Relaties
alle pijlers
Minnaar "bedriegen"?
zaterdag 8 februari 2014 om 13:13
Al langer lees ik mee op het Viva (relaties) forum: herkenbare vragen en vaak meelevende en verhelderende reacties. Nu heb ik zelf even behoefte iets voor te leggen. En verwacht niet per se medeleven, hopelijk wel enig begrip en/of herkenning..
Ik ben 14 jaar getrouwd, twee kinderen en een echtgenoot die doordeweeks vrijwel altijd van huis is. Ons gezinsleven is harmonieus. Kinderen zijn superleuk (meestal;) en man is intelligent, zorgzaam, betrouwbaar en een prima vader.
Helaas is hij ook licht-autistisch. Echte intimiteit en saamhorigheid ontbreken bij ons. En de sex staat al jaaaren op een een bedroevend laag pitje. Toch houdt hij wel echt van mij. Ik ook van hem, al is het veel meer broer-zus dan ik zou willen.
Na 12 jaar trouw en het wegstoppen van mijn eigen behoeften (ja zeker wel over gepraat. En aangegeven wat ik zou willen. Maar het zit er niet in. De lust van mij naar hem toe is, mede daardoor, ook weggeëbd) ben ik uiteindelijk vreemdgegaan. Met een man die ook getrouwd was en sex tekort kwam.. Weet het, weinig origineel.
Een jaar lang spraken we elke week af. Een hotelkamer voor een paar uur. Ik nam prosecco mee, hij kaarsjes. Of speeltjes. Heerlijke sex, orgasmes bij de vleet, vond neuken nu eindelijk echt geweldig (jaja) en enorm veel lol. De rest van de week wisselden we leuke, lieve berichtjes uit. Maar goed, lang verhaal kort: ik maakte het na een jaar "uit", de koek was op, gevoel was er niet meer. Dat accepteerde hij trouwens niet zonder slag of stoot maar dat is nu even niet het onderwerp.
Een paar maanden rust. Toen belandde ik op een avond uit nieuwsgierigheid (behoefte?) op een website-voor-vreemdgangers. En voor ik het wist had ik een profiel aangemaakt en werden dates gepland. Een paar eenmalige, die waren het toch niet. Maar ook een man met wie het meteen klikte. Letterlijk. We zagen elkaar en begonnen meteen te lachen. Sex was leuk en werd ongelooflijk leuk. We bleken veel raakvlakken te hebben en het vreemde gevoel elkaar al minstens 20 jaar te kennen.
Deze man zie ik nu alweer bijna een half jaar, wekelijks. Hij woont met zijn gezin meer dan 200 km bij me vandaan maar moet voor zijn werk vaak bij mij in de buurt zijn. Hij is getrouwd met zijn jeugdliefde maar is haar vaker ontrouw geweest (ik ben zijn derde minnares). Sorry trouwens als dit allemaal wat staccato klinkt; ik vind vreemdgaan verre van de gewoonste zaak van de wereld. Wel is het zo dat mijn echtgenoot het impliciet accepteert, "zolang ik niet weet wat jij doordeweeks doet en je bent een gelukkige echtgenote in het weekend.." heeft hij vrijwel letterlijk gezegd.
Enfin, onze gevoelens voor elkaar zijn intussen behoorlijk verdiept. Bij onze gezinnen weggaan is niet aan de orde. Maar er is toch wel een verschil. Hij heeft thuis meer dan ik, meer saamhorigheid, meer fysiek contact. Hij is jaloers als ik met een vriend ga lunchen en zou het echt erg vinden als ik iets zou hebben met een ander. En ja, ik voel me soms jaloers op zijn huwelijk, vraag me mede daardoor af of ik die exclusiviteit wel aan hem wil blijven bieden. Hij is ontzettend leuk, aantrekkelijk, minnaar-en-maatje (bleh;), maar hey..hij is niet van mij hè. En ik niet van hem. Kwijt wil ik hem absoluut niet maar sex met (nog) iemand anders vind ik zeker niet ondenkbaar. En nu doet die mogelijkheid zich ineens voor...Wil ik gewoon teveel?
Ik ben 14 jaar getrouwd, twee kinderen en een echtgenoot die doordeweeks vrijwel altijd van huis is. Ons gezinsleven is harmonieus. Kinderen zijn superleuk (meestal;) en man is intelligent, zorgzaam, betrouwbaar en een prima vader.
Helaas is hij ook licht-autistisch. Echte intimiteit en saamhorigheid ontbreken bij ons. En de sex staat al jaaaren op een een bedroevend laag pitje. Toch houdt hij wel echt van mij. Ik ook van hem, al is het veel meer broer-zus dan ik zou willen.
Na 12 jaar trouw en het wegstoppen van mijn eigen behoeften (ja zeker wel over gepraat. En aangegeven wat ik zou willen. Maar het zit er niet in. De lust van mij naar hem toe is, mede daardoor, ook weggeëbd) ben ik uiteindelijk vreemdgegaan. Met een man die ook getrouwd was en sex tekort kwam.. Weet het, weinig origineel.
Een jaar lang spraken we elke week af. Een hotelkamer voor een paar uur. Ik nam prosecco mee, hij kaarsjes. Of speeltjes. Heerlijke sex, orgasmes bij de vleet, vond neuken nu eindelijk echt geweldig (jaja) en enorm veel lol. De rest van de week wisselden we leuke, lieve berichtjes uit. Maar goed, lang verhaal kort: ik maakte het na een jaar "uit", de koek was op, gevoel was er niet meer. Dat accepteerde hij trouwens niet zonder slag of stoot maar dat is nu even niet het onderwerp.
Een paar maanden rust. Toen belandde ik op een avond uit nieuwsgierigheid (behoefte?) op een website-voor-vreemdgangers. En voor ik het wist had ik een profiel aangemaakt en werden dates gepland. Een paar eenmalige, die waren het toch niet. Maar ook een man met wie het meteen klikte. Letterlijk. We zagen elkaar en begonnen meteen te lachen. Sex was leuk en werd ongelooflijk leuk. We bleken veel raakvlakken te hebben en het vreemde gevoel elkaar al minstens 20 jaar te kennen.
Deze man zie ik nu alweer bijna een half jaar, wekelijks. Hij woont met zijn gezin meer dan 200 km bij me vandaan maar moet voor zijn werk vaak bij mij in de buurt zijn. Hij is getrouwd met zijn jeugdliefde maar is haar vaker ontrouw geweest (ik ben zijn derde minnares). Sorry trouwens als dit allemaal wat staccato klinkt; ik vind vreemdgaan verre van de gewoonste zaak van de wereld. Wel is het zo dat mijn echtgenoot het impliciet accepteert, "zolang ik niet weet wat jij doordeweeks doet en je bent een gelukkige echtgenote in het weekend.." heeft hij vrijwel letterlijk gezegd.
Enfin, onze gevoelens voor elkaar zijn intussen behoorlijk verdiept. Bij onze gezinnen weggaan is niet aan de orde. Maar er is toch wel een verschil. Hij heeft thuis meer dan ik, meer saamhorigheid, meer fysiek contact. Hij is jaloers als ik met een vriend ga lunchen en zou het echt erg vinden als ik iets zou hebben met een ander. En ja, ik voel me soms jaloers op zijn huwelijk, vraag me mede daardoor af of ik die exclusiviteit wel aan hem wil blijven bieden. Hij is ontzettend leuk, aantrekkelijk, minnaar-en-maatje (bleh;), maar hey..hij is niet van mij hè. En ik niet van hem. Kwijt wil ik hem absoluut niet maar sex met (nog) iemand anders vind ik zeker niet ondenkbaar. En nu doet die mogelijkheid zich ineens voor...Wil ik gewoon teveel?
dinsdag 11 februari 2014 om 21:41
quote:ano*k schreef op 08 februari 2014 @ 22:25:
@appelientjex en @sweetfirefly: ja, dit is het hoogst haalbare. In 2007 even heel dichtbij een scheiding geweest, zag het niet meer zitten. We zijn in relatietherapie gegaan. Het komt er uiteindelijk op neer dat ik het ontbreken van de behoefte aan intimiteit en saamhorigheid van mijn man moet accepteren.
Ik weet heel, maar dan ook heel goed wat zelfopoffering inhoudt voor het welzijn van mijn kinderen. En nee, daarvoor hoef ik geen applaus.Zou je willen dat je kinderen zichzelf ook zouden opofferen in hun relatie voor hún kinderen? Je wilt toch ook dat jouw kinderen gelukkig worden in een fijne relatie? Waarom gun je dat jezelf niet? Intimiteit en saamhorigheid zijn volgensmij DE reden waarom mensen een relatie met elkaar hebben. Seks kan met iedereen.
@appelientjex en @sweetfirefly: ja, dit is het hoogst haalbare. In 2007 even heel dichtbij een scheiding geweest, zag het niet meer zitten. We zijn in relatietherapie gegaan. Het komt er uiteindelijk op neer dat ik het ontbreken van de behoefte aan intimiteit en saamhorigheid van mijn man moet accepteren.
Ik weet heel, maar dan ook heel goed wat zelfopoffering inhoudt voor het welzijn van mijn kinderen. En nee, daarvoor hoef ik geen applaus.Zou je willen dat je kinderen zichzelf ook zouden opofferen in hun relatie voor hún kinderen? Je wilt toch ook dat jouw kinderen gelukkig worden in een fijne relatie? Waarom gun je dat jezelf niet? Intimiteit en saamhorigheid zijn volgensmij DE reden waarom mensen een relatie met elkaar hebben. Seks kan met iedereen.
donderdag 13 februari 2014 om 11:15
quote:appelientjex schreef op 11 februari 2014 @ 21:41:
[...]
Zou je willen dat je kinderen zichzelf ook zouden opofferen in hun relatie voor hún kinderen? Je wilt toch ook dat jouw kinderen gelukkig worden in een fijne relatie? Waarom gun je dat jezelf niet?...Pffff. Die komt even binnen. Een antwoord heb ik zo niet, maar dit raakt me. Behoorlijk. Merk ik.
[...]
Zou je willen dat je kinderen zichzelf ook zouden opofferen in hun relatie voor hún kinderen? Je wilt toch ook dat jouw kinderen gelukkig worden in een fijne relatie? Waarom gun je dat jezelf niet?...Pffff. Die komt even binnen. Een antwoord heb ik zo niet, maar dit raakt me. Behoorlijk. Merk ik.
donderdag 13 februari 2014 om 11:27
Weet je wat ook nog iets is. Jij vind dat je jezelf opoffert (ik vind in deze van niet, maar dat is prima wmb) dat wreekt zich vaak. Dat ga je vaak op een zeker moment je man of kinderen aanrekenen. Stel je man verlaat jou over 5 jaar. Omdat zijn doordeweekse dame net even leuker is? Ga je dan niet denken: shit, al die jaren voor niets "opgeofferd?" Of je gaat ineens los als de kinderen het huis uit zijn, zo nu is het mijn tijd! Uit eigen ervaring kan ik je vertellen dat dat vaak naar is voor kinderen. Al spreek je het niet uit. Kinderen voelen meestal wel dat moeders het gevoel heeft zich op te offeren. Zou daar toch aan gaan werken! Dat je jezelf niet meer als slachtoffer ziet.
donderdag 13 februari 2014 om 11:46
quote:lucifers schreef op 13 februari 2014 @ 11:27:
Zou daar toch aan gaan werken! Dat je jezelf niet meer als slachtoffer ziet.
Pardon? Het woord zelfopoffering heb ik gebruikt in een specifieke context, namelijk gemis aan saamhorigheid en intimiteit. Dat jij dat, kennelijk, weinig noemenswaardig vindt is jouw goed recht. Maar ik voel mezelf absoluut geen slachtoffer en vind dat dat ook niet uit mijn postings blijkt. Dus jouw opmerking/advies is nogal misplaatst.
En oh ja, dat los gaan: daar was ik dus al mee begonnen. Geloof namelijk ook niet in het langdurig ontkennen van je eigen behoeften.
Maar door de reacties hier ben ik wel gaan beseffen dat een minnaar voor een potje neuken en mijn behoefte aan intimiteit niet per se goed samen gaan..
Zou daar toch aan gaan werken! Dat je jezelf niet meer als slachtoffer ziet.
Pardon? Het woord zelfopoffering heb ik gebruikt in een specifieke context, namelijk gemis aan saamhorigheid en intimiteit. Dat jij dat, kennelijk, weinig noemenswaardig vindt is jouw goed recht. Maar ik voel mezelf absoluut geen slachtoffer en vind dat dat ook niet uit mijn postings blijkt. Dus jouw opmerking/advies is nogal misplaatst.
En oh ja, dat los gaan: daar was ik dus al mee begonnen. Geloof namelijk ook niet in het langdurig ontkennen van je eigen behoeften.
Maar door de reacties hier ben ik wel gaan beseffen dat een minnaar voor een potje neuken en mijn behoefte aan intimiteit niet per se goed samen gaan..
donderdag 13 februari 2014 om 12:04
donderdag 13 februari 2014 om 12:29
Jullie situatie ademt onverschilligheid.
Ik denk dat als jullie nalaten samen te werken aan de intimiteit/geborgenheid/genegenheid tussen jullie jij echt in een vriendschapsrelatie beland. Jullie focus ligt dan op de opvoeding van de kinderen en niet meer op de liefde die aan jullie gezin ten grondslag lag.
Zo doorgaan als jullie nu doen is stabiel voor de kinderen en leeg voor jou. Seks buiten de deur is lekker natuurlijk en niets mis mee als beide partners daar achter staan. Seks is geen synoniem van liefde, van oprechte intimiteit. Ga werken aan die intimiteit met jouw man zodat jullie kinderen naast stabiliteit ook een stel liefdevolle rolmodellen hebben om zichzelf aan te spiegelen.
Laat de liefde niet doodgaan in jou terwijl jij nog leeft, ook al wil jij daar wel voor gaan.
Ik denk dat als jullie nalaten samen te werken aan de intimiteit/geborgenheid/genegenheid tussen jullie jij echt in een vriendschapsrelatie beland. Jullie focus ligt dan op de opvoeding van de kinderen en niet meer op de liefde die aan jullie gezin ten grondslag lag.
Zo doorgaan als jullie nu doen is stabiel voor de kinderen en leeg voor jou. Seks buiten de deur is lekker natuurlijk en niets mis mee als beide partners daar achter staan. Seks is geen synoniem van liefde, van oprechte intimiteit. Ga werken aan die intimiteit met jouw man zodat jullie kinderen naast stabiliteit ook een stel liefdevolle rolmodellen hebben om zichzelf aan te spiegelen.
Laat de liefde niet doodgaan in jou terwijl jij nog leeft, ook al wil jij daar wel voor gaan.
volg je verstand, gebruik je gevoel
donderdag 13 februari 2014 om 13:09
Highlander, je zegt wat ik niet wil horen. Maar goed gezegd.
Laat ik het allemaal maar eens laten bezinken. Achter de relatie met mijn minnaar (ik bedoel het zoals ik het zeg) heb ik maandagavond een punt gezet. Ik heb geen zin om daar nu over te praten maar het was f*cking moeilijk
Ben totaal niet in de positie nu om zinnige reacties te geven. Maf Viva forum, mij een beetje confronteren
Laat ik het allemaal maar eens laten bezinken. Achter de relatie met mijn minnaar (ik bedoel het zoals ik het zeg) heb ik maandagavond een punt gezet. Ik heb geen zin om daar nu over te praten maar het was f*cking moeilijk
Ben totaal niet in de positie nu om zinnige reacties te geven. Maf Viva forum, mij een beetje confronteren
