Lijf & Lijn
alle pijlers
Ik moet iets ondernemen #2 gastric bypass?
zaterdag 15 augustus 2015 om 21:04
Oorspronkelijk had ik mijn topic van een jaar geleden geupdate, maar omdat er telkens reacties komen op de -niet meer zo relevante- OP is het misschien handiger toch een nieuw topic te openen.
De korte samenvatting; ik ben veel te dik. Morbide obesitas.
En ja, dat brengt klachten met zich mee. Ik ben net 30 geworden en ik slik pillen voor mijn hoge bloeddruk. Ik voel me slap en lusteloos. Ik heb een belachelijk slechte conditie, ik heb last van mijn gewrichten. En ik beweer altijd dat ik geen last heb van mijn overgewicht, maar dat is wel zo.
Dus, er moet iets gebeuren. En iets drastisch, iets dat werkt.
Want 39231 dieetpogingen later ben ik nog altijd gewoon veel te dik. Ik heb het met diëtistes geprobeerd, op eigen kracht, meer bewegen, gewoon gezond eten, maffe diëten.... Ik heb zelfs een paar maanden geleden dieetpillen gekocht. Wat uiteraard voor geen meter werkt, behalve dat je er stinkende scheten van laat.
Mijn huisarts heeft me doorgestuurd naar het ziekenhuis, naar de obesitaskliniek. Mijn huisarts denkt dat een gastric bypass de enige echte blijvende oplossing gaat zijn voor mij, dus we gaan het eens bekijken.
De laatste weken heb ik heel, heel veel na gedacht. Over mijn leven nu, over de impact van zo'n operatie, over hoe mijn leven er na de operatie uit zal zien.... Ik kan het me eigenlijk niet helemaal voorstellen.
Ik weet dat het geen wondermiddel is. Ik weet dat het slechts een hulpmiddel is. Ik weet dat ik nog steeds mijn levensstijl om moet gooien maar zoals ik het begrijp van mensen die een gastric bypass gehad hebben gaat dat na de operatie zoveel makkelijker zijn...
Anyhow, 24 augustus heb ik een informatiebijeenkomst in het ziekenhuis. Als ik dan door durf te zetten volgt een screeningsochtend en daarna een eventueel akkoord voor de operatie.
Wat ik dus in mijn vorige topic ook vroeg, waren ervaringen van mensen die eventueel een gastric bypass ondergaan hebben.
Zouden jullie het me aanraden of absoluut niet? In hoeverre heeft het je geholpen? En misschien zijn er ook mensen met een negatieve ervaring? Ook die zijn uiteraard welkom.
In het vorige topic heb ik al heel veel lieve, leuke fijne reacties gehad.
De reden dat ik dit topic toch opnieuw open is omdat ik zo heerlijk van me af kan schrijven, en ik heel veel heb aan de input van mensen die het traject al doorlopen hebben.
Dus bij deze gewoon een nieuw topic dat voortborduurt op het zelfde, omdat de OP van het vorige topic totaal niet up to date meer is.
Wat ik dus vooral wil met dit topic is ervaringen uitwisselen, en misschien gewoon af en toe een schop onder mijn kont of hart onder de riem
De korte samenvatting; ik ben veel te dik. Morbide obesitas.
En ja, dat brengt klachten met zich mee. Ik ben net 30 geworden en ik slik pillen voor mijn hoge bloeddruk. Ik voel me slap en lusteloos. Ik heb een belachelijk slechte conditie, ik heb last van mijn gewrichten. En ik beweer altijd dat ik geen last heb van mijn overgewicht, maar dat is wel zo.
Dus, er moet iets gebeuren. En iets drastisch, iets dat werkt.
Want 39231 dieetpogingen later ben ik nog altijd gewoon veel te dik. Ik heb het met diëtistes geprobeerd, op eigen kracht, meer bewegen, gewoon gezond eten, maffe diëten.... Ik heb zelfs een paar maanden geleden dieetpillen gekocht. Wat uiteraard voor geen meter werkt, behalve dat je er stinkende scheten van laat.
Mijn huisarts heeft me doorgestuurd naar het ziekenhuis, naar de obesitaskliniek. Mijn huisarts denkt dat een gastric bypass de enige echte blijvende oplossing gaat zijn voor mij, dus we gaan het eens bekijken.
De laatste weken heb ik heel, heel veel na gedacht. Over mijn leven nu, over de impact van zo'n operatie, over hoe mijn leven er na de operatie uit zal zien.... Ik kan het me eigenlijk niet helemaal voorstellen.
Ik weet dat het geen wondermiddel is. Ik weet dat het slechts een hulpmiddel is. Ik weet dat ik nog steeds mijn levensstijl om moet gooien maar zoals ik het begrijp van mensen die een gastric bypass gehad hebben gaat dat na de operatie zoveel makkelijker zijn...
Anyhow, 24 augustus heb ik een informatiebijeenkomst in het ziekenhuis. Als ik dan door durf te zetten volgt een screeningsochtend en daarna een eventueel akkoord voor de operatie.
Wat ik dus in mijn vorige topic ook vroeg, waren ervaringen van mensen die eventueel een gastric bypass ondergaan hebben.
Zouden jullie het me aanraden of absoluut niet? In hoeverre heeft het je geholpen? En misschien zijn er ook mensen met een negatieve ervaring? Ook die zijn uiteraard welkom.
In het vorige topic heb ik al heel veel lieve, leuke fijne reacties gehad.
De reden dat ik dit topic toch opnieuw open is omdat ik zo heerlijk van me af kan schrijven, en ik heel veel heb aan de input van mensen die het traject al doorlopen hebben.
Dus bij deze gewoon een nieuw topic dat voortborduurt op het zelfde, omdat de OP van het vorige topic totaal niet up to date meer is.
Wat ik dus vooral wil met dit topic is ervaringen uitwisselen, en misschien gewoon af en toe een schop onder mijn kont of hart onder de riem
668, the neighbour of the Beast
zaterdag 15 augustus 2015 om 22:39
Hmmmm, bij "mijn" ziekenhuis hebben ze volgens mij eigen voedingssupplementen ontwikkeld. Een vitaminepil speciaal ontwikkeld voor na een GBP.
En heel eerlijk? Ik vind het rot dat jouw ervaring zo is Poemelientje, maar 1 keer in de week een spuit lijkt mij eigenlijk een vrij redelijke prijs voor een gezond en obesitasvrij leven.
Voor de mensen met ervaring; B12 kan en mag je toch zelf spuiten? Hoef je toch zelfs niet voor naar de dokter?
En heel eerlijk? Ik vind het rot dat jouw ervaring zo is Poemelientje, maar 1 keer in de week een spuit lijkt mij eigenlijk een vrij redelijke prijs voor een gezond en obesitasvrij leven.
Voor de mensen met ervaring; B12 kan en mag je toch zelf spuiten? Hoef je toch zelfs niet voor naar de dokter?
668, the neighbour of the Beast
zaterdag 15 augustus 2015 om 22:39
quote:Marels schreef op 15 augustus 2015 @ 21:29:
In mijn vorige topic heb ik gehad over een onderzoek in Engeland waaruit gebleken is dat het praktisch onmogelijk is om blijvend een normaal gewicht te bereiken op eigen kracht.
Ik hoop dat ik de uitzondering ben. Ik heb het onderzoek nog niet gelezen, dat ga ik zo doen.
Ik heb van de week wel je vorige topic helemaal gelezen. Tot voor kort had ik ook een bmi van >40. Omdat iemand in mijn omgeving een gbp had ondergaan en daarmee heel veel is afgevallen heb ik er een paar jaar geleden ook serieus over nagedacht of ik dat ook wilde. Ik kwam tot de conclusie dat ik niet zover wilde gaan. Ik was ook bang voor de complicaties, vond het een 'makkelijke' manier. Mijn belangrijkste reden: blijkbaar was ik niet gemotiveerd genoeg om zelf af te vallen, waarom zou ik dan het risico op allerlei complicaties nemen voor iets dat ik blijkbaar niet graag genoeg wilde? Ik legde me er dus min of meer bij neer dat ik altijd te zwaar zou blijven.
Inmiddels is er wel het een en ander veranderd. Begin dit jaar werd ontdekt dat ik diabetes heb. Ik moest meteen aan de medicijnen (tegen diabetes en tegen een hoog cholesterolgehalte) en daarnaast moest ik mijn eetpatroon aanpassen en proberen af te vallen. Ik schrok me rot van die diagnose. Natuurlijk wist ik dat zwaar overgewicht heel ongezond is en diabetes kan veroorzaken, maar ik was altijd zo gezond als een vis en had nooit ergens last van. Die diagnose was echter een flinke eye-opener, en ik heb mijn leven drastisch omgegooid. Ik eet gezonder - en minder! -, snoep bijna niet meer, en wandel minstens 10.000 stappen per dag.
Het is nu zeven maanden geleden dat ik de diagnose kreeg, en er is heel wat veranderd. Mijn bloedwaarden zijn nu perfect, ik slik geen medicijnen meer en mijn bmi is nu 28,5. En ik hoop dat ik nog wat meer afval, zodat ik over een tijdje een gezond gewicht heb. En ik hoop natuurlijk vooral dat het me dan lukt om dat zo te houden. Dat zal het lastigst zijn. Maar ik heb een goede stok achter de deur; de angst om weer aan de medicijnen te moeten.
Het afvallen lukt nu dus wel op eigen kracht, en ik denk ook dat het me lukt om niet meer zwaarder te worden. Ondanks al het gejojo in het verleden. Gewoon omdat ik nu gemotiveerder ben dan ooit. Ik ben blij dat het me nu toch op eigen kracht lukt, zonder operatie. Ik veroordeel niemand die eel een gbp laat doen, want ik heb in mijn familie gezien wat een opluchting het kan zijn als de kilo's er schijnbaar moeiteloos afvliegen na de ingreep. Toch kon ik het voor mezelf niet verantwoorden om die stap te zetten, omdat ik niet het gevoel had dat ik er echt echt écht alles aan had gedaan. En dat blijkt.
Mocht je besluiten dit traject door te zetten: sterkte en succes!
In mijn vorige topic heb ik gehad over een onderzoek in Engeland waaruit gebleken is dat het praktisch onmogelijk is om blijvend een normaal gewicht te bereiken op eigen kracht.
Ik hoop dat ik de uitzondering ben. Ik heb het onderzoek nog niet gelezen, dat ga ik zo doen.
Ik heb van de week wel je vorige topic helemaal gelezen. Tot voor kort had ik ook een bmi van >40. Omdat iemand in mijn omgeving een gbp had ondergaan en daarmee heel veel is afgevallen heb ik er een paar jaar geleden ook serieus over nagedacht of ik dat ook wilde. Ik kwam tot de conclusie dat ik niet zover wilde gaan. Ik was ook bang voor de complicaties, vond het een 'makkelijke' manier. Mijn belangrijkste reden: blijkbaar was ik niet gemotiveerd genoeg om zelf af te vallen, waarom zou ik dan het risico op allerlei complicaties nemen voor iets dat ik blijkbaar niet graag genoeg wilde? Ik legde me er dus min of meer bij neer dat ik altijd te zwaar zou blijven.
Inmiddels is er wel het een en ander veranderd. Begin dit jaar werd ontdekt dat ik diabetes heb. Ik moest meteen aan de medicijnen (tegen diabetes en tegen een hoog cholesterolgehalte) en daarnaast moest ik mijn eetpatroon aanpassen en proberen af te vallen. Ik schrok me rot van die diagnose. Natuurlijk wist ik dat zwaar overgewicht heel ongezond is en diabetes kan veroorzaken, maar ik was altijd zo gezond als een vis en had nooit ergens last van. Die diagnose was echter een flinke eye-opener, en ik heb mijn leven drastisch omgegooid. Ik eet gezonder - en minder! -, snoep bijna niet meer, en wandel minstens 10.000 stappen per dag.
Het is nu zeven maanden geleden dat ik de diagnose kreeg, en er is heel wat veranderd. Mijn bloedwaarden zijn nu perfect, ik slik geen medicijnen meer en mijn bmi is nu 28,5. En ik hoop dat ik nog wat meer afval, zodat ik over een tijdje een gezond gewicht heb. En ik hoop natuurlijk vooral dat het me dan lukt om dat zo te houden. Dat zal het lastigst zijn. Maar ik heb een goede stok achter de deur; de angst om weer aan de medicijnen te moeten.
Het afvallen lukt nu dus wel op eigen kracht, en ik denk ook dat het me lukt om niet meer zwaarder te worden. Ondanks al het gejojo in het verleden. Gewoon omdat ik nu gemotiveerder ben dan ooit. Ik ben blij dat het me nu toch op eigen kracht lukt, zonder operatie. Ik veroordeel niemand die eel een gbp laat doen, want ik heb in mijn familie gezien wat een opluchting het kan zijn als de kilo's er schijnbaar moeiteloos afvliegen na de ingreep. Toch kon ik het voor mezelf niet verantwoorden om die stap te zetten, omdat ik niet het gevoel had dat ik er echt echt écht alles aan had gedaan. En dat blijkt.
Mocht je besluiten dit traject door te zetten: sterkte en succes!
zaterdag 15 augustus 2015 om 22:40
quote:xxxRosalitaxxx schreef op 15 augustus 2015 @ 22:35:
Mijn broer heeft dit voorjaar een maagverkleining ondergaan. Dat heeft hem bijna het leven gekost. Bij 9 van de 10 gaat het goed. Hij was toevallig nummer 10. Er traden complicaties op bij de operatie. Hij heeft ruim drie maanden in het ziekenhuis gelegen en een maand in een revalidatiecentrum. Binnenkort mag hij naar huis toe maar het gaat nog heel lang duren voordat hij weer een beetje zichzelf wordt.War een ellende! Sterkte voor jullie
Mijn broer heeft dit voorjaar een maagverkleining ondergaan. Dat heeft hem bijna het leven gekost. Bij 9 van de 10 gaat het goed. Hij was toevallig nummer 10. Er traden complicaties op bij de operatie. Hij heeft ruim drie maanden in het ziekenhuis gelegen en een maand in een revalidatiecentrum. Binnenkort mag hij naar huis toe maar het gaat nog heel lang duren voordat hij weer een beetje zichzelf wordt.War een ellende! Sterkte voor jullie
668, the neighbour of the Beast
zaterdag 15 augustus 2015 om 22:41
quote:poemelientje schreef op 15 augustus 2015 @ 22:31:
[...]
Echt niet. Na een GBP neem je niet of nauwelijks B12 op.
Zie: http://home.kpn.nl/hindrikdejong/operatie.htmDit is zoals het mij is uitgelegd bij het NOK. En dat je het sowieso slecht opneemt vertel ik toch ook? Vandaar dat ik dagelijks 14000 keer de aanbevolen hoeveelheid in neem en vandaar ook die controle na een half jaar om te kijken of het wel voldoende is.
[...]
Echt niet. Na een GBP neem je niet of nauwelijks B12 op.
Zie: http://home.kpn.nl/hindrikdejong/operatie.htmDit is zoals het mij is uitgelegd bij het NOK. En dat je het sowieso slecht opneemt vertel ik toch ook? Vandaar dat ik dagelijks 14000 keer de aanbevolen hoeveelheid in neem en vandaar ook die controle na een half jaar om te kijken of het wel voldoende is.
zaterdag 15 augustus 2015 om 22:41
quote:redbuIIetje schreef op 15 augustus 2015 @ 22:37:
[...]
Als je 'n tekort hebt moet je wel 'n stootkuur van 2 keer per week voor 5 weken, maar daarna ben je als het goed is op 'n stabiel niveau en heeft meer toedienen weinig zin. Of onttrekt je lichaam door die operatie extra veel B12? Overigens is om de maand 'n richtlijn voor mensen die geen B12 meer kunnen opnemen. Sommigen spuiten om de 6 weken, anderen om de 3.
Formeel is de ondergrens 120-130.
Een meer reëlere grens is 400-1000.
Als GBP-er neem je totaal geen B12 meer op via oraal.
Het moet subcutaan (onderhuids) of musculair (via je spieren).
Probleem is: je lijf neemt door de korte kanalen (GBP = verkorte weg) niet voldoende vitaminen op.
[...]
Als je 'n tekort hebt moet je wel 'n stootkuur van 2 keer per week voor 5 weken, maar daarna ben je als het goed is op 'n stabiel niveau en heeft meer toedienen weinig zin. Of onttrekt je lichaam door die operatie extra veel B12? Overigens is om de maand 'n richtlijn voor mensen die geen B12 meer kunnen opnemen. Sommigen spuiten om de 6 weken, anderen om de 3.
Formeel is de ondergrens 120-130.
Een meer reëlere grens is 400-1000.
Als GBP-er neem je totaal geen B12 meer op via oraal.
Het moet subcutaan (onderhuids) of musculair (via je spieren).
Probleem is: je lijf neemt door de korte kanalen (GBP = verkorte weg) niet voldoende vitaminen op.
kitteh!
zaterdag 15 augustus 2015 om 22:42
quote:Marels schreef op 15 augustus 2015 @ 22:39:
Voor de mensen met ervaring; B12 kan en mag je toch zelf spuiten? Hoef je toch zelfs niet voor naar de dokter?Ja, het kan en mag zelf. Dit wilde ik dus ook gaan doen, maar je kunt jezelf natuurlijk niet in je reet injecteren, dus moet het bij doe het zelven in je bovenbeen. De doktersassistent die het mij voor wilde doen waar ik dan moest prikken, prikte toen dus precies op 'n zenuw *AUWWW*. Dus ik ga gewoon braaf elke maand voor m'n shotje in m'n bil
Voor de mensen met ervaring; B12 kan en mag je toch zelf spuiten? Hoef je toch zelfs niet voor naar de dokter?Ja, het kan en mag zelf. Dit wilde ik dus ook gaan doen, maar je kunt jezelf natuurlijk niet in je reet injecteren, dus moet het bij doe het zelven in je bovenbeen. De doktersassistent die het mij voor wilde doen waar ik dan moest prikken, prikte toen dus precies op 'n zenuw *AUWWW*. Dus ik ga gewoon braaf elke maand voor m'n shotje in m'n bil
Shoot first, ask questions later!
zaterdag 15 augustus 2015 om 22:43
zaterdag 15 augustus 2015 om 22:44
quote:Maggies84 schreef op 15 augustus 2015 @ 22:41:
[...]
Dit is zoals het mij is uitgelegd bij het NOK. En dat je het sowieso slecht opneemt vertel ik toch ook? Vandaar dat ik dagelijks 14000 keer de aanbevolen hoeveelheid in neem en vandaar ook die controle na een half jaar om te kijken of het wel voldoende is.
Maar wat als je dat niet op KAN nemen?
HA's hanteren als ondergrens: 120-130
Terwijl een echt goede grens is: boven de 400
Vraag je HA over je onderste grens.
En bedenk danL 400 is echt zwaar MINIMAAL.
[...]
Dit is zoals het mij is uitgelegd bij het NOK. En dat je het sowieso slecht opneemt vertel ik toch ook? Vandaar dat ik dagelijks 14000 keer de aanbevolen hoeveelheid in neem en vandaar ook die controle na een half jaar om te kijken of het wel voldoende is.
Maar wat als je dat niet op KAN nemen?
HA's hanteren als ondergrens: 120-130
Terwijl een echt goede grens is: boven de 400
Vraag je HA over je onderste grens.
En bedenk danL 400 is echt zwaar MINIMAAL.
kitteh!
zaterdag 15 augustus 2015 om 22:44
quote:prik schreef op 15 augustus 2015 @ 22:39:
[...]
Ik hoop dat ik de uitzondering ben. Ik heb het onderzoek nog niet gelezen, dat ga ik zo doen.
Ik heb van de week wel je vorige topic helemaal gelezen. Tot voor kort had ik ook een bmi van >40. Omdat iemand in mijn omgeving een gbp had ondergaan en daarmee heel veel is afgevallen heb ik er een paar jaar geleden ook serieus over nagedacht of ik dat ook wilde. Ik kwam tot de conclusie dat ik niet zover wilde gaan. Ik was ook bang voor de complicaties, vond het een 'makkelijke' manier. Mijn belangrijkste reden: blijkbaar was ik niet gemotiveerd genoeg om zelf af te vallen, waarom zou ik dan het risico op allerlei complicaties nemen voor iets dat ik blijkbaar niet graag genoeg wilde? Ik legde me er dus min of meer bij neer dat ik altijd te zwaar zou blijven.
Inmiddels is er wel het een en ander veranderd. Begin dit jaar werd ontdekt dat ik diabetes heb. Ik moest meteen aan de medicijnen (tegen diabetes en tegen een hoog cholesterolgehalte) en daarnaast moest ik mijn eetpatroon aanpassen en proberen af te vallen. Ik schrok me rot van die diagnose. Natuurlijk wist ik dat zwaar overgewicht heel ongezond is en diabetes kan veroorzaken, maar ik was altijd zo gezond als een vis en had nooit ergens last van. Die diagnose was echter een flinke eye-opener, en ik heb mijn leven drastisch omgegooid. Ik eet gezonder - en minder! -, snoep bijna niet meer, en wandel minstens 10.000 stappen per dag.
Het is nu zeven maanden geleden dat ik de diagnose kreeg, en er is heel wat veranderd. Mijn bloedwaarden zijn nu perfect, ik slik geen medicijnen meer en mijn bmi is nu 28,5. En ik hoop dat ik nog wat meer afval, zodat ik over een tijdje een gezond gewicht heb. En ik hoop natuurlijk vooral dat het me dan lukt om dat zo te houden. Dat zal het lastigst zijn. Maar ik heb een goede stok achter de deur; de angst om weer aan de medicijnen te moeten.
Het afvallen lukt nu dus wel op eigen kracht, en ik denk ook dat het me lukt om niet meer zwaarder te worden. Ondanks al het gejojo in het verleden. Gewoon omdat ik nu gemotiveerder ben dan ooit. Ik ben blij dat het me nu toch op eigen kracht lukt, zonder operatie. Ik veroordeel niemand die eel een gbp laat doen, want ik heb in mijn familie gezien wat een opluchting het kan zijn als de kilo's er schijnbaar moeiteloos afvliegen na de ingreep. Toch kon ik het voor mezelf niet verantwoorden om die stap te zetten, omdat ik niet het gevoel had dat ik er echt echt écht alles aan had gedaan. En dat blijkt.
Mocht je besluiten dit traject door te zetten: sterkte en succes!
Wat goed van je!!
Ik hoop ook echt dat het je lukt! Mag ik vragen wat je BMI oorspronkelijk was?
Het mijne is 44,nogwat. Ik val dus echt in de categorie super morbide obees.
Ik hoor dus in die categorie waarvan volgens het onderzoek zelfs maar 1 op de 1000 het redt, zucht.
[...]
Ik hoop dat ik de uitzondering ben. Ik heb het onderzoek nog niet gelezen, dat ga ik zo doen.
Ik heb van de week wel je vorige topic helemaal gelezen. Tot voor kort had ik ook een bmi van >40. Omdat iemand in mijn omgeving een gbp had ondergaan en daarmee heel veel is afgevallen heb ik er een paar jaar geleden ook serieus over nagedacht of ik dat ook wilde. Ik kwam tot de conclusie dat ik niet zover wilde gaan. Ik was ook bang voor de complicaties, vond het een 'makkelijke' manier. Mijn belangrijkste reden: blijkbaar was ik niet gemotiveerd genoeg om zelf af te vallen, waarom zou ik dan het risico op allerlei complicaties nemen voor iets dat ik blijkbaar niet graag genoeg wilde? Ik legde me er dus min of meer bij neer dat ik altijd te zwaar zou blijven.
Inmiddels is er wel het een en ander veranderd. Begin dit jaar werd ontdekt dat ik diabetes heb. Ik moest meteen aan de medicijnen (tegen diabetes en tegen een hoog cholesterolgehalte) en daarnaast moest ik mijn eetpatroon aanpassen en proberen af te vallen. Ik schrok me rot van die diagnose. Natuurlijk wist ik dat zwaar overgewicht heel ongezond is en diabetes kan veroorzaken, maar ik was altijd zo gezond als een vis en had nooit ergens last van. Die diagnose was echter een flinke eye-opener, en ik heb mijn leven drastisch omgegooid. Ik eet gezonder - en minder! -, snoep bijna niet meer, en wandel minstens 10.000 stappen per dag.
Het is nu zeven maanden geleden dat ik de diagnose kreeg, en er is heel wat veranderd. Mijn bloedwaarden zijn nu perfect, ik slik geen medicijnen meer en mijn bmi is nu 28,5. En ik hoop dat ik nog wat meer afval, zodat ik over een tijdje een gezond gewicht heb. En ik hoop natuurlijk vooral dat het me dan lukt om dat zo te houden. Dat zal het lastigst zijn. Maar ik heb een goede stok achter de deur; de angst om weer aan de medicijnen te moeten.
Het afvallen lukt nu dus wel op eigen kracht, en ik denk ook dat het me lukt om niet meer zwaarder te worden. Ondanks al het gejojo in het verleden. Gewoon omdat ik nu gemotiveerder ben dan ooit. Ik ben blij dat het me nu toch op eigen kracht lukt, zonder operatie. Ik veroordeel niemand die eel een gbp laat doen, want ik heb in mijn familie gezien wat een opluchting het kan zijn als de kilo's er schijnbaar moeiteloos afvliegen na de ingreep. Toch kon ik het voor mezelf niet verantwoorden om die stap te zetten, omdat ik niet het gevoel had dat ik er echt echt écht alles aan had gedaan. En dat blijkt.
Mocht je besluiten dit traject door te zetten: sterkte en succes!
Wat goed van je!!
Ik hoop ook echt dat het je lukt! Mag ik vragen wat je BMI oorspronkelijk was?
Het mijne is 44,nogwat. Ik val dus echt in de categorie super morbide obees.
Ik hoor dus in die categorie waarvan volgens het onderzoek zelfs maar 1 op de 1000 het redt, zucht.
668, the neighbour of the Beast
zaterdag 15 augustus 2015 om 22:45
quote:redbuIIetje schreef op 15 augustus 2015 @ 22:42:
[...]
Ja, het kan en mag zelf. Dit wilde ik dus ook gaan doen, maar je kunt jezelf natuurlijk niet in je reet injecteren, dus moet het bij doe het zelven in je bovenbeen. De doktersassistent die het mij voor wilde doen waar ik dan moest prikken, prikte toen dus precies op 'n zenuw *AUWWW*. Dus ik ga gewoon braaf elke maand voor m'n shotje in m'n bil
B12 moet de HA voorschrijven. En is ook zelf te spuiten.
Indien je dat niet krijgt kun je het in Duitsland moeiteloos bestellen.
[...]
Ja, het kan en mag zelf. Dit wilde ik dus ook gaan doen, maar je kunt jezelf natuurlijk niet in je reet injecteren, dus moet het bij doe het zelven in je bovenbeen. De doktersassistent die het mij voor wilde doen waar ik dan moest prikken, prikte toen dus precies op 'n zenuw *AUWWW*. Dus ik ga gewoon braaf elke maand voor m'n shotje in m'n bil
B12 moet de HA voorschrijven. En is ook zelf te spuiten.
Indien je dat niet krijgt kun je het in Duitsland moeiteloos bestellen.
kitteh!
zaterdag 15 augustus 2015 om 22:49
quote:poemelientje schreef op 15 augustus 2015 @ 22:45:
[...]
B12 moet de HA voorschrijven. En is ook zelf te spuiten.
Indien je dat niet krijgt kun je het in Duitsland moeiteloos bestellen.
Maar als het nodig is krijg je het toch gewoon voorgeschreven?
Wat ik zo her en der hoor wordt je wel goed opgevolgd qua vitaminen en tekorten enzo dus. Maar ik weet idd niet hoe lastig dat kan zijn, jij bent eigenlijk de eerste die ik hoor die dat als zo'n probleem ervaart.
[...]
B12 moet de HA voorschrijven. En is ook zelf te spuiten.
Indien je dat niet krijgt kun je het in Duitsland moeiteloos bestellen.
Maar als het nodig is krijg je het toch gewoon voorgeschreven?
Wat ik zo her en der hoor wordt je wel goed opgevolgd qua vitaminen en tekorten enzo dus. Maar ik weet idd niet hoe lastig dat kan zijn, jij bent eigenlijk de eerste die ik hoor die dat als zo'n probleem ervaart.
668, the neighbour of the Beast
zaterdag 15 augustus 2015 om 22:50
quote:Marels schreef op 15 augustus 2015 @ 22:44:
Wat goed van je!!
Ik hoop ook echt dat het je lukt! Mag ik vragen wat je BMI oorspronkelijk was?Bij het hoogste getal op de weegschaal dat ik heb gezien was 'ie bijna 41. Daarna heb ik me een hele tijd niet durven wegen, dus ik vrees dat 'ie nog wel hoger is geweest. Ik ben was erg goed in m'n kop in het zand steken.
Wat goed van je!!
Ik hoop ook echt dat het je lukt! Mag ik vragen wat je BMI oorspronkelijk was?Bij het hoogste getal op de weegschaal dat ik heb gezien was 'ie bijna 41. Daarna heb ik me een hele tijd niet durven wegen, dus ik vrees dat 'ie nog wel hoger is geweest. Ik ben was erg goed in m'n kop in het zand steken.
zaterdag 15 augustus 2015 om 22:51
Als dan blijkt dat ik het niet kan opnemen dan zal ik idd ook aan het spuiten komen. Voor mijn operatie zat ik hoog in mijn B12. Hopelijk (weet ik niet zeker) zegt dat wat over mijn 'opname kwaliteiten' voor in de toekomst.
Tegenwoordig is het, mits je je aan de voorschriften houdt, bijna niet meer mogelijk om zo lang met een tekort rond te lopen. De eerste 2 jaar krijg je halfjaarlijks bloedcontrole. Daarna jaarlijks.
quote:poemelientje schreef op 15 augustus 2015 @ 22:44:
[...]
Maar wat als je dat niet op KAN nemen?
HA's hanteren als ondergrens: 120-130
Terwijl een echt goede grens is: boven de 400
Vraag je HA over je onderste grens.
En bedenk danL 400 is echt zwaar MINIMAAL.
Tegenwoordig is het, mits je je aan de voorschriften houdt, bijna niet meer mogelijk om zo lang met een tekort rond te lopen. De eerste 2 jaar krijg je halfjaarlijks bloedcontrole. Daarna jaarlijks.
quote:poemelientje schreef op 15 augustus 2015 @ 22:44:
[...]
Maar wat als je dat niet op KAN nemen?
HA's hanteren als ondergrens: 120-130
Terwijl een echt goede grens is: boven de 400
Vraag je HA over je onderste grens.
En bedenk danL 400 is echt zwaar MINIMAAL.
zaterdag 15 augustus 2015 om 22:52
zaterdag 15 augustus 2015 om 22:53
quote:Marels schreef op 15 augustus 2015 @ 22:49:
[...]
Maar als het nodig is krijg je het toch gewoon voorgeschreven?
Wat ik zo her en der hoor wordt je wel goed opgevolgd qua vitaminen en tekorten enzo dus. Maar ik weet idd niet hoe lastig dat kan zijn, jij bent eigenlijk de eerste die ik hoor die dat als zo'n probleem ervaart.Heb wel 'ns een tijdje op het B12 forum meegelezen, maar er blijken nogal wat huisartsen te zijn die het weigeren voor te schrijven. Echt onzinnig natuurlijk want gebruik ervan kan geen schade aanrichten en bovendien is het ook nog 'ns niet duur. Volgens mij maar 12 euro voor 'n setje van 10. En zodra je eigen risico op is wordt het nog vergoed ook.
[...]
Maar als het nodig is krijg je het toch gewoon voorgeschreven?
Wat ik zo her en der hoor wordt je wel goed opgevolgd qua vitaminen en tekorten enzo dus. Maar ik weet idd niet hoe lastig dat kan zijn, jij bent eigenlijk de eerste die ik hoor die dat als zo'n probleem ervaart.Heb wel 'ns een tijdje op het B12 forum meegelezen, maar er blijken nogal wat huisartsen te zijn die het weigeren voor te schrijven. Echt onzinnig natuurlijk want gebruik ervan kan geen schade aanrichten en bovendien is het ook nog 'ns niet duur. Volgens mij maar 12 euro voor 'n setje van 10. En zodra je eigen risico op is wordt het nog vergoed ook.
Shoot first, ask questions later!
zaterdag 15 augustus 2015 om 22:56
quote:Maggies84 schreef op 15 augustus 2015 @ 22:51:
Als dan blijkt dat ik het niet kan opnemen dan zal ik idd ook aan het spuiten komen. Voor mijn operatie zat ik hoog in mijn B12. Hopelijk (weet ik niet zeker) zegt dat wat over mijn 'opname kwaliteiten' voor in de toekomst.
Tegenwoordig is het, mits je je aan de voorschriften houdt, bijna niet meer mogelijk om zo lang met een tekort rond te lopen. De eerste 2 jaar krijg je halfjaarlijks bloedcontrole. Daarna jaarlijks.
[...]
Normaliter heeft je lever 'n voorraad waar je zo'n 2 jaar mee kunt doen.
Zaken die je B12 naar beneden trekken zijn o.a. roken, narcoses of zwangerschap.
Bij personen die geen opnameprobleem hebben wordt de voorraad constant aangevuld, maar als je het opnamesysteem door zo'n GBP om zeep helpt lijkt me dat je beter te vroeg kunt beginnen met spuiten dan te laat. Je moet niet willen afwachten tot na die 2 jaar je voorraad volledig op is en je dus neurologische klachten krijgt.
Als dan blijkt dat ik het niet kan opnemen dan zal ik idd ook aan het spuiten komen. Voor mijn operatie zat ik hoog in mijn B12. Hopelijk (weet ik niet zeker) zegt dat wat over mijn 'opname kwaliteiten' voor in de toekomst.
Tegenwoordig is het, mits je je aan de voorschriften houdt, bijna niet meer mogelijk om zo lang met een tekort rond te lopen. De eerste 2 jaar krijg je halfjaarlijks bloedcontrole. Daarna jaarlijks.
[...]
Normaliter heeft je lever 'n voorraad waar je zo'n 2 jaar mee kunt doen.
Zaken die je B12 naar beneden trekken zijn o.a. roken, narcoses of zwangerschap.
Bij personen die geen opnameprobleem hebben wordt de voorraad constant aangevuld, maar als je het opnamesysteem door zo'n GBP om zeep helpt lijkt me dat je beter te vroeg kunt beginnen met spuiten dan te laat. Je moet niet willen afwachten tot na die 2 jaar je voorraad volledig op is en je dus neurologische klachten krijgt.
Shoot first, ask questions later!
zondag 16 augustus 2015 om 01:39
Ik ken 2 mensen persoonlijk die zo'n operatie hebben gehad en 1 via een forum.
Het punt is dat je vóór de operatie je eetpatroon al moet veranderen. Daar word je ook bij geholpen door de obesitas kliniek Maar daar heb je dus wilskracht voor nodig. Wat ik me dan afvraag is dat als je het vóór de operatie kan waarom dan niet zonder?
Omdat je gaat spugen? Is toch ook niet gezond eten tot je spuugt.
Van de 3 is er één er heel blij mee. Ze is echter nog steeds niet slank en eet dan ook van alles en vooral ongezond.
Een is gewoon weer dik. Die was eigenaresse van een snackbar en kon de verleiding niet weerstaan zo 'n lange dag. Haar woorden.... Ieder half uur een slokje is aan het einde van de dag ook 3 milkshakes....
Tja.
Nr 3, die van een forum, had gewild dat ze vóór de operatie low carb had leren kennen. Dan had ze de operatie niet gedaan.
Feit is dat je voedsel niet meer de normale weg gaat maar een stuk overslaat zodat er minder verteerd.
Gewoon niet gezond. En ik vraag me af als je de discipline niet hebt om bepaalde dingen niet of weinig te eten hoe dat dan gaat na de operatie. Die discipline planten ze er niet even bij.
Het punt is dat je vóór de operatie je eetpatroon al moet veranderen. Daar word je ook bij geholpen door de obesitas kliniek Maar daar heb je dus wilskracht voor nodig. Wat ik me dan afvraag is dat als je het vóór de operatie kan waarom dan niet zonder?
Omdat je gaat spugen? Is toch ook niet gezond eten tot je spuugt.
Van de 3 is er één er heel blij mee. Ze is echter nog steeds niet slank en eet dan ook van alles en vooral ongezond.
Een is gewoon weer dik. Die was eigenaresse van een snackbar en kon de verleiding niet weerstaan zo 'n lange dag. Haar woorden.... Ieder half uur een slokje is aan het einde van de dag ook 3 milkshakes....
Tja.
Nr 3, die van een forum, had gewild dat ze vóór de operatie low carb had leren kennen. Dan had ze de operatie niet gedaan.
Feit is dat je voedsel niet meer de normale weg gaat maar een stuk overslaat zodat er minder verteerd.
Gewoon niet gezond. En ik vraag me af als je de discipline niet hebt om bepaalde dingen niet of weinig te eten hoe dat dan gaat na de operatie. Die discipline planten ze er niet even bij.
zondag 16 augustus 2015 om 07:57
Marels, ik heb even geen tijd om alles te lezen, maar kort mijn ervaring. Ik heb nu ruim 3 jaar geleden een gbp laten doen. Beste beslissing ooit! Ik ben 45 kilo afgevallen en sinds die tijd een sportieve, slanke vrouw. Ik kon niets meer (lage rugpijn, kon niet sporten).
Wat denk ik bij mij het belangrijkste was, is dat ik eigenlijk nooit ongezond at. Dus ik hoefde niet veel te veranderen, alleen de portiegrootte. In het begin, als je alleen vloeibaar mag, is het wel wat saai. Maar al gauw is er weer een normaal ritme. Ik eet nu ongeveer evenveel kcal als voor de gbp (ca 1700 per dag), maar ik kom niet meer aan, omdat ik veel mobieler ben geworden. Ik eet 6 keer per dag een kleine hoeveelheid, als ik uit eten ga eet ik een voorgerecht (als we lang blijven zitten 2 voorgerechten ).
Enige nadeel is, dat ik een B12 tekort heb opgelopen. Maar goed, iedere maand een prik en klaar is klara.
Heel veel sterkte met je keuze, ik gun je hetzelfde als mij overkomen is. Ik kijk nog steeds om me heen als ik maatje S uit het rek pak, omdat ik denk dat mensen wel zullen denken: die dikke met S? En dan pas ik, en is het zelfs een beetje te groot Hoe gaaf is dat!!
Wat denk ik bij mij het belangrijkste was, is dat ik eigenlijk nooit ongezond at. Dus ik hoefde niet veel te veranderen, alleen de portiegrootte. In het begin, als je alleen vloeibaar mag, is het wel wat saai. Maar al gauw is er weer een normaal ritme. Ik eet nu ongeveer evenveel kcal als voor de gbp (ca 1700 per dag), maar ik kom niet meer aan, omdat ik veel mobieler ben geworden. Ik eet 6 keer per dag een kleine hoeveelheid, als ik uit eten ga eet ik een voorgerecht (als we lang blijven zitten 2 voorgerechten ).
Enige nadeel is, dat ik een B12 tekort heb opgelopen. Maar goed, iedere maand een prik en klaar is klara.
Heel veel sterkte met je keuze, ik gun je hetzelfde als mij overkomen is. Ik kijk nog steeds om me heen als ik maatje S uit het rek pak, omdat ik denk dat mensen wel zullen denken: die dikke met S? En dan pas ik, en is het zelfs een beetje te groot Hoe gaaf is dat!!
Zonder oorzaak geen gevolg
zondag 16 augustus 2015 om 08:12
quote:nina1966 schreef op 16 augustus 2015 @ 01:39:
Het punt is dat je vóór de operatie je eetpatroon al moet veranderen. Daar word je ook bij geholpen door de obesitas kliniek Maar daar heb je dus wilskracht voor nodig. Wat ik me dan afvraag is dat als je het vóór de operatie kan waarom dan niet zonder?
Omdat het pre-dieet maar 2-3 weken duurt. Dat is maar een korte periode, dus te overzien. Je valt dan een paar kg af en dan liggen je organen wat minder in het vet.
En nogmaals; afvallen is vaak het probleem niet, je leefstijl compleet veranderen, dàt is het probleem.
Een gbp is een hulpmiddel daarvoor. Je kunt simpelweg niet meer te veel eten.
Iemand in mijn zeer directe omgeving heeft er een gehad. Hij is er heel blij mee. Geen overgewicht meer, geen apneu, geen suikerziekte. Ach en dat hij wat calcium en vitamine pillen moet nemen vindt hij echt een peuleschil. Hij is een Bourgondiër pur sang, kan nog steeds alles eten en drinken, alleen veel minder.
Het punt is dat je vóór de operatie je eetpatroon al moet veranderen. Daar word je ook bij geholpen door de obesitas kliniek Maar daar heb je dus wilskracht voor nodig. Wat ik me dan afvraag is dat als je het vóór de operatie kan waarom dan niet zonder?
Omdat het pre-dieet maar 2-3 weken duurt. Dat is maar een korte periode, dus te overzien. Je valt dan een paar kg af en dan liggen je organen wat minder in het vet.
En nogmaals; afvallen is vaak het probleem niet, je leefstijl compleet veranderen, dàt is het probleem.
Een gbp is een hulpmiddel daarvoor. Je kunt simpelweg niet meer te veel eten.
Iemand in mijn zeer directe omgeving heeft er een gehad. Hij is er heel blij mee. Geen overgewicht meer, geen apneu, geen suikerziekte. Ach en dat hij wat calcium en vitamine pillen moet nemen vindt hij echt een peuleschil. Hij is een Bourgondiër pur sang, kan nog steeds alles eten en drinken, alleen veel minder.
