Relaties
alle pijlers
Ik 'lig' niet goed in de familie, wie ook?
woensdag 16 september 2009 om 14:52
Pff, ik denk al de tijd dat ik hier op het forum rondspook om hier eens een topic over te openen. Heel lang was het te gevoelig, bang voor negatieve reacties maar inmiddels ben ik wat jaartjes verder en durf ik het aan.
Zoals in de titel al staat, ik lig eruit.
8 jaar geleden overleed mijn moeder, mijn schoonzusje is gaan zitten en klagen en heeft 5 dagen tijdens alle regeldingen en ge-ren alleen maar gezeten, zelfs geen theelepeltje afgewassen. Dit viel me echt erg tegen en een paar dagen na de begrafenis heb ik dit tegen haar gezegd (schoorvoetend en stotterend).
Dit viel niet goed, het zijn geen mensen die kritiek accepteren en zeker niet van mij. Daarna weinig contact meer gehad. Wat emails heen en weer van mijn broer dat ik het verkeerd zag, voelde, dacht enz.
Een maand of 6 later werd het Kerstmis, mijn broer had mijn zusje op de 1ste Kerstdag uitgenodigd en mijn vader op de 2de dus ik vroeg of de laatste 2 dan op Kerstavond bij mij wilde komen. Dat is bij Broer niet goed gevallen, Schoonzus is mijn huis binnengevallen en heeft hysterisch staan schreeuwen, die avond nog 4 keer gebeld met geschreeuw en gekrijs.
Ik was verbijsterd, echt verbijsterd, dit zag ik van geen kant aankomen.
Nou, ja, daarna is het dus nooit meer goed gekomen! Tegen mijn vader en zus werd gezegd dat ze moesten 'kiezen' of mij of hun. Zij hebben kinderen (dus de kleinkinderen van vader) en als ze aan 'mijn' kant zouden gaan staan zou mijn vader noch mijn zus beide kinderen ooit nog zien.
Dus, tja, pijnlijk voor mij maar wel begrijpelijker wijs hebben ze voor mijn broer 'gekozen'.
Inmiddels is mijn vader 4 jaar geleden overleden, het huis leegruimen was voor mij een marteling, bij elk boekje, hebbedingetje waar ik aangaf wel interesse in te hebben werd het een een strijd. Ik heb het er maar bij laten zitten, die spulletjes waren het me niet waard om wakker van te liggen.
Bij mijn zusje mag ik alleen op de verjaardagen komen wanneer mijn broer op vakantie is, sinds een jaar of 3 ben ik daarmee gestopt. Ik bedoel; ik heb niemand gedood, beroofd, mishandeld of iets dergelijks en ik vind de 'strafmaat'' buiten proporties.
Zucht, affijn, ik kan er soms nog zo mee zitten! Vooral rond Kerst of rond mijn verjaardag kan ik echt zo vreselijk in het gevoel blijven hangen dat het niet 'eerlijk' is.
Wie herkent dit? Hoe ga je ermee om? Hoe leer je het los te laten? Wanneer houdt het verdriet eens op! Wanneer scheld je niet meer tegen de televisie tijdens een Walt Disney film waar de conclusie is dat je het van je familie moet hebben (grijns) ?
Excuus voor dit tergend lange relaas en dank voor degene die tot deze regel heeft gelezen!
Zoals in de titel al staat, ik lig eruit.
8 jaar geleden overleed mijn moeder, mijn schoonzusje is gaan zitten en klagen en heeft 5 dagen tijdens alle regeldingen en ge-ren alleen maar gezeten, zelfs geen theelepeltje afgewassen. Dit viel me echt erg tegen en een paar dagen na de begrafenis heb ik dit tegen haar gezegd (schoorvoetend en stotterend).
Dit viel niet goed, het zijn geen mensen die kritiek accepteren en zeker niet van mij. Daarna weinig contact meer gehad. Wat emails heen en weer van mijn broer dat ik het verkeerd zag, voelde, dacht enz.
Een maand of 6 later werd het Kerstmis, mijn broer had mijn zusje op de 1ste Kerstdag uitgenodigd en mijn vader op de 2de dus ik vroeg of de laatste 2 dan op Kerstavond bij mij wilde komen. Dat is bij Broer niet goed gevallen, Schoonzus is mijn huis binnengevallen en heeft hysterisch staan schreeuwen, die avond nog 4 keer gebeld met geschreeuw en gekrijs.
Ik was verbijsterd, echt verbijsterd, dit zag ik van geen kant aankomen.
Nou, ja, daarna is het dus nooit meer goed gekomen! Tegen mijn vader en zus werd gezegd dat ze moesten 'kiezen' of mij of hun. Zij hebben kinderen (dus de kleinkinderen van vader) en als ze aan 'mijn' kant zouden gaan staan zou mijn vader noch mijn zus beide kinderen ooit nog zien.
Dus, tja, pijnlijk voor mij maar wel begrijpelijker wijs hebben ze voor mijn broer 'gekozen'.
Inmiddels is mijn vader 4 jaar geleden overleden, het huis leegruimen was voor mij een marteling, bij elk boekje, hebbedingetje waar ik aangaf wel interesse in te hebben werd het een een strijd. Ik heb het er maar bij laten zitten, die spulletjes waren het me niet waard om wakker van te liggen.
Bij mijn zusje mag ik alleen op de verjaardagen komen wanneer mijn broer op vakantie is, sinds een jaar of 3 ben ik daarmee gestopt. Ik bedoel; ik heb niemand gedood, beroofd, mishandeld of iets dergelijks en ik vind de 'strafmaat'' buiten proporties.
Zucht, affijn, ik kan er soms nog zo mee zitten! Vooral rond Kerst of rond mijn verjaardag kan ik echt zo vreselijk in het gevoel blijven hangen dat het niet 'eerlijk' is.
Wie herkent dit? Hoe ga je ermee om? Hoe leer je het los te laten? Wanneer houdt het verdriet eens op! Wanneer scheld je niet meer tegen de televisie tijdens een Walt Disney film waar de conclusie is dat je het van je familie moet hebben (grijns) ?
Excuus voor dit tergend lange relaas en dank voor degene die tot deze regel heeft gelezen!
woensdag 16 september 2009 om 14:58
quote:Propje39 schreef op 16 september 2009 @ 14:52:
Een maand of 6 later werd het Kerstmis, mijn broer had mijn zusje op de 1ste Kerstdag uitgenodigd en mijn vader op de 2de dus ik vroeg of de laatste 2 dan op Kerstavond bij mij wilde komen. Dat is bij Broer niet goed gevallen, ...
Hoi propje... hier mis ik het even. Kun je me uitleggen welke reden jouw broer (en schoonzus) had om hierover boos te zijn?
Begrijp ik dat jij voor kerstavond alleen je vader en je zus had uitgenodigd en niet je broer?
Maar eeeeh.... je broer heeft jou toch ook niet uitgenodigd?
Voordat ik je tips kan geven of ervaringen kan delen, moet ik dit deel even snappen!
Een maand of 6 later werd het Kerstmis, mijn broer had mijn zusje op de 1ste Kerstdag uitgenodigd en mijn vader op de 2de dus ik vroeg of de laatste 2 dan op Kerstavond bij mij wilde komen. Dat is bij Broer niet goed gevallen, ...
Hoi propje... hier mis ik het even. Kun je me uitleggen welke reden jouw broer (en schoonzus) had om hierover boos te zijn?
Begrijp ik dat jij voor kerstavond alleen je vader en je zus had uitgenodigd en niet je broer?
Maar eeeeh.... je broer heeft jou toch ook niet uitgenodigd?
Voordat ik je tips kan geven of ervaringen kan delen, moet ik dit deel even snappen!
woensdag 16 september 2009 om 15:02
woensdag 16 september 2009 om 15:07
Je broer is zielig. Iemand voor de keuze stellen. Ik neem aan dat hij vind dat hij heel wat betekent. Ik vind het echt te zot voor woorden dat je dit kunt bedenken. En je zus, daar heb ik eigenlijk geen woorden voor. Ik snap werkelijk waar niet dat zij die keuze heeft kunnen maken. Op basis van kinderen? Dus, jij bent minder waard omdat jij geen kinderen hebt? Nog triester. Ik kan me voorstellen dat het pijnlijk is, je hebt toch een heel verleden samen en een basis samen. Heb je geen leuke vrienden met wie je kerst kunt vieren? En familiegevoel kunt creëren op de dagen dat je familie mist?
woensdag 16 september 2009 om 15:08
Hier vat ik iets echt niet! Dus je vader heeft begrijperlijkerwijs voor je broer gekozen? huh? Hij was toch uitgenodigd op een andere dag en liet zich door zo'n onredelijke eis van je broer ringeloren? En je zusje dus ook gezien de verjaardagen etc.?
\
wat is die broer voor iemand dat ie jou wel even aan de kant kan schuiven?
Familie kan heel fijn zijn als je er goed mee kunt. Kun je er niets mee, heel jammer (natuurlijk erg verdrietig, maar familie is er niet om je doodongelukkig te maken) en besteed je aandacht liever aan een stel goede vrienden, partner, kinderen waar je wel gelukkig van wordt.
\
wat is die broer voor iemand dat ie jou wel even aan de kant kan schuiven?
Familie kan heel fijn zijn als je er goed mee kunt. Kun je er niets mee, heel jammer (natuurlijk erg verdrietig, maar familie is er niet om je doodongelukkig te maken) en besteed je aandacht liever aan een stel goede vrienden, partner, kinderen waar je wel gelukkig van wordt.
woensdag 16 september 2009 om 15:12
woensdag 16 september 2009 om 15:13
Maar goed, vanwege strubbelingen in mijn eigen fanilie kan ik wel zeggen dat dit soort praktijken vaker voorkomen en eigenlijk altijd hun basis in het verleden hebben.
Dan heeft bijvoorbeeld de broer altijd het (al dan niet terechte) idee gehad dat de ander altijd voorgetrokken werd of dat de ander betere kansen kreeg of meer liefde en aandacht van de ouders.
Dit wordt nooit goed uitgesproken en blijft onder de oppervlakte sudderen. Vaak komt het inderdaad tot uitbarsting als (een van) de ouders overlijden. De lijm van het gezin valt dan weg als het ware.
Hier weer uit komen is moeilijk. Het vergt vergevingsgezindheid en veel inlevingsvermogen van beide kanten. Want soms blijken hele kleine dingetjes van vroeger de aanleiding te zijn (dingen die jij misschien niet eens meer weet).
Een gezins- of systeemtherapeut kan hierbij handig zijn,maar dan moeten alle partijen natuurlijk wel mee willen werken.
Dan heeft bijvoorbeeld de broer altijd het (al dan niet terechte) idee gehad dat de ander altijd voorgetrokken werd of dat de ander betere kansen kreeg of meer liefde en aandacht van de ouders.
Dit wordt nooit goed uitgesproken en blijft onder de oppervlakte sudderen. Vaak komt het inderdaad tot uitbarsting als (een van) de ouders overlijden. De lijm van het gezin valt dan weg als het ware.
Hier weer uit komen is moeilijk. Het vergt vergevingsgezindheid en veel inlevingsvermogen van beide kanten. Want soms blijken hele kleine dingetjes van vroeger de aanleiding te zijn (dingen die jij misschien niet eens meer weet).
Een gezins- of systeemtherapeut kan hierbij handig zijn,maar dan moeten alle partijen natuurlijk wel mee willen werken.
woensdag 16 september 2009 om 15:15
quote:Propje39 schreef op 16 september 2009 @ 14:52:
Wie herkent dit? Hoe ga je ermee om? Hoe leer je het los te laten? Wanneer houdt het verdriet eens op! Wanneer scheld je niet meer tegen de televisie tijdens een Walt Disney film waar de conclusie is dat je het van je familie moet hebben (grijns) ?
Allereerst: leuke laatste zin (van hierboven)
Wat een vervelende situatie. Er zijn wat onduidelijke dingen die erg belangrijk zijn om een goede reactie te geven op jouw probleem.
- Hoe is jouw broer? Wat is zijn karakter?
- Hoe is je schoonzus? Wat is haar karakter?
Ongrijpelijk dat dit soort problemen voorkomen in een familie. Hoe kun je dit je familie aandoen en met name één persoon (jij dus). Ze sluiten je buiten. Je broer en zijn schoonzus. Jouw zusje is bang. Logisch. Ze is gechanteerd. Praat je er met je zusje over? Het is belangrijk dat ze inziet dat ze gewoon gechanteerd wordt. Het is belachelijk dat ze je niet uitnodigt omdat je broer er is. Hij is blijkbaar de baas van de familie. En het stomme is: jullie luisteren naar hem en hij maakt hier gebruik van.
Moeilijke situatie. Hopelijk kun je het wat verduidelijken en kan er goed advies worden gegeven.
Wie herkent dit? Hoe ga je ermee om? Hoe leer je het los te laten? Wanneer houdt het verdriet eens op! Wanneer scheld je niet meer tegen de televisie tijdens een Walt Disney film waar de conclusie is dat je het van je familie moet hebben (grijns) ?
Allereerst: leuke laatste zin (van hierboven)
Wat een vervelende situatie. Er zijn wat onduidelijke dingen die erg belangrijk zijn om een goede reactie te geven op jouw probleem.
- Hoe is jouw broer? Wat is zijn karakter?
- Hoe is je schoonzus? Wat is haar karakter?
Ongrijpelijk dat dit soort problemen voorkomen in een familie. Hoe kun je dit je familie aandoen en met name één persoon (jij dus). Ze sluiten je buiten. Je broer en zijn schoonzus. Jouw zusje is bang. Logisch. Ze is gechanteerd. Praat je er met je zusje over? Het is belangrijk dat ze inziet dat ze gewoon gechanteerd wordt. Het is belachelijk dat ze je niet uitnodigt omdat je broer er is. Hij is blijkbaar de baas van de familie. En het stomme is: jullie luisteren naar hem en hij maakt hier gebruik van.
Moeilijke situatie. Hopelijk kun je het wat verduidelijken en kan er goed advies worden gegeven.
woensdag 16 september 2009 om 15:17
Dat ze zo kwaad waren over Kerstavond was omdat ik ze de Kerstavond het jaar ervoor allemaal had uitgenodigd, met eten en kadootjes enz. Volgens hen was het nu 'traditie' en had ik hen moeten bellen om te overleggen. Ze deden vooral heel kwaad omdat mijn neefje nu geen kadootjes kreeg (alsof ze zelf geen geld hadden ofzo)
Van mijn nichtje (nu een grote meid) hoorde ik dat ze het daar min of meer op hadden aangestuurd, zo van 'wij blokkeren alle Kerstdagen en als ze dan wat op Kerstavond doet dan pakken we haar aan'.
Met mijn vader had ik natuurlijk gewoon nog contact, ook met zusje, maar als er bijvoorbeeld verjaardagen waren werd ervan uit gegaan dat ik snapte dat ik niet was uitgenodigd.
Heel lang heb ik begrip gehad voor mijn zusje maar inmiddels wordt ik eigenlijk ook wel pissig.
Nou was ik altijd deurmat hoor, liet vreselijk over me heen lopen en voor hun zal het best wel even slikken zijn geweest toen ik 'nee' begon te zeggen of liet weten dat iets me niet beviel. Alleen vind ik de 'straf' niet tot verhouding staan bij de overtreding zeg maar.
Van mijn nichtje (nu een grote meid) hoorde ik dat ze het daar min of meer op hadden aangestuurd, zo van 'wij blokkeren alle Kerstdagen en als ze dan wat op Kerstavond doet dan pakken we haar aan'.
Met mijn vader had ik natuurlijk gewoon nog contact, ook met zusje, maar als er bijvoorbeeld verjaardagen waren werd ervan uit gegaan dat ik snapte dat ik niet was uitgenodigd.
Heel lang heb ik begrip gehad voor mijn zusje maar inmiddels wordt ik eigenlijk ook wel pissig.
Nou was ik altijd deurmat hoor, liet vreselijk over me heen lopen en voor hun zal het best wel even slikken zijn geweest toen ik 'nee' begon te zeggen of liet weten dat iets me niet beviel. Alleen vind ik de 'straf' niet tot verhouding staan bij de overtreding zeg maar.
woensdag 16 september 2009 om 15:18
Ik herken het in bepaalde mate. Ik ben niet meer gewenst bij tantes en aanhang. Een paar jaar geleden was ik erg ziek, (duurde aan aantal maanden) kon niet op feest van tante komen die 50 werd. dit is mij door haar en andere tante niet in dank afgenomen, ook is er gezegd dat die ziekte maar eens over moest zijn (was een hele duidelijke lichamelijke ziekte,dus ook niet iets vaags).Afijn, om een lang verhaal kort te maken, ik zie alleen mijn ouders en broer nog.
het is niet helemaal vergelijkbaar met jou, Propje, maar ik ken wel een beetje het verdriet van 'familieleed'. het doet toch pijn. Zeker als je niets fout hebt gedaan.
Zeker jouw broer en vader en zusje hadden best voor je kunnen kiezen....
het is niet helemaal vergelijkbaar met jou, Propje, maar ik ken wel een beetje het verdriet van 'familieleed'. het doet toch pijn. Zeker als je niets fout hebt gedaan.
Zeker jouw broer en vader en zusje hadden best voor je kunnen kiezen....
woensdag 16 september 2009 om 15:20
quote:Propje39 schreef op 16 september 2009 @ 15:17:
Dat ze zo kwaad waren over Kerstavond was omdat ik ze de Kerstavond het jaar ervoor allemaal had uitgenodigd, met eten en kadootjes enz. Volgens hen was het nu 'traditie' en had ik hen moeten bellen om te overleggen. Ze deden vooral heel kwaad omdat mijn neefje nu geen kadootjes kreeg (alsof ze zelf geen geld hadden ofzo)
Van mijn nichtje (nu een grote meid) hoorde ik dat ze het daar min of meer op hadden aangestuurd, zo van 'wij blokkeren alle Kerstdagen en als ze dan wat op Kerstavond doet dan pakken we haar aan'.
Met mijn vader had ik natuurlijk gewoon nog contact, ook met zusje, maar als er bijvoorbeeld verjaardagen waren werd ervan uit gegaan dat ik snapte dat ik niet was uitgenodigd.
Heel lang heb ik begrip gehad voor mijn zusje maar inmiddels wordt ik eigenlijk ook wel pissig.
Nou was ik altijd deurmat hoor, liet vreselijk over me heen lopen en voor hun zal het best wel even slikken zijn geweest toen ik 'nee' begon te zeggen of liet weten dat iets me niet beviel. Alleen vind ik de 'straf' niet tot verhouding staan bij de overtreding zeg maar.Ik krijg hier een plaatsvervangend, opborrelend wraakgevoel bij. Grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr
Dat ze zo kwaad waren over Kerstavond was omdat ik ze de Kerstavond het jaar ervoor allemaal had uitgenodigd, met eten en kadootjes enz. Volgens hen was het nu 'traditie' en had ik hen moeten bellen om te overleggen. Ze deden vooral heel kwaad omdat mijn neefje nu geen kadootjes kreeg (alsof ze zelf geen geld hadden ofzo)
Van mijn nichtje (nu een grote meid) hoorde ik dat ze het daar min of meer op hadden aangestuurd, zo van 'wij blokkeren alle Kerstdagen en als ze dan wat op Kerstavond doet dan pakken we haar aan'.
Met mijn vader had ik natuurlijk gewoon nog contact, ook met zusje, maar als er bijvoorbeeld verjaardagen waren werd ervan uit gegaan dat ik snapte dat ik niet was uitgenodigd.
Heel lang heb ik begrip gehad voor mijn zusje maar inmiddels wordt ik eigenlijk ook wel pissig.
Nou was ik altijd deurmat hoor, liet vreselijk over me heen lopen en voor hun zal het best wel even slikken zijn geweest toen ik 'nee' begon te zeggen of liet weten dat iets me niet beviel. Alleen vind ik de 'straf' niet tot verhouding staan bij de overtreding zeg maar.Ik krijg hier een plaatsvervangend, opborrelend wraakgevoel bij. Grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr
woensdag 16 september 2009 om 15:21
quote:Propje39 schreef op 16 september 2009 @ 15:17:
. Alleen vind ik de 'straf' niet tot verhouding staan bij de overtreding zeg maar.
Kan aan mij liggen hoor, maar wat voor overtreding heb je in godsnaam begaan dan?
Het fet dat je het 2e jaa rgene cadeaus had gekocht? Of dat je niet meer over je heen liet lopen?
Je broer en schoonzus zijn wel erg kinderachtig!!
. Alleen vind ik de 'straf' niet tot verhouding staan bij de overtreding zeg maar.
Kan aan mij liggen hoor, maar wat voor overtreding heb je in godsnaam begaan dan?
Het fet dat je het 2e jaa rgene cadeaus had gekocht? Of dat je niet meer over je heen liet lopen?
Je broer en schoonzus zijn wel erg kinderachtig!!
woensdag 16 september 2009 om 15:22
Ik vind niet dat jij te ver bent gegaan (tenminste als wat jij hier beschrijft alles is dat er is gebeurd) en vind het belachelijk dat je hiervoor gestraft zou moeten worden.
Verder vind ik je familie een stelletje zwakkelingen die zich laten chanteren door een broer met (waarschijnlijk) een vervelende, dominante vrouw. En dat allemaal ten koste van jou.
Hoe moeilijk het ook is: je zult een manier moeten vinden om hier mee om te gaan.
Ik denk dat het helaas niet meer goed komt, tenzij broer gaat scheiden. En dan is 'ie waarschijnlijk nog te koppig om toe te geven dat hij het ooit verkeerd heeft gezien...
Verder vind ik je familie een stelletje zwakkelingen die zich laten chanteren door een broer met (waarschijnlijk) een vervelende, dominante vrouw. En dat allemaal ten koste van jou.
Hoe moeilijk het ook is: je zult een manier moeten vinden om hier mee om te gaan.
Ik denk dat het helaas niet meer goed komt, tenzij broer gaat scheiden. En dan is 'ie waarschijnlijk nog te koppig om toe te geven dat hij het ooit verkeerd heeft gezien...
woensdag 16 september 2009 om 15:23
Vind het zwak van je vader dat ie voor de chanterende partij heeft gekozen. Hij had achter jou moeten staan, ongeacht of ie dan niet meer welkom zou zijn bij zijn zoon. Dat lijkt me de grootste klap in je gezicht wat deze familie betreft. Die broer en zus kun je volgens mij missen als kiespijn, dus laat ze lekker in hun sop gaarkoken. Jullie hebben nu immers toch helemaal niets meer samen nu beide ouders overleden zijn.
woensdag 16 september 2009 om 15:25
Propje, wat je kunt proberen is iedereen uitnodigen om te komen bij jou. Praat erover. Zeg dat je dit niet pikt. Dat het belachelijk is dat jij als enige wordt buitengesloten en praat over alle problemen die spelen.
Het zal een moeilijk gesprek zijn, vooral omdat je zelf aangeeft dat je over je heen laat (liet) lopen. Je moet sterk in je schoenen staan om dit te doen, maar er moet actie ondernomen worden anders gebeurt er niets en blijft het hetzelfde. Ook ik heb een naar gevoel bij je schoonzus. Vrouwen kunnen veel invloed hebben op de man (en andersom).
Praat erover. Echt. Dat is het enige wat je kunt doen. Wordt het niet in dank afgenomen, dan moet je nagaan hoe belangrijk jij het nog vindt om contact te hebben met je familie. Het is een moeilijke beslissing, dat weet ik, want het IS je familie! Maar als jij niet wordt geaccepteerd en gerespecteerd, dan houdt het op. Wat een kutsituatie zeg.. om het zo maar uit te drukken.
Heb je trouwens geen vriend/man/kind die je steunt in dit alles? Of vriendin of iets in die richting waar je mee praat? Het is ook belangrijk dat jij er namelijk met mensen over praat, zoals je al hier op het forum doet. Je kunt dit niet in je eentje doen.
Het zal een moeilijk gesprek zijn, vooral omdat je zelf aangeeft dat je over je heen laat (liet) lopen. Je moet sterk in je schoenen staan om dit te doen, maar er moet actie ondernomen worden anders gebeurt er niets en blijft het hetzelfde. Ook ik heb een naar gevoel bij je schoonzus. Vrouwen kunnen veel invloed hebben op de man (en andersom).
Praat erover. Echt. Dat is het enige wat je kunt doen. Wordt het niet in dank afgenomen, dan moet je nagaan hoe belangrijk jij het nog vindt om contact te hebben met je familie. Het is een moeilijke beslissing, dat weet ik, want het IS je familie! Maar als jij niet wordt geaccepteerd en gerespecteerd, dan houdt het op. Wat een kutsituatie zeg.. om het zo maar uit te drukken.
Heb je trouwens geen vriend/man/kind die je steunt in dit alles? Of vriendin of iets in die richting waar je mee praat? Het is ook belangrijk dat jij er namelijk met mensen over praat, zoals je al hier op het forum doet. Je kunt dit niet in je eentje doen.
woensdag 16 september 2009 om 15:25
Mijn broer is 8 jaar ouder en erg dominant. In mijn puberteit ben ik een periode heel ongelukkig en depressief geweest, ben tijdelijk uit huis gegaan. Mijn moeder kon hier niet over praten met mijn vader en zocht steun bij broer. Hij heeft zich min of meer opgeworpen als surrogaat ouder en ze bemoeide zich overal mee.
Inmiddels gaat het na die periode in de puberteit heel goed met me maar zij bleven eigenlijk 'bazig' en neerbuigend doen.
De grote landverschuiving was inderdaad het overlijden van mijn moeder, ik was duidelijk haar favoriet en ze was nog niet 'koud' of ik voelde de hele sfeer veranderen.
En ik heb het hier nog niet eens gehad hoe ze met mijn vader om gingen, zo naar. Overigens mocht mijn vader 2de Kerstdag dus niet komen eten en hebben man en ik snel wat in elkaar geflanst, ik bedoel; de eerste Kerst na het overlijden van zijn vrouw met wie hij 43 jaar getrouwd was, kom nou zeg.
Inmiddels gaat het na die periode in de puberteit heel goed met me maar zij bleven eigenlijk 'bazig' en neerbuigend doen.
De grote landverschuiving was inderdaad het overlijden van mijn moeder, ik was duidelijk haar favoriet en ze was nog niet 'koud' of ik voelde de hele sfeer veranderen.
En ik heb het hier nog niet eens gehad hoe ze met mijn vader om gingen, zo naar. Overigens mocht mijn vader 2de Kerstdag dus niet komen eten en hebben man en ik snel wat in elkaar geflanst, ik bedoel; de eerste Kerst na het overlijden van zijn vrouw met wie hij 43 jaar getrouwd was, kom nou zeg.