Psyche
alle pijlers
Omgaan met een ouder met autisme
donderdag 2 juni 2011 om 23:02
Hallo!
Ik heb geen idee of een dergelijk onderwerp al bestaat, wel even gekeken maar kon niks vinden. Anders word ik in elk geval graag doorverwezen
Ik vraag mij af of er hier forummers zijn met een ouder die autisme of een aan autisme verwante stoornis hebben.
Ik heb zelf een moeder met PDD-nos, waar ik op dit moment even helemaal gek van word. Ik zou het daarom erg prettig vinden om mijn verhaal kwijt te kunnen en verhalen van anderen te horen en daarin misschien mee te denken.
Groetjes,
Cookie
Ik heb geen idee of een dergelijk onderwerp al bestaat, wel even gekeken maar kon niks vinden. Anders word ik in elk geval graag doorverwezen
Ik vraag mij af of er hier forummers zijn met een ouder die autisme of een aan autisme verwante stoornis hebben.
Ik heb zelf een moeder met PDD-nos, waar ik op dit moment even helemaal gek van word. Ik zou het daarom erg prettig vinden om mijn verhaal kwijt te kunnen en verhalen van anderen te horen en daarin misschien mee te denken.
Groetjes,
Cookie
donderdag 2 juni 2011 om 23:22
Hoi Cookie,
Mij spreekt dit onderwerp mij heel erg aan! Ik ben zelf ook een Auti, en ik heb tot nu toe alleen nog maar een vermoeden dat mijn moeder (en misschien mijn vaders zelfs ook nog) ook een vorm van Autisme heeft of iets in die richting. Ik kan je wel vertellen dat ik het er in elk geval heel moeilijk mee heb. Soms denk ik echt wel eens: wie is hier in godsnaam nou de autist??? Ik heb er in een ander topic ook al over gesproken (het topic heet 'Moeilijke relatie met mijn moeder'). Ik ben ook erg benieuwd of er misschien overeenkomsten in onze verhalen zitten.
Groetjes, Kletskevertje.
Mij spreekt dit onderwerp mij heel erg aan! Ik ben zelf ook een Auti, en ik heb tot nu toe alleen nog maar een vermoeden dat mijn moeder (en misschien mijn vaders zelfs ook nog) ook een vorm van Autisme heeft of iets in die richting. Ik kan je wel vertellen dat ik het er in elk geval heel moeilijk mee heb. Soms denk ik echt wel eens: wie is hier in godsnaam nou de autist??? Ik heb er in een ander topic ook al over gesproken (het topic heet 'Moeilijke relatie met mijn moeder'). Ik ben ook erg benieuwd of er misschien overeenkomsten in onze verhalen zitten.
Groetjes, Kletskevertje.
donderdag 2 juni 2011 om 23:50
Cookie, mijn pa is nooit officieel gediagnosticeerd, maar ik heb sterke verdenkingen richting Asperger.
Ik, als niet-autist, vind hem geen pretje om mee om te gaan en heb door zijn buien en gebrek aan empathie dan ook totaal geen veilige jeugd bij hem gehad. Gelukkig had en heb ik een lieve moeder, maar ik eerlijk gezegd vind ik dat mijn vader beter geen kinderen had kunnen krijgen.
Morgen meer! Ik ga nu naar bed, maar wilde toch even reageren.
Ik, als niet-autist, vind hem geen pretje om mee om te gaan en heb door zijn buien en gebrek aan empathie dan ook totaal geen veilige jeugd bij hem gehad. Gelukkig had en heb ik een lieve moeder, maar ik eerlijk gezegd vind ik dat mijn vader beter geen kinderen had kunnen krijgen.
Morgen meer! Ik ga nu naar bed, maar wilde toch even reageren.
donderdag 2 juni 2011 om 23:58
vrijdag 3 juni 2011 om 09:21
hier ook een vader met (niet-gediagnosticeerde) autisme.
Hij is enkele jaren geleden overleden, maar al sinds mijn ouders nog meer jaren geleden overleden zijn hebben we hem amper meer gezien. Hij is ook eenzaam gestorven.
Vroeger vond ik het heel erg dat mijn vader niet naar mij omkeek, maar nu weet ik waarom dat was, geen onwil maar onkunde.
Hij is enkele jaren geleden overleden, maar al sinds mijn ouders nog meer jaren geleden overleden zijn hebben we hem amper meer gezien. Hij is ook eenzaam gestorven.
Vroeger vond ik het heel erg dat mijn vader niet naar mij omkeek, maar nu weet ik waarom dat was, geen onwil maar onkunde.
vrijdag 3 juni 2011 om 09:41
Klein voorbeeldje: gisteren was ik met mijn dochters bij hen een dagje op de camping. Thuis drinken ze rond 15.00 thee. Nu liepen dingen anders ivm de kinderen die ergens heen wilden rond die tijd. Dan is hij hélemaal van de rel en zenuwachtig omdat "het theemoment" dus niet op het juiste moment plaatsvind.
Helaas uit zich dat wel meteen in enorme irritatie en boosheid.
Ik heb niks aan hem gehad als vader. Door hoe hij was kan ik alleen maar voor anderen denken en weet zelf nooit wat ik wil. Aangezien alles vroeger allemaal op ons tenen moesten lopen om te zorgen dat hij niet zou flippen.
Hij is voor mij nog steeds iemand die mijn hele functioneren belemmerd als hij in de buurt is. Ik voel me dan continu gespannen want "iets" kan zomaar mis gaan.
Natuurlijk begrijp ik wel hoe en waarom het allemaal zo bij hem werkt (PostHBO-autisme in mijn zak ) maar het is voor mij een grote frustratie. Ik als persoon ben gewoon helemaal klaar met al het begrip dat ik moet opbrengen voor mijn ASS-familieleden, het is nooit Hangmat-tijd zeg maar.
bah...
Helaas uit zich dat wel meteen in enorme irritatie en boosheid.
Ik heb niks aan hem gehad als vader. Door hoe hij was kan ik alleen maar voor anderen denken en weet zelf nooit wat ik wil. Aangezien alles vroeger allemaal op ons tenen moesten lopen om te zorgen dat hij niet zou flippen.
Hij is voor mij nog steeds iemand die mijn hele functioneren belemmerd als hij in de buurt is. Ik voel me dan continu gespannen want "iets" kan zomaar mis gaan.
Natuurlijk begrijp ik wel hoe en waarom het allemaal zo bij hem werkt (PostHBO-autisme in mijn zak ) maar het is voor mij een grote frustratie. Ik als persoon ben gewoon helemaal klaar met al het begrip dat ik moet opbrengen voor mijn ASS-familieleden, het is nooit Hangmat-tijd zeg maar.
bah...
vrijdag 3 juni 2011 om 09:49
Hier een ervaring a la Friia.
Tijdens mijn jeugd ruzie ruzie ruzie helaas. Mijn vader kon niet met de onvoorspelbaarheid van kinderen omgaan. Verder een moeder die 100% gevoelsmens is en haar kinderen opvoedde met veel over gevoelens praten. Vader nam uiteraard aan die gesprekken niet deel, moeder kwam tekort bij vader en zette ons soms ook echt tegen vader op. Niet echt een rustige, ideale situatie.
Nu uit huis: dagelijkse irritaties naar nul. Mijn vader heeft veel "scripten" bijgeleerd over hoe om te gaan met andere mensen. Is een belangstellende man, en hoewel het soms niet echt "doorleefd" is, merk je in dagelijkse contacten vooral zorgzaamheid, behulpzaamheid en weinig agressie en inflexibiliteit.
Mijn moeder heeft destijds echt wel slecht gehandeld soms. Kinderen opzetten tegen hun vader. Zichzelf rustig maken met wijn, vrij veel wijn. Toch moet ze vreselijk eenzaam zijn geweest en heb ik respect dat ze het vol heeft gehouden. Ik weet niet wat er gebeurt is, maar ze praten tegenwoordig over gevoelens en benoemen elkaars sterke punten enzo. Lijken elkaar nu goed te doen. En zo had het treurige verhaal toch een fijn eindje .
Tijdens mijn jeugd ruzie ruzie ruzie helaas. Mijn vader kon niet met de onvoorspelbaarheid van kinderen omgaan. Verder een moeder die 100% gevoelsmens is en haar kinderen opvoedde met veel over gevoelens praten. Vader nam uiteraard aan die gesprekken niet deel, moeder kwam tekort bij vader en zette ons soms ook echt tegen vader op. Niet echt een rustige, ideale situatie.
Nu uit huis: dagelijkse irritaties naar nul. Mijn vader heeft veel "scripten" bijgeleerd over hoe om te gaan met andere mensen. Is een belangstellende man, en hoewel het soms niet echt "doorleefd" is, merk je in dagelijkse contacten vooral zorgzaamheid, behulpzaamheid en weinig agressie en inflexibiliteit.
Mijn moeder heeft destijds echt wel slecht gehandeld soms. Kinderen opzetten tegen hun vader. Zichzelf rustig maken met wijn, vrij veel wijn. Toch moet ze vreselijk eenzaam zijn geweest en heb ik respect dat ze het vol heeft gehouden. Ik weet niet wat er gebeurt is, maar ze praten tegenwoordig over gevoelens en benoemen elkaars sterke punten enzo. Lijken elkaar nu goed te doen. En zo had het treurige verhaal toch een fijn eindje .
zondag 5 juni 2011 om 10:55
Hallo!
Bedankt voor jullie reacties en daarmee sorry, sorry, sorry voor mijn late!! Erg druk geweest!
Bij ons thuis vroeger ook veel ruzie. Mijn moeder is gediagnostiseerd toen ik ong. 10 was. Waar het bij de ruzies van mijn ouders altijd om ging weet ik eigenlijk niet meer. Mijn moeder vond het vooral erg moeilijk om haar emoties te uiten en als dat dan gebeurde was dat met heel veel boosheid en frustratie, waar mijn vader dan weer moeilijk mee om kon gaan.
Knuffelen e.d. deed ze eigenlijk niet met mij vroeger, heb ik wel erg gemist, merk dat ik nu ook niet zo'n knuffelmens ben, terwijl ik dat eigenlijk wel fijn vind.
Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 15 was, mijn moeder staat er nu dus min of meer alleen voor. Ze heeft diverse relaties gehad met mannen en ze ziet niet dat een man niet oke is.
Hier loop ik met haar huidige vriend ook tegen aan, ze leent hem zomaar geld. Wil met haar vriend een eigen bedrijf starten, alleen heeft hij een schuld dus moet het maar op haar naam. Luisteren naar anderen doet ze dan niet. Herkent iemand dit als een beperking vanuit autisme?
Wat ik vooral lastig vind ik mijn rol als dochter, dat ik me nu al, (ben 21) zorgen moet maken over mijn moeder..
@kletskevertje: Ik zal dat topic zo lezen! Ben erg benieuwd.
@spitsmuisje: Lastig dat je vader nooit gediagnostiseerd is, enig idee of hij daarvoor open staat? (Niet dat het uitmaakt voor de rest van zijn leven waarschijnlijk...)
@Friia: Gelukkig! Ik denk inderdaad dat het verschilt van persoon tot persoon, er zijn ook zo veel verschillende vormen.
@hangmat: Pf, ik kan me inderdaad goed voorstellen dat dat frustrerend is zeg! Lijkt me ook lastig voor je kinderen.. Het onvoorspelbare niet aankunnen valt bij mijn moeder wel mee. Gelukkig, lijkt me erg lastig. Ik herken het verhaal dan wel weer in mijn opa, die wel helemaal uit zijn doen is. Gelukkig wordtie niet agressief, maar pfoe, oma is dr druk mee. Hoe gaat je moeder hier mee om?
@Jannejip: Fijn dat je nu in elk geval geen 'last' meer hebt van je vader. Leuk om te lezen dat ze tegenwoordig met elkaar praten over gevoelens, misschien iets wat je moeder je vader heeft kunnen leren?
Bedankt voor jullie reacties en daarmee sorry, sorry, sorry voor mijn late!! Erg druk geweest!
Bij ons thuis vroeger ook veel ruzie. Mijn moeder is gediagnostiseerd toen ik ong. 10 was. Waar het bij de ruzies van mijn ouders altijd om ging weet ik eigenlijk niet meer. Mijn moeder vond het vooral erg moeilijk om haar emoties te uiten en als dat dan gebeurde was dat met heel veel boosheid en frustratie, waar mijn vader dan weer moeilijk mee om kon gaan.
Knuffelen e.d. deed ze eigenlijk niet met mij vroeger, heb ik wel erg gemist, merk dat ik nu ook niet zo'n knuffelmens ben, terwijl ik dat eigenlijk wel fijn vind.
Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 15 was, mijn moeder staat er nu dus min of meer alleen voor. Ze heeft diverse relaties gehad met mannen en ze ziet niet dat een man niet oke is.
Hier loop ik met haar huidige vriend ook tegen aan, ze leent hem zomaar geld. Wil met haar vriend een eigen bedrijf starten, alleen heeft hij een schuld dus moet het maar op haar naam. Luisteren naar anderen doet ze dan niet. Herkent iemand dit als een beperking vanuit autisme?
Wat ik vooral lastig vind ik mijn rol als dochter, dat ik me nu al, (ben 21) zorgen moet maken over mijn moeder..
@kletskevertje: Ik zal dat topic zo lezen! Ben erg benieuwd.
@spitsmuisje: Lastig dat je vader nooit gediagnostiseerd is, enig idee of hij daarvoor open staat? (Niet dat het uitmaakt voor de rest van zijn leven waarschijnlijk...)
@Friia: Gelukkig! Ik denk inderdaad dat het verschilt van persoon tot persoon, er zijn ook zo veel verschillende vormen.
@hangmat: Pf, ik kan me inderdaad goed voorstellen dat dat frustrerend is zeg! Lijkt me ook lastig voor je kinderen.. Het onvoorspelbare niet aankunnen valt bij mijn moeder wel mee. Gelukkig, lijkt me erg lastig. Ik herken het verhaal dan wel weer in mijn opa, die wel helemaal uit zijn doen is. Gelukkig wordtie niet agressief, maar pfoe, oma is dr druk mee. Hoe gaat je moeder hier mee om?
@Jannejip: Fijn dat je nu in elk geval geen 'last' meer hebt van je vader. Leuk om te lezen dat ze tegenwoordig met elkaar praten over gevoelens, misschien iets wat je moeder je vader heeft kunnen leren?
zondag 5 juni 2011 om 12:09
Bij mijn zwager is een paar weken geleden PDD-NOS vastgesteld. Ik weet eigenlijk nog niet wat het in zijn geval inhoudt. Een inlevingsvermogen van -10 in andere mensen denk ik. Want daarin vind ik hem dus erg slecht en het is een kenmerk van PDD-NOS toch? Ik heb me er verder nog niet zo in verdiept eerlijk gezegd en ook nog niet met hem of mijn zus echt over gepraat. Ik heb de indruk dat hij het niet erg serieus neemt en (nog) niet weet wat hij met zo'n diagnose zou moeten.
Morrigan Crow, net zo leuk als Harry Potter.
zondag 5 juni 2011 om 12:33
@tonkje PDD-nos is eigenlijk een verzamelnaam voor alles wat wel aan autisme verwant is, maar onder geen andere diagnose valt. (Pervasive Developmental Disorder - Not Otherwise Specified)
Tkan dus ook bij iedereen zich anders uiten. Inlevingsvermogen herken ik wel erg, mijn moeder weet bijvoorbeeld niet goed wat ze moet doen als ik verdrietig ben of weet niet zo snel een gepaste reactie op iets dat ik vertel.
Op google is veel informatie te vinden over PDD-nos, niet alles zal passen bij je zwager, maar dat kun je zelf wel filteren lijkt me!
Lastig dat hij zijn diagnose niet serieus neemt, hoe komt het dat hij gediagnosticeerd is? (Ik bedoel, liep hij stelselmatig ergens tegen aan of had hij zelf last van dingen, of waren het anderen die dachten dat hij misschien iets had?)
Tkan dus ook bij iedereen zich anders uiten. Inlevingsvermogen herken ik wel erg, mijn moeder weet bijvoorbeeld niet goed wat ze moet doen als ik verdrietig ben of weet niet zo snel een gepaste reactie op iets dat ik vertel.
Op google is veel informatie te vinden over PDD-nos, niet alles zal passen bij je zwager, maar dat kun je zelf wel filteren lijkt me!
Lastig dat hij zijn diagnose niet serieus neemt, hoe komt het dat hij gediagnosticeerd is? (Ik bedoel, liep hij stelselmatig ergens tegen aan of had hij zelf last van dingen, of waren het anderen die dachten dat hij misschien iets had?)
zondag 5 juni 2011 om 14:10
quote:Cookieholic schreef op 05 juni 2011 @ 12:33:
@tonkje PDD-nos is eigenlijk een verzamelnaam voor alles wat wel aan autisme verwant is, maar onder geen andere diagnose valt. (Pervasive Developmental Disorder - Not Otherwise Specified)
Tkan dus ook bij iedereen zich anders uiten. Inlevingsvermogen herken ik wel erg, mijn moeder weet bijvoorbeeld niet goed wat ze moet doen als ik verdrietig ben of weet niet zo snel een gepaste reactie op iets dat ik vertel.
Op google is veel informatie te vinden over PDD-nos, niet alles zal passen bij je zwager, maar dat kun je zelf wel filteren lijkt me!
Lastig dat hij zijn diagnose niet serieus neemt, hoe komt het dat hij gediagnosticeerd is? (Ik bedoel, liep hij stelselmatig ergens tegen aan of had hij zelf last van dingen, of waren het anderen die dachten dat hij misschien iets had?)
Ik zal nog een goed googelen dan. Hoewel het misschien beter is als ik gewoon met hem en mijn zus erover praat. Op google vind je soms vanalles wat niet perse waar is of op hem van toepassing en voor je het weet ga ik allerlei labeltjes op hem plakken.
Die diagnose is een week of 2 geleden gesteld en hij zit sowieso in een moeilijke periode. Hij loopt op dit moment bij een psychiater, zit ongeveer zonder werk en zonder inkomsten, krijg je PDD-NOS erbij. Ik kan me goed voorstellen dat hij het er knap moeilijk mee heeft. En er nog even niks mee wil. Wat ook een reden is, waarom ik er met hem nog geen woord over gewisseld heb. Met mijn zus ook niet trouwens, en dat is helemaal niet goed van mij. Zij heeft het er ook niet makkelijk mee allemaal.
@tonkje PDD-nos is eigenlijk een verzamelnaam voor alles wat wel aan autisme verwant is, maar onder geen andere diagnose valt. (Pervasive Developmental Disorder - Not Otherwise Specified)
Tkan dus ook bij iedereen zich anders uiten. Inlevingsvermogen herken ik wel erg, mijn moeder weet bijvoorbeeld niet goed wat ze moet doen als ik verdrietig ben of weet niet zo snel een gepaste reactie op iets dat ik vertel.
Op google is veel informatie te vinden over PDD-nos, niet alles zal passen bij je zwager, maar dat kun je zelf wel filteren lijkt me!
Lastig dat hij zijn diagnose niet serieus neemt, hoe komt het dat hij gediagnosticeerd is? (Ik bedoel, liep hij stelselmatig ergens tegen aan of had hij zelf last van dingen, of waren het anderen die dachten dat hij misschien iets had?)
Ik zal nog een goed googelen dan. Hoewel het misschien beter is als ik gewoon met hem en mijn zus erover praat. Op google vind je soms vanalles wat niet perse waar is of op hem van toepassing en voor je het weet ga ik allerlei labeltjes op hem plakken.
Die diagnose is een week of 2 geleden gesteld en hij zit sowieso in een moeilijke periode. Hij loopt op dit moment bij een psychiater, zit ongeveer zonder werk en zonder inkomsten, krijg je PDD-NOS erbij. Ik kan me goed voorstellen dat hij het er knap moeilijk mee heeft. En er nog even niks mee wil. Wat ook een reden is, waarom ik er met hem nog geen woord over gewisseld heb. Met mijn zus ook niet trouwens, en dat is helemaal niet goed van mij. Zij heeft het er ook niet makkelijk mee allemaal.
Morrigan Crow, net zo leuk als Harry Potter.
zondag 5 juni 2011 om 16:26
@tonkje Ja, misschien net zo'n goed idee om er gewoon over te praten als daar ruimte voor is.
Kan me ook voorstellen dat hij het er moeilijk mee heeft, al kan ik me ook voorstellen dat het fijn is om een reden te hebben waarom het leven niet lukt, dan kun je er wel iets aan doen..
Lijkt me een goed idee om met je zus en je zwager er over te praten
Kan me ook voorstellen dat hij het er moeilijk mee heeft, al kan ik me ook voorstellen dat het fijn is om een reden te hebben waarom het leven niet lukt, dan kun je er wel iets aan doen..
Lijkt me een goed idee om met je zus en je zwager er over te praten
maandag 6 juni 2011 om 08:36
Beste Cookieholic,
Als dochter van een moeder met een psychiatrische stoornis heb ik voor jou één belangrijk advies. Het klinkt misschien hard in je oren maar toch.... Ga je eigen leven leiden en laat de problemen van je ouders waar ze horen namelijk bij je ouders. Na een jeugd met twee psychisch gestoorde ouders heb je onherroepelijk zelf ook schade op gelopen en het is nu belangrijk om e.e.a. zelf te verwerken. Zorg ervoor dat je dit goed verwerkt desnoods met professionele hulp. Als jij stabiel in je schoenen staat, kun je op de lange duur je ouders beter helpen. Je bent pas 21 en je hele leven heb je nog voor je. Je schrijft dat je je afvraagt wat jou rol is als dochter en of jij je nu om je moeder zorgen moet maken. Het is heel goed dat je je zelf die vraag stelt en mijn antwoord is dat je dat beslist niet moet gaan doen. Ik zou je willen adviseren om naar je huisarts te gaan en met hem hierover te gaan praten. Op deze leeftijd moet je je vooral bezighouden met de opbouw van je eigen leven.
Ik weet hoe moeilijk dit is want ik heb hetzelfde meegemaakt en ben mijn hele leven voor mijn moeder blijven "zorgen". Ik deed het onbewust en het is heel moeilijk om dat weer los te laten. Als ik nu 21 was met de kennis die ik nu heb (in de 50) zou ik het heel anders doen.
Denk vooral aan jezelf en maak wat van je eigen leven!!
Ik wens je veel wijsheid toe.
Als dochter van een moeder met een psychiatrische stoornis heb ik voor jou één belangrijk advies. Het klinkt misschien hard in je oren maar toch.... Ga je eigen leven leiden en laat de problemen van je ouders waar ze horen namelijk bij je ouders. Na een jeugd met twee psychisch gestoorde ouders heb je onherroepelijk zelf ook schade op gelopen en het is nu belangrijk om e.e.a. zelf te verwerken. Zorg ervoor dat je dit goed verwerkt desnoods met professionele hulp. Als jij stabiel in je schoenen staat, kun je op de lange duur je ouders beter helpen. Je bent pas 21 en je hele leven heb je nog voor je. Je schrijft dat je je afvraagt wat jou rol is als dochter en of jij je nu om je moeder zorgen moet maken. Het is heel goed dat je je zelf die vraag stelt en mijn antwoord is dat je dat beslist niet moet gaan doen. Ik zou je willen adviseren om naar je huisarts te gaan en met hem hierover te gaan praten. Op deze leeftijd moet je je vooral bezighouden met de opbouw van je eigen leven.
Ik weet hoe moeilijk dit is want ik heb hetzelfde meegemaakt en ben mijn hele leven voor mijn moeder blijven "zorgen". Ik deed het onbewust en het is heel moeilijk om dat weer los te laten. Als ik nu 21 was met de kennis die ik nu heb (in de 50) zou ik het heel anders doen.
Denk vooral aan jezelf en maak wat van je eigen leven!!
Ik wens je veel wijsheid toe.
maandag 6 juni 2011 om 10:58
Dankje Marianko, ik weet ook eigenlijk wel dat dat het beste is. Ik heb al professionele hulp gehad, heb dat nu even op een zijspoor gezet omdat ik wat school betreft heel druk ben en er nu ook even geen behoefte meer aan heb. Mocht ik dat wel weer krijgen dan zal ik daar zeker weer gebruik van maken.
T lijkt me alleen heel moeilijk om me alleen met mezelf bezig te houden. Ik vang signalen op die zij niet krijgt, waardoor ik haar kan behoeden voor bepaalde situaties. (Al stelt ze dat ook niet altijd op prijs...)
Het lijkt me zo moeilijk om haar gewoon te laten zitten en het haar zelf uit te laten zoeken, terwijl ik weeet dat iets niet goed zit..
T lijkt me alleen heel moeilijk om me alleen met mezelf bezig te houden. Ik vang signalen op die zij niet krijgt, waardoor ik haar kan behoeden voor bepaalde situaties. (Al stelt ze dat ook niet altijd op prijs...)
Het lijkt me zo moeilijk om haar gewoon te laten zitten en het haar zelf uit te laten zoeken, terwijl ik weeet dat iets niet goed zit..
maandag 6 juni 2011 om 14:00
Cookieholic, ik weet zo goed wat je bedoelt! Ik snap dat je je moeder graag wilt redden maar je ziet het zelf eigenlijk ook wel dat je het eigenlijk niet kunt en dat ze het ook niet op prijs stelt. En al jouw energie gaat zo zitten in een bodemloze put in plaats van in de opbouw van je eigen leven. Ik heb mijn situatie wel eens als volgt omschreven: Mijn moeder hangt boven een afgrond en ik heb haar met één hand vast. Ik heb de keuze tussen meegaan de afgrond in of haar hand loslaten, opstaan en verder gaan. De waarheid ligt natuurlijk altijd ergens in het midden maar gezien jouw leeftijd.... Ik gun jou een eigen leven! Als ik nu 21 was, deed ik het anders dan ik heb gedaan. Ik heb gelukkig een heel goed leven en een fijn eigen gezin maar mijn moeder was en is nog steeds een molensteen om mijn nek. Om die molensteen zo licht mogelijk te laten zijn, kost me nog altijd veel energie.
Nogmaals denk allereerst aan jezelf en zet jouw eigen belangen voorop. Jouw moeder kun je toch niet redden en het is ook niet jouw verantwoordelijkheid.
Nogmaals denk allereerst aan jezelf en zet jouw eigen belangen voorop. Jouw moeder kun je toch niet redden en het is ook niet jouw verantwoordelijkheid.
maandag 6 juni 2011 om 14:23
Goh! Wat een herkenning hier Doordat we met onze zoon bezig zijn - hij heeft onlangs diagnose PDD NOS gekregen - ging ik steeds meer dingen bij mijn vader herkennen. Het zich niet kunnen inleven in een ander, alles moest zoals hij dat wilde, zich heel moeilijk kunnen uiten en altijd maar met de botte bijl eroverheen, zonder rekening te houden met andermans gevoelens en nu dus de drukte van mijn kinderen niet kunnen verdragen. Mijn broer is een kloon van mijn vader en is een tijdje geleden bij een psycholoog geweest, die het vermoeden van ADD uitsprak. Ik heb altijd wel het gevoel gehad dat er 'iets' was. En na zijn pensioen viel de structuur in zijn leven weg en begon hij met drinken.
maandag 6 juni 2011 om 15:45
@ Marianka, Ik ben bang dat dat nog wel even een innerlijke strijd met mezelf gaat worden 
Ik weet dat het niet goed is, maar toch... Het al bewust zijn is denk ik stap 1.. nu de volgende stappen nog zetten.
Weetje, ik heb ook heel vaak niet het gevoel dat ze mijn moeder is. Of in elk geval, dat ik er niet zo veel aan heb als moeder. En nou weet ik wel dat ik mijn handjes mag knijpen dat ik nog een moeder heb en ik wil ook helemaal niet zeuren, maar ik sta er af en toe gewoon zo alleen voor. En tuurlijk schoonouders pakken dat wel op, maar dat is toch anders.. Soms dan wil je gewoon van je moeder horen dat het allemaal wel goed komt, maar dat zegt ze niet, ze zegt alleen maar: "Oja" om dan vervolgens verder te gaan op wat er op haar werk is gebeurd.
@evelynsalt, jee heftig dat je vader is gaan drinken omdat de structuur weg viel zeg! Lijkt me raar om nu je zoon gediagnostiseerd is, dingen te herkennen. Heb je het idee dat je vader ADD of PDD nos heeft dan?
Ik weet dat het niet goed is, maar toch... Het al bewust zijn is denk ik stap 1.. nu de volgende stappen nog zetten. Weetje, ik heb ook heel vaak niet het gevoel dat ze mijn moeder is. Of in elk geval, dat ik er niet zo veel aan heb als moeder. En nou weet ik wel dat ik mijn handjes mag knijpen dat ik nog een moeder heb en ik wil ook helemaal niet zeuren, maar ik sta er af en toe gewoon zo alleen voor. En tuurlijk schoonouders pakken dat wel op, maar dat is toch anders.. Soms dan wil je gewoon van je moeder horen dat het allemaal wel goed komt, maar dat zegt ze niet, ze zegt alleen maar: "Oja" om dan vervolgens verder te gaan op wat er op haar werk is gebeurd.
@evelynsalt, jee heftig dat je vader is gaan drinken omdat de structuur weg viel zeg! Lijkt me raar om nu je zoon gediagnostiseerd is, dingen te herkennen. Heb je het idee dat je vader ADD of PDD nos heeft dan?
dinsdag 7 juni 2011 om 07:34
Inderdaad cookieholic, gedraagt je moeder zich niet als moeder maar gedraag jij je als moeder van je moeder. Dat heeft ook een naam: parentificatie. Google het maar eens en lees er maar eens over. Dat helpt ook om je meer bewust van te worden van de problematiek die er speelt.
Ik weet uit eigen ervaring hoe moeilijk het is om het roer om te gooien maar in je eigen belang moet je het doen. Steek je energie in je eigen leven en in je eigen relatie voordat het te laat is en je kwijt raakt wat je eigenlijk het meeste lief is. Je moeder is een bodemloze put en haar kun je niet redden! Dat kan ze alleen zelf. Je hoeft haar niet helemaal in de steek te laten maar je moet wel grenzen stellen en emotioneel afstand gaan nemen.
Ik wens je heel veel kracht toe. Ik zou je echt willen aanraden om terug te gaan naar je psycholoog en dit te bespreken zodat je hier adequate hulp bij krijgt.
Ik weet uit eigen ervaring hoe moeilijk het is om het roer om te gooien maar in je eigen belang moet je het doen. Steek je energie in je eigen leven en in je eigen relatie voordat het te laat is en je kwijt raakt wat je eigenlijk het meeste lief is. Je moeder is een bodemloze put en haar kun je niet redden! Dat kan ze alleen zelf. Je hoeft haar niet helemaal in de steek te laten maar je moet wel grenzen stellen en emotioneel afstand gaan nemen.
Ik wens je heel veel kracht toe. Ik zou je echt willen aanraden om terug te gaan naar je psycholoog en dit te bespreken zodat je hier adequate hulp bij krijgt.
woensdag 8 juni 2011 om 19:34
quote:Cookieholic schreef op 06 juni 2011 @ 15:45:
@ Marianka, Ik ben bang dat dat nog wel even een innerlijke strijd met mezelf gaat worden Ik weet dat het niet goed is, maar toch... Het al bewust zijn is denk ik stap 1.. nu de volgende stappen nog zetten.
Weetje, ik heb ook heel vaak niet het gevoel dat ze mijn moeder is. Of in elk geval, dat ik er niet zo veel aan heb als moeder. En nou weet ik wel dat ik mijn handjes mag knijpen dat ik nog een moeder heb en ik wil ook helemaal niet zeuren, maar ik sta er af en toe gewoon zo alleen voor. En tuurlijk schoonouders pakken dat wel op, maar dat is toch anders.. Soms dan wil je gewoon van je moeder horen dat het allemaal wel goed komt, maar dat zegt ze niet, ze zegt alleen maar: "Oja" om dan vervolgens verder te gaan op wat er op haar werk is gebeurd.
@evelynsalt, jee heftig dat je vader is gaan drinken omdat de structuur weg viel zeg! Lijkt me raar om nu je zoon gediagnostiseerd is, dingen te herkennen. Heb je het idee dat je vader ADD of PDD nos heeft dan?Geen idee wat hij precies heeft, maar dat er wat met hem aan de hand is, is wel duidelijk. Als het niet gaat zoals hij het wil, dan wordt hij ontzettend boos. Stom voorbeeld: jaren geleden kocht hij een broodje kaas, waar sla tussen zat. Hij ging door het lint want hij had een broodje kaas besteld en geen broodje met liflafjes erop. Hij kan zich totaal niet inleven in andere mensen - ik heb nu 2 jaar geleden ontslag gekregen en heb hiervoor een advocaat ingeschakeld. Had hij niet nodig, hij loste het zelf wel op. Geïrriteerd reageren wanneer het een beetje druk in huis is. En hij is heel erg op zichzelf. Kan rustig in zijn eentje op een terrasje gaan zitten en slap ouwehoeren met mensen en dat vindt hij wel ok, maar de diepere contacten zoals met zijn kleinkinderen zit er gewoon niet in. Hij zal niet bedenken dat hij eens langs komt om wat leuks met mijn kinderen te doen ofzo. Zit er gewoon niet in. Zou het liefst zien dat hij zich liet testen, maar dat doet hij toch niet. Vindt hij maar flauwekul
@ Marianka, Ik ben bang dat dat nog wel even een innerlijke strijd met mezelf gaat worden
Ik weet dat het niet goed is, maar toch... Het al bewust zijn is denk ik stap 1.. nu de volgende stappen nog zetten. Weetje, ik heb ook heel vaak niet het gevoel dat ze mijn moeder is. Of in elk geval, dat ik er niet zo veel aan heb als moeder. En nou weet ik wel dat ik mijn handjes mag knijpen dat ik nog een moeder heb en ik wil ook helemaal niet zeuren, maar ik sta er af en toe gewoon zo alleen voor. En tuurlijk schoonouders pakken dat wel op, maar dat is toch anders.. Soms dan wil je gewoon van je moeder horen dat het allemaal wel goed komt, maar dat zegt ze niet, ze zegt alleen maar: "Oja" om dan vervolgens verder te gaan op wat er op haar werk is gebeurd.
@evelynsalt, jee heftig dat je vader is gaan drinken omdat de structuur weg viel zeg! Lijkt me raar om nu je zoon gediagnostiseerd is, dingen te herkennen. Heb je het idee dat je vader ADD of PDD nos heeft dan?Geen idee wat hij precies heeft, maar dat er wat met hem aan de hand is, is wel duidelijk. Als het niet gaat zoals hij het wil, dan wordt hij ontzettend boos. Stom voorbeeld: jaren geleden kocht hij een broodje kaas, waar sla tussen zat. Hij ging door het lint want hij had een broodje kaas besteld en geen broodje met liflafjes erop. Hij kan zich totaal niet inleven in andere mensen - ik heb nu 2 jaar geleden ontslag gekregen en heb hiervoor een advocaat ingeschakeld. Had hij niet nodig, hij loste het zelf wel op. Geïrriteerd reageren wanneer het een beetje druk in huis is. En hij is heel erg op zichzelf. Kan rustig in zijn eentje op een terrasje gaan zitten en slap ouwehoeren met mensen en dat vindt hij wel ok, maar de diepere contacten zoals met zijn kleinkinderen zit er gewoon niet in. Hij zal niet bedenken dat hij eens langs komt om wat leuks met mijn kinderen te doen ofzo. Zit er gewoon niet in. Zou het liefst zien dat hij zich liet testen, maar dat doet hij toch niet. Vindt hij maar flauwekul
vrijdag 10 juni 2011 om 21:33
@Evelyn, wel heel erg herkenbaar voor autisme, in elk geval niet voor ADD.. Jammer dat die diepere contacten er niet in zitten, herken ik helaas.
Hier is het op en top drama, nu is het trouwens niet mijn moeder maar haar vriend die ontzettend dramatisch reageert. Mijn moeder pakt het juist heel goed op. Zo'n diagnose zegt ook niet alles blijkbaar..
Omdat ik mij zorgen maakte over mijn moeder had ik mijn tante gebeld, die vervolgens mijn moeder belde.. Mijn moeder had de telefoon alleen op de speaker gezet waardoor vriend alles mee kon luisteren.
Hij voelt zich nu heel erg aangevallen en is heel boos op mij (niet op tante), terwijl dit helemaaaal niet de bedoeling was. Hij reageert er heel kinderachtig op, terwijl mijn moeder mijn bezorgdheid wel snapt. (die zorg deelde ik overigens met haar zus en haar moeder..) Hij wil nu niet meer met mij praten..
Ik merk dat ik eigenlijk te lang afwezig ben om echt een diepgaand topic aan te gaan, wat eigenlijk wel de bedoeling was.. Ik heb ook zo weinig tijd en dan schiet het er bij in..
Jammer..
Hier is het op en top drama, nu is het trouwens niet mijn moeder maar haar vriend die ontzettend dramatisch reageert. Mijn moeder pakt het juist heel goed op. Zo'n diagnose zegt ook niet alles blijkbaar..
Omdat ik mij zorgen maakte over mijn moeder had ik mijn tante gebeld, die vervolgens mijn moeder belde.. Mijn moeder had de telefoon alleen op de speaker gezet waardoor vriend alles mee kon luisteren.
Hij voelt zich nu heel erg aangevallen en is heel boos op mij (niet op tante), terwijl dit helemaaaal niet de bedoeling was. Hij reageert er heel kinderachtig op, terwijl mijn moeder mijn bezorgdheid wel snapt. (die zorg deelde ik overigens met haar zus en haar moeder..) Hij wil nu niet meer met mij praten..
Ik merk dat ik eigenlijk te lang afwezig ben om echt een diepgaand topic aan te gaan, wat eigenlijk wel de bedoeling was.. Ik heb ook zo weinig tijd en dan schiet het er bij in..
Jammer..
zondag 18 september 2011 om 13:11
zondag 18 september 2011 om 19:22
Pfff. Ik kom ook maar even meeschrijven. Ook bij mijn vader is er nooit een diagnose gesteld maar bij 2 anderen in de familie wel en hij past er naadloos tussen dus we kunnen ervan uitgaan dat het zo is.
Het is een vrij lichte vorm, maar toch soms zo lastig om mee om te gaan. In mijn pubertijd heeft het veel ellende veroorzaakt en pijn. Ouders gescheiden toen ik 4 was en hij heeft het zwaar laten afweten(zowel praktisch als financieel). Nu als volwassene kan ik begrijpen dat hij het niet met slechte bedoelingen doet en heb ik het hem vergeven. Maar het blijft wel zwaar.
Ook idd dat niet om kunnen gaan met verrassingen of dingen die buiten zijn heel strenge vaste patroon en dagindeling liggen komen bekend voor.
Het is een vrij lichte vorm, maar toch soms zo lastig om mee om te gaan. In mijn pubertijd heeft het veel ellende veroorzaakt en pijn. Ouders gescheiden toen ik 4 was en hij heeft het zwaar laten afweten(zowel praktisch als financieel). Nu als volwassene kan ik begrijpen dat hij het niet met slechte bedoelingen doet en heb ik het hem vergeven. Maar het blijft wel zwaar.
Ook idd dat niet om kunnen gaan met verrassingen of dingen die buiten zijn heel strenge vaste patroon en dagindeling liggen komen bekend voor.
woensdag 25 april 2012 om 14:50
Up... interessant topic dit. Kan op internet helaas niet veel informatie vinden over autistische ouders, het gaat meestal over kinderen.
Bij mijn moeder (62) is onlangs PDD-NOS vastgesteld. Ik ben blij dat het beestje eindelijk een naam heeft, maar weet niet goed hoe ik er mee om moet gaan. Ik heb nooit een hechte band gehad met mijn moeder, en hoewel de diagnose een hoop verklaart biedt het geen oplossingen. Ik voel zelfs een soort boosheid... ik neem haar kwalijk dat ze zich nooit eerder heeft gerealiseerd dat haar gedrag niet normaal is, en een eerdere doorverwijzing aan de psycholoog heeft genegeerd. Mijn leven had er dan waarschijnlijk anders uitgezien. Overigens had ik wel een vader, maar die was weinig thuis (denk dat hij het ook niet uithield), dus ik was altijd aan mijn moeder overgeleverd.
Zelf ben ik waarschijnlijk niet autistisch, maar wel heel erg getekend door mijn opvoeding. Op mijn 18de ben ik uit huis gegaan, en heb ik me met veel moeite en psychologische hulp alsnog kunnen ontwikkelen tot een redelijk 'normaal' persoon, alhoewel ik nog altijd moeite heb in bepaalde (sociale) situaties. Ben benieuwd hoe dat bij anderen is, hebben jullie ook autistische trekken en/of hoe gaan jullie ermee om?
Na het lezen van dit topic ben ik ook bang dat eventuele kinderen erfelijk belast zullen zijn. Nu is het niet levensbedreigend, maar leuk is anders... niemand wil toch een kind op de wereld zetten, in de wetenschap dat het een moeilijk leven zal hebben?
Bij mijn moeder (62) is onlangs PDD-NOS vastgesteld. Ik ben blij dat het beestje eindelijk een naam heeft, maar weet niet goed hoe ik er mee om moet gaan. Ik heb nooit een hechte band gehad met mijn moeder, en hoewel de diagnose een hoop verklaart biedt het geen oplossingen. Ik voel zelfs een soort boosheid... ik neem haar kwalijk dat ze zich nooit eerder heeft gerealiseerd dat haar gedrag niet normaal is, en een eerdere doorverwijzing aan de psycholoog heeft genegeerd. Mijn leven had er dan waarschijnlijk anders uitgezien. Overigens had ik wel een vader, maar die was weinig thuis (denk dat hij het ook niet uithield), dus ik was altijd aan mijn moeder overgeleverd.
Zelf ben ik waarschijnlijk niet autistisch, maar wel heel erg getekend door mijn opvoeding. Op mijn 18de ben ik uit huis gegaan, en heb ik me met veel moeite en psychologische hulp alsnog kunnen ontwikkelen tot een redelijk 'normaal' persoon, alhoewel ik nog altijd moeite heb in bepaalde (sociale) situaties. Ben benieuwd hoe dat bij anderen is, hebben jullie ook autistische trekken en/of hoe gaan jullie ermee om?
Na het lezen van dit topic ben ik ook bang dat eventuele kinderen erfelijk belast zullen zijn. Nu is het niet levensbedreigend, maar leuk is anders... niemand wil toch een kind op de wereld zetten, in de wetenschap dat het een moeilijk leven zal hebben?
zondag 24 juni 2012 om 16:07
@ Schnitzel: ik herken me helemaal in jouw verhaal, behalve dat mijn vader autistisch is. Met hem heb ik altijd een hele oppervlakkige band gehad. Dat vond ik vooral heel erg moeilijk, toen ik wat jonger was. Mijn vader spreek ik nu wel vaker, want nu er van alles gebeurd is binnen ons gezin, realiseert hij zich misschien wat meer dat hij af en toe moeite moet doen. Zijn gevoel laat hij nog steeds niet zien, maar op andere manieren laat hij nu wel weten dat hij mijn vader is zeg maar.
Met mijn moeder heb ik op dit moment geen contact. Dat is weer een heel ander verhaal...
Soms vraag ik me af of ik zelf ook autistisch ben. In sommige situaties voel ik me totaal niet op mijn plek. En ook ik heb veel psychologische hulp gehad. Ben daar jaren mee bezig geweest, maar voel me nog steeds niet helemaal 100% eigenlijk, psychisch gezien dan.
Als je als kind dit soort dingen meemaakt, dan tekent dat je inderdaad echt. Soms word ik er echt moedeloos van. Ik wil zo graag verder met mijn leven, of eigenlijk beginnen, maar zit nog steeds vast in iets wat jaren geleden ontstaan is.
En ik kan me ook druk maken om als ik straks zelf een kindje wil. Het lijkt me helemaal niet fijn om een autistisch kindje op de wereld te zetten, niet voor dat kindje zelf, maar eigenlijk ook niet voor mezelf. Dat is heel erg egoïstisch, maar wat dat betreft ben ik er gewoon klaar mee. Ik heb namelijk ook nog twee broers en een zus met autisme, dus ik zit er midden in.
Schnitzel, het lijkt me best fijn om hier wellicht via de mail verder nog met jou over te kletsen...als jou dat ook wat lijkt, dan hoor ik dat graag.
Fijne zondag nog, allemaal!
Met mijn moeder heb ik op dit moment geen contact. Dat is weer een heel ander verhaal...
Soms vraag ik me af of ik zelf ook autistisch ben. In sommige situaties voel ik me totaal niet op mijn plek. En ook ik heb veel psychologische hulp gehad. Ben daar jaren mee bezig geweest, maar voel me nog steeds niet helemaal 100% eigenlijk, psychisch gezien dan.
Als je als kind dit soort dingen meemaakt, dan tekent dat je inderdaad echt. Soms word ik er echt moedeloos van. Ik wil zo graag verder met mijn leven, of eigenlijk beginnen, maar zit nog steeds vast in iets wat jaren geleden ontstaan is.
En ik kan me ook druk maken om als ik straks zelf een kindje wil. Het lijkt me helemaal niet fijn om een autistisch kindje op de wereld te zetten, niet voor dat kindje zelf, maar eigenlijk ook niet voor mezelf. Dat is heel erg egoïstisch, maar wat dat betreft ben ik er gewoon klaar mee. Ik heb namelijk ook nog twee broers en een zus met autisme, dus ik zit er midden in.
Schnitzel, het lijkt me best fijn om hier wellicht via de mail verder nog met jou over te kletsen...als jou dat ook wat lijkt, dan hoor ik dat graag.
Fijne zondag nog, allemaal!
