Relaties
alle pijlers
Emotioneel verwaarloosd
zaterdag 24 oktober 2015 om 07:35
Dit is één van de valkuilen waar ik mijn hele leven last van heb. Ik kan me niet verbinden met anderen. Momenteel zit ik niet in een relatie en de relaties die ik heb gehad waren gebaseerd op gebrek van beide kanten. Altijd gedoemd om te mislukken en dat is ook de uitkomst van dit patroon: me niet kunnen hechten aan iemand. En eindelijk kan ik het onvermogen om me te binden onder ogen komen en zit ik hier een potje te janken. Het doet pijn en het lucht op. Er is niks mis met mijn behoefte aan verbondenheid en er is niets mis het willen van een relatie, fijne vriendschap, alleen is het verdomd lastig om dat te bereiken aangezien ik geen idee heb hoe zoiets voelt. Liefde, genegenheid, verbinding...echt geen idee. Ik zoek het wel en tast wat af, maar alles wat ik aanraak doet pijn. Dus heb ik het opgegeven en blijf liever alleen. Wat eerst leek op een bewuste keuze - liever alleen blijven - is een onbewuste keuze gebleken; ik wil helemaal niet alleen zijn, ik wil leren met een ander te zijn zonder het gevoel te hebben dat ieder moment de grond onder mijn voeten wegzakt.
Wat ik wil met dit topic? Ervaringen, gevoelens, gedachten delen. En knuffels, heel veel knuffels. En voor iemand adviseert dat ik hulp moet zoeken: ik zit in een intensief behandeltraject en juist daarom kan ik dit nu helder zien en nog belangrijker; voelen hoe klote pijnlijk dit is. Ik vind het makkelijker om afstand te nemen en boos te zijn, dan te voelen hoe verdomd leeg en eenzaam ik me voel. Ik heb dit bij relaties geplaatst en niet bij psyche omdat naar mijn mening relaties met anderen de basis vormen voor een gelukkig of ongelukkig bestaan.
zaterdag 24 oktober 2015 om 11:34
quote:pimpampum schreef op 24 oktober 2015 @ 11:12:
Sensy, ik ben altijd blij als je in een topic reageert want je zegt altijd zinnige dingen. Ik vind het heel naar voor je dat je je nu zo voelt. Hopelijk lucht het je op om er hier over te schrijven.Ik hoopte dat je blij voor me zou zijn eerlijk gezegd Ik voel me nu zo maar echt, dat is zoveel beter dan niets voelen. Meen ik echt. De tranen die rollen zijn echt. De muur niet. Snap je?
Sensy, ik ben altijd blij als je in een topic reageert want je zegt altijd zinnige dingen. Ik vind het heel naar voor je dat je je nu zo voelt. Hopelijk lucht het je op om er hier over te schrijven.Ik hoopte dat je blij voor me zou zijn eerlijk gezegd Ik voel me nu zo maar echt, dat is zoveel beter dan niets voelen. Meen ik echt. De tranen die rollen zijn echt. De muur niet. Snap je?
zaterdag 24 oktober 2015 om 11:38
Ja, het Ontembare Vrouw topic herinner ik mij zeker nog.
Ik vind dit alles zó herkenbaar, en ik vind jou, Sensy, zo moedig dat je dit topic geopend hebt en dat je zo'n heldere woorden hebt kunnen vinden.
Hele dikke knuffel (maar ook dat vind ik eigenlijk eng, terwijl ik het zo graag wil) voor iedereen die dit herkent.
Hier is het, al heel lang maar steeds ondraaglijker, een geworstel met mijn relatie. Ik met hechtingsstoornis/problemen, hij autist, om het maar in eigen woorden samen te vatten. Dankzij jarenlange therapie, met een therapeute die mij écht zag en die ik gaandeweg ging vertrouwen (zover mogelijk dan, voor mij) voel ik al een hele tijd dat ik wil LEVEN, echte verbinding aangaan, en ik weet hoeveel wegen ik al daartoe heb bewandeld, en heb ik deze relatie beëindigd maar wonen we nog wel bij elkaar (noodgedwongen).
Ik begin eindelijk te voelen en te erkennen wat IK wil en nodig heb. Tegelijkertijd voel ik óók hoe bang ik ben. Maar ik heb heel veel geleerd in de afgelopen jaren, om te zijn waar ik nu ben.
... hm, ik merk al schrijvende hoe moelijk het is om woorden te vinden.
Ik vind dit alles zó herkenbaar, en ik vind jou, Sensy, zo moedig dat je dit topic geopend hebt en dat je zo'n heldere woorden hebt kunnen vinden.
Hele dikke knuffel (maar ook dat vind ik eigenlijk eng, terwijl ik het zo graag wil) voor iedereen die dit herkent.
Hier is het, al heel lang maar steeds ondraaglijker, een geworstel met mijn relatie. Ik met hechtingsstoornis/problemen, hij autist, om het maar in eigen woorden samen te vatten. Dankzij jarenlange therapie, met een therapeute die mij écht zag en die ik gaandeweg ging vertrouwen (zover mogelijk dan, voor mij) voel ik al een hele tijd dat ik wil LEVEN, echte verbinding aangaan, en ik weet hoeveel wegen ik al daartoe heb bewandeld, en heb ik deze relatie beëindigd maar wonen we nog wel bij elkaar (noodgedwongen).
Ik begin eindelijk te voelen en te erkennen wat IK wil en nodig heb. Tegelijkertijd voel ik óók hoe bang ik ben. Maar ik heb heel veel geleerd in de afgelopen jaren, om te zijn waar ik nu ben.
... hm, ik merk al schrijvende hoe moelijk het is om woorden te vinden.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
zaterdag 24 oktober 2015 om 11:39
quote:Sensy12 schreef op 24 oktober 2015 @ 11:22:het is openstellen en durven te staan voor wat je wilt en verdient. Dat betekent openbreken en desnoods kruipend op de grond je weg naar buiten vinden.
Klopt, liefde maakt ontzettend kwetsbaar.
En toch is het meer dan de moeite waard om de steenkoude laag beton te doorbreken.
Liefde is de ander iets breekbaars toevertrouwen.
En erop (leren) vertrouwen dat die ander het heel probeert te houden.
Naar mijn ervaring dan.
Verder weet ik niet goed wat ik tegen jou kan zeggen.
Jou lees ik graag doordat jij voor mij de stem van redelijkheid bent op dit forum.
Begrijpelijk dat jij anderen wilt behoeden voor pijn doordat jij zelf zo goed weet hoe pijn voelt.
Alleen weet je, toen mijn grote liefde overleed leerde ik dat pijn niet altijd een slecht iets hoeft te zijn.
Ja, het doet hartverscheurend pijn wanneer iemand aan wie je diep gehecht bent er op een dag niet meer is.
Toch ligt in diezelfde pijn ook alle liefde besloten die je hebt gedeeld met elkaar.
Door jezelf en anderen te willen behoeden voor pijn loop je al doende ook de mooie dingen mis.
Dat is toch zonde?
Klopt, liefde maakt ontzettend kwetsbaar.
En toch is het meer dan de moeite waard om de steenkoude laag beton te doorbreken.
Liefde is de ander iets breekbaars toevertrouwen.
En erop (leren) vertrouwen dat die ander het heel probeert te houden.
Naar mijn ervaring dan.
Verder weet ik niet goed wat ik tegen jou kan zeggen.
Jou lees ik graag doordat jij voor mij de stem van redelijkheid bent op dit forum.
Begrijpelijk dat jij anderen wilt behoeden voor pijn doordat jij zelf zo goed weet hoe pijn voelt.
Alleen weet je, toen mijn grote liefde overleed leerde ik dat pijn niet altijd een slecht iets hoeft te zijn.
Ja, het doet hartverscheurend pijn wanneer iemand aan wie je diep gehecht bent er op een dag niet meer is.
Toch ligt in diezelfde pijn ook alle liefde besloten die je hebt gedeeld met elkaar.
Door jezelf en anderen te willen behoeden voor pijn loop je al doende ook de mooie dingen mis.
Dat is toch zonde?
volg je verstand, gebruik je gevoel
zaterdag 24 oktober 2015 om 11:40
quote:Sensy12 schreef op 24 oktober 2015 @ 10:31:
[...]
Kwam een keer op Facebook voorbij. Beelden zeg meer dan woorden ooit kunnen en deze afbeelding raakte me direct. Het is overigens een kunstwerk, weet niet hoe het heet of van wie het is.Ah oke. Ik vind het ook heel mooi. Drukt inderdaad meer uit dan woorden ooit kunnen zeggen.
[...]
Kwam een keer op Facebook voorbij. Beelden zeg meer dan woorden ooit kunnen en deze afbeelding raakte me direct. Het is overigens een kunstwerk, weet niet hoe het heet of van wie het is.Ah oke. Ik vind het ook heel mooi. Drukt inderdaad meer uit dan woorden ooit kunnen zeggen.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
zaterdag 24 oktober 2015 om 11:41
quote:bloosje schreef op 24 oktober 2015 @ 11:25:
Ach vrouw toch, ik lees je graag.. en wat verdrietig dat je je zo voelt. Maar weet je, je hebt daarmee al héle grote stappen gemaakt! Je hoeft niet meer te roeptoeteren om de hel binnenin te beschermen. Is het eng? Yep! Vreselijk eng.. maar het begin is er.. Stapje voor stapje..
Ik ben trots op je..
Liefs Bloos
Zie je mijn avatar? Ooit gekozen omdat ik 'm wel grappig vond, maar zo voelde ik me heel lang. Een mens van buiten en een reptiel van binnen. Het laagste van het laagste (niet dat reptielen laag zijn, maar je snapt hopelijk het gevoel wat ik er mee wil uitdrukken).
En nee, dat mezelf overschreeuwen om te laten zien hoe sterk ik ben - niet dus - dat laat ik achterwege. En dat leer ik in de therapie; laat één mechanisme/patroon los en wat er gebeurt er dan? Ja dan breekt de hel los, komt razendsnel de paniek en onveiligheid naar boven. Nu ben ik bij stap nummer-geen-idee-eigenlijk en voel ik wat daaronder zit. Eindelijk mag ik wel zeggen. Hoef ik ook niet meer boos te zijn op ex-vriendje nr. zoveel die me gekwetst heeft. De pijn zat al die tijd gewoon binnenin.
Ach vrouw toch, ik lees je graag.. en wat verdrietig dat je je zo voelt. Maar weet je, je hebt daarmee al héle grote stappen gemaakt! Je hoeft niet meer te roeptoeteren om de hel binnenin te beschermen. Is het eng? Yep! Vreselijk eng.. maar het begin is er.. Stapje voor stapje..
Ik ben trots op je..
Liefs Bloos
Zie je mijn avatar? Ooit gekozen omdat ik 'm wel grappig vond, maar zo voelde ik me heel lang. Een mens van buiten en een reptiel van binnen. Het laagste van het laagste (niet dat reptielen laag zijn, maar je snapt hopelijk het gevoel wat ik er mee wil uitdrukken).
En nee, dat mezelf overschreeuwen om te laten zien hoe sterk ik ben - niet dus - dat laat ik achterwege. En dat leer ik in de therapie; laat één mechanisme/patroon los en wat er gebeurt er dan? Ja dan breekt de hel los, komt razendsnel de paniek en onveiligheid naar boven. Nu ben ik bij stap nummer-geen-idee-eigenlijk en voel ik wat daaronder zit. Eindelijk mag ik wel zeggen. Hoef ik ook niet meer boos te zijn op ex-vriendje nr. zoveel die me gekwetst heeft. De pijn zat al die tijd gewoon binnenin.
zaterdag 24 oktober 2015 om 11:47
Dat eeuwige innerlijk getouwtrek Elmervrouw is slopend. Je wilt iets, stoot het tegelijkertijd af (want ja, weet jij veel wat je precies wilt, hoe het voelt en hoe je het krijgt?) en dan weer dat gevoel van verdriet. Ik leef met je mee en ik hoop dat je meer dan de woorden te vinden, het gevoel vindt wat je hiertoe drijft.
Soms voel ik me door alle moeilijkheden waar iedereen vroeg of laat mee te maken krijgt niet zo'n uitzonderlijk geval (kenmerk van achter een muur leven: geloven dat je de enige bent die zich zo voelt) en dat is dat openbreken. Ik vertelde laatst aan iemand dat ik me soms dom voelde en hij reageerde met:"Ja, zoals de rest van ons die maar wat aankloten."
Soms voel ik me door alle moeilijkheden waar iedereen vroeg of laat mee te maken krijgt niet zo'n uitzonderlijk geval (kenmerk van achter een muur leven: geloven dat je de enige bent die zich zo voelt) en dat is dat openbreken. Ik vertelde laatst aan iemand dat ik me soms dom voelde en hij reageerde met:"Ja, zoals de rest van ons die maar wat aankloten."
zaterdag 24 oktober 2015 om 11:50
quote:Sensy12 schreef op 24 oktober 2015 @ 11:34:
[...]
Ik hoopte dat je blij voor me zou zijn eerlijk gezegd Ik voel me nu zo maar echt, dat is zoveel beter dan niets voelen. Meen ik echt. De tranen die rollen zijn echt. De muur niet. Snap je?
Alles wat je schrijft is zó herkenbaar voor mij, Sensy.
Ik voel precies hetzelfde op dit moment als jij omschrijft in bovenstaande quote. Alsof ik nu pas écht leef.
Dank voor het openen van dit topic, ik blijf lezen (en mogelijk ook schrijven).
[...]
Ik hoopte dat je blij voor me zou zijn eerlijk gezegd Ik voel me nu zo maar echt, dat is zoveel beter dan niets voelen. Meen ik echt. De tranen die rollen zijn echt. De muur niet. Snap je?
Alles wat je schrijft is zó herkenbaar voor mij, Sensy.
Ik voel precies hetzelfde op dit moment als jij omschrijft in bovenstaande quote. Alsof ik nu pas écht leef.
Dank voor het openen van dit topic, ik blijf lezen (en mogelijk ook schrijven).
zaterdag 24 oktober 2015 om 11:51
quote:Sensy12 schreef op 24 oktober 2015 @ 11:47:
Dat eeuwige innerlijk getouwtrek Elmervrouw is slopend. Je wilt iets, stoot het tegelijkertijd af (want ja, weet jij veel wat je precies wilt, hoe het voelt en hoe je het krijgt?) en dan weer dat gevoel van verdriet. Ik leef met je mee en ik hoop dat je meer dan de woorden te vinden, het gevoel vindt wat je hiertoe drijft.
Soms voel ik me door alle moeilijkheden waar iedereen vroeg of laat mee te maken krijgt niet zo'n uitzonderlijk geval (kenmerk van achter een muur leven: geloven dat je de enige bent die zich zo voelt) en dat is dat openbreken. Ik vertelde laatst aan iemand dat ik me soms dom voelde en hij reageerde met:"Ja, zoals de rest van ons die maar wat aankloten."Wat een vreemde en nare reactie zeg.
Dat eeuwige innerlijk getouwtrek Elmervrouw is slopend. Je wilt iets, stoot het tegelijkertijd af (want ja, weet jij veel wat je precies wilt, hoe het voelt en hoe je het krijgt?) en dan weer dat gevoel van verdriet. Ik leef met je mee en ik hoop dat je meer dan de woorden te vinden, het gevoel vindt wat je hiertoe drijft.
Soms voel ik me door alle moeilijkheden waar iedereen vroeg of laat mee te maken krijgt niet zo'n uitzonderlijk geval (kenmerk van achter een muur leven: geloven dat je de enige bent die zich zo voelt) en dat is dat openbreken. Ik vertelde laatst aan iemand dat ik me soms dom voelde en hij reageerde met:"Ja, zoals de rest van ons die maar wat aankloten."Wat een vreemde en nare reactie zeg.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
zaterdag 24 oktober 2015 om 11:57
quote:isa__88 schreef op 24 oktober 2015 @ 11:25:
[...]
Dit herken ik ook wel een beetje. Die onzekerheid en je nooit 'echt' volledig op je gemak voelen. Ik pas me ook heel vaak aan, in relaties, in vriendschappen, dus niet volledig mezelf. Dat durf ik dan ook niet zo goed te laten zien omdat je jezelf dan zo kwetsbaar opstelt denk ik. Is dan ook mijn eigen onzekerheid.
Ik werd vroeger ook wel eens 'ijskonijn' genoemd. Dat ik soms kil en hard over kan komen op anderen. Terwijl ik in principe juist een heel gevoelige meid ben en juist helemaal niet kil en hard, maar is misschien ook een soort masker uit zelfbescherming of zo, een houding die ik aanneem.
Als ik mezelf vergelijk met hoe ik buiten de deur ben of hoe ik ben als ik in m'n eentje thuis zit, ben ik als ik in m'n eentje ben echt volledig mezelf, want dat kan dan ook. Ik hecht mezelf dus ook niet snel aan mensen. Niet in vriendschappen en niet in relaties.
Had mezelf ook tijdenlang wijsgemaakt dat ik goed 'alleen' kan zijn. Ik was heel vaak alleen en maakte mezelf dan wijs dat dat prima was.
Nu ik bijv. dus wel weer in een relatie zit, vind ik het dan soms ook vermoeiend en kost me soms ook best veel energie, omdat ik dus niet volledig mezelf durf te zijn, bang ben dat iemand weer weg gaat als het niet 'goed genoeg' is of zo.
Weet niet precies hoe ik het moet uitleggen. Maar ja ik heb dan ook niet altijd een makkelijke jeugd gehad, soms heb ik toch het idee dat dit een nasleep is daarvan.
Maar goed, het mooiste wat je kunt worden in het leven is jezelf.
Oh en sensy:
[afbeelding]
beeldig
Ik ben geen fan van Uggs, maar wat ben ik blij dat jij ze aan hebt! Tenminste, als dat jouw been op de foto is
Je slaat de spijker op z'n kop: je niet op je gemak voelen bij anderen, alleen als je alleen bent. Nou ja, zelfs dan niet want in mijn geval kwam het gevoel naar boven dat ik maar onnodig ruimte in beslag nam. Opgeruimd staat netjes, dat gevoel.
In relaties continue scannen wat de ander vindt en me daar op aan willen passen. Met tegenzin want ik ben ook nog eens rebels. Een onmogelijke combinatie
Of me zo extreem van mezelf bewust zijn - soort hyperalertheid die nergens over gaat - en iedere gedachte, beweging, gedrag van mezelf door de ogen van de ander willen zien. Echt, hoe loco wil je het hebben. Dit alles is gelukkig veel minder geworden en kan ik meer mezelf zijn, ook als ik alleen ben. En ijskonijn, als iemand me nu zo noemt kan ik alleen maar denken dat niemand ons echt kan lezen, als we dat zelf niet eens kunnen.
[...]
Dit herken ik ook wel een beetje. Die onzekerheid en je nooit 'echt' volledig op je gemak voelen. Ik pas me ook heel vaak aan, in relaties, in vriendschappen, dus niet volledig mezelf. Dat durf ik dan ook niet zo goed te laten zien omdat je jezelf dan zo kwetsbaar opstelt denk ik. Is dan ook mijn eigen onzekerheid.
Ik werd vroeger ook wel eens 'ijskonijn' genoemd. Dat ik soms kil en hard over kan komen op anderen. Terwijl ik in principe juist een heel gevoelige meid ben en juist helemaal niet kil en hard, maar is misschien ook een soort masker uit zelfbescherming of zo, een houding die ik aanneem.
Als ik mezelf vergelijk met hoe ik buiten de deur ben of hoe ik ben als ik in m'n eentje thuis zit, ben ik als ik in m'n eentje ben echt volledig mezelf, want dat kan dan ook. Ik hecht mezelf dus ook niet snel aan mensen. Niet in vriendschappen en niet in relaties.
Had mezelf ook tijdenlang wijsgemaakt dat ik goed 'alleen' kan zijn. Ik was heel vaak alleen en maakte mezelf dan wijs dat dat prima was.
Nu ik bijv. dus wel weer in een relatie zit, vind ik het dan soms ook vermoeiend en kost me soms ook best veel energie, omdat ik dus niet volledig mezelf durf te zijn, bang ben dat iemand weer weg gaat als het niet 'goed genoeg' is of zo.
Weet niet precies hoe ik het moet uitleggen. Maar ja ik heb dan ook niet altijd een makkelijke jeugd gehad, soms heb ik toch het idee dat dit een nasleep is daarvan.
Maar goed, het mooiste wat je kunt worden in het leven is jezelf.
Oh en sensy:
[afbeelding]
beeldig
Ik ben geen fan van Uggs, maar wat ben ik blij dat jij ze aan hebt! Tenminste, als dat jouw been op de foto is
Je slaat de spijker op z'n kop: je niet op je gemak voelen bij anderen, alleen als je alleen bent. Nou ja, zelfs dan niet want in mijn geval kwam het gevoel naar boven dat ik maar onnodig ruimte in beslag nam. Opgeruimd staat netjes, dat gevoel.
In relaties continue scannen wat de ander vindt en me daar op aan willen passen. Met tegenzin want ik ben ook nog eens rebels. Een onmogelijke combinatie
Of me zo extreem van mezelf bewust zijn - soort hyperalertheid die nergens over gaat - en iedere gedachte, beweging, gedrag van mezelf door de ogen van de ander willen zien. Echt, hoe loco wil je het hebben. Dit alles is gelukkig veel minder geworden en kan ik meer mezelf zijn, ook als ik alleen ben. En ijskonijn, als iemand me nu zo noemt kan ik alleen maar denken dat niemand ons echt kan lezen, als we dat zelf niet eens kunnen.
zaterdag 24 oktober 2015 om 11:59
Mijn therapeute zei pas tegen me: dat sterke binnenin, dat blije kind, dat kind dat echt wil leven, dat heb je bewaard en bewaakt. Dat heb je beschermd tegen degenen die jou pijn deden (en dat is al heel vroeg in mijn leven begonnen). Ik kan dat kind nu voelen. Noem het kind, noem het verlangen, noem het levensdrang of levenslust. Ik heb heel vaak gedacht, en nog wel: wat doe ik hier? als ik er niet meer ben, wie mist mij dan? wat maakt het allemaal uit? Maar die stem-van-leven, die spreekt nu vaker luider door alles heen. Of ik luister nu, omdat mijn therapeute mij helpt met ernaar te luisteren. En dat serieus te nemen. Mezelf en mijn verlangens serieus te nemen. Mezelf er iets meer te mogen laten zijn.
Daar moet ik wel bij zeggen dat een situatie zoals nu bij mij thuis voor mij heel ondermijnend is. Ook al zie ik dat ik dingen verlang die ik hier in deze relatie niet zal vinden. Maar het is voor nu niet anders.
Iemand schreef hier ook dat ze nooit aan haar kinderen getwijfeld heeft. Maar ik denk zelfs over hen, mijn kinderen: houden ze wel van mij? ... Dat is ook een vraag die ik soms aan vriendinnen heb gesteld: hoe weet je dat je kinderen van jou houden? Ik kan nog steeds niet begrijpen waarom dat er bij ons thuis niet was, en mijn moeder nog steeds niet in staat is om ook maar één stap richting mij te doen (vader is al lang overleden, ik heb al jaren geen contact meer met mijn familie).
<- niet quoten, misschien wis ik dingen.
Daar moet ik wel bij zeggen dat een situatie zoals nu bij mij thuis voor mij heel ondermijnend is. Ook al zie ik dat ik dingen verlang die ik hier in deze relatie niet zal vinden. Maar het is voor nu niet anders.
Iemand schreef hier ook dat ze nooit aan haar kinderen getwijfeld heeft. Maar ik denk zelfs over hen, mijn kinderen: houden ze wel van mij? ... Dat is ook een vraag die ik soms aan vriendinnen heb gesteld: hoe weet je dat je kinderen van jou houden? Ik kan nog steeds niet begrijpen waarom dat er bij ons thuis niet was, en mijn moeder nog steeds niet in staat is om ook maar één stap richting mij te doen (vader is al lang overleden, ik heb al jaren geen contact meer met mijn familie).
<- niet quoten, misschien wis ik dingen.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
zaterdag 24 oktober 2015 om 11:59
quote:marielle75 schreef op 24 oktober 2015 @ 11:51:
[...]
Wat een vreemde en nare reactie zeg.Ik vatte zijn opmerking niet als vreemd of naar op. Er was natuurlijk een heel gesprek aan voorafgegaan Hij benadrukte daarmee de kwetsbaarheid waar iedereen mee worstelt. En door die worsteling zien we niet dat anderen ook maar hun best doen (lees: aankloten) zoals wij ons best doen. Zo lijkt het alsof de rest het voor elkaar heeft en wij niet. Snap je?
[...]
Wat een vreemde en nare reactie zeg.Ik vatte zijn opmerking niet als vreemd of naar op. Er was natuurlijk een heel gesprek aan voorafgegaan Hij benadrukte daarmee de kwetsbaarheid waar iedereen mee worstelt. En door die worsteling zien we niet dat anderen ook maar hun best doen (lees: aankloten) zoals wij ons best doen. Zo lijkt het alsof de rest het voor elkaar heeft en wij niet. Snap je?
zaterdag 24 oktober 2015 om 12:01
quote:missjackson schreef op 24 oktober 2015 @ 11:50:
[...]
Alles wat je schrijft is zó herkenbaar voor mij, Sensy.
Ik voel precies hetzelfde op dit moment als jij omschrijft in bovenstaande quote. Alsof ik nu pas écht leef.
Dank voor het openen van dit topic, ik blijf lezen (en mogelijk ook schrijven).Voel je welkom hier
[...]
Alles wat je schrijft is zó herkenbaar voor mij, Sensy.
Ik voel precies hetzelfde op dit moment als jij omschrijft in bovenstaande quote. Alsof ik nu pas écht leef.
Dank voor het openen van dit topic, ik blijf lezen (en mogelijk ook schrijven).Voel je welkom hier
zaterdag 24 oktober 2015 om 12:03
Highlander, de stem van redelijkheid is een goeie 
Misschien omdat ik de extremen heb ondervonden en allergisch ben geworden voor onverdraagzaamheid of voor kortzichtigheid. En je hebt gelijk hoor; mezelf of anderen voor pijn willen behoeden is een rem op leven. Die rem gaat er nu dus langzaam van af en ik voel mezelf langzaam aan vooruit komen. Net als met de eerste paar trappen op een fiets...eng maar ook wel leuk!
Misschien omdat ik de extremen heb ondervonden en allergisch ben geworden voor onverdraagzaamheid of voor kortzichtigheid. En je hebt gelijk hoor; mezelf of anderen voor pijn willen behoeden is een rem op leven. Die rem gaat er nu dus langzaam van af en ik voel mezelf langzaam aan vooruit komen. Net als met de eerste paar trappen op een fiets...eng maar ook wel leuk!
zaterdag 24 oktober 2015 om 12:04
quote:Sensy12 schreef op 24 oktober 2015 @ 11:59:
[...]
Ik vatte zijn opmerking niet als vreemd of naar op. Er was natuurlijk een heel gesprek aan voorafgegaan Hij benadrukte daarmee de kwetsbaarheid waar iedereen mee worstelt. En door die worsteling zien we niet dat anderen ook maar hun best doen (lees: aankloten) zoals wij ons best doen. Zo lijkt het alsof de rest het voor elkaar heeft en wij niet. Snap je?O zo, ja dan wordt de opmerking anders inderdaad!
[...]
Ik vatte zijn opmerking niet als vreemd of naar op. Er was natuurlijk een heel gesprek aan voorafgegaan Hij benadrukte daarmee de kwetsbaarheid waar iedereen mee worstelt. En door die worsteling zien we niet dat anderen ook maar hun best doen (lees: aankloten) zoals wij ons best doen. Zo lijkt het alsof de rest het voor elkaar heeft en wij niet. Snap je?O zo, ja dan wordt de opmerking anders inderdaad!
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
zaterdag 24 oktober 2015 om 12:04
quote:highlander schreef op 24 oktober 2015 @ 11:39:
[...]
Door jezelf en anderen te willen behoeden voor pijn loop je al doende ook de mooie dingen mis.
Ik vermoed dat dit de kern is. Hoewel alle logica toegepast kan worden waarom iemand zichzelf wil behoeden voor pijn zorgt die veiligheid ook voor leegheid.
Eigenlijk is het alsof je vanuit een ballon naar de wereld kijkt. Ietswat wazig, maar toch zichtbaar. Bij elk probleem heb je meer ruimte gecreëerd voor jezelf binnen je ballon. Soms komt er iemand naast je zonder ballon waardoor het lijkt alsof je heel dichtbij iemand komt. Die ander blijft dan afstand ervaren.
Gelukkig heb je de speld om de ballon door te prikken al vanaf geboorte in je hand. Nu alleen nog doen. Het is wel eng daarbuiten zonder ballonnetje. Maar ook heel mooi. En als het dan langdurig tegenvalt koop je gewoon weer een nieuwe ballon.
[...]
Door jezelf en anderen te willen behoeden voor pijn loop je al doende ook de mooie dingen mis.
Ik vermoed dat dit de kern is. Hoewel alle logica toegepast kan worden waarom iemand zichzelf wil behoeden voor pijn zorgt die veiligheid ook voor leegheid.
Eigenlijk is het alsof je vanuit een ballon naar de wereld kijkt. Ietswat wazig, maar toch zichtbaar. Bij elk probleem heb je meer ruimte gecreëerd voor jezelf binnen je ballon. Soms komt er iemand naast je zonder ballon waardoor het lijkt alsof je heel dichtbij iemand komt. Die ander blijft dan afstand ervaren.
Gelukkig heb je de speld om de ballon door te prikken al vanaf geboorte in je hand. Nu alleen nog doen. Het is wel eng daarbuiten zonder ballonnetje. Maar ook heel mooi. En als het dan langdurig tegenvalt koop je gewoon weer een nieuwe ballon.
zaterdag 24 oktober 2015 om 12:06
quote:Elmervrouw schreef op 24 oktober 2015 @ 12:00:
IJskonijn
Mijn moeder noemde mij iemand 'met vissenbloed'..
Dat gevoel kruipt dus in je bloed en ga je je er naar denken, voelen en gedragen.
Ik noem het gif. Als kind kom je argeloos en zorgeloos in de wereld en je ouders die je horen te beschermen en te voeden, die injecteren je met gif. Met dat gif ben ik me gaan vereenzelvigen. Dan krijg je uitspraken als:"Ja, zo ben ik." Alsof gif een normaal onderdeel is van een gezond (op)voedingspatroon
IJskonijn
Mijn moeder noemde mij iemand 'met vissenbloed'..
Dat gevoel kruipt dus in je bloed en ga je je er naar denken, voelen en gedragen.
Ik noem het gif. Als kind kom je argeloos en zorgeloos in de wereld en je ouders die je horen te beschermen en te voeden, die injecteren je met gif. Met dat gif ben ik me gaan vereenzelvigen. Dan krijg je uitspraken als:"Ja, zo ben ik." Alsof gif een normaal onderdeel is van een gezond (op)voedingspatroon
zaterdag 24 oktober 2015 om 12:12
Inderdaad gif. En heel sluipend.
Als kind geloof je alles en wordt het eigen.
Dat gevoel van nikszijn, waardeloos zit heel diep bij mij. En wordt door de stomste, kleinste dingen weer aangeraakt.
Moeilijk! Want eigenlijk zie ik nu pas hoe dat bij alles een rol speelt of heeft gespeeld.
Als kind geloof je alles en wordt het eigen.
Dat gevoel van nikszijn, waardeloos zit heel diep bij mij. En wordt door de stomste, kleinste dingen weer aangeraakt.
Moeilijk! Want eigenlijk zie ik nu pas hoe dat bij alles een rol speelt of heeft gespeeld.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
zaterdag 24 oktober 2015 om 12:16
Hier nog een stukje (met foto's) over het beeld in de openingspost:
http://www.boredpanda.com ... -aleksandr-milov-ukraine/
http://www.boredpanda.com ... -aleksandr-milov-ukraine/
zaterdag 24 oktober 2015 om 12:18
Ik heb het geluk gehad dat ik een vriendin heb die zo ontzettend aardig, lief en positief in het leven staat dat ze mij daar mee geholpen heeft. We kennen elkaar nu 30 jaar zien elkaar niet zo vaak maar de band die ik met haar heb is onverwoestbaar.
Ik heb een hele nare jeugd gehad, donker met geestelijke mishandeling en heb veel moeten zien wat een kind nooit zou moeten zien. Daardoor heb ik moeite met relaties ik heb er veel gehad, maar de boodschap dat ik meer moest geven dan de ander was er ingeprent. Dus ik zweeg over wat voor mij belangrijk was en ging gewoon over mijn grenzen heen dat was normaal.
Nu ben ik 52 vind me zelf wel een aardig mens, compleet geschift op zijn tijd maar dat kan me niet schelen, ik heb nu de rust om als relaties op mijn pad ze op een afstandje te bekijken. Ik heb 2 goede vriendinnen waarvan eentje die een aardig temperament heeft. Zij is voor mij ook heel belangrijk want ik heb met haar flinke ruzies gehad en op zijn tijd is dat nog zo. Maar het grappige is dat ze me wel heeft laten zien dat het ok is om ruzie te maken en het daarna weer goed te maken.
Relaties zijn en blijven een pijnlijk en moeilijk leerproces wat je met vallen en opstaan leert. Juist degenen die het proces al vroeg hebben ondergaan lopen voor , maar kunnen niet helemaal verwoorden wat het is. Het is een mix van willen voorkomen, de eeuwige twijfel en ergens een ideaal plaatje wat niet helemaal uitkomt. En daarom blijven we hinken.
Ik heb een hele nare jeugd gehad, donker met geestelijke mishandeling en heb veel moeten zien wat een kind nooit zou moeten zien. Daardoor heb ik moeite met relaties ik heb er veel gehad, maar de boodschap dat ik meer moest geven dan de ander was er ingeprent. Dus ik zweeg over wat voor mij belangrijk was en ging gewoon over mijn grenzen heen dat was normaal.
Nu ben ik 52 vind me zelf wel een aardig mens, compleet geschift op zijn tijd maar dat kan me niet schelen, ik heb nu de rust om als relaties op mijn pad ze op een afstandje te bekijken. Ik heb 2 goede vriendinnen waarvan eentje die een aardig temperament heeft. Zij is voor mij ook heel belangrijk want ik heb met haar flinke ruzies gehad en op zijn tijd is dat nog zo. Maar het grappige is dat ze me wel heeft laten zien dat het ok is om ruzie te maken en het daarna weer goed te maken.
Relaties zijn en blijven een pijnlijk en moeilijk leerproces wat je met vallen en opstaan leert. Juist degenen die het proces al vroeg hebben ondergaan lopen voor , maar kunnen niet helemaal verwoorden wat het is. Het is een mix van willen voorkomen, de eeuwige twijfel en ergens een ideaal plaatje wat niet helemaal uitkomt. En daarom blijven we hinken.
zaterdag 24 oktober 2015 om 12:19
quote:TheQ schreef op 24 oktober 2015 @ 12:04:
[...]
Ik vermoed dat dit de kern is. Hoewel alle logica toegepast kan worden waarom iemand zichzelf wil behoeden voor pijn zorgt die veiligheid ook voor leegheid.
Eigenlijk is het alsof je vanuit een ballon naar de wereld kijkt. Ietswat wazig, maar toch zichtbaar. Bij elk probleem heb je meer ruimte gecreëerd voor jezelf binnen je ballon. Soms komt er iemand naast je zonder ballon waardoor het lijkt alsof je heel dichtbij iemand komt. Die ander blijft dan afstand ervaren.
Gelukkig heb je de speld om de ballon door te prikken al vanaf geboorte in je hand. Nu alleen nog doen. Het is wel eng daarbuiten zonder ballonnetje. Maar ook heel mooi. En als het dan langdurig tegenvalt koop je gewoon weer een nieuwe ballon.Treffend geschreven. Vorige week is de ballon doorgeprikt. Niet eens bewust door mezelf alhoewel zoiets heel langzaam en gestaag gaat. Wat vind ik echt van iets? Hoe voel ik me echt bij deze persoon? Wat doet die opmerking met me? Waarom trek ik me de blije/norse/lege blik van een ander zo aan? Nou ja, met dat soort vragen dus kwam beetje bij beetje de speld dichterbij en dan is er natuurlijk geen houden meer aan. De wereld daarbuiten is niet zo eng denk ik, het is de perceptie waarmee ik de wereld bekeek. Overal dreiging en gevaar, me niet bewust dat ik door de ogen van een klein meisje keek, in plaats van door de ogen van een volwassen vrouw.
[...]
Ik vermoed dat dit de kern is. Hoewel alle logica toegepast kan worden waarom iemand zichzelf wil behoeden voor pijn zorgt die veiligheid ook voor leegheid.
Eigenlijk is het alsof je vanuit een ballon naar de wereld kijkt. Ietswat wazig, maar toch zichtbaar. Bij elk probleem heb je meer ruimte gecreëerd voor jezelf binnen je ballon. Soms komt er iemand naast je zonder ballon waardoor het lijkt alsof je heel dichtbij iemand komt. Die ander blijft dan afstand ervaren.
Gelukkig heb je de speld om de ballon door te prikken al vanaf geboorte in je hand. Nu alleen nog doen. Het is wel eng daarbuiten zonder ballonnetje. Maar ook heel mooi. En als het dan langdurig tegenvalt koop je gewoon weer een nieuwe ballon.Treffend geschreven. Vorige week is de ballon doorgeprikt. Niet eens bewust door mezelf alhoewel zoiets heel langzaam en gestaag gaat. Wat vind ik echt van iets? Hoe voel ik me echt bij deze persoon? Wat doet die opmerking met me? Waarom trek ik me de blije/norse/lege blik van een ander zo aan? Nou ja, met dat soort vragen dus kwam beetje bij beetje de speld dichterbij en dan is er natuurlijk geen houden meer aan. De wereld daarbuiten is niet zo eng denk ik, het is de perceptie waarmee ik de wereld bekeek. Overal dreiging en gevaar, me niet bewust dat ik door de ogen van een klein meisje keek, in plaats van door de ogen van een volwassen vrouw.
