Overig
alle pijlers
Ik ben mijn mama kwijt
dinsdag 22 december 2009 om 10:47
Ik ben zo intens verdrietig. Mijn mama is dood. Afgelopen zaterdagochtend is ze overleden. Ik heb de afgelopen maanden veel steun gehad hier op het forum op mn andere topic maar heb nu een nieuwe aangemaakt omdat ik steeds als ik de topictitel zie nog verdrietiger word.
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
zondag 17 januari 2010 om 10:29
Tjil dat is een conclusie waar ik het helemaal mee eens ben, het had niet mogen gebeuren. Ik kan me ineens een opmerking van mij tegen een arts herinneren vlak voor mijn vader overleed. Ik beet hem toe ( ik was niet heel erg aardig) dat ik het bezopen vond dat we geen informatie kregen. Dat men verdorie in staat is om op mars met een raar apparaat stof te verzamelen maar te stom is om te zien waar een tumor zich in een lijf bevind.
Totaal onterecht maar ik denk dat er in dit soort situaties totaal geen enkele regel meer van toepassing is.
Mijn pa heeft het ook niet makkelijk gehad met mij, ik raakte zwanger op mijn 18de en ging niet studeren maar hokken en ging scheiden toen ik 25 jaar was ( vier kinderen rijker). Niet echt het ideaalbeeld van een leuke dochter maar ik was er wel toen het nodig was. Ondanks mijn tekortkomingen was ik er. Ondanks jouw "tekortkomingen" was je er voor je mama toen ze je nodig had. En nu ben je het aan jezelf verplicht om er voor jezelf te zijn, want dat ben je waard. Je hebt er niet om gevraagd om depressief te zijn, je hebt er niet om gevraagd om een moeilijk kind te zijn geweest, en je hebt het niet verdient om nu jezelf zo in elkaar te schoppen hierover.
Ik heb makkelijk praten hoor, ik herken het alles verterende schuldgevoel, maar het brengt me nergens, behalve dieper in de put. Ik krijg mijn vader er niet mee terug. Die zelfkastijding heeft geen enkele nut ( en dat is nu net de pest, het is allemaal zo volkomen zinloos)
Totaal onterecht maar ik denk dat er in dit soort situaties totaal geen enkele regel meer van toepassing is.
Mijn pa heeft het ook niet makkelijk gehad met mij, ik raakte zwanger op mijn 18de en ging niet studeren maar hokken en ging scheiden toen ik 25 jaar was ( vier kinderen rijker). Niet echt het ideaalbeeld van een leuke dochter maar ik was er wel toen het nodig was. Ondanks mijn tekortkomingen was ik er. Ondanks jouw "tekortkomingen" was je er voor je mama toen ze je nodig had. En nu ben je het aan jezelf verplicht om er voor jezelf te zijn, want dat ben je waard. Je hebt er niet om gevraagd om depressief te zijn, je hebt er niet om gevraagd om een moeilijk kind te zijn geweest, en je hebt het niet verdient om nu jezelf zo in elkaar te schoppen hierover.
Ik heb makkelijk praten hoor, ik herken het alles verterende schuldgevoel, maar het brengt me nergens, behalve dieper in de put. Ik krijg mijn vader er niet mee terug. Die zelfkastijding heeft geen enkele nut ( en dat is nu net de pest, het is allemaal zo volkomen zinloos)
zondag 17 januari 2010 om 10:41
Het heeft even geduurd maar ik ben er weer. Soms heb ik er zoveel moeite mee dat ik niet rustig de tijd heb om alles te verwerken. Mijn lieve dochtertje heeft me zo hard nodig. Jullie verhalen over IC's e.d. zijn aangrijpend.
Mijn mam is ook op de IC overleden, maar daar was ik helaas niet bij. Ze wilden haar nog opereren, maar dat heeft ze niet meer gehaald. Maar goed ook waarschijnlijk, uit die operatie was ze nooit goed uitgekomen denk ik....
quote:eleonora schreef op 17 januari 2010 @ 09:52:
[...]
De angst voor de dood is menselijk en heel groot, zelfs als je er aan móet.
Hier ben ik het eigenlijk niet mee eens. Dood ga je, hoe je het ook went of keert. Angst hebben om dood te gaan, zou betekenen dat je bang bent voor het onvermijdelijke. Als je bang bent om dood te gaan, zeul je eigenlijk altijd een soort angst met je mee... Dood gaan is -voor degene die het betreft- niet erg. Alle lijden, alle pijn, alle angst is voorbij. Echt voorbij. Voor de nabestaanden ligt dat natuurlijk anders. Maar ook voor hen zal de dood uiteindelijk komen, en dan zal de last die zij met zich meetorsen weer voorbij zijn...
Ik ben niet bang om dood te gaan. Ook niet om te leven. En dat was mijn mam gelukkig ook niet.
Mijn mam is ook op de IC overleden, maar daar was ik helaas niet bij. Ze wilden haar nog opereren, maar dat heeft ze niet meer gehaald. Maar goed ook waarschijnlijk, uit die operatie was ze nooit goed uitgekomen denk ik....
quote:eleonora schreef op 17 januari 2010 @ 09:52:
[...]
De angst voor de dood is menselijk en heel groot, zelfs als je er aan móet.
Hier ben ik het eigenlijk niet mee eens. Dood ga je, hoe je het ook went of keert. Angst hebben om dood te gaan, zou betekenen dat je bang bent voor het onvermijdelijke. Als je bang bent om dood te gaan, zeul je eigenlijk altijd een soort angst met je mee... Dood gaan is -voor degene die het betreft- niet erg. Alle lijden, alle pijn, alle angst is voorbij. Echt voorbij. Voor de nabestaanden ligt dat natuurlijk anders. Maar ook voor hen zal de dood uiteindelijk komen, en dan zal de last die zij met zich meetorsen weer voorbij zijn...
Ik ben niet bang om dood te gaan. Ook niet om te leven. En dat was mijn mam gelukkig ook niet.
zondag 17 januari 2010 om 10:42
quote:eleonora schreef op 17 januari 2010 @ 10:24:
Het is ook niet eerlijk.
Je hebt helemaal gelijk.
Ik ga je zeker niet tegenspreken, ik snap helemaal dat je het zo voelt, zou ik ook doen.
Mijn oma is op dezelfde manier overleden, na een longontsteking, opgelopen in het ziekenhuis, na een operatie.
Afschuwelijk als dat gebeurt.Echt ?
Het is ook niet eerlijk.
Je hebt helemaal gelijk.
Ik ga je zeker niet tegenspreken, ik snap helemaal dat je het zo voelt, zou ik ook doen.
Mijn oma is op dezelfde manier overleden, na een longontsteking, opgelopen in het ziekenhuis, na een operatie.
Afschuwelijk als dat gebeurt.Echt ?
zondag 17 januari 2010 om 10:55
quote:Ik ben niet bang om dood te gaan. Ook niet om te leven. En dat was mijn mam gelukkig ook niet.Het dood zijn beangstigd me niet maar wel de weg er naar toe. Dat de tunnel ook voor mij te krap zal zijn en ik zal vechten tot de laatste snik. Dat zit altijd in mijn hoofd. Ik denk pas dat ik daar vanaf kom als ik mee zal maken dat het ook anders kan.
zondag 17 januari 2010 om 11:01
Surface, het is heel mooi als je niet bang bent voor de dood.
Ik schreef het misschien te algemeen.
Het kán een enorme angst zijn, zelfs als je er voor staat en het niet anders kan.
De wil om te leven en de angst om te sterven zijn hele menselijke emoties, hele krachtige ook.
Het was de bedoeling om dat te zeggen.
Ik schreef het misschien te algemeen.
Het kán een enorme angst zijn, zelfs als je er voor staat en het niet anders kan.
De wil om te leven en de angst om te sterven zijn hele menselijke emoties, hele krachtige ook.
Het was de bedoeling om dat te zeggen.
zondag 17 januari 2010 om 11:08
Je hebt echt hulp nodig, Tjil. April duurt te lang voor de psy. Zet druk bij de huisarts, je bent echt wel een spoedgeval.
Je moet er doorheen, moeten we allemaal. Maar ooo, wat is het moeilijk en ik heb ook zo de schuldvraag en het als als als als als als.
Maar ik moet rationeel zijn, er is geen als meer. Nooit meer.
Een fragment uit mijn boek:
Rouwkou
Je vindt het woord niet in de Dikke van Dale. Rouwkou is de kou die je lichamelijk kunt voelen in tijden van heftig verdriet. Het lichaam reageert op een verlies dat jou raakt in je hart van het bestaan.
Ook in de uitdrukking: "iemand koud maken" vinden we het verband tussen dood en kou terug.
Wat ervaar je na je verlies:
Je ervaart dat je bewustzijn verandert, je wordt vergeetachtig, kunt geen nieuwe informatie onthouden, voelt je onzeker, maar daarnaast zijn er lichamelijke reacties: je oogleden en je stem gaan trillen, je gaat soms zelfs stotteren, je voelt rillingen en je lichaamstemperatuur daalt. Volgens onderzoekers kan zelfs de hartspier schade ondervinden. Er zijn ook mensen die last hebben van hoofdpijnen.
Deze ervaringen kunnen zich gelijktijdig en ongeveer even hevig voordoen, maar ook kan een verschijnsel de overhand krijgen.
Heel wat rouwenden heb ik horen zeggen dat ze het zo koud hadden, dat ze het ook in bed niet warm konden krijgen.
Het verdriet om een geliefde kan het vuur in de kachel van een lichaam bijna doven De normale doorstroming stagneert.
Rouwkou kan ook gevoeld worden als iemand verlaten wordt, dan voel je je letterlijk en overdrachtelijk in de kou gezet.
Een ziekte, een ongeval kan als een sluipmoordenaar je leven binnen gekomen zijn. Iemand met wie je leefde, die ook in je leefde en voor wie je leefde, is omgebracht, omgekomen.
Dood en afscheid brengen kou in het leven.
Huilen verwarmt.
Heel opmerkelijk: Tranen kunnen je weer verwarmen, tranen die stromen uit de liefdesbron. Dat zijn niet alleen zichtbare tranen.
Veel huilen gebeurt vanbinnen, onzichtbaar.
Je rouwt omdat je met iemand verbonden was.
Huilen is gezond en maakt je weer sterker.
Je moet er doorheen, moeten we allemaal. Maar ooo, wat is het moeilijk en ik heb ook zo de schuldvraag en het als als als als als als.
Maar ik moet rationeel zijn, er is geen als meer. Nooit meer.
Een fragment uit mijn boek:
Rouwkou
Je vindt het woord niet in de Dikke van Dale. Rouwkou is de kou die je lichamelijk kunt voelen in tijden van heftig verdriet. Het lichaam reageert op een verlies dat jou raakt in je hart van het bestaan.
Ook in de uitdrukking: "iemand koud maken" vinden we het verband tussen dood en kou terug.
Wat ervaar je na je verlies:
Je ervaart dat je bewustzijn verandert, je wordt vergeetachtig, kunt geen nieuwe informatie onthouden, voelt je onzeker, maar daarnaast zijn er lichamelijke reacties: je oogleden en je stem gaan trillen, je gaat soms zelfs stotteren, je voelt rillingen en je lichaamstemperatuur daalt. Volgens onderzoekers kan zelfs de hartspier schade ondervinden. Er zijn ook mensen die last hebben van hoofdpijnen.
Deze ervaringen kunnen zich gelijktijdig en ongeveer even hevig voordoen, maar ook kan een verschijnsel de overhand krijgen.
Heel wat rouwenden heb ik horen zeggen dat ze het zo koud hadden, dat ze het ook in bed niet warm konden krijgen.
Het verdriet om een geliefde kan het vuur in de kachel van een lichaam bijna doven De normale doorstroming stagneert.
Rouwkou kan ook gevoeld worden als iemand verlaten wordt, dan voel je je letterlijk en overdrachtelijk in de kou gezet.
Een ziekte, een ongeval kan als een sluipmoordenaar je leven binnen gekomen zijn. Iemand met wie je leefde, die ook in je leefde en voor wie je leefde, is omgebracht, omgekomen.
Dood en afscheid brengen kou in het leven.
Huilen verwarmt.
Heel opmerkelijk: Tranen kunnen je weer verwarmen, tranen die stromen uit de liefdesbron. Dat zijn niet alleen zichtbare tranen.
Veel huilen gebeurt vanbinnen, onzichtbaar.
Je rouwt omdat je met iemand verbonden was.
Huilen is gezond en maakt je weer sterker.
zondag 17 januari 2010 om 11:17
Mijn moeder slikte heel veel anti-depressiva medicatie. Ook degene waarbij de bijwerkingen stonden dat het hartklachten op kon leveren. Toch hebben ze haar hier nooit op gecontroleerd.
Mijn moeder was een paar weken voor haar overlijden naar de huisarts gegaan. Omdat ze zo enorm moe was. Bloed getapt en bekeken konden niks vinden. Conclusie was dat het toch door haar depressie kwam. Ze huilde eigenlijk nooit maar toen heeft ze bij me gesnikt. Ik voel toch dat ik niet gek ben IBI ik ben zo moe zo moe.
Later bleek dat elke ademhaling hier enorme moeite koste en dat ze daar zo moe van werd. Haar hele lichaam moest enorm hard werken om het pompende te houden.
Ik las net dat iemand schreef over het hebben van nachtmerries. Die heb ik ook zo enorm veel gehad. Dat we haar levend begraven hadden, dat ze niet dood was er zelfs niks aan de hand was (domper als je wakker word) dat ze boos was omdat we dingen in het huis aanpaste, later herbeleefde ik in mijn dromen het moment dat ik hoorde dat ze dood was en nu
(en ik schaam me hier heel erg voor) droom ik soms dat ze niet dood was maar tijdelijk weg terwijl wij wel dachten dus ze dood was. Op een dag komt ze terug en wilt weer verder gaan waar we 6 jaar geleden gebleven waren. Als ik zeg dat ik heel blij ben wat ze terug is maar dat ik nu getrouwd ben en gewend ben om met mijn man te leven en dat we dus niet terug kunnen naar hoe het eerst gaat dan pleegt ze zelfmoord.
Ben haast bang wat er gaat gebeuren als ik eenmaal elders woon. Ik vermoed dat de nachtmerries dan wel weer zullen komen helaas.
Mijn moeder was een paar weken voor haar overlijden naar de huisarts gegaan. Omdat ze zo enorm moe was. Bloed getapt en bekeken konden niks vinden. Conclusie was dat het toch door haar depressie kwam. Ze huilde eigenlijk nooit maar toen heeft ze bij me gesnikt. Ik voel toch dat ik niet gek ben IBI ik ben zo moe zo moe.
Later bleek dat elke ademhaling hier enorme moeite koste en dat ze daar zo moe van werd. Haar hele lichaam moest enorm hard werken om het pompende te houden.
Ik las net dat iemand schreef over het hebben van nachtmerries. Die heb ik ook zo enorm veel gehad. Dat we haar levend begraven hadden, dat ze niet dood was er zelfs niks aan de hand was (domper als je wakker word) dat ze boos was omdat we dingen in het huis aanpaste, later herbeleefde ik in mijn dromen het moment dat ik hoorde dat ze dood was en nu
(en ik schaam me hier heel erg voor) droom ik soms dat ze niet dood was maar tijdelijk weg terwijl wij wel dachten dus ze dood was. Op een dag komt ze terug en wilt weer verder gaan waar we 6 jaar geleden gebleven waren. Als ik zeg dat ik heel blij ben wat ze terug is maar dat ik nu getrouwd ben en gewend ben om met mijn man te leven en dat we dus niet terug kunnen naar hoe het eerst gaat dan pleegt ze zelfmoord.
Ben haast bang wat er gaat gebeuren als ik eenmaal elders woon. Ik vermoed dat de nachtmerries dan wel weer zullen komen helaas.
zondag 17 januari 2010 om 11:18
Ik heb maar een klein deel bijgelezen, maar wil even reageren op dat fragment wat Yas net post.
Rouwen kan inderdaad een hele fysieke reactie opleveren. Bij mij resulteerde het er bijvoorbeeld in dat ik van het ene op het andere moment geen borstvoeding meer had, terwijl ik daarvoor echt zo een hele fles van 250 cc uit een borst kolfde, ik kon mijn hele straat voeden bij wijze van spreken. Mijn zoon kreeg op dat moment alleen nog borstvoeding en was al de hele week onrustig, wilde niet goed drinken, we dachten allemaal dat hij de spanning oppikte. Tijdens de begrafenis heeft mijn nicht die ook borstvoeding gaf hem zelfs nog gevoed omdat hij bij mij maar niet wilde drinken. Wederom dachten we dat het aan mijn spanning en verdriet lag, maar ik bedacht niet dat mijn borsten wel eens leeg konden zijn. Totdat ik dus een paar weken later met een kind wat zo'n beetje buiten bewustzijn raakte aan mijn borst naar de huisarts (gelukkig vlakbij, om de hoek) ben gerend. Wat bleek? Ik had gewoon geen voeding meer, mijn kind was ernstig ondervoed en uitgedroogd en lag uren aan de borst maar haalde er dus niks uit. Was puur de stress, ik was in totaal bijna 15 kilo afgevallen in een paar weken (de eerste week tot aan de begrafenis zelfs al 10 kilo) en mijn melkproductie was gewoon opgehouden. Kind is toen 48 uur buiten bewustzijn geweest, ik was er op het nippertje bij zeiden ze in het ziekenhuis.
Rouwen kan je echt ziek maken, het is niet alleen een aanslag op je geest, maar ook op je lijf. Pas dus allemaal goed op jullie zelf.
Rouwen kan inderdaad een hele fysieke reactie opleveren. Bij mij resulteerde het er bijvoorbeeld in dat ik van het ene op het andere moment geen borstvoeding meer had, terwijl ik daarvoor echt zo een hele fles van 250 cc uit een borst kolfde, ik kon mijn hele straat voeden bij wijze van spreken. Mijn zoon kreeg op dat moment alleen nog borstvoeding en was al de hele week onrustig, wilde niet goed drinken, we dachten allemaal dat hij de spanning oppikte. Tijdens de begrafenis heeft mijn nicht die ook borstvoeding gaf hem zelfs nog gevoed omdat hij bij mij maar niet wilde drinken. Wederom dachten we dat het aan mijn spanning en verdriet lag, maar ik bedacht niet dat mijn borsten wel eens leeg konden zijn. Totdat ik dus een paar weken later met een kind wat zo'n beetje buiten bewustzijn raakte aan mijn borst naar de huisarts (gelukkig vlakbij, om de hoek) ben gerend. Wat bleek? Ik had gewoon geen voeding meer, mijn kind was ernstig ondervoed en uitgedroogd en lag uren aan de borst maar haalde er dus niks uit. Was puur de stress, ik was in totaal bijna 15 kilo afgevallen in een paar weken (de eerste week tot aan de begrafenis zelfs al 10 kilo) en mijn melkproductie was gewoon opgehouden. Kind is toen 48 uur buiten bewustzijn geweest, ik was er op het nippertje bij zeiden ze in het ziekenhuis.
Rouwen kan je echt ziek maken, het is niet alleen een aanslag op je geest, maar ook op je lijf. Pas dus allemaal goed op jullie zelf.
Am Yisrael Chai!
zondag 17 januari 2010 om 11:25
Ik had het nog niet in het boek zien staan, ik zat maar wat te bladeren.
Maar mijn wederhelft wel, hij zei: lees dit eens, dit is wel van toepassing!
Ik heb het ook zo koud, ook 'snachts en ik heb van alles aan.
Het is prettig om te lezen dat het 'zo hoort'. Dat het 'normaal' is.
En zo staan er meer herkenbare dingen in.
Ik lees hem niet achter elkaar uit zoals ik met andere boeken doe, ik blader wat en lees stukjes en dan denk ik: sjee, zo is het!
Mijn reacties zijn normaal! Het hoort erbij!
(want ik dacht dat ik ineens veranderde in een zweefteef maar dat past er ook bij )
Maar mijn wederhelft wel, hij zei: lees dit eens, dit is wel van toepassing!
Ik heb het ook zo koud, ook 'snachts en ik heb van alles aan.
Het is prettig om te lezen dat het 'zo hoort'. Dat het 'normaal' is.
En zo staan er meer herkenbare dingen in.
Ik lees hem niet achter elkaar uit zoals ik met andere boeken doe, ik blader wat en lees stukjes en dan denk ik: sjee, zo is het!
Mijn reacties zijn normaal! Het hoort erbij!
(want ik dacht dat ik ineens veranderde in een zweefteef maar dat past er ook bij )
zondag 17 januari 2010 om 11:35
Heel herkenbaar, die lichamelijke reacties. Ik slik al jaren de pil en heb dus sinds mijn vader overleden is continue doorbraakbloedingen. Ik loop bij een fysiotherapeut voor mijn nek- en rugklachten welke overduidelijk door stress ontstaan zijn, Ik verkramp letterlijk, trek mijn schouders op, bol mijn rug en ook in mijn slaap verkramp ik ( tanden knarsen, kapotte wang en lip) en sinds mijn vader is overleden heb ik om de haverklap weer last van een koortslip.
Ook het koud hebben, het was bloedheet op de dag van mijn vaders crematie en ik heb de hele tijd met een voile sjaal om mijn schouders gelopen, ik had het zo ontzettend koud. Het is geen kou van winters weer, maar een lege kilheid.
Dat jezelf ineens ontzettend bewust zijn van je eigen sterfelijkheid is ook zoiets. Ineens hebben mijn zusjes en ik met elkaar afgesproken wat wij wilden als het zover mocht komen, iets waar we het simpelweg nooit eerder over gehad hebben. Mijn moeder heeft haar kist, bloemen en kaart al uitgekozen, ze heeft het me heel duidelijk verteld wat ze wilde, en ook ik heb duidelijk aangegeven wat ik wilde ( maar vooral ook niet wilde!)
Ook het koud hebben, het was bloedheet op de dag van mijn vaders crematie en ik heb de hele tijd met een voile sjaal om mijn schouders gelopen, ik had het zo ontzettend koud. Het is geen kou van winters weer, maar een lege kilheid.
Dat jezelf ineens ontzettend bewust zijn van je eigen sterfelijkheid is ook zoiets. Ineens hebben mijn zusjes en ik met elkaar afgesproken wat wij wilden als het zover mocht komen, iets waar we het simpelweg nooit eerder over gehad hebben. Mijn moeder heeft haar kist, bloemen en kaart al uitgekozen, ze heeft het me heel duidelijk verteld wat ze wilde, en ook ik heb duidelijk aangegeven wat ik wilde ( maar vooral ook niet wilde!)
zondag 17 januari 2010 om 11:38
Mijn moeder zei altijd dat ze niet bang was om dood te gaan maar volgens mij was ze dat wel. Dat vind ik erg. Ze zei ook steeds, een paar dagen voordat ze doodging, dat ze zo zenuwachtig was en paniekerig. En dat ze zo bang was omdat ze nog zo graag met mij mee wilde. Dat vind ik heel erg, die woorden snijden door mn ziel. Ik wil niet dat ze bang was! Ik wil gewoon dat het goed was! Dat ze rustig is gegaan. En dat ging ze ook maar ja, ze was in slaap. Ik zei maar steeds: mama het is goed ga maar ik red me wel. Maar ja.
Dus, wat betekent dat, dat iemand dat soort dingen zegt? Ik schaam me zo erg om dit te zeggen maar ben zo bang dat ze naar de hel ging.... Niet dat ze een slecht mens was, helemaal niet! Maar waarom dan zeggen : ik ben zo bang....
Kan iemand me hier mee helpen?
Ik reageer later weer. Moet even weg.
Bedankt allemaal. xxx
Dus, wat betekent dat, dat iemand dat soort dingen zegt? Ik schaam me zo erg om dit te zeggen maar ben zo bang dat ze naar de hel ging.... Niet dat ze een slecht mens was, helemaal niet! Maar waarom dan zeggen : ik ben zo bang....
Kan iemand me hier mee helpen?
Ik reageer later weer. Moet even weg.
Bedankt allemaal. xxx
zondag 17 januari 2010 om 11:38
Suus, op jou en mij van toepassing:
Niet iedereen huilt zichtbaar.
"Ik ben bang dat ze me zien als een harde vrouw. Ik huilde niet, ik voelde geen traan. Ik ben bang dat ze me zien als een ijskonijn".
Ook later zijn er soms geen tranen meer.
"Ik denk dat ik uitgehuild ben. Ik heb geen tranen meer over".
Ook dan is er angst voor misverstanden. Alsof er een maatkan bestaat waarmee je kunt afmeten hoeveel tranen iemand vergiet.
Niet iedereen huilt zichtbaar.
"Ik ben bang dat ze me zien als een harde vrouw. Ik huilde niet, ik voelde geen traan. Ik ben bang dat ze me zien als een ijskonijn".
Ook later zijn er soms geen tranen meer.
"Ik denk dat ik uitgehuild ben. Ik heb geen tranen meer over".
Ook dan is er angst voor misverstanden. Alsof er een maatkan bestaat waarmee je kunt afmeten hoeveel tranen iemand vergiet.
zondag 17 januari 2010 om 11:46
Ze gaat niet naar de hel. Ik geloof niet in de hel. Ik geloof dat dit soort dingen "bedacht"zijn om mensen onder controle te houden. Ik heb veel respect voor mensen die hierin geloven, en Tjil als jij hierin gelooft, in een hemel en een hel, dan zou je kunnen weten dat je mams daar niet heen zou gaan, wat heeft ze voor vreselijks gedaan om dat dan te verdienen?
De mens lijdt het meest door het lijden wat hij vreest.
Het is niet de angst voor de dood, maar voor het ongrijpbare, voor de pijn en het niet weten wat er komen gaat.
De mens lijdt het meest door het lijden wat hij vreest.
Het is niet de angst voor de dood, maar voor het ongrijpbare, voor de pijn en het niet weten wat er komen gaat.
zondag 17 januari 2010 om 11:59
quote:dangeensuus schreef op 17 januari 2010 @ 11:46:
De mens lijdt het meest door het lijden wat hij vreest.
Het is niet de angst voor de dood, maar voor het ongrijpbare, voor de pijn en het niet weten wat er komen gaat.
Precies ze was niet bang voor de hel. Ik geloof daar ook niet in en als jij en je moeder dat wel doen dan moeten jullie weten dat je daar niet zomaar naar toe gaat. Angst voor het onbekende, angst om jou achter te moeten laten enz. Dit zijn reële angsten.
Ik geloof wel in de hemel. In de vorm van dat je mensen die je verloren bent daar weer ziet. Ik moet hierin geloven om hier door te kunnen gaan. En om een beetje vrede te hebben in haar dood. Ze is nu hopelijk eindelijk gelukkig. Ze eet van 2 walletjes. Kan hier ons zien en volgen maar heeft ook eindelijk haar man weer. En haar ouders alles wat ze hier zo miste. Ik ben niet bang voor de dood. Ik kijk er naar uit want ook dan kan ik van die 2 walletjes gaan eten.
De mens lijdt het meest door het lijden wat hij vreest.
Het is niet de angst voor de dood, maar voor het ongrijpbare, voor de pijn en het niet weten wat er komen gaat.
Precies ze was niet bang voor de hel. Ik geloof daar ook niet in en als jij en je moeder dat wel doen dan moeten jullie weten dat je daar niet zomaar naar toe gaat. Angst voor het onbekende, angst om jou achter te moeten laten enz. Dit zijn reële angsten.
Ik geloof wel in de hemel. In de vorm van dat je mensen die je verloren bent daar weer ziet. Ik moet hierin geloven om hier door te kunnen gaan. En om een beetje vrede te hebben in haar dood. Ze is nu hopelijk eindelijk gelukkig. Ze eet van 2 walletjes. Kan hier ons zien en volgen maar heeft ook eindelijk haar man weer. En haar ouders alles wat ze hier zo miste. Ik ben niet bang voor de dood. Ik kijk er naar uit want ook dan kan ik van die 2 walletjes gaan eten.
zondag 17 januari 2010 om 14:03
quote:tjilla schreef op 17 januari 2010 @ 10:01:
Ik was altijd met mn moeder bezig. Mijn hele leven draaide om haar. Mijn hele leven draaide om mijn ouders. Ik hield zielsveel van papa, mama deed er heel lang niet echt toe. Na papa kwam mama. Mama was moeder, vader, vriendin, boosdoener, psych en alles tegelijk. en nu is alles tegelijk weg.
We hadden zo'n goeie hoop dat de operatie nog een paar jaar zou geven. Dat was ook de bedoeling. Ik zie haar nog huilen de dag dat ze hoorde dat ze geopereerd moest worden. En ik maar op haar inpraten,. En ze heeft het gedaan voor mij, En nu , operatie geslaag, patient overleden. Ik begrijp het niet. En ik wist het. Want alle 6 mamas zussen en haar eigen mama werden 79, allemaal.
sorry ben een beetje verward.
er gaan wel meer mensen dood aan een longontsteking toch?
bedankt allemaal. duet en eleonora, heel erg bedankt! suus, knuf.Tjilla, ik werk in een woonzorgcentrum voor ouderen en je moest eens weten hoeveel ouderen overlijden aan een longontsteking. Longontsteking is een complicatie bij mensen die verzwakt zijn. Iemand kan zijn heup breken en dan denk je, heup herstellen en klaar, maar nee, dan krijgen ze soms een longontsteking en overlijden ze daaraan. Mijn moeder had een geslaagde behandeling van longkanker en overlijdt ook aan complicaties. Mijn vader is ook aan complicaties van een behandeling van een ziekte gestorven. Het is vreselijk en je verwacht het niet. Maar niemand heeft daar schuld aan, het is het lot geloof ik.
Ik was altijd met mn moeder bezig. Mijn hele leven draaide om haar. Mijn hele leven draaide om mijn ouders. Ik hield zielsveel van papa, mama deed er heel lang niet echt toe. Na papa kwam mama. Mama was moeder, vader, vriendin, boosdoener, psych en alles tegelijk. en nu is alles tegelijk weg.
We hadden zo'n goeie hoop dat de operatie nog een paar jaar zou geven. Dat was ook de bedoeling. Ik zie haar nog huilen de dag dat ze hoorde dat ze geopereerd moest worden. En ik maar op haar inpraten,. En ze heeft het gedaan voor mij, En nu , operatie geslaag, patient overleden. Ik begrijp het niet. En ik wist het. Want alle 6 mamas zussen en haar eigen mama werden 79, allemaal.
sorry ben een beetje verward.
er gaan wel meer mensen dood aan een longontsteking toch?
bedankt allemaal. duet en eleonora, heel erg bedankt! suus, knuf.Tjilla, ik werk in een woonzorgcentrum voor ouderen en je moest eens weten hoeveel ouderen overlijden aan een longontsteking. Longontsteking is een complicatie bij mensen die verzwakt zijn. Iemand kan zijn heup breken en dan denk je, heup herstellen en klaar, maar nee, dan krijgen ze soms een longontsteking en overlijden ze daaraan. Mijn moeder had een geslaagde behandeling van longkanker en overlijdt ook aan complicaties. Mijn vader is ook aan complicaties van een behandeling van een ziekte gestorven. Het is vreselijk en je verwacht het niet. Maar niemand heeft daar schuld aan, het is het lot geloof ik.
zondag 17 januari 2010 om 14:18
quote:ikbenikenbenertrotsop schreef op 17 januari 2010 @ 11:17:
Mijn moeder slikte heel veel anti-depressiva medicatie. Ook degene waarbij de bijwerkingen stonden dat het hartklachten op kon leveren. Toch hebben ze haar hier nooit op gecontroleerd.
Mijn moeder was een paar weken voor haar overlijden naar de huisarts gegaan. Omdat ze zo enorm moe was. Bloed getapt en bekeken konden niks vinden. Conclusie was dat het toch door haar depressie kwam. Ze huilde eigenlijk nooit maar toen heeft ze bij me gesnikt. Ik voel toch dat ik niet gek ben IBI ik ben zo moe zo moe.
Later bleek dat elke ademhaling hier enorme moeite koste en dat ze daar zo moe van werd. Haar hele lichaam moest enorm hard werken om het pompende te houden.
Ik las net dat iemand schreef over het hebben van nachtmerries. Die heb ik ook zo enorm veel gehad. Dat we haar levend begraven hadden, dat ze niet dood was er zelfs niks aan de hand was (domper als je wakker word) dat ze boos was omdat we dingen in het huis aanpaste, later herbeleefde ik in mijn dromen het moment dat ik hoorde dat ze dood was en nu
(en ik schaam me hier heel erg voor) droom ik soms dat ze niet dood was maar tijdelijk weg terwijl wij wel dachten dus ze dood was. Op een dag komt ze terug en wilt weer verder gaan waar we 6 jaar geleden gebleven waren. Als ik zeg dat ik heel blij ben wat ze terug is maar dat ik nu getrouwd ben en gewend ben om met mijn man te leven en dat we dus niet terug kunnen naar hoe het eerst gaat dan pleegt ze zelfmoord.
Ben haast bang wat er gaat gebeuren als ik eenmaal elders woon. Ik vermoed dat de nachtmerries dan wel weer zullen komen helaas.
Ik weet nog toen mijn moeder thuiszorg had en een verpleegkundige iedere week langs kwam. Haar man was ook arts. Deze verpleegkundige vertelde dat artsen veel wisten, maar ook heel veel niet. Deze uitspraak is me altijd bijgebleven.
De huisarts heeft je moeder onderzocht, maar de oorzaak niet kunnen vinden. Had hij verder moeten onderzoeken, of handelde hij naar kunnen en onkunde??
Vreselijk dat je al die nachtmerries hebt. Deze houden je de hele dag volgens mij van slag.
Mijn moeder slikte heel veel anti-depressiva medicatie. Ook degene waarbij de bijwerkingen stonden dat het hartklachten op kon leveren. Toch hebben ze haar hier nooit op gecontroleerd.
Mijn moeder was een paar weken voor haar overlijden naar de huisarts gegaan. Omdat ze zo enorm moe was. Bloed getapt en bekeken konden niks vinden. Conclusie was dat het toch door haar depressie kwam. Ze huilde eigenlijk nooit maar toen heeft ze bij me gesnikt. Ik voel toch dat ik niet gek ben IBI ik ben zo moe zo moe.
Later bleek dat elke ademhaling hier enorme moeite koste en dat ze daar zo moe van werd. Haar hele lichaam moest enorm hard werken om het pompende te houden.
Ik las net dat iemand schreef over het hebben van nachtmerries. Die heb ik ook zo enorm veel gehad. Dat we haar levend begraven hadden, dat ze niet dood was er zelfs niks aan de hand was (domper als je wakker word) dat ze boos was omdat we dingen in het huis aanpaste, later herbeleefde ik in mijn dromen het moment dat ik hoorde dat ze dood was en nu
(en ik schaam me hier heel erg voor) droom ik soms dat ze niet dood was maar tijdelijk weg terwijl wij wel dachten dus ze dood was. Op een dag komt ze terug en wilt weer verder gaan waar we 6 jaar geleden gebleven waren. Als ik zeg dat ik heel blij ben wat ze terug is maar dat ik nu getrouwd ben en gewend ben om met mijn man te leven en dat we dus niet terug kunnen naar hoe het eerst gaat dan pleegt ze zelfmoord.
Ben haast bang wat er gaat gebeuren als ik eenmaal elders woon. Ik vermoed dat de nachtmerries dan wel weer zullen komen helaas.
Ik weet nog toen mijn moeder thuiszorg had en een verpleegkundige iedere week langs kwam. Haar man was ook arts. Deze verpleegkundige vertelde dat artsen veel wisten, maar ook heel veel niet. Deze uitspraak is me altijd bijgebleven.
De huisarts heeft je moeder onderzocht, maar de oorzaak niet kunnen vinden. Had hij verder moeten onderzoeken, of handelde hij naar kunnen en onkunde??
Vreselijk dat je al die nachtmerries hebt. Deze houden je de hele dag volgens mij van slag.
zondag 17 januari 2010 om 17:04
quote:fashionvictim schreef op 17 januari 2010 @ 11:18:
Ik heb maar een klein deel bijgelezen, maar wil even reageren op dat fragment wat Yas net post.
Rouwen kan inderdaad een hele fysieke reactie opleveren. Bij mij resulteerde het er bijvoorbeeld in dat ik van het ene op het andere moment geen borstvoeding meer had, terwijl ik daarvoor echt zo een hele fles van 250 cc uit een borst kolfde, ik kon mijn hele straat voeden bij wijze van spreken. Mijn zoon kreeg op dat moment alleen nog borstvoeding en was al de hele week onrustig, wilde niet goed drinken, we dachten allemaal dat hij de spanning oppikte. Tijdens de begrafenis heeft mijn nicht die ook borstvoeding gaf hem zelfs nog gevoed omdat hij bij mij maar niet wilde drinken. Wederom dachten we dat het aan mijn spanning en verdriet lag, maar ik bedacht niet dat mijn borsten wel eens leeg konden zijn. Totdat ik dus een paar weken later met een kind wat zo'n beetje buiten bewustzijn raakte aan mijn borst naar de huisarts (gelukkig vlakbij, om de hoek) ben gerend. Wat bleek? Ik had gewoon geen voeding meer, mijn kind was ernstig ondervoed en uitgedroogd en lag uren aan de borst maar haalde er dus niks uit. Was puur de stress, ik was in totaal bijna 15 kilo afgevallen in een paar weken (de eerste week tot aan de begrafenis zelfs al 10 kilo) en mijn melkproductie was gewoon opgehouden. Kind is toen 48 uur buiten bewustzijn geweest, ik was er op het nippertje bij zeiden ze in het ziekenhuis.
Rouwen kan je echt ziek maken, het is niet alleen een aanslag op je geest, maar ook op je lijf. Pas dus allemaal goed op jullie zelf.Ik kan me voorstellen dat je daar niet bij stil stond. Gelukkig was je nog net op tijd.
Ik heb maar een klein deel bijgelezen, maar wil even reageren op dat fragment wat Yas net post.
Rouwen kan inderdaad een hele fysieke reactie opleveren. Bij mij resulteerde het er bijvoorbeeld in dat ik van het ene op het andere moment geen borstvoeding meer had, terwijl ik daarvoor echt zo een hele fles van 250 cc uit een borst kolfde, ik kon mijn hele straat voeden bij wijze van spreken. Mijn zoon kreeg op dat moment alleen nog borstvoeding en was al de hele week onrustig, wilde niet goed drinken, we dachten allemaal dat hij de spanning oppikte. Tijdens de begrafenis heeft mijn nicht die ook borstvoeding gaf hem zelfs nog gevoed omdat hij bij mij maar niet wilde drinken. Wederom dachten we dat het aan mijn spanning en verdriet lag, maar ik bedacht niet dat mijn borsten wel eens leeg konden zijn. Totdat ik dus een paar weken later met een kind wat zo'n beetje buiten bewustzijn raakte aan mijn borst naar de huisarts (gelukkig vlakbij, om de hoek) ben gerend. Wat bleek? Ik had gewoon geen voeding meer, mijn kind was ernstig ondervoed en uitgedroogd en lag uren aan de borst maar haalde er dus niks uit. Was puur de stress, ik was in totaal bijna 15 kilo afgevallen in een paar weken (de eerste week tot aan de begrafenis zelfs al 10 kilo) en mijn melkproductie was gewoon opgehouden. Kind is toen 48 uur buiten bewustzijn geweest, ik was er op het nippertje bij zeiden ze in het ziekenhuis.
Rouwen kan je echt ziek maken, het is niet alleen een aanslag op je geest, maar ook op je lijf. Pas dus allemaal goed op jullie zelf.Ik kan me voorstellen dat je daar niet bij stil stond. Gelukkig was je nog net op tijd.
