Geen ouders meer hebben

Geen ervaring. Heb je nog broers of zussen?

Ik heb 1 ouder die is overleden en 1 die al jaren uit beeld is. Het is niet hetzelfde als beiden overleden. Ik weet niet of je dat erg vindt ? (omdat het niet helemaal dezelfde situatie is)

Mijn vader overleed toen ik 23 was. Bijna 30 jaar geleden. Bleef over met een jongere zus die in het buitenland woonde en een moeder die niets kon/durfde. Heb de zorg-rol, die mijn vader vervulde, overgenomen.

Mijn moeder overleed een half jaar geleden. Ik was 50. Heb er grotendeels alleen voor gestaan omdat zus eigen besognes had.

Het is goed dat moeder er niet meer is, er was voor haar niets meer om te blijven.

Omdat ik eigenlijk nooit iets aan haar heb gehad als "normale moeder" heb ik altijd dingen zelf moeten uitdokteren, later op internet moeten uitzoeken. Had het ook niet getroffen met schoonfamilie.

Nu dus echt helemaal alleen, ik red het wel. Maar het voelt wel eenzaam. Heb wel kind gekregen, kind is inmiddels volwassen en heeft een eigen leven. Voelt dus wel eenzaam.

Wees zijn is niet aan leeftijd gebonden, het eenzame gevoel is niet makkelijk weg te nemen omdat ik te veel aan huis ben gebonden door fysieke beperkingen. Het is niet anders.

Ik denk, dat het moeilijker is om als jongere (beneden 25) beide ouders kwijt te zijn. Je steun en toeverlaten, als het goed is . . . .

Veel sterkte voor iedereen die dit heeft meegemaakt . . . . . . . .

Ik heb er (gelukkig) geen ervaring mee en het lijkt me vreselijk moeilijk voor je, TO.

Er loopt al een tijdje een topic waarin mensen schrijven die hun vader en / of moeder kwijt zijn. Het is nog actief, ik weet niet of het een vast clubje is, maar je zult er zeker herkenning vinden en steun krijgen. Hier staat het topic.

Heel veel sterkte!

Wat jij hebt meegemaakt is heftig! Ik vind het niet raar dat je hier hinder aan ondervindt. We worden als mensen gevormd door onze omgeving, vooral tijdens de jonge jaren.



Ik hoop echt van harte dat je het eindelijk 'een plekje' weet te geven. Mijn complimenten want je bent er staat er nog, je bent sterk! Niet opgegaan in verslavingen oid.



Sterkte! Mijn zegen heb je

Ik was een teeny toen mijn vader overleed, een twenty toen mijn moeder overleed. Ja het is moeilijk om wees te zijn, hoewel het verlies van mijn vader (vaderskind...) er meer heeft ingehakt dan het verlies van mijn moeder.



Vooral het "opruimen" van ons ouderlijk huis (waar alleen mijn moeder woonde, mijn vader was er toen allang niet meer) was heftig.



Gelukkig heb ik een erg goede band met zus en broer, maar mijn ouders mis ik nog iedere dag...

Mijn man is sinds twee weken wees.

Hij is 43 maar heeft het erg moeilijk.

Het emotioneert mij ook dit te schrijven trouwens. Omdat ik het zo erg voor hem vind.



Voor jonge mensen, kinderen zelfs is dit nog een stuk zwaarder te dragen. Heel verdrietig om dit mee te moeten maken.

Heftig zo jong je ouds verliezen! Ik was 40 toen ik binnen een half jaar wees werd. Ik vond het zo raar dat dat op die leeftijd er zo inhakte.......

En zelf ik heb op mijn leeftijd nog regelmatig dat ik zo graag even wat ouderlijk advies/ luisterd oor wil hebben. Dus als je zo jong bent is dat nog meer denk ik!

@lieske: ik voel mijzelf wel als wees. Ik heb volgens de papieren nog 1 ouder maar die heb ik al jaren niet gezien/niets van gehoord. Ik voel mij ook alsof ik er alleen voor sta. Maar mensen vinden het soms toch anders omdat 1 ouder nog leeft. Daarom vroeg ik het aan je of je het erg vond.

Mijn vader is overleden toen ik 24 was, mijn moeder op mijn 32-ste.

Ik mis ze ook en de manier waarop ze overleden is pijnlijk. Beiden longkanker, waar bij mijn moeder nog een gigantische beroerte overheen kwam. Die was verlamd en kon niet meer praten. Mijn vader had hersenuitzaaiingen en was in de war. Die goede gesprekken op het ziektebed heb ik dus met geen van beide gehad.



Je gaat door op een gebroken fundament en daarop bouw je een nieuw leven. Maar de mensen waarbij je altijd terecht kon en onvoorwaardelijk van je hielden, die mensen zijn weg en komen nooit terug.



Het ouderlijk huis uitruimen vond ik ook heftig. Gelukkig heb ik (nog wel) 2 zussen en 2 broers, waarvan ik met 2 goed op kan schieten. Ik ben alleen bang dat mijn zus dit jaar niet meer vol maakt. Die heeft een vorm van bloedkanker en het gaat erg slecht.



Gelukkig heb ik wel een lieve man. Mijn schoonmoeder was wel okè, maar die is anderhalf jaar geleden overleden aan borstkanker. Schoonvader is een vreemde man.

.

Ik was 13 toen mijn vader overleed en 17 toen mijn moeder overleed. Inmiddels heb ik al langer geen ouders meer dan dat ik ze gehad heb.

Voor mij is het inmiddels gewoon een gegeven.

Soms komen er herinneringen boven, maar dat zijn meestal geen fijne.

Ik leef in het hier en nu.

Tjonge.

Het is lang geleden dat ik dit forum heb bezocht. Maar bij dit onderwerp had ik sterk de behoefte om te reageren. Het is een en al herkenning, Ik ben zelf mijn ouders in drie maanden tijd verloren. Eerst mijn vader aan de gevolgen van copd en mijn moeder volgde helaas drie maanden later aan een slecht functionerend hart. Ik was toen nog maar 29. Het is al erg om je vader te verliezen, maar om kort daarop ook je andere ouder te moeten verliezen is vreselijk.

Je hebt niet eens tijd om je verdriet te verwerken, je komt opeens in een hele andere wereld terecht lijkt het. Een wereld zonder ouders.



Een wereld waarin je opeens er alleen voor staat. Een wereld waarin je als het net iets minder met je gaat, niet meer kan vluchten na die liefdevolle en veilige haven van je ouders.

Relativerende dat je zo'n warme band hebt mogen hebben met je ouders. Gelukkig had ik die, maar dat maakt het ook moeilijk.

Het is nu bijna 2 jaar geleden, maar mis ze nog iedere dag.

Het moeilijkste vindt ik niet meer even kunnen bellen, of ff langs gaan. Maar gelukkig gaat hier nu goed. En kan ik terug kijken naar de leuke herinneringen. Alleen de feestdagen, van gezelligheid en bij elkaar zij blijven moeilijk dan mis je het meer dan anders. Herkend iemand dit?

Liekeke, ik weet niet of 78 op je geboortejaar slaat, maar in dat geval zijn we ongeveer van dezelfde leeftijd. Mijn vader overleed toen ik 13 was en mijn moeder op mijn 17e: mijn vader aan een hartinfarct en mijn moeder aan borstkanker. Geen broers en zussen en contact met rest van familie verwaterde snel.



Ik herken veel in een aantal dingen die je zegt. Je staat inderdaad heel snel op eigen benen. Ik kan uiteraard alleen voor mezelf spreken, maar ik denk ook dat (ook als je misschien nog broers of zussen hebt of andere familie hebt die heel dicht staan en, naast hulp bij praktische dingen ook met je kunnen praten over alles waar je mee zit) je ouders zijn onvervangbaar en als je die verliest, zal die leegte voorgoed blijven. Letterlijk een basis die wegvalt.Bij zelfmoord komen daar voor de rouwverwerking nog meer lagen bij en dat is dan emotioneel denk ik nog heftiger en gecompliceerder.



Dat voor jou naar anderen toestappen voor advies op een bepaalde manier vreemd voelde (en soms misschien nog steeds voelt?) herken ik daarom ook. Vrienden kunnen je heel erg helpen en heel veel voor je betekenen, maar je hebt niets meer dat ‘eigen’ is. Zeker als de band met je ouders heel hecht was.



Ik weet niet hoe oud jij nu bent (en hoe lang het dus geleden is) en hoe jouw huidige situatie nu is (relatie, kinderen). Ik heb zelf (nog) geen kinderen, maar kan me voorstellen dat je dan misschien vanuit een wat ander perspectief met zo’n verlies omgaat(rollen die nu omgedraaid zijn, toch weer directe familiebanden hebben). Het is dan denk ik ook wel weer extra triest dat je dan juist iets als het krijgen van kinderen niet met je ouders kunt delen.



Zoals ook uit een aantal andere commentaren hier blijkt: als jong kind een of beide ouders verliezen hakt er ongelofelijk in, maar het gevoel van je wees voelen is niet leeftijdgebonden en ook de intensiteit ervan niet. Ik praat er veel over met een goede vriend die na het recente verlies van zijn moeder nu ook wees is en merk aan hem ook weer hoe heftig die impact is, of je nu 17 of 39 bent.



Liekeke: jij was ook wees op een punt in je leven dat je bewust bezig bent uit te zoeken wie je bent en wat je met je leven wilt. Hoe ben je daar mee omgegaan (of ga je daar nog mee om)? Je moet dan, zoals Ikbenanoniem al zegt, gaan bouwen op een gebroken fundament. Waren/zijn er mensen waar je voor je gevoel emotioneel echt op terug kon/kunt vallen? Sowieso heel belangrijk, maar in die jaren misschien wel nog iets meer.



Ik heb er zelf vrij lang over gedaan om dat allemaal echt goed op de rails te krijgen. Eigenlijk een proces waar ik nu midden inzit: ik ben nu 37 en het begint pas (na bijna 20 jaar )allemaal een beetje op zijn plek te vallen. Enerzijds in praktisch opzicht heel snel zelfstandig (studeren, werken), maar ondertussen al mijn gevoelens weggestopt om letterlijk overeind te blijven. Hierdoor raakte ik steeds meer mezelf gekeerd en heb in die jaren niet het zelfvertrouwen op kunnen bouwen om echt mijn draai te kunnen vinden (zeker wat betreft werk). Gevolg: steeds meer opgestapelde frustraties en onmacht.



De bom is (pas) vorig jaar gebarsten met als gevolg een burn out, waar ik nu aardig uit begin te komen. Achteraf gezien was het onvermijdelijk. In ieder opzicht een pittige periode, maar het gaat steeds beter en het was ook nodig om echt verder te kunnen met mijn leven. Enerzijds neem ik mezelf in bepaalde opzichten nog wel kwalijk dat ik daar zo lang over heb gedaan, maar het leven is ook een leerproces en dit is wat dat betreft kennelijk de weg die ik moest afleggen. Nu kan ik alles pas de welbekende plek geven.



Met vrienden sprak ik nauwelijks over dit soort dingen, niet alleen omdat ik dat moeilijk vond (de behoefte was er vaak wel), maar ook omdat ik mensen niet met mijn problemen lastig wil(de) vallen. Dat heb ik nog steeds wel tot een bepaalde hoogte, maar sinds de afgelopen 2 jaar voel ik pas echt dat ik mezelf daar meer ruimte voor geef. Gelukkig zijn er een aantal mensen bij wie ik dat nu heel goed kan doen.



Door die vriend maak ik het nu weer van dichtbij mee en ook door wat ik hier nu lees komt voor mij weer het nodige boven en het raakt mij zeer. Veel sterkte voor idereen hier die er ooit mee te maken heeft gehad, met name degenen die heel recent iemand hebben verloren:(.

quote:Aspen schreef op 29 maart 2013 @ 22:18:

Het is lang geleden dat ik dit forum heb bezocht. Maar bij dit onderwerp had ik sterk de behoefte om te reageren. Het is een en al herkenning, Ik ben zelf mijn ouders in drie maanden tijd verloren. Eerst mijn vader aan de gevolgen van copd en mijn moeder volgde helaas drie maanden later aan een slecht functionerend hart. Ik was toen nog maar 29. Het is al erg om je vader te verliezen, maar om kort daarop ook je andere ouder te moeten verliezen is vreselijk.

Je hebt niet eens tijd om je verdriet te verwerken, je komt opeens in een hele andere wereld terecht lijkt het. Een wereld zonder ouders.



Een wereld waarin je opeens er alleen voor staat. Een wereld waarin je als het net iets minder met je gaat, niet meer kan vluchten na die liefdevolle en veilige haven van je ouders.

Relativerende dat je zo'n warme band hebt mogen hebben met je ouders. Gelukkig had ik die, maar dat maakt het ook moeilijk.

Het is nu bijna 2 jaar geleden, maar mis ze nog iedere dag.

Het moeilijkste vindt ik niet meer even kunnen bellen, of ff langs gaan. Maar gelukkig gaat hier nu goed. En kan ik terug kijken naar de leuke herinneringen. Alleen de feestdagen, van gezelligheid en bij elkaar zij blijven moeilijk dan mis je het meer dan anders. Herkend iemand dit?

@Aspen: hoewel de feestdagen thuis altijd heel gezellig waren, heb ik er nu sowieso weinig mee(zal deels ook wel door de omstandigheden komen). Uitnodigingen van anderen waardeer ik uiteraard wel heel erg, maar dat neemt niet weg dat ik mij dan bij anderen aan de kersttafel toch altijd een buitenstaander voel. Het is niet zo dat anderen mij dat gevoel geven of dat ik denk dat ze mij uit medelijden uitnodigen: hoe oprecht lief en zorgzaam mensen ook voor je zijn, je kunt het niet helpen dat je dan voelt dat je in feite alleen bent en nergens bijhoort. Goede vrienden weten dat inmiddels, maar nodigen mij nog steeds uit onder het mom van ‘niets hoeft, maar de deur staat altijd open’. Sommige jaren maak ik daar gebruik van, maar soms ook niet en dan is dat gewoon ok. Het is voor mij absoluut geen loden last: als ik alleen wil zijn, maak ik het voor mezelf thuis gezellig, maar ben dan verder niet echt enorm met de feestdagen bezig. Ik denk dan wel extra terug aan mijn ouders (ook omdat ze beiden in de periode van kerst en oudjaar zijn overleden), maar het lukt steeds meer om dan terug te denken aan alle leuke en mooie dingen ipv alle verdrietige associaties .



Het blijft voor mij altijd wel een wat melancholische periode, maar dat vind ik dan ook wel prettig en passend. Dit zal voor iedereen anders zijn, maar ik vermoed dat iedereen die zoiets meemaakt, daar op zulke dagen op een bepaalde manier mee bezig is.

quote:liekske78 schreef op 30 maart 2013 @ 20:17:

Hey boringbookwurm,



Inderdaad 1978 slaat op mijn leeftijd, ijk was 11 toen mijn moeder overleed en 23 toen mijn vader overleed, en nog valt het echt niet mee, ik heb wel broers maar willen geen contact meer er is te veel gebeurd.



Ik kan er ook wel met mensen over praten, alleen begrijpen die de leegte en het verdriet niet, ik sta er soms nog van te kijken hoe ik met beide benen op de grond blijf staan, dat valt echt niet mee zo af en toe.



Ik heb al meerdere relatie's gehad, maar liepen ook weer stuk, omdat het op de een of andere mannier te dicht bij kwam, heb zelf ok geen kinderen wil dat ook niet hoor, heb nu wel 9 maanden een vriend, en dat gaat gelukkig goed.

Ik ben nu pas echt een beetje aan het genieten van het leven, heb een leuke meidengroep uit mijn regio leren kennen, en heb ook met iemand contact die ook geen ouders meer heeft, en waarvan de moeder ook zelfmoord heeft gepleegd, dus dat scheelt echt veel die begrijpen je en weten precies wat je voelt, en dat maakt het wel wat makkelijker.

Wat ik in mijn verhaal van een paar dagen geleden al zei: er zijn genoeg mensen die zich er iets bij kunnen voorstellen, maar aan iemand die dat niet zelf heeft meegemaakt, is het nooit echt precies uit te leggen. Aan medeleven en een luisterend oor heb je heel veel en dat helpt mij zeker om door de moeilijkere momenten heen te komen, maar er blijft altijd dat deel verdriet, leegte en machteloosheid waar je jezelf zo nu en dan doorheen moet trekken omdat je dat net niet met anderen kunt delen. Alles slijt (grotendeels) met de jaren, maar dat zal altijd op een bepaalde manier wel zo blijven: ik denk ook voor de mensen die nu zelf kinderen hebben.



Uit het feit dat je jezelf na al die dingen zo hebt kunnen herpakken, blijkt dat je een sterke persoon bent die, ondanks alles, de kracht heeft gevonden door te gaan met haar leven. Heftige tegenslag brengt vaak een oerkracht bij mensen boven waardoor ze het (in de ogen van zowel de buitenwereld als henzelf) vaak zo verbazend goed redden. Fijn dat het wat betreft kunnen genieten van je leven nu voor jou allemaal een positieve wending begint te krijgen.



Ik ben sowieso een introvert persoon en iemand die (voor zover mogelijk) zelf alles oplost. De omstandigheden hebben dat nog meer versterkt, maar praten over je gevoelens (en vooral het uiten ervan) is essentieel om er mee om te kunnen gaan. Ik heb nu zeker gemerkt dat dingen opkroppen zich vroeger of later hoe dan ook (zowel fysiek als emotioneel) gaat wreken.

Soms moet je je over iets heen zetten om zulke gevoelens uit te spreken. Ik blijf daar vaak terughoudend in, omdat ik (zeker na zoveel jaar) niet wil dat anderen misschien denken ‘daar heb je haar weer, zet je er na al die jaren toch over heen’. Gelukkig heb jij dus ook mensen in je leven bij wie je je vrij voelt om daar gewoon over te praten. Iedereen moet zo nu en dan wel eens zijn ei kwijt en dat is absoluut geen schande. Voor mij helpt dingen van me afschrijven ook heel erg: ik hou sinds een jaar voor het eerst van mijn leven een dagboek bij en dat werkt voor mij geel goed.



Ik kwam in relaties tot nu toe dezelfde dingen tegen als jij. Uit het Grote Boek van Clichés, maar voor je zelf in bepaalde opzichten in balans bent, zal het in een relatie van beide kanten niet gaan werken. Ik ben nu weer ruim een jaar vrijgezel en heb met de huidige situatie nog even genoeg aan mezelf: toch heb ik er wel vertrouwen in dat ik er op een gegeven moment weer open voor zal staan.

Hoihoi,



Ik heb allebei me ouders verloren aan de gevolgen van drugs&alcohol verslavingen.

Mijn moeder kreeg een hartstilstand in haar slaap, ik was toen 8. Mijn vader heeft een hartaanval gehad, toen was ik 14. Ik ben nu 18 en ik kan het nog steeds geen plekje geven. Dat komt misschien omdat ik sinds ik 3 weken oud was al in een pleeggezin woon. Ik heb me ouders wel gekend gelukkig. Heb z'n 8 foto boeken vol met foto's van hun en mij. Ik heb sinds 2,5 jaar een vriend die me wel heel erg ermee helpt met het verwerken. Hij gaat ook altijd met me mee naar de begraafplaatsen. Vele zeggen tegen me dat ik hulp moet zoeken maar dat wil ik niet. Die mensen hebben alles uit een boekje geleerd en niet echt mee gemaakt. Daarom ben ik nu ook wel blij dat ik deze topic heb gevonden. Je mag me contacten als je dat wilt.



Groetjes Miranda