. Ik vermoed in jouw zinnetje wel een soort gekwetstheid, en dat herken ik, dus ik wens ons allebei die nuchtere houding toe!
  23. Ik moet ook even mijn irritatie kwijt. Vriendinnen die tóch hun kind meenemen voor een kop koffie overdag. Geen gesprek mogelijk en eigenlijk ben je blij als ze weer weg is. Geen van tweeën heb je er wat aan gehad (denk ik)maar ergens eten of een borrel kan niet meer (en ze hebben allemaal een partner!). Ik ben helemaal gestopt met vriendinnen/kennissen die moeder van jonge kinderen zijn en wat een rust geeft dat.
  24. Ja snap dat het zwaar irritant is. Geeft je ook niet het idee dat je belangrijk genoeg bent om oppas te regelen zodat je 1 op 1 contact hebt. Zeker als je elkaar al lang niet echt gesproken hebt.

    If you can't convince them, confuse them
  25. Ik sprak twee vriendinnen al niet veel, maar sinds ze kinderen hebben is er van contact nauwelijks sprake. Het moet van mij uit komen. Ze hebben het te druk met werk en hun gezin. Wat kost een appje sturen nou voor tijd? Een vriendin heb ik afgeschreven. Zij vond 1 keer per jaar afspreken voldoende. Nou, dikke doei. Ik ken haar al heel mijn leven, maar dit wordt het niet.

    You are beautiful just the way you are