Psyche
alle pijlers
Paniek door de herbelevingen
zaterdag 26 november 2016 om 17:04
Hallo,
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 21 december 2016 om 09:34
quote:Rhae schreef op 21 december 2016 @ 09:27:
[...]
Nee dat is niet normaal, daar hoor je geen straf voor te krijgen. Echt niet. Mijn kind had laatst overgegeven. Over mijn 3 maanden geleden gekochte nieuwe bank. Alles zat eronder, inclusief mijn man, kind, kleedje, de kussen en de bank.
En natuurlijk geef ik haar dan geen straf. Ze werd getroost, ze werd onder de douche gezet, ik heb een kopje thee voor haar gemaakt en ondertussen de bank schoongemaakt, de kleren in de was gedaan, en nog even met kind op de bank gezeten tot ze zich weer goed genoeg voelde om naar bed te gaan. En ze is 10. Maar echt niet dat ze dat zelf op hoeft te ruimen als ze ziek is, ze was al geschrokken genoeg dat ze zomaar had overgegeven en ze voelde zich naar.
Dat is hoe je omgaat met een kind dat ziek is. Die hóeven niet de wc te halen (wel fijn als dat lukt uiteraard ) en die hoeven niet zelf de wasmachine aan te zetten.
Buiten slapen? Als ik van iemand zou horen dat ze dat hun kinderen aandeden dan zou ik een melding maken bij het AMK, of veilig thuis zoals het nu heet. Dat is namelijk gewoon mishandeling. Ongeacht wat het kind gedaan heeft, want een kind heeft recht op warmte, bescherming en verzorging. Er is niets dat een dergelijke straf goed maakt, echt niet. Jeetje, dat is wel heel anders dan wat ik gewend ben inderdaad.. Ik raak in paniek als vriend overgeeft. Of als hij ziek is. Dan ga ik zo ver mogelijk bij hem uit de buurt. Want de dingen die mijn moeder mij leerde, met hoe je omgaat met een ziek iemand, is niet iets wat ik vriend zou willen aandoen. Maar een alternatief kende ik niet.
En vriend doet zo anders als ik ziek ben. Ik voel me daar altijd enorm ongemakkelijk bij. Dat hij vraagt of hij iets voor me kan doen, mij een kopje thee geeft, een kleedje over me heen legt, knuffels geeft.
Ik snap nu wel waarom ik daar zo'n moeite mee heb. Dat van vriend is waarschijnlijk 'normaal' en dat van mijn moeder niet... Als ik lees hoe lief jij met je dochter omgaat.. dat doet best wel zeer, omdat ik dan voel wat ik gemist heb.
[...]
Nee dat is niet normaal, daar hoor je geen straf voor te krijgen. Echt niet. Mijn kind had laatst overgegeven. Over mijn 3 maanden geleden gekochte nieuwe bank. Alles zat eronder, inclusief mijn man, kind, kleedje, de kussen en de bank.
En natuurlijk geef ik haar dan geen straf. Ze werd getroost, ze werd onder de douche gezet, ik heb een kopje thee voor haar gemaakt en ondertussen de bank schoongemaakt, de kleren in de was gedaan, en nog even met kind op de bank gezeten tot ze zich weer goed genoeg voelde om naar bed te gaan. En ze is 10. Maar echt niet dat ze dat zelf op hoeft te ruimen als ze ziek is, ze was al geschrokken genoeg dat ze zomaar had overgegeven en ze voelde zich naar.
Dat is hoe je omgaat met een kind dat ziek is. Die hóeven niet de wc te halen (wel fijn als dat lukt uiteraard ) en die hoeven niet zelf de wasmachine aan te zetten.
Buiten slapen? Als ik van iemand zou horen dat ze dat hun kinderen aandeden dan zou ik een melding maken bij het AMK, of veilig thuis zoals het nu heet. Dat is namelijk gewoon mishandeling. Ongeacht wat het kind gedaan heeft, want een kind heeft recht op warmte, bescherming en verzorging. Er is niets dat een dergelijke straf goed maakt, echt niet. Jeetje, dat is wel heel anders dan wat ik gewend ben inderdaad.. Ik raak in paniek als vriend overgeeft. Of als hij ziek is. Dan ga ik zo ver mogelijk bij hem uit de buurt. Want de dingen die mijn moeder mij leerde, met hoe je omgaat met een ziek iemand, is niet iets wat ik vriend zou willen aandoen. Maar een alternatief kende ik niet.
En vriend doet zo anders als ik ziek ben. Ik voel me daar altijd enorm ongemakkelijk bij. Dat hij vraagt of hij iets voor me kan doen, mij een kopje thee geeft, een kleedje over me heen legt, knuffels geeft.
Ik snap nu wel waarom ik daar zo'n moeite mee heb. Dat van vriend is waarschijnlijk 'normaal' en dat van mijn moeder niet... Als ik lees hoe lief jij met je dochter omgaat.. dat doet best wel zeer, omdat ik dan voel wat ik gemist heb.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 21 december 2016 om 09:36
Rhae, word jij dan ook niet boos (van binnen, zonder dat je het laat merken) als je kind over alles heen overgeeft? Ik was altijd heel erg in paniek als vroeger een van mijn kinderen moesten overgeven, zelfs het lezen hier erover geeft al bijna paniek en roept veel op. Ik deed wat ik moest doen en zorgde voor ze, maar het kostte heel veel moeite om niets van mijn paniek te laten merken. Ik schaam me om dit op te schrijven. Misschien dadelijk wissen.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
woensdag 21 december 2016 om 09:36
quote:Knuffelbeertjes schreef op 21 december 2016 @ 09:34:
[...]
Jeetje, dat is wel heel anders dan wat ik gewend ben inderdaad.. Ik raak in paniek als vriend overgeeft. Of als hij ziek is. Dan ga ik zo ver mogelijk bij hem uit de buurt. Want de dingen die mijn moeder mij leerde, met hoe je omgaat met een ziek iemand, is niet iets wat ik vriend zou willen aandoen. Maar een alternatief kende ik niet.
En vriend doet zo anders als ik ziek ben. Ik voel me daar altijd enorm ongemakkelijk bij. Dat hij vraagt of hij iets voor me kan doen, mij een kopje thee geeft, een kleedje over me heen legt, knuffels geeft.
Ik snap nu wel waarom ik daar zo'n moeite mee heb. Dat van vriend is waarschijnlijk 'normaal' en dat van mijn moeder niet... Als ik lees hoe lief jij met je dochter omgaat.. dat doet best wel zeer, omdat ik dan voel wat ik gemist heb.
En dat verdiende jij ook, dat er zo met je omgegaan werd. Je moeder kon dat niet, en dat ligt niet aan jou. Echt, het is normaal dat je baalt als je huisraad ondergekotst wordt hoor (ik stond ook niet te juichen en ik vind kots ook vies ) maar de zorg voor je kind gaat vóór. Een bank is maar een bank, mijn kind is wél mijn kind, dus daar ben ik veel zuiniger op.
[...]
Jeetje, dat is wel heel anders dan wat ik gewend ben inderdaad.. Ik raak in paniek als vriend overgeeft. Of als hij ziek is. Dan ga ik zo ver mogelijk bij hem uit de buurt. Want de dingen die mijn moeder mij leerde, met hoe je omgaat met een ziek iemand, is niet iets wat ik vriend zou willen aandoen. Maar een alternatief kende ik niet.
En vriend doet zo anders als ik ziek ben. Ik voel me daar altijd enorm ongemakkelijk bij. Dat hij vraagt of hij iets voor me kan doen, mij een kopje thee geeft, een kleedje over me heen legt, knuffels geeft.
Ik snap nu wel waarom ik daar zo'n moeite mee heb. Dat van vriend is waarschijnlijk 'normaal' en dat van mijn moeder niet... Als ik lees hoe lief jij met je dochter omgaat.. dat doet best wel zeer, omdat ik dan voel wat ik gemist heb.
En dat verdiende jij ook, dat er zo met je omgegaan werd. Je moeder kon dat niet, en dat ligt niet aan jou. Echt, het is normaal dat je baalt als je huisraad ondergekotst wordt hoor (ik stond ook niet te juichen en ik vind kots ook vies ) maar de zorg voor je kind gaat vóór. Een bank is maar een bank, mijn kind is wél mijn kind, dus daar ben ik veel zuiniger op.
woensdag 21 december 2016 om 09:37
quote:Rhae schreef op 21 december 2016 @ 09:30:
Denk je eens in dat je zelf een kind hebt? Kun je één reden verzinnen waarom je een kind buiten laat slapen? Nee.. maar voor mij was het altijd allemaal 'anders'. Omdat ik het verdiend had.. omdat ik zo'n sterke overtuiging heb (had?) dat er niemand zo slecht is als ik ben. Dat er niemand zo onuitstaanbaar is als ik ben. Dat alle andere kinderen en mensen beter zijn, liever, geduldiger, minder aandacht vragen, makkelijker in de omgang, etc. En ik heb altijd geleerd dat ik slecht was, en geluk had dat ik bij mijn ouders mocht wonen...
Maar als het zo is dat ze mij dat aangepraat hebben, dan zou dat wel heel erg zijn..
Denk je eens in dat je zelf een kind hebt? Kun je één reden verzinnen waarom je een kind buiten laat slapen? Nee.. maar voor mij was het altijd allemaal 'anders'. Omdat ik het verdiend had.. omdat ik zo'n sterke overtuiging heb (had?) dat er niemand zo slecht is als ik ben. Dat er niemand zo onuitstaanbaar is als ik ben. Dat alle andere kinderen en mensen beter zijn, liever, geduldiger, minder aandacht vragen, makkelijker in de omgang, etc. En ik heb altijd geleerd dat ik slecht was, en geluk had dat ik bij mijn ouders mocht wonen...
Maar als het zo is dat ze mij dat aangepraat hebben, dan zou dat wel heel erg zijn..
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 21 december 2016 om 09:37
Over dat overgeven. De laatste twee keer dat ik zo ziek was dat ik moest overgeven in de kamer, had m'n vriend het al schoongemaakt toen ik weer terugkwam van de wc. Mijn vriend laat nog steeds zien hoe het OOK kan. Dingen zijn dan wel een probleem in mijn hoofd, maar hij bepaalt zelf of hij ergens een probleem van maakt (en dat doet hij dus meestal niet). Heel leerzaam. En lief natuurlijk.
woensdag 21 december 2016 om 09:39
quote:Knuffelbeertjes schreef op 21 december 2016 @ 09:34:
Ik raak in paniek als vriend overgeeft. Of als hij ziek is. Dan ga ik zo ver mogelijk bij hem uit de buurt.Dit schreef jij dus intussen, Knuf. Dat heb ik precies hetzelfde. Ik weet totaal niet om te gaan met iemand die ziek is, zelfs als de hond diarree had of kotste. Totale paniek. Neiging om ver weg te rennen, heel ver weg totdat alles weer normaal is.
Ik raak in paniek als vriend overgeeft. Of als hij ziek is. Dan ga ik zo ver mogelijk bij hem uit de buurt.Dit schreef jij dus intussen, Knuf. Dat heb ik precies hetzelfde. Ik weet totaal niet om te gaan met iemand die ziek is, zelfs als de hond diarree had of kotste. Totale paniek. Neiging om ver weg te rennen, heel ver weg totdat alles weer normaal is.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
woensdag 21 december 2016 om 09:41
quote:Elmervrouw schreef op 21 december 2016 @ 09:36:
Rhae, word jij dan ook niet boos (van binnen, zonder dat je het laat merken) als je kind over alles heen overgeeft? .
Nee, boos word ik niet. Overigens is niet iedereen hier even goed in hoor, mijn man heb ik de kamer uit gestuurd om te gaan douchen omdat hij alleen maar kan kokhalzen dan Mij doet het niet zoveel. Maar boos ben ik echt geen moment geweest. Natuurlijk baal ik wel van die bank, die was net nieuw en ik ben nu 3 dagen bezig geweest om hem schoon te krijgen, en we konden er 3 dagen niet op zitten. Maar het is wat het is, kind deed het niet expres. Er zit een verschil tussen ergens van balen en het vies vinden of boos worden. En ja, balen doe ik, vies vind ik het ook, maar boos word ik niet. We maakten er de dagen erna wel grapjes over met dochter, die kon daar ook wel om lachen. Het is geen ramp, het zijn dingen die gebeuren als je een gezin hebt.
En sommig mensen zijn gewoon bang voor overgeven of worden zelf heel misselijk en dat is ook niet erg. Ik denk dat je, in normale situaties, gewoon doet wat gedaan moet worden voor je kind en de eén kan dat makkelijker dan de ander. Als ik er niet was geweest had man zich ook al kokhalzend wel gered en ook hij werd niet boos, en hij zat er zelf van top tot teen onder.
Rhae, word jij dan ook niet boos (van binnen, zonder dat je het laat merken) als je kind over alles heen overgeeft? .
Nee, boos word ik niet. Overigens is niet iedereen hier even goed in hoor, mijn man heb ik de kamer uit gestuurd om te gaan douchen omdat hij alleen maar kan kokhalzen dan Mij doet het niet zoveel. Maar boos ben ik echt geen moment geweest. Natuurlijk baal ik wel van die bank, die was net nieuw en ik ben nu 3 dagen bezig geweest om hem schoon te krijgen, en we konden er 3 dagen niet op zitten. Maar het is wat het is, kind deed het niet expres. Er zit een verschil tussen ergens van balen en het vies vinden of boos worden. En ja, balen doe ik, vies vind ik het ook, maar boos word ik niet. We maakten er de dagen erna wel grapjes over met dochter, die kon daar ook wel om lachen. Het is geen ramp, het zijn dingen die gebeuren als je een gezin hebt.
En sommig mensen zijn gewoon bang voor overgeven of worden zelf heel misselijk en dat is ook niet erg. Ik denk dat je, in normale situaties, gewoon doet wat gedaan moet worden voor je kind en de eén kan dat makkelijker dan de ander. Als ik er niet was geweest had man zich ook al kokhalzend wel gered en ook hij werd niet boos, en hij zat er zelf van top tot teen onder.
woensdag 21 december 2016 om 09:42
quote:Rhae schreef op 21 december 2016 @ 09:36:
[...]
En dat verdiende jij ook, dat er zo met je omgegaan werd. Je moeder kon dat niet, en dat ligt niet aan jou. Echt, het is normaal dat je baalt als je huisraad ondergekotst wordt hoor (ik stond ook niet te juichen en ik vind kots ook vies ) maar de zorg voor je kind gaat vóór. Een bank is maar een bank, mijn kind is wél mijn kind, dus daar ben ik veel zuiniger op.
Dank je Rhae. Het is fijn dit te kunnen lezen, te begrijpen. Ik snap nu echt veel beter wat mijn vriend bedoelt in dat soort situaties. Als ik een glas laat vallen bijvoorbeeld. Dan staat hij al bijna klaar om het op te ruimen. En dan ga ik mij verdedigen en krijgen we vaak een soort ruzie. Terwijl hij zegt: ik ben niet boos, ik wil je alleen even helpen het op te ruimen.
Dat snapte ik nooit.. ik dacht dat hij het ging opruimen en dacht: wat heb ik toch een stomme vriendin, ze laat altijd alles vallen, ik ruim het maar op want als zij het doet komt het vast niet goed.
En op datgene, dat wat ik dacht dat hij dacht, reageerde ik dan weer.. waardoor hij best wel verdrietig werd, wat voor mij weer het bewijs was dat ik hem inderdaad teleurstelde.
Nou ja, met heel veel dingen gaat dat zo dus. Sinds een paar weken ben ik dat ook aan het veranderen.
Maar dat is wel héél moeilijk. Want ik ben zo gewend straf te krijgen, zo voorbereid op commentaar, dat ik daar al op voorhand op reageer. Terwijl vriend eigenlijk misschien wel zo lief is als jullie zijn...
[...]
En dat verdiende jij ook, dat er zo met je omgegaan werd. Je moeder kon dat niet, en dat ligt niet aan jou. Echt, het is normaal dat je baalt als je huisraad ondergekotst wordt hoor (ik stond ook niet te juichen en ik vind kots ook vies ) maar de zorg voor je kind gaat vóór. Een bank is maar een bank, mijn kind is wél mijn kind, dus daar ben ik veel zuiniger op.
Dank je Rhae. Het is fijn dit te kunnen lezen, te begrijpen. Ik snap nu echt veel beter wat mijn vriend bedoelt in dat soort situaties. Als ik een glas laat vallen bijvoorbeeld. Dan staat hij al bijna klaar om het op te ruimen. En dan ga ik mij verdedigen en krijgen we vaak een soort ruzie. Terwijl hij zegt: ik ben niet boos, ik wil je alleen even helpen het op te ruimen.
Dat snapte ik nooit.. ik dacht dat hij het ging opruimen en dacht: wat heb ik toch een stomme vriendin, ze laat altijd alles vallen, ik ruim het maar op want als zij het doet komt het vast niet goed.
En op datgene, dat wat ik dacht dat hij dacht, reageerde ik dan weer.. waardoor hij best wel verdrietig werd, wat voor mij weer het bewijs was dat ik hem inderdaad teleurstelde.
Nou ja, met heel veel dingen gaat dat zo dus. Sinds een paar weken ben ik dat ook aan het veranderen.
Maar dat is wel héél moeilijk. Want ik ben zo gewend straf te krijgen, zo voorbereid op commentaar, dat ik daar al op voorhand op reageer. Terwijl vriend eigenlijk misschien wel zo lief is als jullie zijn...
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 21 december 2016 om 09:42
quote:Knuffelbeertjes schreef op 21 december 2016 @ 09:37:
[...]
Nee.. maar voor mij was het altijd allemaal 'anders'. Omdat ik het verdiend had.. omdat ik zo'n sterke overtuiging heb (had?) dat er niemand zo slecht is als ik ben. Dat er niemand zo onuitstaanbaar is als ik ben. Dat alle andere kinderen en mensen beter zijn, liever, geduldiger, minder aandacht vragen, makkelijker in de omgang, etc. En ik heb altijd geleerd dat ik slecht was, en geluk had dat ik bij mijn ouders mocht wonen...
Maar als het zo is dat ze mij dat aangepraat hebben, dan zou dat wel heel erg zijn..Jij bent van alles lieve Knuf, maar níet slecht. Nu niet, als kind niet. Je bent niet ontuitstaanbaar. En je verdiende zóveel meer dan je hebt gekregen. En dat je dat niet hebt gekregen is inderdaad heel erg.
[...]
Nee.. maar voor mij was het altijd allemaal 'anders'. Omdat ik het verdiend had.. omdat ik zo'n sterke overtuiging heb (had?) dat er niemand zo slecht is als ik ben. Dat er niemand zo onuitstaanbaar is als ik ben. Dat alle andere kinderen en mensen beter zijn, liever, geduldiger, minder aandacht vragen, makkelijker in de omgang, etc. En ik heb altijd geleerd dat ik slecht was, en geluk had dat ik bij mijn ouders mocht wonen...
Maar als het zo is dat ze mij dat aangepraat hebben, dan zou dat wel heel erg zijn..Jij bent van alles lieve Knuf, maar níet slecht. Nu niet, als kind niet. Je bent niet ontuitstaanbaar. En je verdiende zóveel meer dan je hebt gekregen. En dat je dat niet hebt gekregen is inderdaad heel erg.
woensdag 21 december 2016 om 09:43
woensdag 21 december 2016 om 09:43
woensdag 21 december 2016 om 09:43
Vanwaar de paniek, vroeg je. (Ook aan mij, neem ik aan..?)
Zolang als ik me kan herinneren heb ik dat gehad. Als ik ziek was wilde ik nooit iets laten merken en hoopte ik dat het vanzelf overging. Zocht afleiding. Waarom eigenlijk, als ik er nu over nadenk? .... Mijn hoofd blokkeert meteen. Mijn idee is dat ik niet lastig mocht zijn, niet opvallen, niet aanstellen, ik verdien het niet om voor gezorgd te worden, nee, ik moest dat doen, zorgen voor. Ik weet het niet. Gevoel van paniek is allesoverheersend als zoiets gebeurt.
(En als oudste ging ik ook altijd voor alles zorgen. Ja want ik was zo verstandig en zo rustig werd dan gezegd, en de rest niet..)
Zolang als ik me kan herinneren heb ik dat gehad. Als ik ziek was wilde ik nooit iets laten merken en hoopte ik dat het vanzelf overging. Zocht afleiding. Waarom eigenlijk, als ik er nu over nadenk? .... Mijn hoofd blokkeert meteen. Mijn idee is dat ik niet lastig mocht zijn, niet opvallen, niet aanstellen, ik verdien het niet om voor gezorgd te worden, nee, ik moest dat doen, zorgen voor. Ik weet het niet. Gevoel van paniek is allesoverheersend als zoiets gebeurt.
(En als oudste ging ik ook altijd voor alles zorgen. Ja want ik was zo verstandig en zo rustig werd dan gezegd, en de rest niet..)
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
woensdag 21 december 2016 om 09:46
quote:Rhae schreef op 21 december 2016 @ 09:32:
[...]
En dat snap ik dat je daar bang voor bent.
Jij kunt het, ook vandaag. Echt. Ik ga op astraal niveau alle rust, liefde, balans en vertrouwen naar je toe sturen vanmiddag. Helemaal telepatisch enzo Daar ga ik je dus nog wel aan houden
[...]
En dat snap ik dat je daar bang voor bent.
Jij kunt het, ook vandaag. Echt. Ik ga op astraal niveau alle rust, liefde, balans en vertrouwen naar je toe sturen vanmiddag. Helemaal telepatisch enzo Daar ga ik je dus nog wel aan houden
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 21 december 2016 om 09:48
Oh ja, die angst voor straf. Als ik maar één stap verkeerd zet, iets per ongeluk kapot maak, iets doe waarvan ik maar denk dat een ander het minder vindt, en ik kan tig voorbeelden noemen - het zit er zo diep in. Confronterend om dit nu te beseffen. Het was onzichtbare terreur bij ons thuis vroeger en ik heb alles opgepikt, alle sferen, alles. Bedankt voor je voorbeelden Knuf, ik word me hierdoor veel meer bewust van hoe ik zelf als kind behandeld ben (en het gewoon normaal vond...) en hoe erg de nawerking daarvan is.
Rhae, ook bedankt. Ik hoop dat het niet erg is dat je te laat op je werkt komt.
Rhae, ook bedankt. Ik hoop dat het niet erg is dat je te laat op je werkt komt.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
woensdag 21 december 2016 om 09:50
quote:Elmervrouw schreef op 21 december 2016 @ 09:39:
[...]
Dit schreef jij dus intussen, Knuf. Dat heb ik precies hetzelfde. Ik weet totaal niet om te gaan met iemand die ziek is, zelfs als de hond diarree had of kotste. Totale paniek. Neiging om ver weg te rennen, heel ver weg totdat alles weer normaal is.Ja, ik las het Elmervrouw, heel herkenbaar.. Denk dat het te maken heeft met wat ik gewend ben wat er gebeurde als ik ziek was, of als ik overgaf. Dat was zo naar, daar wil ik niet aan herinnerd worden. Maar vriend die ziek is of overgeeft, zorgt wél voor die trigger. En automatisch reageer ik dan alsof ik aangevallen word (want dat gebeurde altijd, ik kreeg er altijd straf voor).
[...]
Dit schreef jij dus intussen, Knuf. Dat heb ik precies hetzelfde. Ik weet totaal niet om te gaan met iemand die ziek is, zelfs als de hond diarree had of kotste. Totale paniek. Neiging om ver weg te rennen, heel ver weg totdat alles weer normaal is.Ja, ik las het Elmervrouw, heel herkenbaar.. Denk dat het te maken heeft met wat ik gewend ben wat er gebeurde als ik ziek was, of als ik overgaf. Dat was zo naar, daar wil ik niet aan herinnerd worden. Maar vriend die ziek is of overgeeft, zorgt wél voor die trigger. En automatisch reageer ik dan alsof ik aangevallen word (want dat gebeurde altijd, ik kreeg er altijd straf voor).
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 21 december 2016 om 09:51
Ik werk met kleine kinderen en ook daar wordt weleens overgegeven. En ik haal dan liever even niet diep adem. Vind t niet fijn om op te ruimen, want kots zien roept zelf moeten kotsen op...is een natuurlijke instinctieve reactie.. Evolutionair bepaald.
Maar no way dat ik een kindje daarom uitscheld of een 3 jarige een handdoek in de handen prop: ruim jij het zelf maar op vies kind....
Tuurlijk niet. Het is naar voor die uk dat het ziek is. De wasmachine is geduldig. Er is zeep om mijn handen te wassen. Niet te diep ademhalen, kalm blijven, uk troosten... En kijken hóe ziek uk is en wat er verder nodig is. Dat werkt. Dat is liefde. Dat is als volwassene handelen.
Maar no way dat ik een kindje daarom uitscheld of een 3 jarige een handdoek in de handen prop: ruim jij het zelf maar op vies kind....
Tuurlijk niet. Het is naar voor die uk dat het ziek is. De wasmachine is geduldig. Er is zeep om mijn handen te wassen. Niet te diep ademhalen, kalm blijven, uk troosten... En kijken hóe ziek uk is en wat er verder nodig is. Dat werkt. Dat is liefde. Dat is als volwassene handelen.
