kantje boord dames, maar be gentle.. Getrouwde man VS me!

Véél te lang verhaal alert!!



Ja hoor..



Loop ik hier een paar maanden geleden eerst te miepen dat ik niet weet wat ik met mijn relatie moet (weggaan of blijven je kent het wel), gaan we in therapie (allebei afzonderlijk, maar binnenkort waarschijnlijk samen..), besluiten we er nog één keer écht voor te gaan (okay, ik, want hij was de "bad guy" in het verhaal), stort echt de hele wereld op mijn nek!?!

Nee, ben niet zo'n muts, die gilt dat alles haar "overkomt", ik ben er zelf bij geweest.. In het begin.. Nu niet meer zo..



Nadat het hele forum over me heen was gevallen over dat ik bij mijn vriend bleef ("hij gáát niet veranderen, ga weg!!), mijn vriendinnen een duit in het zakje deden en zelfs een médium bij mijn binnenkomst riep "je moet met hem káppen!!". hebben mijn vriend en ik "Het Gesprek" gehad. Die Ene waarin nu echt beterschap belooft word, je er weer voor gaat en zo..

Was er helemaal klaar voor, doch met wat pleisters op mijn hart (krijg je, als je er non-stop mee staat te leuren bij je eigen vent).



Met een stel vriendinnen gaan stappen in een tent waar we ééns in de zoveel tijd komen, twee dagen voordat ik met een vriendin op een citytrip zou gaan.

Goeie avond, goeie vibe, en ineens geeft de portier (hadden al eens gepraat, leuke vent) mij zijn telefoonnummer!!

Heuh?!?! Sórry..!?!?

Was niet van plan er iets mee te doen, want "we gingen het toch proberen thuis", en wat wist ik nu van die gast?

Twee dagen op citytrip en had hem al een sms gestuurd, in een moment van totale waanzin..



En dat is nu meer als een maand geleden..

En heb nu al de halve avond als in een Mantra opgezoemd, dat ik hém zo mis..ik mis hem zo verschrikkelijk veel..



Ik was nieuwsgierig. \Wilde weten wat een man zoals hij van me moest, hoe hij heette.

We hebben de hele week zitten sms-en, hij vertelde me dat hij al vijf weken moed zat te verzamelen om me aan te spreken, dat hij me een mooie vrouw vond en dat hij hoopte dat we elkaar eens in real life zouden kunnen ontmoeten. Gewoon praten..

Sure..

Eenmaal thuis, in de gewone wereld, kon ik niet meer eten, niet meer slapen, maag van streek, aan de rescue spray omdat ik hele dagen liep te hyperen. Het contact bleef bij smsjes en zo nu en dan via Hyves, maar het werd steeds intenser, heftiger, mooier, leuker en romantischer..

's Avonds, in weer een chatsessie, moest ik hem wel eerlijk zeggen dat ik in een relatie zit, hoe dysfunctioneel dan ook..

Hij was opgelucht..

Hij blijkt ook een relatie te hebben..

Hij is zelfs getrouwd..

en hij heeft twee kinderen..

Ben gelijk offline gegaan..

Mijn eigen bedrog kan ik nog handelen, daar heb ik alleen mezelf mee en mijn partner, maar dit!??!



We hebben een paar dagen geen contact gehad, maar ben in die dagen erg van mezelf geschrokken ; kon ik mezelf eerst nog voorhouden dat dit alleen om de aandacht ging, ik leek wel liefdesverdriet te hebben!

Heb hem - tegen beter weten in - toch weer opgezocht, wilde weten waarom hij zijn vrouw dit flikte..

Hij blijkt niet bij haar weg te kunnen, niet als hij zijn kinderen wil blijven zien, niet als hij niet uit zijn familie geschopt wil worden (Moslim man). Het is het cliché verhaal van een liefdeloze relatie; vrienden geworden, bij elkaar voor de kids. Hij durfde het zelf niet eens te zeggen, omdat het zo belachelijk herkauwd klinkt.. Maar voor hem is het zo.

En nu zit ik er tot over mijn oren in!



Ik weet hoe verwerpelijk dit is, en zet me al schrap voor alle reacties die zullen komen omdat ik "die andere vrouw" ben, een andere vrouw erbij naai, mijn vriend belazer en twee kinderen hun vader lijk te ontnemen. Ik weet het allemaal, denk er elke dag over na, als ik mijn best doe om niet non-stop aan hem te denken.. En toch zie ik niet in, hoe ik nu nog zonder zijn aanwezigheid in mijn leven moet.

Ik geloof niet in soulmates, dat was mijn huidige vriend ooit voor mij, en hij kiest er voor om te doen alsof hij niet thuis is in onze relatie, maar deze man, die ándere man, andervrouws man, komt er wel verrekte dichtbij!!

Het is niet alleen lust, al heeft hij het lijf van een jonge God door bijna elke dag te sporten en het werk dat hij náást dit werk doet. Het is méér, of maak ik mezelf dat alleen wijs, door de spanning van het vreemdgaan, door het feit dat het gras bij de ander altijd groener is..

Ik grijp elk excuus aan, om bij hem weg te blijven; ik wil niet die andere vrouw zijn, ik ben in - en in slecht! dit is niet eerlijk naar mijn vriend, die arme kids, waarom stuurt hij soms úren niks, maar het helpt allemaal niks!

Waarom blijf je dit dan doen, zeg je? Als je het weet mag je het zeggen.. Ik kán niet doen alsof hij er niet is, hij zit onder mijn huid..

Na twee jaar van totaal onzichtbaar te zijn geweest door mijn vriend, zíet iemand me weer! Krijg ik aandacht, genegenheid, erkenning!

En dat blijkt verdomde verslavend..



Hij vertelt me elke dag, dat ik zijn leven mooier maak, alleen al door er te zijn, alleen al door de wetenschap dat hij me kan bereiken als hij er even doorheen zit thuis. Hij flipt de pan uit, als ik in een moment van helderheid zeg dat we dit écht niet kunnen maken, maar dan zie ik hem weer in die tent staan, bij de deur, met die grote ogen, die belachelijk verlegen lach (hoe kún je in Godsnaam onzeker zijn, verlegen, als je er zó verdomde goed uitziet?!), en dan zak ik letterlijk door mijn hoeven..Leven in het moment, ik kan het nu.

En tegenwoordig is er niet eens meer de kater, als hij me thuis afzet, zonder dat er iets anders is gebeurd als een heftige zoenpartij..

Ik mis hem alleen.. zijn woorden, zijn stem, zijn aandacht.. En ik weet niet eens of hij eerlijk is over wat hij voelt?!!



Ik ben verliefd op een getrouwde man.

Ik wéét hoe slecht het is, maar als je het niet laten kunt me daarop te wijzen; be my freakin'guest.. Dat heb ik wel verdiend.

Ik ben dan ook niet op zoek naar een extern geweten in de vorm van jullie, beste forum genoten. Ik ben op zoek naar vrouwen (en mannen) die dit herkennen, die dit hebben meegemaakt. Ik ben gulzig op zoek naar jullie mening, jullie verhaal. Hoe liep het voor jullie af? Verliefd zijn op een bezet iemand, wetende dat je beiden niet de kloten hebt (nog?) om je partner te verlaten, maar zit te snikken in je up omdat je zo verliefd bent?

Hoe ga je hier mee om?



Ik hoop iets te horen. Het liefst iets positiefs, maar neem het zoals het komt.

misschien schrik ik wakker..

quote:gladiolia schreef op 24 december 2009 @ 15:17:

[...]





Dat klinkt idd als een plausibele verklaring. Ik werk zelf ook op een sportschool en ik zie het om me heen ook gebeuren bij die personal trainers. Als je het van een afstandje bekijkt is het best grappig al die zwijmelende vrouwen die oploeien van een beetje aandacht van een gozer in trainingspak. Ze lijken niet te beseffen dat ze niet de einige zijn.



Als je ff ongecompiceerd wil seksen kun je natuurlijk altijd wel terecht bij mannen uit deze beroepsgroepen (barman; dj; portier; fitness-instructeur). Maar er verliefd op worden brengt alleen maar onzekerheid en jaloezie met zich mee.



Nou, had blijkbaar al een Erwt-Fahige instelling, maar dit maakt het er niet beter op!!

Ik heb zelf zes jaar achter de bar gestaan, in een sportschool gewerkt en vind mezelf - ondanks de gemiddelde opinie - toch niet echt naief, noch neukvlees.

Probeer mensen toch te zien, zonder hun functie.

Ben ook niet echt op zoek naar ongecomliceerd neuken, sorry.

quote:iris1969 schreef op 24 december 2009 @ 14:10:

Je had beter een "pas op ik ben een lekker gek spontaan hip meisje die toch doet waar ze zelf zin in heeft, lekker puh" alert kunnen geven!





Wat een sneu verhaal en wat een clichés!



Bedankt voor je nuttige bijdrage, zal er in de toekomst zeker op letten..

Je wilde gewoon even je ei kwijt?

Ookal staan er dan wat redelijk ongenuanceerde berichten bij van een berg vrouwen, die er overduidelijk op uit zijn om iemand publiekelijk belachelijk te maken om zelf de lachers op hun hand te hebben; er staat ook een boel tussen waar ik wel wat aan heb

Was gestopt met lezen toen je ontdekte hoe sneu en cliché mijn verhaal op je overkwam. Hier kan ik niet echt veel mee