Psyche
alle pijlers
Hier schrijf ik graag verder van mij af.
maandag 8 december 2014 om 23:58
Op 02 juni 2013 opende ik op de zwangerpijler een topic omdat ik in het ziekenhuis lag met gebroken vliezen. Ik was toen 20 weken zwanger van onze tweeling en had een zoontje van toen 10 maanden (forumnaam Mini). Onze dochters zijn op 27-06-2013 geboren en overleden. Het topic heeft me veel steun geboden in deze moeilijke periode en de tijd daarna.
Begin december 2013 opende ik een nieuw topic, onder een nieuwe nick, op de zwangerpijler omdat ik toch wel weer zwanger wilde worden maar dit erg spannend en eng vond en ik de steun van het Viva forum miste. Niet wetende dat ik op dat moment al zwanger was.
Het was een spannende zwangerschap en emotioneel gezien een achtbaan. Lichamelijk was het ook best pittig maar na een hele zware bevalling is in Augustus onze zoon (forumnaam Nano) geboren.
Vlak na de bevalling bleek ook Nano er 1 van een tweeling te zijn.
Nano is van begin af aan een onrustige baby en begin November is besloten om hem een week op te nemen in het ziekenhuis ter observatie. Hij blijkt reflux te hebben en een verstoord slaapritme.
Ook is begin November mijn man (forumnaam Maxi) ziek thuis gekomen van zijn werk. Hij is werkzaam als kapitein en vaart vier weken op, vier weken af. De rede van zij ziekmelding is dat hij ingestort was psychisch. Heeft onder andere de geboorte (welke hij heeft moeten missen) en het overlijden van onze dochters nooit een plek kunnen geven. Daarnaast speelt er het overlijden van zijn vader op een leeftijd die voor hem nu ook erg dichtbij komt.
Hij slikt dagelijks oxazepam en AD. En is vandaag begonnen met gesprekken bij een psycholoog.
Ikzelf ga donderdag voor het eerst naar een psycholoog omdat ik erg dicht tegen een depressie aan zit. Ik hoop daar ook handvatten te kunnen krijgen over hoe om te gaan met mijn man. Ik merk dat zijn gemoedstoestand mij veel energie kost.
Omdat mijn topic op de zwangerpijler vol is maar ik zeker niet wil stoppen met schrijven, heb ik besloten dit topic op psyche te openen.
Voor mij is het heel fijn om van me af te schrijven, feedback en steun te krijgen.
Ik hoop dat hier dan ook te kunnen continueren.
Link naar vorig topic
Begin december 2013 opende ik een nieuw topic, onder een nieuwe nick, op de zwangerpijler omdat ik toch wel weer zwanger wilde worden maar dit erg spannend en eng vond en ik de steun van het Viva forum miste. Niet wetende dat ik op dat moment al zwanger was.
Het was een spannende zwangerschap en emotioneel gezien een achtbaan. Lichamelijk was het ook best pittig maar na een hele zware bevalling is in Augustus onze zoon (forumnaam Nano) geboren.
Vlak na de bevalling bleek ook Nano er 1 van een tweeling te zijn.
Nano is van begin af aan een onrustige baby en begin November is besloten om hem een week op te nemen in het ziekenhuis ter observatie. Hij blijkt reflux te hebben en een verstoord slaapritme.
Ook is begin November mijn man (forumnaam Maxi) ziek thuis gekomen van zijn werk. Hij is werkzaam als kapitein en vaart vier weken op, vier weken af. De rede van zij ziekmelding is dat hij ingestort was psychisch. Heeft onder andere de geboorte (welke hij heeft moeten missen) en het overlijden van onze dochters nooit een plek kunnen geven. Daarnaast speelt er het overlijden van zijn vader op een leeftijd die voor hem nu ook erg dichtbij komt.
Hij slikt dagelijks oxazepam en AD. En is vandaag begonnen met gesprekken bij een psycholoog.
Ikzelf ga donderdag voor het eerst naar een psycholoog omdat ik erg dicht tegen een depressie aan zit. Ik hoop daar ook handvatten te kunnen krijgen over hoe om te gaan met mijn man. Ik merk dat zijn gemoedstoestand mij veel energie kost.
Omdat mijn topic op de zwangerpijler vol is maar ik zeker niet wil stoppen met schrijven, heb ik besloten dit topic op psyche te openen.
Voor mij is het heel fijn om van me af te schrijven, feedback en steun te krijgen.
Ik hoop dat hier dan ook te kunnen continueren.
Link naar vorig topic
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
zondag 11 januari 2015 om 14:57
Ja, lucht wel op hoor
Dinsdag gaat de tandarts de wortelkanaalbehandeling af maken. Het gaat een lange zit worden. Maar hij gaat het waarschijnlijk in 2 keer doen. Ik ben 3 keer aan mijn kaakgewricht geopereerd en kan mijn mond niet zo lang open houden. De meeste pijn had ik vorige keer ook (tijdens de behandeling) van in mijn kaak.
Dinsdag gaat de tandarts de wortelkanaalbehandeling af maken. Het gaat een lange zit worden. Maar hij gaat het waarschijnlijk in 2 keer doen. Ik ben 3 keer aan mijn kaakgewricht geopereerd en kan mijn mond niet zo lang open houden. De meeste pijn had ik vorige keer ook (tijdens de behandeling) van in mijn kaak.
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
zondag 11 januari 2015 om 15:07
zondag 11 januari 2015 om 20:40
Ahw, is hij ondertussen al terug?
Je hebt alle recht om ff flink te klagen en te spuien hoor, gewoon doen!! (Zonder excuses te maken ofzo
)
Hopelijk is Maxi nu weer een klein beetje opgeladen en kun jij nu weer even wat meer achterover leunen.
Je hebt alle recht om ff flink te klagen en te spuien hoor, gewoon doen!! (Zonder excuses te maken ofzo
)Hopelijk is Maxi nu weer een klein beetje opgeladen en kun jij nu weer even wat meer achterover leunen.
Het leven is wat je gebeurt, terwijl je andere plannen maakt
dinsdag 13 januari 2015 om 08:08
Ja het is lekker om Maxi weer thuis te hebben! Ik had een lekker dagje gisteren, even alleen naar de stad geweest.
De avond en nacht waren ruk. Nano heeft de hele nacht tegen mij aan gelegen en ik heb dus amper geslapen.
Nu mini door de regen naar de psz brengen, dan naar de psycholoog en vanmiddag de wortelkanaalbehandeling.
Gezellig dagje dus
De avond en nacht waren ruk. Nano heeft de hele nacht tegen mij aan gelegen en ik heb dus amper geslapen.
Nu mini door de regen naar de psz brengen, dan naar de psycholoog en vanmiddag de wortelkanaalbehandeling.
Gezellig dagje dus
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
dinsdag 13 januari 2015 om 12:08
Pff, dat was een pittig gesprek. We hebben het gehad over mijn schuldgevoel wat ik tegenover Mini heb, dat ik hem een maand alleen heb moeten laten (weliswaar met zijn vader natuurlijk) en dat ik de borstvoeding toen heb moeten stoppen.
En dat ik hem niet mijn verdriet wilde laten voelen maar dat dat toch gebeurt is.
Ze vertelde me dat hij, hoe klein hij ook was, geboden heeft wat hij kon en doordat ik dat toe liet dat dat goed is.
Dit klinkt wat vaag maar zal een voorbeeld geven.
Tijdens de crematie begon Mini wat te huilen en ik heb hem toen op schoot genomen, hij stopte zijn duimpje in zijn mond en kwam tegen mij aan liggen.
Hij bood troost op dat moment. En stel dat ik dat had afgewezen, om hem zeg maar niet te willen confronteren met mijn verdriet, dan pas was dat verwarrend voor hem geweest.
En het gevoel dat ik mijn kinderen niets van mijn verdriet mee wil geven, komt ook wel uit mijn jeugd. Mijn moeder vertelde mij bijvoorbeeld dat ze het allemaal niet meer zag zitten en het liefst de zee in zou lopen.
Dat zal ik dus nooiiiit doen bij mijn kinderen. Het heeft mij getekend en er voor gezorgd dat ik mijn ware gevoel thuis niet kon laten zien. Ik moest maar vrolijk zijn want stel je voor dat...
En we hebben het gehad over mijn angsten. Angst om mijn kinderen los te laten, angst dat hun iets overkomt, of dat mij iets overkomt.
Ik heb een heel sterk oer moeder gevoel, en doordat ik 2 kinderen heb moeten laten gaan, is die angst zo sterk. En daardoor durf ik ook weinig ruimte voor mijzelf te nemen.
We hebben afgesproken dat ik deze week ga proberen mini momentjes voor mijzelf te pakken.
Tot zo ver even. Ga Nano aftanken en dan richting de tandarts.
En dat ik hem niet mijn verdriet wilde laten voelen maar dat dat toch gebeurt is.
Ze vertelde me dat hij, hoe klein hij ook was, geboden heeft wat hij kon en doordat ik dat toe liet dat dat goed is.
Dit klinkt wat vaag maar zal een voorbeeld geven.
Tijdens de crematie begon Mini wat te huilen en ik heb hem toen op schoot genomen, hij stopte zijn duimpje in zijn mond en kwam tegen mij aan liggen.
Hij bood troost op dat moment. En stel dat ik dat had afgewezen, om hem zeg maar niet te willen confronteren met mijn verdriet, dan pas was dat verwarrend voor hem geweest.
En het gevoel dat ik mijn kinderen niets van mijn verdriet mee wil geven, komt ook wel uit mijn jeugd. Mijn moeder vertelde mij bijvoorbeeld dat ze het allemaal niet meer zag zitten en het liefst de zee in zou lopen.
Dat zal ik dus nooiiiit doen bij mijn kinderen. Het heeft mij getekend en er voor gezorgd dat ik mijn ware gevoel thuis niet kon laten zien. Ik moest maar vrolijk zijn want stel je voor dat...
En we hebben het gehad over mijn angsten. Angst om mijn kinderen los te laten, angst dat hun iets overkomt, of dat mij iets overkomt.
Ik heb een heel sterk oer moeder gevoel, en doordat ik 2 kinderen heb moeten laten gaan, is die angst zo sterk. En daardoor durf ik ook weinig ruimte voor mijzelf te nemen.
We hebben afgesproken dat ik deze week ga proberen mini momentjes voor mijzelf te pakken.
Tot zo ver even. Ga Nano aftanken en dan richting de tandarts.
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
dinsdag 13 januari 2015 om 12:14
Och Estrellas... jij maar je best doen om ervoor te zorgen dat je moeder niet de zee in zou lopen. Wat er om kan gaan in een klein kinderbreintje he? Ben je wel lief voor de kleine Estrellas? Begrijp je dat ze zo heeft gehandeld? Dat dit haar maniertje was om haar mama bij zich te houden?
Jij hoeft jezelf niets te verwijten. Je was bezig om Mini 2 mooie zusjes te geven. Helaas liep het anders en je hebt gedaan wat je kon! Ik kan me nergens in je oude topic herinneren dat ik dacht: oh, denk je ook om mini? Nee, mini zat goed, werd opgevangen, alles werd om hem heen geregeld. Je hebt dat toen, zoals ik het kon lezen, fantastisch opgepakt.
En ja, jullie wáren allemaal ook heel verdrietig, maar weet je nog hoe lief Mini voor zijn zusjes was? Dat ie wilde kijken in hun box? Ik sla mijn armen om je heen vrouw
Jij hoeft jezelf niets te verwijten. Je was bezig om Mini 2 mooie zusjes te geven. Helaas liep het anders en je hebt gedaan wat je kon! Ik kan me nergens in je oude topic herinneren dat ik dacht: oh, denk je ook om mini? Nee, mini zat goed, werd opgevangen, alles werd om hem heen geregeld. Je hebt dat toen, zoals ik het kon lezen, fantastisch opgepakt.
En ja, jullie wáren allemaal ook heel verdrietig, maar weet je nog hoe lief Mini voor zijn zusjes was? Dat ie wilde kijken in hun box? Ik sla mijn armen om je heen vrouw
dinsdag 13 januari 2015 om 12:58
Pfff.....heftig dit....
Die angst om los te laten ken ik wel.
Het enige wat je wilt is hen beschermen....beschermen waarvoor...nou....gewoon.....voor alles....
En als je er dan even niet kan zijn....dan ben je bang.....bang dat hen iets overkomt.....omdat jij er even niet kon zijn.....
Je weet zelf dat die angst meestal helemaal niet nodig is, maar ja, het voelt wel zo.
En dat jij een oer moeder bent, daar waren we het al over eens toch.....
Die angst om los te laten ken ik wel.
Het enige wat je wilt is hen beschermen....beschermen waarvoor...nou....gewoon.....voor alles....
En als je er dan even niet kan zijn....dan ben je bang.....bang dat hen iets overkomt.....omdat jij er even niet kon zijn.....
Je weet zelf dat die angst meestal helemaal niet nodig is, maar ja, het voelt wel zo.
En dat jij een oer moeder bent, daar waren we het al over eens toch.....
dinsdag 13 januari 2015 om 20:29
Ja het was best even pittig. En de hele periode en de meisjes spelen nu ook veel vaker door mijn hoofd weer. Wat opzich helemaal niet erg is natuurlijk. En ik weet dat we goed gehandeld hebben. Maar als ik dan samen met de psycholoog het boekje doorblader wat ik gemaakt had en de foto's zie van het ziekenhuis en de crematie en kleine Mini op mijn schoot... dan denk ik; och och wat was het een heftige periode, en die arme Mini ook.
Ja Anicha, ik heb nog steeds daardoor een verstoorde band met mijn moeder. We kunnen goed door 1 deur hoor en ze is lief. Maar als ik problemen heb kan ik niet bij haar terecht. Want het idee dat zij wakker zal liggen om mij, dat benauwd me. En vaak zit ik haar te troosten en te zeggen dat alles wel goed komt. Ipv andersom wat ik misschien op dat moment zo hard nodig heb.
Ken je dat verhaal van Estrellas die een wortelkanaalbehandeling kreeg? Die kreeg ze dus niet...De tandarts had de kies open geboord, in 2 kanalen gewroet en de derde kwam hij niet bij omdat mijn mond niet ver genoeg open kan.
Ik moet nu naar een endodontoloog
Er zit weer een noodvulling in en ik moet het nog maar even uitzingen. En als de endodontoloog het ook niet lukt, dan trekken.
Ja Anicha, ik heb nog steeds daardoor een verstoorde band met mijn moeder. We kunnen goed door 1 deur hoor en ze is lief. Maar als ik problemen heb kan ik niet bij haar terecht. Want het idee dat zij wakker zal liggen om mij, dat benauwd me. En vaak zit ik haar te troosten en te zeggen dat alles wel goed komt. Ipv andersom wat ik misschien op dat moment zo hard nodig heb.
Ken je dat verhaal van Estrellas die een wortelkanaalbehandeling kreeg? Die kreeg ze dus niet...De tandarts had de kies open geboord, in 2 kanalen gewroet en de derde kwam hij niet bij omdat mijn mond niet ver genoeg open kan.
Ik moet nu naar een endodontoloog
Er zit weer een noodvulling in en ik moet het nog maar even uitzingen. En als de endodontoloog het ook niet lukt, dan trekken.
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
dinsdag 13 januari 2015 om 23:06
Estrellas2, ik lees met tijden mee in jouw topics en heb ook wel eens gereageerd. Ben zelf een tijd niet op het forum geweest en zie nu dat je een nieuw topic hebt hier. Wat hebben jullie veel te verduren gehad de laatste jaren! Begrijp ik goed dat je naar een psycholoog gaat? Dat zal je goed doen hoop ik. Het kan soms heerlijk zijn al je ellende te vertellen aan iemand die er persoonlijk niet bij betrokken is. En soms is het ook goed als zo iemand de dingen relativeert.
Wat betreft de endodontoloog: het moet wel heel gek zijn wil hij/zij dat niet kunnen. Heb er zelf helaas ook ervaring mee. Word je wel snel geholpen?
Wat betreft de endodontoloog: het moet wel heel gek zijn wil hij/zij dat niet kunnen. Heb er zelf helaas ook ervaring mee. Word je wel snel geholpen?
woensdag 14 januari 2015 om 07:22
Hoi Nachtvlinder, ik herken je wel hoor
Het klopt dat ik naar een psycholoog ga. Het lastige alleen vind ik, buiten ongemakkelijke stiltes waarop ze mij aan zit te kijken en aan het wachten is tot ik wat zeg, dat vaak als ik me echt rot voel, er geen gesprek is. En het moment van gesprek gaat het vaak wel.
Ja, de endodontoloog heeft meer apparatuur dus die moet.het vast wel lukken. 26 januari voor eerste consult heen.
Vannacht ben ik er 2 keer uit geweest. Om 1 uur om Nano te halen en om half 6 om hem terug te leggen want toen lag hij nog steeds tegen mij aan
Het klopt dat ik naar een psycholoog ga. Het lastige alleen vind ik, buiten ongemakkelijke stiltes waarop ze mij aan zit te kijken en aan het wachten is tot ik wat zeg, dat vaak als ik me echt rot voel, er geen gesprek is. En het moment van gesprek gaat het vaak wel.
Ja, de endodontoloog heeft meer apparatuur dus die moet.het vast wel lukken. 26 januari voor eerste consult heen.
Vannacht ben ik er 2 keer uit geweest. Om 1 uur om Nano te halen en om half 6 om hem terug te leggen want toen lag hij nog steeds tegen mij aan
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
woensdag 14 januari 2015 om 22:01
Ik heb wel geslapen hoor, erg licht dat wel.
Vandaag was een vriendin van mij van buiten de stad hier. Het was erg gezellig. Nadat ik Nano had afgetankt zijn we de stad in gegaan, beetje shoppen en lekker lunchenen praten.
Toen we thuis kwamen bleek Nano niet te hebben geslapen, het lukte niet hij bleef brullen volgens Maxi.
Later vertelde hij dat Mini er wakker van werd en dat Mini een schone luier moest en nano zich in de tussentijd had omgerold en vast kwam te liggen in de box en hij Mini in zijn blote billen mee naar beneden moest nemen.... Welcome to my world Maxi!!
Maar goed, waar ik dus ook bang voor was is dat Nano de rest van de dag van slag zou zijn, dat klopte dus. Hij wil niet slapen, huilt veel, ben al aardig wat uurtjes met hem in de weer...
Gaat dit ooit over die overgevoeligheid voor prikkels??
Vandaag was een vriendin van mij van buiten de stad hier. Het was erg gezellig. Nadat ik Nano had afgetankt zijn we de stad in gegaan, beetje shoppen en lekker lunchenen praten.
Toen we thuis kwamen bleek Nano niet te hebben geslapen, het lukte niet hij bleef brullen volgens Maxi.
Later vertelde hij dat Mini er wakker van werd en dat Mini een schone luier moest en nano zich in de tussentijd had omgerold en vast kwam te liggen in de box en hij Mini in zijn blote billen mee naar beneden moest nemen.... Welcome to my world Maxi!!
Maar goed, waar ik dus ook bang voor was is dat Nano de rest van de dag van slag zou zijn, dat klopte dus. Hij wil niet slapen, huilt veel, ben al aardig wat uurtjes met hem in de weer...
Gaat dit ooit over die overgevoeligheid voor prikkels??
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
donderdag 15 januari 2015 om 07:09
Heeft Maxi ook eens de ervaring van druk druk druk. Zal vast wel eens over gaan dat onrustige maar wanneer, geen idee, vraag mij nog steeds af of het niet iets anders is dan alleen maar teveel prikkels, maar wat? Hoop dat je vannacht wat heb kunnen slapen.
Toch fijn dat je gisteren een leuk uitje had. Zou vaker moeten en zeg zelf, als je alleen bent met de jongens en dus niet veel prikkels, is Nano net zo goed onrustig. Dus zou mij hierdoor niet laten tegenhouden, is voor jezelf fijn, even eruit.
Toch fijn dat je gisteren een leuk uitje had. Zou vaker moeten en zeg zelf, als je alleen bent met de jongens en dus niet veel prikkels, is Nano net zo goed onrustig. Dus zou mij hierdoor niet laten tegenhouden, is voor jezelf fijn, even eruit.
donderdag 15 januari 2015 om 08:29
