Overig
alle pijlers
Ik ben mijn mama of papa kwijt
maandag 10 mei 2010 om 14:26
ik ben mijn mama kwijt deel 1
Ik heb een steen verlegd, in een rivier op aarde
het water gaat er anders dan voorheen
de stroom van een rivier hou je niet tegen
het water vindt er altijd wel een weg omheen
Misschien eens gevuld door sneeuw en regen
neemt de rivier mijn kiezel met zich mee
om hem glad en rond gesleten
te laten rusten in de luwte van de zee
Ik leverde bewijs van mijn bestaan
ik weet dat ik nooit zal zijn vergeten
omdat door het verleggen van de steen
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan
Aan mij de lastige taak om een nieuw topic te openen. Eigenlijk wil ik niet zo graag dat het andere topic dicht gaat, maar regels zijn regels.
Hierbij dus een vers nieuw topic. Voel je vrij om te lezen, of reageren, hier mag alles en moet niets.
Ik heb een steen verlegd, in een rivier op aarde
het water gaat er anders dan voorheen
de stroom van een rivier hou je niet tegen
het water vindt er altijd wel een weg omheen
Misschien eens gevuld door sneeuw en regen
neemt de rivier mijn kiezel met zich mee
om hem glad en rond gesleten
te laten rusten in de luwte van de zee
Ik leverde bewijs van mijn bestaan
ik weet dat ik nooit zal zijn vergeten
omdat door het verleggen van de steen
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan
Aan mij de lastige taak om een nieuw topic te openen. Eigenlijk wil ik niet zo graag dat het andere topic dicht gaat, maar regels zijn regels.
Hierbij dus een vers nieuw topic. Voel je vrij om te lezen, of reageren, hier mag alles en moet niets.
zaterdag 12 mei 2012 om 01:31
Een extra moeilijke dag dus voor jullie Bijtring...mijn ervaring met zulke dagen is dat de dagen ervoor moeilijker zijn dan de dag zelf. Ik voel dan vaak een soort van opluchting dat die dag aangebroken is en dan dus ook snel weer voorbij is... Ik zie op tegen zondag, mijn 1e moederdag zonder moeder...ik zou dan het liefst in bed blijven liggen. Ik ben vanavond veel met mijn moeder bezig geweest en ook weer veel gehuild, ik mis haar.
zaterdag 12 mei 2012 om 10:02
Hai sunnygirl.
Morgen inderdaad. Maar wat je zelf al zei over het ertegen opzien en de opluchting geldt ook voor Moederdag. Heb de aanloop ernaar toe altijd zeer zwaar gevonden.
Moet eerlijk zeggen dat nu ik zelf mama ben, het n stukje lichter is.
Jje slaat je er echt wel doorheen. Net als al t andere, ook deze dag gaat weer voorbij. Hoe stil op die momenten jouw wereld ook staat, de rest draait door.
Morgen inderdaad. Maar wat je zelf al zei over het ertegen opzien en de opluchting geldt ook voor Moederdag. Heb de aanloop ernaar toe altijd zeer zwaar gevonden.
Moet eerlijk zeggen dat nu ik zelf mama ben, het n stukje lichter is.
Jje slaat je er echt wel doorheen. Net als al t andere, ook deze dag gaat weer voorbij. Hoe stil op die momenten jouw wereld ook staat, de rest draait door.
zaterdag 12 mei 2012 om 16:42
Bijtring lijkt me best moeilijk dat je niet even makkelijk naar je vader toe kan gaan. Redt je vader zich wel een beetje?
Miss acy ik heb vandaag inderdaad een hele slechte dag...Ik voel me ook fysiek weer heel slecht, ben erg moe en vanmorgen bij het opstaan al hoofdpijn, ik moest echt moeite doen om me er toe te zetten om iets te doen vandaag, en de tranen zitten erg hoog. En dat heeft allemaal met morgen te maken. Mijn eigen kinderen maken het inderdaad ook wel weer iets luchtiger, die doen erg geheimzinnig over hun knutselwerkjes en dat is het enige waar ik vandaag een beetje om kan laachen... Ik ga morgenvroeg (als mijn vriend met de kids naar zijn moeder gaat, want ik heb zelf echt totaal geen zin om daar naar toe te gaan) een bloemstuk voor op het graf van mijn moeder (proberen te) maken. Zo wrang, ze zei zo vaak dat ze moederdag het leukst vond toen wij klein waren en we allemaal zelfgemaakte knutsel aan haar gaven....en nu ga ik dan eindelijk zelf weer wat voor haar knutselen, maar gaat ze er niks van zien
Miss acy ik heb vandaag inderdaad een hele slechte dag...Ik voel me ook fysiek weer heel slecht, ben erg moe en vanmorgen bij het opstaan al hoofdpijn, ik moest echt moeite doen om me er toe te zetten om iets te doen vandaag, en de tranen zitten erg hoog. En dat heeft allemaal met morgen te maken. Mijn eigen kinderen maken het inderdaad ook wel weer iets luchtiger, die doen erg geheimzinnig over hun knutselwerkjes en dat is het enige waar ik vandaag een beetje om kan laachen... Ik ga morgenvroeg (als mijn vriend met de kids naar zijn moeder gaat, want ik heb zelf echt totaal geen zin om daar naar toe te gaan) een bloemstuk voor op het graf van mijn moeder (proberen te) maken. Zo wrang, ze zei zo vaak dat ze moederdag het leukst vond toen wij klein waren en we allemaal zelfgemaakte knutsel aan haar gaven....en nu ga ik dan eindelijk zelf weer wat voor haar knutselen, maar gaat ze er niks van zien
zaterdag 12 mei 2012 om 16:59
Ze ziet t wel. Omdat jij t ziet.
En jullie deel van elkaar zijn.
Wel lief. Zelf ga ik nooit naar t graf. Ben 2x geweest. 1 na de geboorte van peuter en 1x toen baby geboren was.
Je red je wel. Deze dag, de dag ervoor is behoorlijk but (understatement)
Maar je slaat je er doorheen. Vraag mij niet hoe, want ik verbaas mij er zelf ook vaak over.
Maar de tijd gaat verder, en plots is t maandag.
En jullie deel van elkaar zijn.
Wel lief. Zelf ga ik nooit naar t graf. Ben 2x geweest. 1 na de geboorte van peuter en 1x toen baby geboren was.
Je red je wel. Deze dag, de dag ervoor is behoorlijk but (understatement)
Maar je slaat je er doorheen. Vraag mij niet hoe, want ik verbaas mij er zelf ook vaak over.
Maar de tijd gaat verder, en plots is t maandag.
zaterdag 12 mei 2012 om 22:11
wat zeg je dat weer mooi met die 1e 2 zinnen!
Heb jij geen behoefte om naar het graf te gaan? Of is het ver weg? Ik ga er vaak heen.De begraafplaats ligt heel mooi, aan de rand van een bos. Ik neem de hond vaak mee, en maak dan ook direct een lekkere wandeling door het bos. Ik heb altijd wel het geveol dat mijn moeder dicht bij me is, en ik praat ook best vaak tegen haar, maar daarnaast heb ik dus ook wel behoefte om naar haar graf te gaan. De plantjes watergeven, een kaarsje aansteken enzo. En mijn zus ligt daar ook begraven, dus daar ga ik natuurlijk ook elke keer naar toe. Het is daar zo heerlijk rustig, je hoort vaak alleen de vogeltjes fluiten!
Deze dag is gelukkig bijna voorbij, echt een waardeloze dag...
Heb jij geen behoefte om naar het graf te gaan? Of is het ver weg? Ik ga er vaak heen.De begraafplaats ligt heel mooi, aan de rand van een bos. Ik neem de hond vaak mee, en maak dan ook direct een lekkere wandeling door het bos. Ik heb altijd wel het geveol dat mijn moeder dicht bij me is, en ik praat ook best vaak tegen haar, maar daarnaast heb ik dus ook wel behoefte om naar haar graf te gaan. De plantjes watergeven, een kaarsje aansteken enzo. En mijn zus ligt daar ook begraven, dus daar ga ik natuurlijk ook elke keer naar toe. Het is daar zo heerlijk rustig, je hoort vaak alleen de vogeltjes fluiten!
Deze dag is gelukkig bijna voorbij, echt een waardeloze dag...
zaterdag 12 mei 2012 om 22:15
Moederdag zal meevallen, hoewel ik er niet naar uit kijk. Bij mij thuis deden we niet aan moederdag nadat wij op school niks meer maakten. Pap komt morgen hier en neemt zijn strijkgoed mee, die doe ik dan even tussen mijn eigen goed door.
Pap houdt zich tamelijk goed Sunnygirly, hij verandert zijn routine met hele kleine dingetjes zodat hij wat afleiding heeft. Ik ben erg trots op hem om hoe hij zich door zijn verdriet en gemis slaat!
Caylinn hier.....
zaterdag 12 mei 2012 om 23:01
@sunnygirl, ik ga er niet heen omdat ik niks met t graf heb.
M'n ooms en tante's gaan vaak. Ik zie m'n ouders in mijn kinderen. Dat is genoeg voor mij.
@bijtring, wat n fijn gevoel moet dat geven over je papa? Want je blijft je toch zorgen maken.
Ik weet zelf nog dat ik dacht dat mama maar n nieuwe vriend moest hebben, omdat ze zo een verdriet had. Haar maatje kwijt. (was n puber, dan denk je simpeler ofzo)
Maar n paar jaar later overleed zij. Ik troost mezelf vaak met de gedachte dat ze teveel van elkaar hielden om door de dood gescheiden te zijn.
M'n ooms en tante's gaan vaak. Ik zie m'n ouders in mijn kinderen. Dat is genoeg voor mij.
@bijtring, wat n fijn gevoel moet dat geven over je papa? Want je blijft je toch zorgen maken.
Ik weet zelf nog dat ik dacht dat mama maar n nieuwe vriend moest hebben, omdat ze zo een verdriet had. Haar maatje kwijt. (was n puber, dan denk je simpeler ofzo)
Maar n paar jaar later overleed zij. Ik troost mezelf vaak met de gedachte dat ze teveel van elkaar hielden om door de dood gescheiden te zijn.
zaterdag 12 mei 2012 om 23:42
Dat geeft idd wel een fijn gevoel. Nog wel ff een iets geïrriteerde sms-wisseling met broer gehad; kreeg smsje dat ie bij pap ging eten omdat pap het er nog erg moeilijk mee had. terug geantwoord dat ik elke 2/3 dagen met pap bel en dat het heul niet raar is dat hij na bijna 38 jaar huwelijk het er moeilijk mee heeft.
Mijn broer is een lieverd, maar niet echt een empathisch en geduldig iemand, dus als pap een keer of 2 volschiet tijdens een bezoek weet ie niet wat ie er mee moet....
Mijn broer is een lieverd, maar niet echt een empathisch en geduldig iemand, dus als pap een keer of 2 volschiet tijdens een bezoek weet ie niet wat ie er mee moet....
Caylinn hier.....
zondag 13 mei 2012 om 00:22
Klopt, broer drukt alles weg en verwerkt alles het liefst alleen. Hij uit zich door de tuin aan te pakken, daar had ie het 3 dagen voor haar dood met haar over gehad, ze hadden plannen (concreet) gemaakt voor de achter en voortuin. Dat is zijn project en hetgeen wat hem helpt verwerken. En dat is goed.
Ik wil graag haar kleren (heb dezelfde maat voor ze zo snel af viel) en sieraden hebben. Mocht van pap haar verlovingsring al om. Dit is mijn manier en beiden is goed....
Ik wil graag haar kleren (heb dezelfde maat voor ze zo snel af viel) en sieraden hebben. Mocht van pap haar verlovingsring al om. Dit is mijn manier en beiden is goed....
Caylinn hier.....
zondag 13 mei 2012 om 01:01
Hallo allemaal,
Ik ben hier nieuw, kwam hier toevallig terecht toen ik even een momentje had. Mijn moeder is ook overleden, twee jaar geleden. Ze was nog maar 48. Ik mis haar heel erg, nog steeds. Mijn moeder was er altijd voor ons (mijn zus, mij en mijn broertje), altijd! Mijn vader was altijd aan het werk en nooit thuis, dus zij was echt alles voor ons. We waren altijd wel een heel hecht gezin, echt wel eens gezeur, maar mama loste altijd alles op. En nu ze er niet meer is, is alles zooo apart gelopen.
Mijn vader heeft een nieuwe vriendin. Ze was in het begin heel aardig en begripvol, behalve tegenover mijn broertje. Hij was altijd de schlemiel (mijn broertje heeft soort van autisme). Uiteindelijk is het geëscaleerd en helemaal uit de hand gelopen. Daarna kwam het er op neer, zij eruit of wij eruit. Mijn broertje en ik woonden nog thuis.
Mijn vader heeft toen heel laf voor haar gekozen en heeft zelfs een tijdje met haar in een of ander huisje gewoond, ons aan ons lot overlatend. Ik heb hem meerdere malen gevraagd of hij thuis wilde komen, alleen, om het contact tussen ons gewoon weer een beetje te herstellen. Maar hij is weggebleven....
Wij hebben nu net allebei een eigen plekje en dat voelt wel goed. Er is nu wel meer rust tussen iedereen. Maar het contact is niet hersteld. We praten wel, maar oppervlakkig, met elkaar. En het meeste over de sms, dus eigenlijk ook niet echt. Mijn vader heeft het idee dat alles nu wel 'gewoon' weer goed komt, maar wij zijn alle drie nog zo boos dat hij voor haar heeft gekozen!
En als ik het zo achteraf bekijk, de signalen volgend, en terug denk aan de dingen die ze heeft gezegd, gedaan, wat wij hebben gedaan ( HELE huis voor haar verbouwd omdat zij zich anders niet thuis voelde, ons voor haar opengesteld!) heeft ze dit vanaf het begin gepland.
Ze wilde mijn vader, ons niet.
Het doet gewoon pijn dat je je moeder zo jong verliest, en je in feite, nu ook je vader kwijt bent.
Onwerkelijk, maar waar.
21 jaar, en ik mag m'n eigen boontjes doppen.
Sorry voor dit lange bericht, vooral omdat ik hier net ben. Maar ik las enkele van jullie verhalen, en las dat het zo opluchtte.
Vandaar dat ik ook mijn verhaal even doe. En ja, het lucht wel iets op.
Groetjes
Ik ben hier nieuw, kwam hier toevallig terecht toen ik even een momentje had. Mijn moeder is ook overleden, twee jaar geleden. Ze was nog maar 48. Ik mis haar heel erg, nog steeds. Mijn moeder was er altijd voor ons (mijn zus, mij en mijn broertje), altijd! Mijn vader was altijd aan het werk en nooit thuis, dus zij was echt alles voor ons. We waren altijd wel een heel hecht gezin, echt wel eens gezeur, maar mama loste altijd alles op. En nu ze er niet meer is, is alles zooo apart gelopen.
Mijn vader heeft een nieuwe vriendin. Ze was in het begin heel aardig en begripvol, behalve tegenover mijn broertje. Hij was altijd de schlemiel (mijn broertje heeft soort van autisme). Uiteindelijk is het geëscaleerd en helemaal uit de hand gelopen. Daarna kwam het er op neer, zij eruit of wij eruit. Mijn broertje en ik woonden nog thuis.
Mijn vader heeft toen heel laf voor haar gekozen en heeft zelfs een tijdje met haar in een of ander huisje gewoond, ons aan ons lot overlatend. Ik heb hem meerdere malen gevraagd of hij thuis wilde komen, alleen, om het contact tussen ons gewoon weer een beetje te herstellen. Maar hij is weggebleven....
Wij hebben nu net allebei een eigen plekje en dat voelt wel goed. Er is nu wel meer rust tussen iedereen. Maar het contact is niet hersteld. We praten wel, maar oppervlakkig, met elkaar. En het meeste over de sms, dus eigenlijk ook niet echt. Mijn vader heeft het idee dat alles nu wel 'gewoon' weer goed komt, maar wij zijn alle drie nog zo boos dat hij voor haar heeft gekozen!
En als ik het zo achteraf bekijk, de signalen volgend, en terug denk aan de dingen die ze heeft gezegd, gedaan, wat wij hebben gedaan ( HELE huis voor haar verbouwd omdat zij zich anders niet thuis voelde, ons voor haar opengesteld!) heeft ze dit vanaf het begin gepland.
Ze wilde mijn vader, ons niet.
Het doet gewoon pijn dat je je moeder zo jong verliest, en je in feite, nu ook je vader kwijt bent.
Onwerkelijk, maar waar.
21 jaar, en ik mag m'n eigen boontjes doppen.
Sorry voor dit lange bericht, vooral omdat ik hier net ben. Maar ik las enkele van jullie verhalen, en las dat het zo opluchtte.
Vandaar dat ik ook mijn verhaal even doe. En ja, het lucht wel iets op.
Groetjes
zondag 13 mei 2012 om 01:06
Mijn oog valt op dit topic en ik voel met jullie mee. Een ouder verliezen is zo ingrijpend. Ik heb het helaas ook meegemaakt. Het is inmiddels meer dan 20 jaar geleden, maar nog kan ik mijn moeder ontzettend missen. Mijn moeder was ook jong. Inmiddels heb ik bijna de leeftijd bereikt waarop zij overleed. Ik heb nooit echt kunnen rouwen, ik had twee kleine kinderen en moest door. Dat is niet goed geweest. Het is nu moederdag en ik heb het best moeilijk.
Geef jullie verdriet de ruimte meiden, rouw! Opkroppen heeft geen zin, vroeg of laat breek je.
Geef jullie verdriet de ruimte meiden, rouw! Opkroppen heeft geen zin, vroeg of laat breek je.
dinsdag 22 mei 2012 om 21:02
Hoi Allemaal,
Gisteren was het de verjaardag van mijn vader. Van te voren zag ik er niet tegen op, maar het viel toch niet mee.
Zondag als gezin bij elkaar geweest. Dat was erg fijn, maar we waren ook verdrietig. Het was zo dubbel; alles leek hetzelfde als vorig jaar, maar tegelijkertijd was ook alles anders dan vorig jaar. Want Pa is er niet meer bij.
En dan merk je dat wij gelukkig een hele sterke band hebben, niet alleen tussen ma en dochters, maar ook met de "aanhang" en de volgende generatie. Zo ben ik met een aantal mensen naar het graf geweest en hebben we dat weer netjes gemaakt. Niet iedereen ging mee, en dat was ook prima. Zelf wou ik ook nog even alleen bij het graf zijn en dat was ook oke. Ik heb toen even flink gehuild en het luchtte niet op.
De rest van de middag en avond heel erg moe geweest en dat ben ik nu eigenlijk nog steeds. (En daar helpt "het maandelijks ongemak" waar ik nu ook last van heb natuurlijk ook niet echt mee). Gelukkig is de thuis agenda voor de rest van de week lekker leeg en zijn er deze week ook geen grote klussen op het werk. Gewoon maar even rustig aan doen.
Gisteren was het de verjaardag van mijn vader. Van te voren zag ik er niet tegen op, maar het viel toch niet mee.
Zondag als gezin bij elkaar geweest. Dat was erg fijn, maar we waren ook verdrietig. Het was zo dubbel; alles leek hetzelfde als vorig jaar, maar tegelijkertijd was ook alles anders dan vorig jaar. Want Pa is er niet meer bij.
En dan merk je dat wij gelukkig een hele sterke band hebben, niet alleen tussen ma en dochters, maar ook met de "aanhang" en de volgende generatie. Zo ben ik met een aantal mensen naar het graf geweest en hebben we dat weer netjes gemaakt. Niet iedereen ging mee, en dat was ook prima. Zelf wou ik ook nog even alleen bij het graf zijn en dat was ook oke. Ik heb toen even flink gehuild en het luchtte niet op.
De rest van de middag en avond heel erg moe geweest en dat ben ik nu eigenlijk nog steeds. (En daar helpt "het maandelijks ongemak" waar ik nu ook last van heb natuurlijk ook niet echt mee). Gelukkig is de thuis agenda voor de rest van de week lekker leeg en zijn er deze week ook geen grote klussen op het werk. Gewoon maar even rustig aan doen.
zaterdag 26 mei 2012 om 23:17
Moeilijk zo'n dag Eentje. Dat dubbele gevoel is erg herkenbaar. Fijn om samen te zijn en dan is er ook echt wel gezelligheid, maar die lege plek maakt het ook zo verdrietig. Fijn dat jullie elkaar de ruimte geven om er ieder op zijn eigen manier mee om te gaan.Huilen lucht mij ook niet altijd direct op, maar ik ben na een flinke huilbui altijd heel erg moe, en ik merk dan de volgende dag wel dat ik me wat opgeluchter voel. Hoe is het nu met je moeheid? Heb je lekker rustig aan gedaan en van het mooie weer genoten?
Ik ben zelf ook altijd nog zooo moe, ik vraag me wel eens af of het normaal is en of ik niet iets mankeer, of komt het toch door alle gebeurtenissen? Ik weet het niet zo goed, op mijn werk heb ik ook echt erg moeite met concentreren. Ik probeer mezelf af en toe een schop onder mijn kont te geven om wat te gaan bewegen, daar krijg ik dan wel energie van, maar er zijn dagen bij dat mijn hele lijf zo zwaar voelt, maar nu ik het zo schrijf bedenk ik me dat dat dan ook wel de dagen zijn dat ik het moeilijk heb.
Het gaat verder best redelijk met me, het verdriet komt met vlagen heel erg binnen, maar ik geniet nu wel erg van het mooie weer, en van mijn kinderen. Mijn zoontjes zijn vorig week jarig geweest. s'morgens bij het opstaan had ik het moeilijk en 's avonds in bed ook wel ff flink gehuild, maar de dag zelf was superleuk! De kereltjes waren zo jarig en genoten zo van alles en daardoor kon ik ook wel echt genieten. Volgende week ben ik zelf jarig, en daar heb ik helemaal geen zin in. Ik zie er erg tegen op. Ik wil geen verjaardag zonder mijn moeder.
Ik heb het ook nog wel lastig met de reacties van mensen. Bijna niemand vraagt hoe het nu gaat. Velen vragen wel naar mijn vader, logisch, maar daarna niet naar hoe het met mij gaat. Het voelt dan net alsof ze denken dat mijn verdriet er niet meer is ofzo. Ik probeer dan maar te denken dat ze niet beter weten, maar het steekt toch wel vaak.
Ik ben zelf ook altijd nog zooo moe, ik vraag me wel eens af of het normaal is en of ik niet iets mankeer, of komt het toch door alle gebeurtenissen? Ik weet het niet zo goed, op mijn werk heb ik ook echt erg moeite met concentreren. Ik probeer mezelf af en toe een schop onder mijn kont te geven om wat te gaan bewegen, daar krijg ik dan wel energie van, maar er zijn dagen bij dat mijn hele lijf zo zwaar voelt, maar nu ik het zo schrijf bedenk ik me dat dat dan ook wel de dagen zijn dat ik het moeilijk heb.
Het gaat verder best redelijk met me, het verdriet komt met vlagen heel erg binnen, maar ik geniet nu wel erg van het mooie weer, en van mijn kinderen. Mijn zoontjes zijn vorig week jarig geweest. s'morgens bij het opstaan had ik het moeilijk en 's avonds in bed ook wel ff flink gehuild, maar de dag zelf was superleuk! De kereltjes waren zo jarig en genoten zo van alles en daardoor kon ik ook wel echt genieten. Volgende week ben ik zelf jarig, en daar heb ik helemaal geen zin in. Ik zie er erg tegen op. Ik wil geen verjaardag zonder mijn moeder.
Ik heb het ook nog wel lastig met de reacties van mensen. Bijna niemand vraagt hoe het nu gaat. Velen vragen wel naar mijn vader, logisch, maar daarna niet naar hoe het met mij gaat. Het voelt dan net alsof ze denken dat mijn verdriet er niet meer is ofzo. Ik probeer dan maar te denken dat ze niet beter weten, maar het steekt toch wel vaak.
zaterdag 26 mei 2012 om 23:24
Sunny, ik snap wat je bedoeld. Maar voor omstanders is het: begraven/cremeren enfant sluiten ze het af.
Terwijl t bij jou nog doorgaat. En diegenen die vaak wel weten dat t verdriet er nog is durven het niet te vragen. Zij hebben de ervaring, maar worden dan geconfronteerd met hun eigen verdriet.
Ben ik nog volgbaar? M'n tekst, ben soms wat warrig.
Terwijl t bij jou nog doorgaat. En diegenen die vaak wel weten dat t verdriet er nog is durven het niet te vragen. Zij hebben de ervaring, maar worden dan geconfronteerd met hun eigen verdriet.
Ben ik nog volgbaar? M'n tekst, ben soms wat warrig.
zondag 27 mei 2012 om 19:05
Hoi Sunny,
Ik merk dat ik na negen maanden nog steeds moe ben. Gelukkig niet constant, maar er zijn periodes dat ik merk dat ik nog erg moe ben. Zoals van de week, gelukkig was het werk een fijne afleiding en heb met man en zoon lekker genoten van het lekkere weer.
Een vriendin van mij, die ook haar vader heeft verloren, vertelde dat ze achteraf het gevoel had de eerste zes maanden "niet zichzelf" was, en dat herken ik ook wel.
Wat goed dat je toch hebt kunnen genieten van de verjaardagen van je kinderen. Helaas weet ik hoe dubbel dat voelt. 1 dag na de begrafenis was zijn mijn zoon jarig. En voor mijn zus en zwager moet het nog veel moeilijker zijn geweest. In de hele vroege ochtend van de verjaardag van hun zoons (tweeling) is onze Pa overleden.. Mijn zus vertelde dat het nog nooit zo moeilijk was; "lang zul je leven" te zingen.
En ja, "omstanders". Op zo'n verlies reageert iedereen anders. Helaas heb ik een vriendin "verloren" (geen enkel telefoontje meer na de begrafenis) en vallen andere mensen in mijn omgeving "tegen". Maar gelukkig zijn er wel mensen die wel helpen. Maar mijn ervaring is, dat ik dan zelf wel contact opneem. Mensen weten iid vaak niet goed hoe er mee om te gaan. Maar ik heb ook gehoord dat iemand toch wel erg fijn vond dat ik belde om uit te huilen (en mij eigenlijk niet durfde te bellen).
Heb je ook veel (praktische en of emotionele) steun van je partner? Ik heb mijn man op een positieve manier van een hele zorgzame kant leren kennen.
Ik merk dat ik na negen maanden nog steeds moe ben. Gelukkig niet constant, maar er zijn periodes dat ik merk dat ik nog erg moe ben. Zoals van de week, gelukkig was het werk een fijne afleiding en heb met man en zoon lekker genoten van het lekkere weer.
Een vriendin van mij, die ook haar vader heeft verloren, vertelde dat ze achteraf het gevoel had de eerste zes maanden "niet zichzelf" was, en dat herken ik ook wel.
Wat goed dat je toch hebt kunnen genieten van de verjaardagen van je kinderen. Helaas weet ik hoe dubbel dat voelt. 1 dag na de begrafenis was zijn mijn zoon jarig. En voor mijn zus en zwager moet het nog veel moeilijker zijn geweest. In de hele vroege ochtend van de verjaardag van hun zoons (tweeling) is onze Pa overleden.. Mijn zus vertelde dat het nog nooit zo moeilijk was; "lang zul je leven" te zingen.
En ja, "omstanders". Op zo'n verlies reageert iedereen anders. Helaas heb ik een vriendin "verloren" (geen enkel telefoontje meer na de begrafenis) en vallen andere mensen in mijn omgeving "tegen". Maar gelukkig zijn er wel mensen die wel helpen. Maar mijn ervaring is, dat ik dan zelf wel contact opneem. Mensen weten iid vaak niet goed hoe er mee om te gaan. Maar ik heb ook gehoord dat iemand toch wel erg fijn vond dat ik belde om uit te huilen (en mij eigenlijk niet durfde te bellen).
Heb je ook veel (praktische en of emotionele) steun van je partner? Ik heb mijn man op een positieve manier van een hele zorgzame kant leren kennen.