Kinderen
alle pijlers
Ik heb de strijd opgegeven...
vrijdag 12 maart 2010 om 21:31
Eind april wordt hij drie, onze kleine man. Al bijna twee jaar voeren we strijd over het avondeten. Het is een fase, zegt men. Yeah right!
Van de week las ik in een tijdschrift "eten wat de pot schaft en anders neem je maar een boterham". Hier kan ik me wel in vinden. Niet dat ons manneke die zin begrijpt, maar ik wel!
Hij houdt echt niet van warm eten, dat zie je, dat merk je. Maar dat hij ook dingen weigert die hij wél lust, grrr wat kon ik me daar boos om maken.
Vanaf vandaag heb ik het dus anders gedaan. We gingen eten, hij liep naar de kast met beschuit. Wil je beschuit? Ja zegt hij.
Hij heeft beschuit gekregen, wij warm gegeten.
En tot onze verbazing wilden hij nu opeens weer vlees!
Zal ik dan nu de goede weg ingeslagen zijn?
Wat zou het makkelijk zijn geweest...als je bij de geboorte een gebruiksaanwijzing erbij had gekregen
Van de week las ik in een tijdschrift "eten wat de pot schaft en anders neem je maar een boterham". Hier kan ik me wel in vinden. Niet dat ons manneke die zin begrijpt, maar ik wel!
Hij houdt echt niet van warm eten, dat zie je, dat merk je. Maar dat hij ook dingen weigert die hij wél lust, grrr wat kon ik me daar boos om maken.
Vanaf vandaag heb ik het dus anders gedaan. We gingen eten, hij liep naar de kast met beschuit. Wil je beschuit? Ja zegt hij.
Hij heeft beschuit gekregen, wij warm gegeten.
En tot onze verbazing wilden hij nu opeens weer vlees!
Zal ik dan nu de goede weg ingeslagen zijn?
Wat zou het makkelijk zijn geweest...als je bij de geboorte een gebruiksaanwijzing erbij had gekregen
vrijdag 12 maart 2010 om 21:46
vrijdag 12 maart 2010 om 21:55
Goed zeg!!
Wij hebben hetzelfde hoor. Dochter van 3,5 eet nauwelijks of eigenlijk niet warm. Wij zetten niets anders voor dan wat de pot schaft. Soms eet ze veel (pannekoeken, frikandel, patat, pizza) en soms wil ze niets eten (al wat gezond is). Inmiddels na bijna 3 jaar (het is begonnen vanaf haar 8e maand) hebben we haar zover dat ze 1 maar liever 2 happen neemt van groente en aardappels. En dan krijgt ze toetje...anders niet.
Wij vinden dit ook een overwinning....Als hele bord leeg is hang ik de vlag uit, maar ik denk dat dat wel even kan duren .
Wij hebben hetzelfde hoor. Dochter van 3,5 eet nauwelijks of eigenlijk niet warm. Wij zetten niets anders voor dan wat de pot schaft. Soms eet ze veel (pannekoeken, frikandel, patat, pizza) en soms wil ze niets eten (al wat gezond is). Inmiddels na bijna 3 jaar (het is begonnen vanaf haar 8e maand) hebben we haar zover dat ze 1 maar liever 2 happen neemt van groente en aardappels. En dan krijgt ze toetje...anders niet.
Wij vinden dit ook een overwinning....Als hele bord leeg is hang ik de vlag uit, maar ik denk dat dat wel even kan duren .
vrijdag 12 maart 2010 om 22:21
smaken veranderen soms bij kids, dingen die ze als baby volop aten zijn ineens vies als ze wat ouder zijn. Ik heb dat met meerdere groentes gezien in het verleden.
Gelukkig bleven er hier wel wat groentes over die in de smaak vielen, en die eten we dan maar wat vaker (of koken we apart erbij). Ik schepte altijd iets meer op dan ik hoopte/wilde dat ze op at. Dan kon ik in ieder geval de "nog X happen en dan mag je een toetje" zin toepassen....
Inmiddels is ze 8 en gaat het een stuk beter gelukkig!
Gelukkig bleven er hier wel wat groentes over die in de smaak vielen, en die eten we dan maar wat vaker (of koken we apart erbij). Ik schepte altijd iets meer op dan ik hoopte/wilde dat ze op at. Dan kon ik in ieder geval de "nog X happen en dan mag je een toetje" zin toepassen....
Inmiddels is ze 8 en gaat het een stuk beter gelukkig!
vrijdag 12 maart 2010 om 22:43
Gesprek met mijn oudste van bijna 11;
'Nah, dat eten lust ik niet hoor!'
'Ok, dan niet.'
'Jaha, maar dan mag ik zeker niet meer spelen straks?'
'Dat zeg ik toch niet?'
'Of ik mag niks lekker meer vanavond?'
'Dat zeg ik ook niet. Ik zeg alleen dan niet!'
'Dan krijg ik het morgen zeker weer?'
'Dat zeg ik niet schat! Als jij niet wilt eten, dan eet je niet.'
'Nah..... ok dan eet ik wel!'
'Eet smakelijk.'
vrijdag 12 maart 2010 om 22:47
quote:floor72 schreef op 12 maart 2010 @ 22:43:
Gesprek met mijn oudste van bijna 11;
'Nah, dat eten lust ik niet hoor!'
'Ok, dan niet.'
'Jaha, maar dan mag ik zeker niet meer spelen straks?'
'Dat zeg ik toch niet?'
'Of ik mag niks lekker meer vanavond?'
'Dat zeg ik ook niet. Ik zeg alleen dan niet!'
'Dan krijg ik het morgen zeker weer?'
'Dat zeg ik niet schat! Als jij niet wilt eten, dan eet je niet.'
'Nah..... ok dan eet ik wel!'
'Eet smakelijk.'
Ik had trouwens van de week ook zo'n soort openbaring.
Ik geef oudste kind (4 jaar) nooit iets anders als ze haar avondeten niet eet (wat vrijwel altijd is). van de week had ik weer eens gewoon gezond gekookt. Ik dacht, ben het zat, dan eet je maar een broodje. En warempel, na het broodje ging ze ineens happen spinazie en aardappels naar binnen zitten werken! wat ze nog NOOIT gedaan heeft... is dat typisch of niet?
Gesprek met mijn oudste van bijna 11;
'Nah, dat eten lust ik niet hoor!'
'Ok, dan niet.'
'Jaha, maar dan mag ik zeker niet meer spelen straks?'
'Dat zeg ik toch niet?'
'Of ik mag niks lekker meer vanavond?'
'Dat zeg ik ook niet. Ik zeg alleen dan niet!'
'Dan krijg ik het morgen zeker weer?'
'Dat zeg ik niet schat! Als jij niet wilt eten, dan eet je niet.'
'Nah..... ok dan eet ik wel!'
'Eet smakelijk.'
Ik had trouwens van de week ook zo'n soort openbaring.
Ik geef oudste kind (4 jaar) nooit iets anders als ze haar avondeten niet eet (wat vrijwel altijd is). van de week had ik weer eens gewoon gezond gekookt. Ik dacht, ben het zat, dan eet je maar een broodje. En warempel, na het broodje ging ze ineens happen spinazie en aardappels naar binnen zitten werken! wat ze nog NOOIT gedaan heeft... is dat typisch of niet?
zaterdag 13 maart 2010 om 02:08
zaterdag 13 maart 2010 om 04:27
Ik snelde ook hierheen bij het zien van de topictitel, ik zag de onbewaakte spoorweg en de loeiende sirenes al voor me.
Maar goed, ook eten met een kind kan een toestand zijn.....
Die van mij is bijna zes en lust praktisch niks. Ik werd er op een gegeven moment echt niet goed van. Vroeger, als baby en peuter lustte ze juist heel erg veel maar sinds ze een jaar of drie is, is het naatje.
Warme groente, het meeste vlees, absoluut geen vis, rijst, aardappelen, ze lust het nauwelijks.
Een zuinig mondje pasta of stamppot, dat gaat er wel in.
Ik heb het met de huisarts besproken en die vroeg of ze brood lustte. Dat lust ze inderdaad heel graag en bruin brood vind ze heerlijk.
Brood met wat wilde hij weten.
Nou met van alles. Kaas, worst, pindakaas, honing, noem het maar op.
Prima zei de dokter. Alles beter dan een verkrampte houding tegenover eten.
Mijn dochter eet dus een paar keer per week brood. Soms soep met brood, want soep lust ze graag.
Komkommer er bij, een appel in stukjes er naast of een paar geschrapte, rauwe worteltjes, wat ze graag lust, bakje yoghurt met honing als toetje en klaar.
Als ik naar mezelf kijk, ik ben ook een laatbloeier met eten en nu ben ik enthousiaste hobbykok met een uitgebreid smakenpalet.
Vroeger vond ik ook ontzettend veel niet lekker en ik zat dan ook met bolle wangen aan tafel te kieskauwen. Ik heb er een heel rare kijk op eten aan overgehouden, aan die dwangvoedingssessies. Zo lang als ik me kan herinneren doe ik al 'raar' met eten.
Dingen als warme wortelen en veel andere warme groenten lust ik nog steeds niet graag en als iemand mij rijst met 'prutje' voor wil zetten dan is de kans groot dat ik het niet opeet (doe ik wel hoor, uit beleefdheid maar alleen al het woord 'prutje' trek ik nauwelijks).
Met mijn dochter komt het vast en zeker goed. Niet nu nog maar later wel. Ze snoept bijna nooit, vraagt er ook niet om, eet graag rijstwafels en fruit, is geen vet verslaafde, geeft geen klap om patat, pannenkoeken, poffertjes of snacks (behalve zo nu en dan een frikandel), eet rustig vijf sneeën brood per dag, drinkt water, thee zonder suiker, melk en groeit als kool.
Ik bied haar aan wat ik kook, betrek haar er bij maar dwing niet. Het komt wel. Bij mij kwam het ook vanzelf.
Maar goed, ook eten met een kind kan een toestand zijn.....
Die van mij is bijna zes en lust praktisch niks. Ik werd er op een gegeven moment echt niet goed van. Vroeger, als baby en peuter lustte ze juist heel erg veel maar sinds ze een jaar of drie is, is het naatje.
Warme groente, het meeste vlees, absoluut geen vis, rijst, aardappelen, ze lust het nauwelijks.
Een zuinig mondje pasta of stamppot, dat gaat er wel in.
Ik heb het met de huisarts besproken en die vroeg of ze brood lustte. Dat lust ze inderdaad heel graag en bruin brood vind ze heerlijk.
Brood met wat wilde hij weten.
Nou met van alles. Kaas, worst, pindakaas, honing, noem het maar op.
Prima zei de dokter. Alles beter dan een verkrampte houding tegenover eten.
Mijn dochter eet dus een paar keer per week brood. Soms soep met brood, want soep lust ze graag.
Komkommer er bij, een appel in stukjes er naast of een paar geschrapte, rauwe worteltjes, wat ze graag lust, bakje yoghurt met honing als toetje en klaar.
Als ik naar mezelf kijk, ik ben ook een laatbloeier met eten en nu ben ik enthousiaste hobbykok met een uitgebreid smakenpalet.
Vroeger vond ik ook ontzettend veel niet lekker en ik zat dan ook met bolle wangen aan tafel te kieskauwen. Ik heb er een heel rare kijk op eten aan overgehouden, aan die dwangvoedingssessies. Zo lang als ik me kan herinneren doe ik al 'raar' met eten.
Dingen als warme wortelen en veel andere warme groenten lust ik nog steeds niet graag en als iemand mij rijst met 'prutje' voor wil zetten dan is de kans groot dat ik het niet opeet (doe ik wel hoor, uit beleefdheid maar alleen al het woord 'prutje' trek ik nauwelijks).
Met mijn dochter komt het vast en zeker goed. Niet nu nog maar later wel. Ze snoept bijna nooit, vraagt er ook niet om, eet graag rijstwafels en fruit, is geen vet verslaafde, geeft geen klap om patat, pannenkoeken, poffertjes of snacks (behalve zo nu en dan een frikandel), eet rustig vijf sneeën brood per dag, drinkt water, thee zonder suiker, melk en groeit als kool.
Ik bied haar aan wat ik kook, betrek haar er bij maar dwing niet. Het komt wel. Bij mij kwam het ook vanzelf.
zaterdag 13 maart 2010 om 08:28
Dit gisteren nog aangekaart bij cb. Hele goede nuchtere arts daar. Ze zei, als hij niet wil eten, geen punt van maken, gewoon zeggen dat het niet hoeft en dat als iedereen zijn eten op heeft hij een toetje mag. Ze zei dat een toetje niet als beloning gegeven moest worden omdat een kind dan een foute associatie krijgt. Dat hebben wij al gemerkt. Mijn man is tegen een toetje als je niet netjes je eten opeet. Maar ik heb nu al een aantal keer gehad dat als ik hem een toetje gaf hij daarna wel gewoon at. Bijna alsof hij zeker wilde stellen dat hij zijn toetje wel kreeg. Overigens zei zij dat kind echt niet verhongerd en dat ik bij moest houden wat hij overdag at (voor mijn eigen gemoedsrust).
En blijven aanbieden, maar niet dwingen.
En blijven aanbieden, maar niet dwingen.
zaterdag 13 maart 2010 om 08:37
quote:bloempje797 schreef op 13 maart 2010 @ 08:28:
Dit gisteren nog aangekaart bij cb. Hele goede nuchtere arts daar. Ze zei, als hij niet wil eten, geen punt van maken, gewoon zeggen dat het niet hoeft en dat als iedereen zijn eten op heeft hij een toetje mag. Ze zei dat een toetje niet als beloning gegeven moest worden omdat een kind dan een foute associatie krijgt. Dat hebben wij al gemerkt. Mijn man is tegen een toetje als je niet netjes je eten opeet. Maar ik heb nu al een aantal keer gehad dat als ik hem een toetje gaf hij daarna wel gewoon at. Bijna alsof hij zeker wilde stellen dat hij zijn toetje wel kreeg. Overigens zei zij dat kind echt niet verhongerd en dat ik bij moest houden wat hij overdag at (voor mijn eigen gemoedsrust).
En blijven aanbieden, maar niet dwingen.
Het toetje is inderdaad vaak de bron van een verborgen boodschap die voor een kind duidelijk kan aankomen. 'Als je dit niet opeet, krijg je strak geen toetje'. Kind "hoort" hierin dat er schijnbaar iets mis is met dit eten en dat een toetje wel goed nieuws is. Dus nooit het toetje inzetten als dwangmiddel.
Nog een tip: een kind wil ook nog wel eens beter eten als je rekening houd met de presentatie. Gebruik geen klein (plastic) gekleurd bordje maar juist een groot wit bord. Zo lijkt de portie kleiner en het eten krijgt meer kleur. Dan is de kans dat je kind het er aantrekkelijker uit vind zien en ook de portie overzichtelijker vind veel groter.
Dit gisteren nog aangekaart bij cb. Hele goede nuchtere arts daar. Ze zei, als hij niet wil eten, geen punt van maken, gewoon zeggen dat het niet hoeft en dat als iedereen zijn eten op heeft hij een toetje mag. Ze zei dat een toetje niet als beloning gegeven moest worden omdat een kind dan een foute associatie krijgt. Dat hebben wij al gemerkt. Mijn man is tegen een toetje als je niet netjes je eten opeet. Maar ik heb nu al een aantal keer gehad dat als ik hem een toetje gaf hij daarna wel gewoon at. Bijna alsof hij zeker wilde stellen dat hij zijn toetje wel kreeg. Overigens zei zij dat kind echt niet verhongerd en dat ik bij moest houden wat hij overdag at (voor mijn eigen gemoedsrust).
En blijven aanbieden, maar niet dwingen.
Het toetje is inderdaad vaak de bron van een verborgen boodschap die voor een kind duidelijk kan aankomen. 'Als je dit niet opeet, krijg je strak geen toetje'. Kind "hoort" hierin dat er schijnbaar iets mis is met dit eten en dat een toetje wel goed nieuws is. Dus nooit het toetje inzetten als dwangmiddel.
Nog een tip: een kind wil ook nog wel eens beter eten als je rekening houd met de presentatie. Gebruik geen klein (plastic) gekleurd bordje maar juist een groot wit bord. Zo lijkt de portie kleiner en het eten krijgt meer kleur. Dan is de kans dat je kind het er aantrekkelijker uit vind zien en ook de portie overzichtelijker vind veel groter.