Psyche
alle pijlers
Paniek door de herbelevingen - deel III
maandag 16 januari 2017 om 12:54
Hallo allemaal,
Op 26 nov 2016 opende ik een topic in verband met paniek klachten, herbelevingen en veel angsten ten gevolge van meerdere trauma's wat zich uit in PTSS. Inmiddels hebben anderen het topic ook gevonden en ervaar ik een enorme steun van andere forummers om deze moeilijke tijd door te komen; voor, tijdens en hopelijk ook nog na de emdr therapie. De intake voor de emdr is inmiddels bekend (eind januari).
De steun die ik hier ontvangen heb afgelopen weken is hartverwarmend en zeer divers, wat het een enorm waardevol topic maakt; bedankt lieve schrijvers!
Van herkenning tot troostende woorden en van afleiding tot Rituals pakketten, alles passeert de revue, en zorgt er tevens voor dat het topic voelt als een warm bad (hoe toepasselijk) en vandaar nu alweer deel 3. De originele post was:
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
Link naar deel 1:
Paniek door de herbelevingen
Link naar deel 2:
Paniek door de herbelevingen - deel II
Op 26 nov 2016 opende ik een topic in verband met paniek klachten, herbelevingen en veel angsten ten gevolge van meerdere trauma's wat zich uit in PTSS. Inmiddels hebben anderen het topic ook gevonden en ervaar ik een enorme steun van andere forummers om deze moeilijke tijd door te komen; voor, tijdens en hopelijk ook nog na de emdr therapie. De intake voor de emdr is inmiddels bekend (eind januari).
De steun die ik hier ontvangen heb afgelopen weken is hartverwarmend en zeer divers, wat het een enorm waardevol topic maakt; bedankt lieve schrijvers!
Van herkenning tot troostende woorden en van afleiding tot Rituals pakketten, alles passeert de revue, en zorgt er tevens voor dat het topic voelt als een warm bad (hoe toepasselijk) en vandaar nu alweer deel 3. De originele post was:
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
Link naar deel 1:
Paniek door de herbelevingen
Link naar deel 2:
Paniek door de herbelevingen - deel II
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 1 februari 2017 om 12:48
Nou lieverd, ook dit klinkt heel goed. Zo ben je al een eind op weg met leren zorgen voor jezelf. Ik zou zeggen neem vrij vanmiddag. En dan bedoel ik: ontsla jezelf van de verlpichtingen die je jezelf oplegt. Zet een grote pot thee (niet te heet drinken!), neem wat lekkers en kruip onder een dekentje en fa iets leuks op Netflix kijken. Voor vandaag heb je alweer een berg verzet.
Ik ga ook even Sherlock kijken met een pot thee. Doen we samen niks
Ik ga ook even Sherlock kijken met een pot thee. Doen we samen niks
woensdag 1 februari 2017 om 12:58
quote:branningbrothers schreef op 01 februari 2017 @ 12:48:
Nou lieverd, ook dit klinkt heel goed. Zo ben je al een eind op weg met leren zorgen voor jezelf. Ik zou zeggen neem vrij vanmiddag. En dan bedoel ik: ontsla jezelf van de verlpichtingen die je jezelf oplegt. Zet een grote pot thee (niet te heet drinken!), neem wat lekkers en kruip onder een dekentje en fa iets leuks op Netflix kijken. Voor vandaag heb je alweer een berg verzet.
Ik ga ook even Sherlock kijken met een pot thee. Doen we samen niks
haha je leert me inmiddels wel érg goed kennen he..
Wil eigenlijk ook het liefst niks doen... Volgens de gedachten moet ik:
werk email beantwoorden
werk verslagen maken
huis poetsen
badkamer schoonmaken
koelkasten soppen
boodschappen bestellen
naar zieke vriendin
naar (groot)ouders
de tuin snoeien
hardlopen
de was vouwen
Ben al moe als ik eraan denk.. Terwijl het echt allemaal, zonder uitzondering, dingen zijn die helemaal niet moeten of hoeven. Alleen van hen wel. Worden ze boos als ik iets ontspannends ga doen. Zorgen ze voor minder bescherming en komen de beelden dus binnen. En de emoties. En dat put weer uit...
Terwijl ik ook wel weet dat ik nooit klaar ben volgens de gedachten. En net zolang door ga, tot ik niet anders kan dan even zitten. En dan dus de emoties en beelden dan alsnog komen. En ik ze beter nu ik ietsje meer energie heb ze kan ondergaan...
Dus ja, zal thee zetten en op de bank proberen te zitten...
Dank je BB, hopelijk geniet jij ook even van je (beperkte) vrije tijd
Nou lieverd, ook dit klinkt heel goed. Zo ben je al een eind op weg met leren zorgen voor jezelf. Ik zou zeggen neem vrij vanmiddag. En dan bedoel ik: ontsla jezelf van de verlpichtingen die je jezelf oplegt. Zet een grote pot thee (niet te heet drinken!), neem wat lekkers en kruip onder een dekentje en fa iets leuks op Netflix kijken. Voor vandaag heb je alweer een berg verzet.
Ik ga ook even Sherlock kijken met een pot thee. Doen we samen niks
haha je leert me inmiddels wel érg goed kennen he..
Wil eigenlijk ook het liefst niks doen... Volgens de gedachten moet ik:
werk email beantwoorden
werk verslagen maken
huis poetsen
badkamer schoonmaken
koelkasten soppen
boodschappen bestellen
naar zieke vriendin
naar (groot)ouders
de tuin snoeien
hardlopen
de was vouwen
Ben al moe als ik eraan denk.. Terwijl het echt allemaal, zonder uitzondering, dingen zijn die helemaal niet moeten of hoeven. Alleen van hen wel. Worden ze boos als ik iets ontspannends ga doen. Zorgen ze voor minder bescherming en komen de beelden dus binnen. En de emoties. En dat put weer uit...
Terwijl ik ook wel weet dat ik nooit klaar ben volgens de gedachten. En net zolang door ga, tot ik niet anders kan dan even zitten. En dan dus de emoties en beelden dan alsnog komen. En ik ze beter nu ik ietsje meer energie heb ze kan ondergaan...
Dus ja, zal thee zetten en op de bank proberen te zitten...
Dank je BB, hopelijk geniet jij ook even van je (beperkte) vrije tijd
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 1 februari 2017 om 14:21
Best wel fijn... ben al drie kwartier in slaap gevalleneen serie aan het kijken
Thee aan het drinken
Beelden aan het opvangen
Mét medicatie
En het is te doen.. te verdragen... iets minder paniek even
Wel hele boze gedachten die zeggen dat alle buren nu zien hoe lui ik ben, dat het maar goed is dat m'n ouders niet weten wat ik uitspook en dat m'n collega's nu hard aan het werk zijn (terwijl het gewoon m'n vrije dag is...), dat ik zo niks bereik in het leven, dat ik nog lang geen ontspanning verdiend heb en dat ik echt nodig bezig moet gaan met m'n taken lijst
Ik schenk gewoon nog een kopje thee in
Thee aan het drinken
Beelden aan het opvangen
Mét medicatie
En het is te doen.. te verdragen... iets minder paniek even
Wel hele boze gedachten die zeggen dat alle buren nu zien hoe lui ik ben, dat het maar goed is dat m'n ouders niet weten wat ik uitspook en dat m'n collega's nu hard aan het werk zijn (terwijl het gewoon m'n vrije dag is...), dat ik zo niks bereik in het leven, dat ik nog lang geen ontspanning verdiend heb en dat ik echt nodig bezig moet gaan met m'n taken lijst
Ik schenk gewoon nog een kopje thee in
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 1 februari 2017 om 15:14
@branningbrothers, gefeliciteerd met de nieuwe opdracht, super!
@Knuf, mijn probleem is niet zozeer lui zijn (al voel ik tegenwoordig de denkbeeldige voet van Sofie tegen mijn achterste ) want soms lukt het gewoon niet en komt er veel te weinig uit mijn handen. Waardoor ik daarna weer halve nachten door moet werken om het in te halen. Wat ik moeilijk vind is om lui te zijn, of tijd aan mijn hobby te besteden, zonder schuldgevoel! Als ik dan toch op de bank hang met een boek of een serie, dan zou ik dat wel willen zonder ondertussen te denken: ik zou eigenlijk nog de keuken/badkamer/gespreksverslag etc. moeten doen. Voor wat het waard is, ik vind dat je ontzettend veel doet! Daarnaast kan ik me niet voorstellen hoeveel energie het kost om de confrontatie met je verleden en denkbeelden die je al heel lang bij je draagt aan te gaan. Dat houd je niet vol zonder ook af en toe even met een kop thee op de bank te zitten. Ik las ergens iets over mosdagen, heel herkenbaar.
@EV, ik ben nog steeds niet helemaal bij, maar jouw berichtje over het gesprek met werkcoach raakte me. Ik heb betaald werk en het voor de buitenwereld goed voor elkaar. Mijn werk is in een puur zakelijke sector, analytisch. Iemand uit mijn directe omgeving doet alleen vrijwilligerswerk, in een hospice en met ouderen. Als ze me wel eens iets vertelt (in heel algemene zin hoor, ze zal nooit zo maar over haar cliënten praten) en ik me realiseer hoeveel zij betekent voor mensen, vaak op een van de moeilijkste momenten van hun leven, vind ik datgene wat ik doe zo onbelangrijk. Of je wel of niet ergens voor betaald krijgt, zegt niets over het (maatschappelijk) nut van wat je doet. Anders zou bijvoorbeeld een verpleegster of hoofdagent wel meer verdienen dan bijv. iemand op kantoor bij een verzekeringsmaatschappij i.p.v. andersom. Niet dat er iets mis is met kantoorwerk (doe ik ook) of betaald werk in het algemeen, maar vrijwilligerswerk is minstens even belangrijk en noodzakelijk. Oh, en manmens klinkt goed!
@Knuf, mijn probleem is niet zozeer lui zijn (al voel ik tegenwoordig de denkbeeldige voet van Sofie tegen mijn achterste ) want soms lukt het gewoon niet en komt er veel te weinig uit mijn handen. Waardoor ik daarna weer halve nachten door moet werken om het in te halen. Wat ik moeilijk vind is om lui te zijn, of tijd aan mijn hobby te besteden, zonder schuldgevoel! Als ik dan toch op de bank hang met een boek of een serie, dan zou ik dat wel willen zonder ondertussen te denken: ik zou eigenlijk nog de keuken/badkamer/gespreksverslag etc. moeten doen. Voor wat het waard is, ik vind dat je ontzettend veel doet! Daarnaast kan ik me niet voorstellen hoeveel energie het kost om de confrontatie met je verleden en denkbeelden die je al heel lang bij je draagt aan te gaan. Dat houd je niet vol zonder ook af en toe even met een kop thee op de bank te zitten. Ik las ergens iets over mosdagen, heel herkenbaar.
@EV, ik ben nog steeds niet helemaal bij, maar jouw berichtje over het gesprek met werkcoach raakte me. Ik heb betaald werk en het voor de buitenwereld goed voor elkaar. Mijn werk is in een puur zakelijke sector, analytisch. Iemand uit mijn directe omgeving doet alleen vrijwilligerswerk, in een hospice en met ouderen. Als ze me wel eens iets vertelt (in heel algemene zin hoor, ze zal nooit zo maar over haar cliënten praten) en ik me realiseer hoeveel zij betekent voor mensen, vaak op een van de moeilijkste momenten van hun leven, vind ik datgene wat ik doe zo onbelangrijk. Of je wel of niet ergens voor betaald krijgt, zegt niets over het (maatschappelijk) nut van wat je doet. Anders zou bijvoorbeeld een verpleegster of hoofdagent wel meer verdienen dan bijv. iemand op kantoor bij een verzekeringsmaatschappij i.p.v. andersom. Niet dat er iets mis is met kantoorwerk (doe ik ook) of betaald werk in het algemeen, maar vrijwilligerswerk is minstens even belangrijk en noodzakelijk. Oh, en manmens klinkt goed!
woensdag 1 februari 2017 om 15:21
Klinkt goed Knuff
Ik weet nog zo goed (en soms nog hoor) dat ik van mezelf geen fijne dingen mocht doen omdat ik ziek was. Ik deed nooit leuke dingen (want ik kon niet werken dus mocht ook geen fijne dingen doen), afzien moest ik. Het is nu gelukkig anders omdat ik leerde inzien dat bij beter worden ook ontspanning hoort. De boog kan niet altijd gespannen zijn. Ik mag alleen nog altijd niet uitbundig plezier hebben van mezelf. Dus er is nog wel wat winnen geloof ik. Jij bent in ieder geval op de goede weg .
Sofie, ik wilde nog zeggen dat ik onder indruk was van je verhaal. Ik kan jou (en Knuff) goed volgen, ik had het altijd over conflicten in mijn hoofd. Dapper van je dat je een stuk van jezelf die naar kan zijn, bent gaan onderzoeken. Ik heb ook hele lappen tekst getypt maar dan de gedachten die gericht waren op de ander (ook wel wat gericht op mijzelf maar die vind ik minder eng). Ik heb ze weleens laten lezen aan de therapeut. Vond ik heeeeel eng maar gelukkig kon hij mijn gedachten begrijpen en hij had het ook over losse delen. Hoe ruwer ik schrijf (echt letterlijk hoe het in mij opkomt) hoe duidelijker dat wordt. Meestal zit er namelijk nog wel een filter overheen die de neiging heeft de scherpe kantjes eraf te halen, punten met logica te verbinden etc maar zonder dat filter zijn het echt losse stukjes gedachten gevoelens.
Sunemon, fijn om te lezen dat het goed nieuws was. Ik hoop wel voor je dat je op een andere manier een ingang kunt vinden voor het verminderen van je klachten. Maar voor nu wel een zorg minder in ieder geval.
Ik ben ook weer boven water. Ik voelde me gisteren echt zoooo ellendig. Gewoon echt ziek, zoveel pijn dat ik misselijk werd en trillend op de bank ben gaan liggen. De rest van de dag zo stil mogelijk op de bank gelegen en even gebruik gemaakt van pijnstillers (mocht ik trouwens ook eerst niet van mezelf omdat ik vind dat ik de pijn aan moet kunnen en ik niet houd van onderdrukken maar ik hield het niet vol..). Ik moest steeds denken aan een moment van vroeger, toen ik ook zo ziek was. Had toen een oor- en voorhoofdholte ontsteking en kon ook niets anders dan in bed liggen. Precies die dag kwamen de ouders van mijn toenmalige vriendje langs en kwam mijn moeder me uit bed halen om ze te woord te staan. Ze kwamen me toen vertellen dat ze niet achter de relatie stonden en de relatie kwamen verbreken. Dat ze zijn telefoon hadden ingenomen zodat we makkelijker afstand konden nemen. Ik weet nog goed hoe ik toen kapot ging van binnen en het helemaal niet aankon omdat ik zo'n pijn had. Zo voelde ik me gisteren ook weer. Zoveel pijn dat ik het niet meer aankon om het te voelen. Vreemd hoe zoiets dan ineens terug komt. Het voelt nu ook weer onaf, omdat ik de pijn niet aankan en het verdoof met pijnstillers.
Vandaag in ieder geval weer in een betere flow. Lekker in de weer thuis.
Ik weet nog zo goed (en soms nog hoor) dat ik van mezelf geen fijne dingen mocht doen omdat ik ziek was. Ik deed nooit leuke dingen (want ik kon niet werken dus mocht ook geen fijne dingen doen), afzien moest ik. Het is nu gelukkig anders omdat ik leerde inzien dat bij beter worden ook ontspanning hoort. De boog kan niet altijd gespannen zijn. Ik mag alleen nog altijd niet uitbundig plezier hebben van mezelf. Dus er is nog wel wat winnen geloof ik. Jij bent in ieder geval op de goede weg .
Sofie, ik wilde nog zeggen dat ik onder indruk was van je verhaal. Ik kan jou (en Knuff) goed volgen, ik had het altijd over conflicten in mijn hoofd. Dapper van je dat je een stuk van jezelf die naar kan zijn, bent gaan onderzoeken. Ik heb ook hele lappen tekst getypt maar dan de gedachten die gericht waren op de ander (ook wel wat gericht op mijzelf maar die vind ik minder eng). Ik heb ze weleens laten lezen aan de therapeut. Vond ik heeeeel eng maar gelukkig kon hij mijn gedachten begrijpen en hij had het ook over losse delen. Hoe ruwer ik schrijf (echt letterlijk hoe het in mij opkomt) hoe duidelijker dat wordt. Meestal zit er namelijk nog wel een filter overheen die de neiging heeft de scherpe kantjes eraf te halen, punten met logica te verbinden etc maar zonder dat filter zijn het echt losse stukjes gedachten gevoelens.
Sunemon, fijn om te lezen dat het goed nieuws was. Ik hoop wel voor je dat je op een andere manier een ingang kunt vinden voor het verminderen van je klachten. Maar voor nu wel een zorg minder in ieder geval.
Ik ben ook weer boven water. Ik voelde me gisteren echt zoooo ellendig. Gewoon echt ziek, zoveel pijn dat ik misselijk werd en trillend op de bank ben gaan liggen. De rest van de dag zo stil mogelijk op de bank gelegen en even gebruik gemaakt van pijnstillers (mocht ik trouwens ook eerst niet van mezelf omdat ik vind dat ik de pijn aan moet kunnen en ik niet houd van onderdrukken maar ik hield het niet vol..). Ik moest steeds denken aan een moment van vroeger, toen ik ook zo ziek was. Had toen een oor- en voorhoofdholte ontsteking en kon ook niets anders dan in bed liggen. Precies die dag kwamen de ouders van mijn toenmalige vriendje langs en kwam mijn moeder me uit bed halen om ze te woord te staan. Ze kwamen me toen vertellen dat ze niet achter de relatie stonden en de relatie kwamen verbreken. Dat ze zijn telefoon hadden ingenomen zodat we makkelijker afstand konden nemen. Ik weet nog goed hoe ik toen kapot ging van binnen en het helemaal niet aankon omdat ik zo'n pijn had. Zo voelde ik me gisteren ook weer. Zoveel pijn dat ik het niet meer aankon om het te voelen. Vreemd hoe zoiets dan ineens terug komt. Het voelt nu ook weer onaf, omdat ik de pijn niet aankan en het verdoof met pijnstillers.
Vandaag in ieder geval weer in een betere flow. Lekker in de weer thuis.
Doubt kills more dreams than failure ever will
woensdag 1 februari 2017 om 15:52
Ik ben er ook weer.
Sinds gisteravond NetFlix en ik heb een film gekeken. Voel me ook lui
dus ik begrijp jullie gevoel ook heel goed. Want ook dit mag eigenlijk niet, zeg maar.
Straks vriendin op bezoek.
Knuf, ik denk dat mindfulness jou wel kan ondersteunen bij het proces waar je al in zit met je therapeut(en). Fijn dat je die al hebt. Ik voel juist hierdoor (de mf dus) dat ik meer nodig heb dan dat. Vrijdag afspraak met andere poh, ben benieuwd hoe die is en wat ik ga zeggen. Ook eng trouwens.
Sinds gisteravond NetFlix en ik heb een film gekeken. Voel me ook lui
dus ik begrijp jullie gevoel ook heel goed. Want ook dit mag eigenlijk niet, zeg maar.
Straks vriendin op bezoek.
Knuf, ik denk dat mindfulness jou wel kan ondersteunen bij het proces waar je al in zit met je therapeut(en). Fijn dat je die al hebt. Ik voel juist hierdoor (de mf dus) dat ik meer nodig heb dan dat. Vrijdag afspraak met andere poh, ben benieuwd hoe die is en wat ik ga zeggen. Ook eng trouwens.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
woensdag 1 februari 2017 om 16:33
quote:Koontz schreef op 01 februari 2017 @ 15:14:
@Knuf, mijn probleem is niet zozeer lui zijn (al voel ik tegenwoordig de denkbeeldige voet van Sofie tegen mijn achterste ) want soms lukt het gewoon niet en komt er veel te weinig uit mijn handen. Waardoor ik daarna weer halve nachten door moet werken om het in te halen. Wat ik moeilijk vind is om lui te zijn, of tijd aan mijn hobby te besteden, zonder schuldgevoel! Als ik dan toch op de bank hang met een boek of een serie, dan zou ik dat wel willen zonder ondertussen te denken: ik zou eigenlijk nog de keuken/badkamer/gespreksverslag etc. moeten doen. Voor wat het waard is, ik vind dat je ontzettend veel doet! Daarnaast kan ik me niet voorstellen hoeveel energie het kost om de confrontatie met je verleden en denkbeelden die je al heel lang bij je draagt aan te gaan. Dat houd je niet vol zonder ook af en toe even met een kop thee op de bank te zitten. Ik las ergens iets over mosdagen, heel herkenbaar.
Dank je Koontz Ik merk wel dat ik er hard aan toe was, even niks moeten. Nu inderdaad het schuldgevoel er nog af, dan is het complete ontspanning Ik ben inderdaad bekaf...
Ik snap ook niet dat de beelden terug blijven komen, heb ze nu al vaak genoeg gezien
En dan de heftigheid ervan pfff vreet energie..
Oh en trouwens je hoeft niet alles bij te houden, bij te lezen he? Alleen als je het fijn vindt maar zo weer meeschrijven is toch ook goed
@Knuf, mijn probleem is niet zozeer lui zijn (al voel ik tegenwoordig de denkbeeldige voet van Sofie tegen mijn achterste ) want soms lukt het gewoon niet en komt er veel te weinig uit mijn handen. Waardoor ik daarna weer halve nachten door moet werken om het in te halen. Wat ik moeilijk vind is om lui te zijn, of tijd aan mijn hobby te besteden, zonder schuldgevoel! Als ik dan toch op de bank hang met een boek of een serie, dan zou ik dat wel willen zonder ondertussen te denken: ik zou eigenlijk nog de keuken/badkamer/gespreksverslag etc. moeten doen. Voor wat het waard is, ik vind dat je ontzettend veel doet! Daarnaast kan ik me niet voorstellen hoeveel energie het kost om de confrontatie met je verleden en denkbeelden die je al heel lang bij je draagt aan te gaan. Dat houd je niet vol zonder ook af en toe even met een kop thee op de bank te zitten. Ik las ergens iets over mosdagen, heel herkenbaar.
Dank je Koontz Ik merk wel dat ik er hard aan toe was, even niks moeten. Nu inderdaad het schuldgevoel er nog af, dan is het complete ontspanning Ik ben inderdaad bekaf...
Ik snap ook niet dat de beelden terug blijven komen, heb ze nu al vaak genoeg gezien
En dan de heftigheid ervan pfff vreet energie..
Oh en trouwens je hoeft niet alles bij te houden, bij te lezen he? Alleen als je het fijn vindt maar zo weer meeschrijven is toch ook goed
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 1 februari 2017 om 16:38
quote:VivaFleur schreef op 01 februari 2017 @ 15:21:
Klinkt goed Knuff
Ik weet nog zo goed (en soms nog hoor) dat ik van mezelf geen fijne dingen mocht doen omdat ik ziek was. Ik deed nooit leuke dingen (want ik kon niet werken dus mocht ook geen fijne dingen doen), afzien moest ik. Het is nu gelukkig anders omdat ik leerde inzien dat bij beter worden ook ontspanning hoort. De boog kan niet altijd gespannen zijn. Ik mag alleen nog altijd niet uitbundig plezier hebben van mezelf. Dus er is nog wel wat winnen geloof ik. Jij bent in ieder geval op de goede weg .
Ik ben ook weer boven water.
Dank je Fleur
Heftig dat je je zo voelde gisteren en dan nog een strijd moet voeren om pijnstilling. Gelukkig is het je gelukt ze te nemen en gaat het vandaag wat beter. Niet onderschatten wat zo'n gesprek dan met je doet he, heel begrijpelijk. Naar dat je zulke herinneringen hebt aan ziek zijn vroeger. Gelukkig ben je nu volwassen en kun je lekker rust nemen en in je eigen tempo beter worden
Klinkt goed Knuff
Ik weet nog zo goed (en soms nog hoor) dat ik van mezelf geen fijne dingen mocht doen omdat ik ziek was. Ik deed nooit leuke dingen (want ik kon niet werken dus mocht ook geen fijne dingen doen), afzien moest ik. Het is nu gelukkig anders omdat ik leerde inzien dat bij beter worden ook ontspanning hoort. De boog kan niet altijd gespannen zijn. Ik mag alleen nog altijd niet uitbundig plezier hebben van mezelf. Dus er is nog wel wat winnen geloof ik. Jij bent in ieder geval op de goede weg .
Ik ben ook weer boven water.
Dank je Fleur
Heftig dat je je zo voelde gisteren en dan nog een strijd moet voeren om pijnstilling. Gelukkig is het je gelukt ze te nemen en gaat het vandaag wat beter. Niet onderschatten wat zo'n gesprek dan met je doet he, heel begrijpelijk. Naar dat je zulke herinneringen hebt aan ziek zijn vroeger. Gelukkig ben je nu volwassen en kun je lekker rust nemen en in je eigen tempo beter worden
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 1 februari 2017 om 16:46
quote:VivaFleur schreef op 01 februari 2017 @ 15:21:
Precies die dag kwamen de ouders van mijn toenmalige vriendje langs en kwam mijn moeder me uit bed halen om ze te woord te staan. Ze kwamen me toen vertellen dat ze niet achter de relatie stonden en de relatie kwamen verbreken. Dat ze zijn telefoon hadden ingenomen zodat we makkelijker afstand konden nemen. Ik weet nog goed hoe ik toen kapot ging van binnen en het helemaal niet aankon omdat ik zo'n pijn had.
Arme VF! voor jou!
Als ik je moeder was geweest had ik je lekker in bed laten liggen en tegen die mensen gezegd dat zo op konden rotten! Hoe onbeschoft kun je zijn. En hoe niet beschermend van je moeder ook.
Precies die dag kwamen de ouders van mijn toenmalige vriendje langs en kwam mijn moeder me uit bed halen om ze te woord te staan. Ze kwamen me toen vertellen dat ze niet achter de relatie stonden en de relatie kwamen verbreken. Dat ze zijn telefoon hadden ingenomen zodat we makkelijker afstand konden nemen. Ik weet nog goed hoe ik toen kapot ging van binnen en het helemaal niet aankon omdat ik zo'n pijn had.
Arme VF! voor jou!
Als ik je moeder was geweest had ik je lekker in bed laten liggen en tegen die mensen gezegd dat zo op konden rotten! Hoe onbeschoft kun je zijn. En hoe niet beschermend van je moeder ook.
woensdag 1 februari 2017 om 17:14
Ik lees jullie allemaal en wil reageren maar vind weinig woorden. Ben regelmatig volkomen ontredderd. Ik schijn in beweging te zijn maar vind het doodeng, oncomfortabel en het raakt zoveel dat ik er heel wazig van word.
Over de oordelen en het schuldgevoel die ik hier velen zie noemen: kennelijk heeft dat veel te maken met de bezetting van narcistische ouders. Die voedden die gevoelens constant. Hadden er baat bij.
VF...mijn ouders flikten dat soort dingen ook bij sibling. Ultiem er alleen voor staan...
Over de oordelen en het schuldgevoel die ik hier velen zie noemen: kennelijk heeft dat veel te maken met de bezetting van narcistische ouders. Die voedden die gevoelens constant. Hadden er baat bij.
VF...mijn ouders flikten dat soort dingen ook bij sibling. Ultiem er alleen voor staan...
woensdag 1 februari 2017 om 17:20
voor iedereen.
Ik heb nu even weinig zinnigs te melden of te supporten. Ik ben snipverkouden, voel me beroerd en zit te wachten tot de paracetamol weer gaat werken. Probeer gestaag door te werken aan het halen van de deadline, ondanks de watten in mijn lijf en de spierpijn in mijn hoofd.
Ik lees jullie wel, en stuur positvie vibes, maar meer zit er even niet in
Ik heb nu even weinig zinnigs te melden of te supporten. Ik ben snipverkouden, voel me beroerd en zit te wachten tot de paracetamol weer gaat werken. Probeer gestaag door te werken aan het halen van de deadline, ondanks de watten in mijn lijf en de spierpijn in mijn hoofd.
Ik lees jullie wel, en stuur positvie vibes, maar meer zit er even niet in
woensdag 1 februari 2017 om 17:26
Hanke
Ja ken dat gevoel, dat bewegen op zichzelf al triggert/veel omhoog haalt.. heel naar
Ben nog aan het nadenken welk belang m'n ouders hadden bij wat ze deden.. Kan er heel veel bedenken maar geen een daarvan is helaas liefdevol of het voorbeeld van mooi ouderschap..
Tobbie
Ik hoop dat je paracetamol snel z'n werk doen
En jij het ook klaar hebt, zodat je kunt uitrusten
Rusten dus, niet sporten! Dat komt weer als je je beter voelt hoor
Ja ken dat gevoel, dat bewegen op zichzelf al triggert/veel omhoog haalt.. heel naar
Ben nog aan het nadenken welk belang m'n ouders hadden bij wat ze deden.. Kan er heel veel bedenken maar geen een daarvan is helaas liefdevol of het voorbeeld van mooi ouderschap..
Tobbie
Ik hoop dat je paracetamol snel z'n werk doen
En jij het ook klaar hebt, zodat je kunt uitrusten
Rusten dus, niet sporten! Dat komt weer als je je beter voelt hoor
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 1 februari 2017 om 18:22
Ja Branning had ze dat maar gedaan ja. Mijn moeder vind het heel vreemd dat ik niet voor mezelf kan opkomen. Daar krijg ik dan nog voor op mijn kop ook.
Hanke hoeft ook niet altijd. Als je het kwijt wil, hoe komt het?
Tobbert, hoop dat het lukt en als het niet lukt niet verder aan trekken he.
Knuff, zou het helpen als je vriend eerst benoemd dat hij je een aai / knuffel wil geven? Zodat het niet uit het niets komt en het enkel ter interpretatie van je lijf is? Ik weet dat ik er ook niet tegen kan als het onaangekondigd gebeurd.
Hanke hoeft ook niet altijd. Als je het kwijt wil, hoe komt het?
Tobbert, hoop dat het lukt en als het niet lukt niet verder aan trekken he.
Knuff, zou het helpen als je vriend eerst benoemd dat hij je een aai / knuffel wil geven? Zodat het niet uit het niets komt en het enkel ter interpretatie van je lijf is? Ik weet dat ik er ook niet tegen kan als het onaangekondigd gebeurd.
Doubt kills more dreams than failure ever will
