1. Hoi iedereen!

    Ik ben net terug van drie weken backpacken in Vietnam met een vriendin.
    Dit was voor mij de eerste keer backpacken, en ik ben verliefd geworden. Sinds ik ben afgestudeerd ben ik redelijk veel aan het rondreizen, maar deze reis heeft echt wat met me gedaan.

    Achtergrond info: Ik ben 25 jaar, twee jaar aan het werk nu als verpleegkundige, heb net promotie gekregen, een huisje, leuke vrienden, had een leuke vriend maar dat is net uit gegaan voor dat ik weg ging (eigen keus).

    Nu ik terug ben, staat alles op zijn kop. Alle prioriteiten zijn veranderd. Ik vraag me af waarom ik in godsnaam mijn leven zo op de rit wil hebben. Ik wil weer weg, reizen, nog meer mensen ontmoeten, meer van de wereld zien. Al moet ik mijn net nieuwe baan er voor opzeggen. Als ik hier blijf zal mijn leven heel simpel lopen: nieuwe vriend, nog beter worden in mn werk en misschien weer promotie, kinderen, trouwen, oud worden, af en toe reizen maar voornamelijk het leven als een boekje leiden. Ik had (en heb ergens nog steeds) het idee dat als ik mn leven omgooi ik nooit iemand zal vinden om kinderen mee te krijgen (kinderwens present).
    Dus, wat moet ik doen? Wil ik eerst een maand alleen reizen en mn baan behouden? Ga ik drie maanden naar Azie (doei baan)? Ga ik voor een half jaar/jaar naar Australie/Canada/nieuw zeeland en daar werken (doei huidige leven)?

    Mijn vraag: is er iemand die dit herkent/heeft meegemaakt? Hoe kies je. Ik heb het gevoel dat ik als ik iets wil doen, het NU moet doen ivm mijn leeftijd. Je weet natuurlijk nooit wat de goede keus is. Maar misschien zijn er mensen (dat weet ik eigenlijk wel zeker) die iets soortgelijks hebben meegemaakt.
Log nu in om te reageren
  1. Oh zo herkenbaar. Drie jaar geleden na 6 weken Canada verliefd geworden op het land en kon alleen maar denken aan 'wanneer mag ik terug?'. Serieus overwogen daar te gaan wonen en werken voor een jaar, maar de feiten op een rijtje gezet en me gerealiseerd: 1. werken in een land is iets heel anders dan reizen. 2. Ik kom in Canada niet aan de bak in m'n huidige werkgebied, dus wordt het een working holiday visum en shitty backpackerbaantjes in de horeca ofzo.

    Daar wilde ik m'n carrière én eigen huis hier niet voor opgeven, maar de reiskriebels waren er maand of 4 na thuiskomst nog steeds. Op m'n werk onbetaald verlof aangevraagd, gaan sparen en uiteindelijk 11 maanden later vertrokken om zeven maanden te reizen in Azië en Nieuw-Zeeland. Absoluut geen spijt van gehad, zou het zo weer doen. Onderweg niet hoeven werken, had genoeg gespaard om echt te genieten van het reizen en doordat ik wat vrijwilligerswerk heb gedaan, heb ik me ook nog nuttig gemaakt en gevoeld en de kosten her en der weten te drukken. Ik vond het fijn om bij thuiskomst gewoon nog m'n eigen huis te hebben (onderverhuurd, dus die kosten waren gedekt) en m'n vaste baan.

    En zelfs dan blijft het, vind ik, een shock als je na 7 maanden weer moet 'aarden' in Nederland. Ze zeggen wel eens dat het net zo lang duurt om weer te wennen als de tijd die je weg bent geweest en dat klopt aardig, pas sinds februari ergens kan ik zeggen dat ik weer echt lekker m'n draai gevonden heb hier. Maanden getwijfeld of ik toch niet echt m'n huis moest verkopen en een baan moest gaan zoeken in het buitenland. But again: ergens wonen en werken is echt iets anders en ik realiseer me inmiddels ook wel hoe gezegend we zijn met ons Nederlandse systeem en de voorzieningen hier. Die onrust om te reizen blijft, maar voor nu is 2x per jaar een verre reis en tussendoor lekker kleine reisjes voldoende...

    Mijn tip: laat het eerst even bezinken allemaal en ga op een rijtje zetten wat je echt wilt, hoeveel je op wilt geven. Ga in ieder geval lekker sparen, geniet van het uitzoeken en dromen, dat vond ik al de helft van het avontuur!
  2. quote:
    valerievaldera schreef op 21 april 2017 @ 12:57:
    Waarom denken zoveel mensen dat in Nederland wonen, een relatie aangaan, werken en het krijgen van kinderen, 'volgens het boekje' is? Ik zie juist ontzettend veel mensen, die allemaal dezelfde reisjes maken: Azie, Zuid-Amerika, Australie, Nieuw-Zeeland, Japan... dit zou je evengoed 'volgens het boekje' kunnen noemen. Ik hoor maar zelden iemand iets vertellen waar ik steil van achterover sla. De ervaring die jij nu meemaakt hebben miljoenen mensen voor jou ervaren. Net als dat andere miljoenen mensen de ervaring hebben gekend van een huwelijk aangaan, werken en kinderen krijgen.

    Je zal zien dat naarmate je ouder wordt, je de nuance gaat waarnemen. Niet iedereen in Nederland leeft volgens hetzelfde boekje, ook de mensen met een lange relatie, een koophuis en kinderen niet. Het zijn individuen, die hun eigen hindernissen tegenkomen, hun eigen leven leiden, hun eigen doelen stellen, hun eigen fouten maken en hun eigen lessen leren. Net zoals mensen dat doen, die op reis gaan.

    Ga reizen als je daar zin in hebt. Krijg kinderen als je dat verlangen hebt, maar stop met alles in hokjes stoppen. Daarmee beperk je jezelf.
    Ook al lijkt Kiara22 verdwenen... goeie post!

    You can never have too many hats, gloves and shoes
  3. Win een reis naar modestad New York

    Wandelen door Hyde Park. Lunchen in Times Square. Wie heeft een tripje naar New York nu niet op de bucket-list staan? Goed nieuws: je kunt 'm hier winnen. Doe snel mee! #adv

    Lees verder

  4. quote:
    Coco87 schreef op 21 april 2017 @ 12:51:
    Je extentiele crisis is vrij normaal, maar doordat je net terug bent van een vakantie koppel je het denk ik daaraan.
    Ook een goed punt. Gewoon de quarterlife crisis. Die er tegenwoordig helemaal bij lijkt te horen, niet alleen meer de midlife.

    You can never have too many hats, gloves and shoes
  5. Gaan, de rest kan altijd nog!
  6. Lijkt mij heerlijk joh, lekker gaan. Ben ook veel gereisd en haal de herinneringen nog regelmatig op. Beste tijd van mijn leven.
    Nu ik het burgerlijke leven voer, verlang ik er nog steeds af en toe na maar voorlopig zit dat het zeker niet in.

    Girls compete with each other, women empower one another
  7. Ik heb zelfde gehad op mn 23e: na 3 weken in m'n uppie op pad de smaak helemaal te pakken. Kon geen onbetaald verlof krijgen van mn werk om voor langere tijd op pad te gaan.
    Toen de keuze gemaakt om mijn baan te houden. Ben toen op papier 32uur gaan werken, in praktijk 40. Zo een hoop overuren opgebouwd waardoor ik meerdere keren per jaar 3 weken op reis kon.
    Ben inmiddels bijna 10 jaar verder. Aantal relaties en werkgevers verder. Soms nog gereisd, nu al paar jaar niet. Vind ik het erg: nee. Blijft het verlangen om er nog eens een half jaar tussenuit te gaan: ja!
  8. quote:
    valerievaldera schreef op 21 april 2017 @ 12:57:
    Waarom denken zoveel mensen dat in Nederland wonen, een relatie aangaan, werken en het krijgen van kinderen, 'volgens het boekje' is? Ik zie juist ontzettend veel mensen, die allemaal dezelfde reisjes maken: Azie, Zuid-Amerika, Australie, Nieuw-Zeeland, Japan... dit zou je evengoed 'volgens het boekje' kunnen noemen. Ik hoor maar zelden iemand iets vertellen waar ik steil van achterover sla. De ervaring die jij nu meemaakt hebben miljoenen mensen voor jou ervaren. Net als dat andere miljoenen mensen de ervaring hebben gekend van een huwelijk aangaan, werken en kinderen krijgen.
    Goed gesproken. Overigens zou TO juist als verpleegkundige wel iets bijzonders kunnen doen icm reizen lijkt mij. Ga bij Artsen zonder Grenzen werken oid. Overigens worden ook veel verpleegkundigen gevraagd in Abu Dhabi en Dubai, wel iets minder spannend, maar je verdient er zo mega-veel als verpleegkundige dat je daarna twee jaar kunt rondreizen zonder te werken. 25 vind ik echt nog piepjong, de wereld staat voor je open. En als verpleegkundige heb je zo weer een baan als je terug komt, zeker als je ook nog buitenlandervaring hebt.
  9. Win een reis naar modestad New York

    Wandelen door Hyde Park. Lunchen in Times Square. Wie heeft een tripje naar New York nu niet op de bucket-list staan? Goed nieuws: je kunt 'm hier winnen. Doe snel mee! #adv

    Lees verder

  10. quote:
    lattemachiato schreef op 23 april 2017 @ 22:29:
    [...]
    Overigens zou TO juist als verpleegkundige wel iets bijzonders kunnen doen icm reizen lijkt mij. Ga bij Artsen zonder Grenzen werken oid. Overigens worden ook veel verpleegkundigen gevraagd in Abu Dhabi en Dubai, wel iets minder spannend, maar je verdient er zo mega-veel als verpleegkundige dat je daarna twee jaar kunt rondreizen zonder te werken. 25 vind ik echt nog piepjong, de wereld staat voor je open. En als verpleegkundige heb je zo weer een baan als je terug komt, zeker als je ook nog buitenlandervaring hebt.
    Dit, echt, precies dit. Ik zou het wel weten als ik jou was! En je hoeft niet iets te doen omdat het wel/niet origineel is, je moet doen waar je blij van wordt. En over 2/3 jaar ben je ook nog jong genoeg om een partner te vinden en moeder te worden. Door omstandigheden er zelf wel voor gekomen om het reizen tot enkele maanden te beperken en soms knaagt het nog. "Had ik maar eerder m'n studie afgerond, had ik maar meer gespaard, had ik maar eerder m'n relatie verbroken, dan had ik wel 2 jaar kunnen rondreizen".
  11. quote:
    valerievaldera schreef op 21 april 2017 @ 12:57:
    Waarom denken zoveel mensen dat in Nederland wonen, een relatie aangaan, werken en het krijgen van kinderen, 'volgens het boekje' is? Ik zie juist ontzettend veel mensen, die allemaal dezelfde reisjes maken: Azie, Zuid-Amerika, Australie, Nieuw-Zeeland, Japan... dit zou je evengoed 'volgens het boekje' kunnen noemen. Ik hoor maar zelden iemand iets vertellen waar ik steil van achterover sla. De ervaring die jij nu meemaakt hebben miljoenen mensen voor jou ervaren. Net als dat andere miljoenen mensen de ervaring hebben gekend van een huwelijk aangaan, werken en kinderen krijgen.

    Je zal zien dat naarmate je ouder wordt, je de nuance gaat waarnemen. Niet iedereen in Nederland leeft volgens hetzelfde boekje, ook de mensen met een lange relatie, een koophuis en kinderen niet. Het zijn individuen, die hun eigen hindernissen tegenkomen, hun eigen leven leiden, hun eigen doelen stellen, hun eigen fouten maken en hun eigen lessen leren. Net zoals mensen dat doen, die op reis gaan.

    Ga reizen als je daar zin in hebt. Krijg kinderen als je dat verlangen hebt, maar stop met alles in hokjes stoppen. Daarmee beperk je jezelf.
    Mee eensch. Alleen komt dit inzicht vaak pas als je wat meer levenservaring hebt. En denk je als je 25 bent dat je echt zo heel anders bent dan alle anderen en niet volgens het boekje kan en wil leven.

    Everything you see I owe to spaghetti!
  12. quote:
    lattemachiato schreef op 23 april 2017 @ 22:29:
    [...]


    Goed gesproken. Overigens zou TO juist als verpleegkundige wel iets bijzonders kunnen doen icm reizen lijkt mij. Ga bij Artsen zonder Grenzen werken oid. Overigens worden ook veel verpleegkundigen gevraagd in Abu Dhabi en Dubai, wel iets minder spannend, maar je verdient er zo mega-veel als verpleegkundige dat je daarna twee jaar kunt rondreizen zonder te werken. 25 vind ik echt nog piepjong, de wereld staat voor je open. En als verpleegkundige heb je zo weer een baan als je terug komt, zeker als je ook nog buitenlandervaring hebt.
    Daar zou ik echt niet willen wonen als jonge vrouw. Maar wat betreft Artsen zonder Grenzen, goed idee!
  13. Zou ze al in het vliegtuig zitten?

    59 reacties en 0 gelezen....

    You can never have too many hats, gloves and shoes
  14. quote:
    Protocol schreef op 21 april 2017 @ 11:02:
    Ik ben op m'n 23e direct na mijn studie 2,5 jaar gegaan. Mijn situatie was dus anders dan die van jou, geen vaste baan en moest alleen een studentenkamer opzeggen.

    Ik vond het geweldig en heb er nooit spijt van gehad. Bij terugkomst wel problemen gehad, gevoel dat jij nu hebt in 100-voud zeg maar, wat moet ik met m'n leven, wil reizen, heimwee naar iets wat onhrijpbaar is. Dat ik bij m'n ouders op zolder woonde en weer heel vel moeite moest doen om m'n oude leven op te pakken (je moet zelf weer actief bij je vrienden laten weten dat je er weer bent, jij bent uit hun systeem) hielp niet.

    Maar mezelf een schop onder m'n kont gegeven en een goede baan gevonden en een leuk huisje. Maar wel dik 2 jaar nodig gehad om van dat heimwee gevoel af te komen.

    Nu heb ik kinderen en merk ik dat ik rust heb. Ik heb bijna alles van de wereld gezien wat ik wilde en vind het heerlijk om met de kids een strandvakantie in Spanje te doen. Ik denk dat als ik het niet gedaan had, de onrust altijd was gebleven en ik minder van m'n burgerlijke gezinsleven had kunnen genieten omdat er altijd iets zou blijven knagen van weg willen
    Alsof ik het zelf geschreven heb. Heel herkenbaar verhaal!
  15. Werken in het buitenland is ook maar gewoon sleur. Ik heb nu in Belgie, Duitsland en Saoedie Arabie gewerkt (en binnenkort moeten we verkassen, bestemming nog onbekend, waarschijnlijk Centraal Azie) en het is ook maar dagelijkse sleur. Ok, ik heb wel drie kinderen maar ik heb totaal niet elke dag het gevoel van "wauw, dit is het helemaal! Wat geweldig en blablabla".
  16. Waarom ga je niet in Dubai werken? Daar zoeken ze verpleegkundigen tegen een netto salaris van 5000 Euro. Een paar jaar daar werken, en je hebt genoeg cash om lang te reizen.