Overig
alle pijlers
Ik ben mijn mama kwijt
dinsdag 22 december 2009 om 10:47
Ik ben zo intens verdrietig. Mijn mama is dood. Afgelopen zaterdagochtend is ze overleden. Ik heb de afgelopen maanden veel steun gehad hier op het forum op mn andere topic maar heb nu een nieuwe aangemaakt omdat ik steeds als ik de topictitel zie nog verdrietiger word.
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
woensdag 28 april 2010 om 10:31
quote:kerriebredsjo schreef op 28 april 2010 @ 09:05:
O, en ik liep door een winkelstraat en daar schreeuwde een reclame poster mij tegemoet:
LAAT JE MOEDER HELEMAAL INPAKKEN MET MOEDERDAG!!!
Govver, dacht ik, al gebeurd!! In haar kist nota bene! Van die dingen dus.....
Idem. WIj hebben haar ingepakt in een lijkwade.
Lalie, wat lief van je!
O, en ik liep door een winkelstraat en daar schreeuwde een reclame poster mij tegemoet:
LAAT JE MOEDER HELEMAAL INPAKKEN MET MOEDERDAG!!!
Govver, dacht ik, al gebeurd!! In haar kist nota bene! Van die dingen dus.....
Idem. WIj hebben haar ingepakt in een lijkwade.
Lalie, wat lief van je!
woensdag 28 april 2010 om 17:42
latie heel goed! koester wat je hebt.
En dat moeten wij ook doen. Blij zijn met wat je wel hebt i.p.v. "alleen" rouwen om wat je niet hebt. Maar misschien moet ik vooral voor mezelf spreken. Ik moet dat meer doen.
Kerrie hoe lang heeft je moeder in het ziekenhuis gelegen. Mijn mama had ook een beroerte maar wij moesten cq mochten haar na krap 1 dag al laten gaan. Eén slechte nacht waarin we steeds bang waren dat we opgehaald zouden worden. Mijn broer en ik lagen samen in een ziekenhuiskamertje. Het rare is dat het wel mooi was om zo samen dit te doen. Zucht, niet teveel aan terug denken nu.
En dat moeten wij ook doen. Blij zijn met wat je wel hebt i.p.v. "alleen" rouwen om wat je niet hebt. Maar misschien moet ik vooral voor mezelf spreken. Ik moet dat meer doen.
Kerrie hoe lang heeft je moeder in het ziekenhuis gelegen. Mijn mama had ook een beroerte maar wij moesten cq mochten haar na krap 1 dag al laten gaan. Eén slechte nacht waarin we steeds bang waren dat we opgehaald zouden worden. Mijn broer en ik lagen samen in een ziekenhuiskamertje. Het rare is dat het wel mooi was om zo samen dit te doen. Zucht, niet teveel aan terug denken nu.
donderdag 29 april 2010 om 07:28
Mogguh dames. Nog geen rotgevoel omtrend moederdag zo,want ik heb mijn moeder immers nog. Ik kan me echter zo goed voorstellen hoe zwart het moet voelen,al die reclames waardoor je continue geconfronteerd word met het enorme gemis.
Ik denk dat ik mijn moeder met vaderdag ook een cadeautje ga geven, ze is immers nu vader en moeder tegelijk
Vandaag is een belangrijke en spannende dag hier. Zoonlief ( de autist) heeft voor het eerst net een Concerta tablet gehad en ik zit ontiegelijk in de zenuwen of ik er wel goed aan gedaan heb. Misschien maak ik er in mijn hoofd idd wel meer van dan nodig is, maar toch zit het me nog niet helemaal lekker allemaal. Ik hoop dat het mannetje er wat aan heeft en dat het hem helpt.
Ik denk dat ik mijn moeder met vaderdag ook een cadeautje ga geven, ze is immers nu vader en moeder tegelijk
Vandaag is een belangrijke en spannende dag hier. Zoonlief ( de autist) heeft voor het eerst net een Concerta tablet gehad en ik zit ontiegelijk in de zenuwen of ik er wel goed aan gedaan heb. Misschien maak ik er in mijn hoofd idd wel meer van dan nodig is, maar toch zit het me nog niet helemaal lekker allemaal. Ik hoop dat het mannetje er wat aan heeft en dat het hem helpt.
donderdag 29 april 2010 om 08:07
Hoi hoi,
Even heel snel, Marion, mijn mama lag twee dagen uiteindelijk na haar beroerte in het ziekenhuis .Toen ik kwam kreeg ik eigenlijk al te horen dat t foute boel was, dat zij er niet meer uit zou komen. Zo wel, dan zou t een kasplantje zijn geworden....dat zou mijn moeder niet gewild hebben, en wij ook niet.
De arts zei dat zoiets nog dagen/ weken kon duren voor de dood zou intreden. Mam had ook geen slikreflex meer, en maakte daardoor een vreemd geluid. (slijm in de luchtpijp) Vreselijk geluid, kan t zo terug halen dat geluid!
Heb er met mijn lief dus een nacht naast gelegen, en naar haar gekeken en geluisterd....volgende dag steeds een dosis morfine gevraagd en gekregen, zodat zij rustig was en niet die paniek op haar gezicht kreeg.....
Och, niet aan denken nu, moet nog een hele dag geconcentreerd zijn, ander keer verder. Dag lieve meiden. fijne dag! En alvast een fijne koninginnedag. Suus, houd je taai meis! Liefs K.
Even heel snel, Marion, mijn mama lag twee dagen uiteindelijk na haar beroerte in het ziekenhuis .Toen ik kwam kreeg ik eigenlijk al te horen dat t foute boel was, dat zij er niet meer uit zou komen. Zo wel, dan zou t een kasplantje zijn geworden....dat zou mijn moeder niet gewild hebben, en wij ook niet.
De arts zei dat zoiets nog dagen/ weken kon duren voor de dood zou intreden. Mam had ook geen slikreflex meer, en maakte daardoor een vreemd geluid. (slijm in de luchtpijp) Vreselijk geluid, kan t zo terug halen dat geluid!
Heb er met mijn lief dus een nacht naast gelegen, en naar haar gekeken en geluisterd....volgende dag steeds een dosis morfine gevraagd en gekregen, zodat zij rustig was en niet die paniek op haar gezicht kreeg.....
Och, niet aan denken nu, moet nog een hele dag geconcentreerd zijn, ander keer verder. Dag lieve meiden. fijne dag! En alvast een fijne koninginnedag. Suus, houd je taai meis! Liefs K.
donderdag 29 april 2010 om 18:05
Och lieve meiden wat een fantastische mooie berichten van jullie aan mij, brok in mn keel.
Ik durf hier niet meer zo goed te komen omdat ik het liefst alles wat met mn moeder te maken heeft ontloop. Gewoon doorgaan, hup. Ik overleef. Niks er doorheen, gewoon doorgaan: ja, klopt, mn moeder is dood maar ja, alles gaat door he. Zo overleef ik. En ondertussen ga ik zelf steeds meer een beetje dood. Maar ik mis jullie en denk elke dag aan jullie, de enigen bij wie ik herkenning vind.
Ik hap letterlijk naar adem, heel akelig want dat maakt me hyperig wat ik er niet echt bij kan gebruiken. Ik voel me zwak, misselijk, moe en duizelig de hele dag. En omdat mama natuurlijk wel elk moment van de dag dichtbij komt raak ik in paniek. Niet gillen ofzo maar in mn hoofd: Oh god nee, mama, nee. Ik voel haar nog en ik ruik haar nog. We waren zo hecht. En zoals Kerrie zo goed die laatste momenten beschrijft, zo zie ik ze zo vaak voor me. En voel ik weer die machteloosheid van haar te moeten laten gaan. Hoe ik aan haar bed stond en zei dat ze maar moest gaan en dat ik me echt wel zou redden. En ik red me ook wel hoor, alles gaat gewoon door, hup . Ik lig niet in de goot en ook niet in duizend sloten tegelijk. Mama zou trots op me zijn. Maar ik vraag me zo vaak af hoe verschrikkelijk zij zich gevoeld moet hebben want als ze ergens bang voor was dan was het mij alleen achter laten. Dat zou ze nooit doen maar pas als ik gesetteld was. Hoe verschrikkelijk moet zij zich gevoeld hebben???
Ik werk gewoon (iemand vroeg dat hier geloof ik) en ik geniet ook best van leuke dingen met vriendinnen. En de man waar ik eerder over vertelde is terug en daar breng ik veel tijd mee door. En dat voelt gek genoeg niet eens als een vlucht maar als een mooie fijne afleiding (of is dat heel verkeerd?). Maar die pijn en dat verdriet wat elke keer gewoon op me valt als een flatgebouw, ondraaglijk. Ik stik bijna. En het is zo gek, je weet dat iemand dood is , dat besef je prima. En toch geloof je het niet en voelt het alsof je er binnenkort weer samen om kan lachen, zo van : haha mam, dat was een goeie, jij dood, haha, daar had je me mooi mee beet zeg....
Ik wil hier echt heel graag, heel heel graag weer vaker schrijven. Ben zo ontzettend blij dat zo veel meiden hier steun vinden en dat ik mee mag doen. Heel gek maar soms lees ik mee op het forum (en lach ik me kapot om de posts van Suus op andere topics) maar durf ik de Overige pijler niet aan te klikken, dan krijg ik het al benauwd. Maar ik moet er doorheen en wil dit en jullie niet kwijt. Ik praat er niet echt over met mensen om me heen (mag best hoor) want je wilt ook leuk blijven immers.
Ik denk vaak aan de post van Yas waarin ze schrijft over haar mama in een fotolijstje. Ik heb nu een papa en een mama in een fotolijstje, en zo heb je altijd baas boven baas).
Lieve lieve meiden, tot heel snel en een warme dikke knuffel voor jullie allemaal! En heel heel heel erg bedankt.....
Liefs,
T.
(kut moederdag....)
Ik durf hier niet meer zo goed te komen omdat ik het liefst alles wat met mn moeder te maken heeft ontloop. Gewoon doorgaan, hup. Ik overleef. Niks er doorheen, gewoon doorgaan: ja, klopt, mn moeder is dood maar ja, alles gaat door he. Zo overleef ik. En ondertussen ga ik zelf steeds meer een beetje dood. Maar ik mis jullie en denk elke dag aan jullie, de enigen bij wie ik herkenning vind.
Ik hap letterlijk naar adem, heel akelig want dat maakt me hyperig wat ik er niet echt bij kan gebruiken. Ik voel me zwak, misselijk, moe en duizelig de hele dag. En omdat mama natuurlijk wel elk moment van de dag dichtbij komt raak ik in paniek. Niet gillen ofzo maar in mn hoofd: Oh god nee, mama, nee. Ik voel haar nog en ik ruik haar nog. We waren zo hecht. En zoals Kerrie zo goed die laatste momenten beschrijft, zo zie ik ze zo vaak voor me. En voel ik weer die machteloosheid van haar te moeten laten gaan. Hoe ik aan haar bed stond en zei dat ze maar moest gaan en dat ik me echt wel zou redden. En ik red me ook wel hoor, alles gaat gewoon door, hup . Ik lig niet in de goot en ook niet in duizend sloten tegelijk. Mama zou trots op me zijn. Maar ik vraag me zo vaak af hoe verschrikkelijk zij zich gevoeld moet hebben want als ze ergens bang voor was dan was het mij alleen achter laten. Dat zou ze nooit doen maar pas als ik gesetteld was. Hoe verschrikkelijk moet zij zich gevoeld hebben???
Ik werk gewoon (iemand vroeg dat hier geloof ik) en ik geniet ook best van leuke dingen met vriendinnen. En de man waar ik eerder over vertelde is terug en daar breng ik veel tijd mee door. En dat voelt gek genoeg niet eens als een vlucht maar als een mooie fijne afleiding (of is dat heel verkeerd?). Maar die pijn en dat verdriet wat elke keer gewoon op me valt als een flatgebouw, ondraaglijk. Ik stik bijna. En het is zo gek, je weet dat iemand dood is , dat besef je prima. En toch geloof je het niet en voelt het alsof je er binnenkort weer samen om kan lachen, zo van : haha mam, dat was een goeie, jij dood, haha, daar had je me mooi mee beet zeg....
Ik wil hier echt heel graag, heel heel graag weer vaker schrijven. Ben zo ontzettend blij dat zo veel meiden hier steun vinden en dat ik mee mag doen. Heel gek maar soms lees ik mee op het forum (en lach ik me kapot om de posts van Suus op andere topics
) maar durf ik de Overige pijler niet aan te klikken, dan krijg ik het al benauwd. Maar ik moet er doorheen en wil dit en jullie niet kwijt. Ik praat er niet echt over met mensen om me heen (mag best hoor) want je wilt ook leuk blijven immers.Ik denk vaak aan de post van Yas waarin ze schrijft over haar mama in een fotolijstje. Ik heb nu een papa en een mama in een fotolijstje, en zo heb je altijd baas boven baas
).Lieve lieve meiden, tot heel snel en een warme dikke knuffel voor jullie allemaal! En heel heel heel erg bedankt.....
Liefs,
T.
(kut moederdag....)
vrijdag 30 april 2010 om 00:35
ach Tjil
eigenlijk zou je een week op vakantie in een huisje op een waddeneiland moeten zijn en iedere dag iemand van ons bij je zodat je afwisselend mag lachen maar ook huilen.
En toch als ik het lees doe je het ook gewoon goed. Lol maken mag, net als afleiding met een leuke vent en werken ook. Iedereen doet het op haar manier. En natuurlijk het vliegt je ook wel eens aan.
Weet je kom hier gewoon wanneer je ons nodig hebt. Niks mis mee.
ladies tot over een tijdje want ik ga op vakantie
kus
marion
eigenlijk zou je een week op vakantie in een huisje op een waddeneiland moeten zijn en iedere dag iemand van ons bij je zodat je afwisselend mag lachen maar ook huilen.
En toch als ik het lees doe je het ook gewoon goed. Lol maken mag, net als afleiding met een leuke vent en werken ook. Iedereen doet het op haar manier. En natuurlijk het vliegt je ook wel eens aan.
Weet je kom hier gewoon wanneer je ons nodig hebt. Niks mis mee.
ladies tot over een tijdje want ik ga op vakantie
kus
marion
vrijdag 30 april 2010 om 10:01
Fijne vakantie, Marion!
Tjil, blijf toch lekker hier komen, wij voelen ons exact zoals jij.
We snappen je.
En wij gaan ook gewoon door, maar van binnen ben ik leeg.
En ja, altijd baas boven baas
Ik zag net de beelden van het monument in Apeldoorn.
Ik zag Maxima janken en ja hoor, ik jank mee.
Sinds mijn moeder dood is ben ik een jankerd, een huilie.
En een kat van ons is afgelopen zondag doodgereden.
Huilen, niet normaal.
En de 2 mariniers vorige week, ik kan dan echt niet stoppen met huilen. De vlag bij ons op het werk hangt dan halfstok en elke keer als ik dat ding zie als ik uit het raam kijk, dan ga ik weer.
Tjil, blijf toch lekker hier komen, wij voelen ons exact zoals jij.
We snappen je.
En wij gaan ook gewoon door, maar van binnen ben ik leeg.
En ja, altijd baas boven baas
Ik zag net de beelden van het monument in Apeldoorn.
Ik zag Maxima janken en ja hoor, ik jank mee.
Sinds mijn moeder dood is ben ik een jankerd, een huilie.
En een kat van ons is afgelopen zondag doodgereden.
Huilen, niet normaal.
En de 2 mariniers vorige week, ik kan dan echt niet stoppen met huilen. De vlag bij ons op het werk hangt dan halfstok en elke keer als ik dat ding zie als ik uit het raam kijk, dan ga ik weer.
vrijdag 30 april 2010 om 13:16
Floor, lief!
Tjilla, wat heerlijk om een lap tekst van jou hier te zien. Ook al is de inhoud veelal verdrietig, er klinkt ook hoop en licht tussen de regels door. Fijn dat die man weer bij je is, je moet juist ook afleiding vinden. En waarom zou dat niet zijn bij iemand die misschien wel eens heel belangrijk voor je zou kunnen worden? Blijf schrijven, hoor!
Suus, ik hoop dat de medicatie gaat werken voor je mannetje
Alle meiden en meelezers, toch een fijne koninginnedag en moedig voorwaarts inderdaad.
Tjilla, wat heerlijk om een lap tekst van jou hier te zien. Ook al is de inhoud veelal verdrietig, er klinkt ook hoop en licht tussen de regels door. Fijn dat die man weer bij je is, je moet juist ook afleiding vinden. En waarom zou dat niet zijn bij iemand die misschien wel eens heel belangrijk voor je zou kunnen worden? Blijf schrijven, hoor!
Suus, ik hoop dat de medicatie gaat werken voor je mannetje
Alle meiden en meelezers, toch een fijne koninginnedag en moedig voorwaarts inderdaad.
vrijdag 30 april 2010 om 15:58
Tjil, een dikke knuffel voor jou!
Kom maar gewoon als je je rot voelt bij ons, hier!
Yas, ik ben ook een jankerd geworden na het overlijden van mn ouders.
Vorige week is mn hondje geopereerd, niks bijzonders, maar moest haar voor een paar uurtjes achterlaten pffff, emmers vol om zitten janken.
Er is duidelijk een leven voor en na het overlijden van mn ouders,
ik ben er aan heel ander mens door geworden, gevoeliger, zachter, en een jankerd.
Maar goed als die tranen komen dan komen ze maar,ga me niet verstoppen.
Wens ik jullie allemaal een fijne koninginnedag, probeer er van te genieten.
En yas hopelijk vieren we zondag een feest in Enschede!
Kom maar gewoon als je je rot voelt bij ons, hier!
Yas, ik ben ook een jankerd geworden na het overlijden van mn ouders.
Vorige week is mn hondje geopereerd, niks bijzonders, maar moest haar voor een paar uurtjes achterlaten pffff, emmers vol om zitten janken.
Er is duidelijk een leven voor en na het overlijden van mn ouders,
ik ben er aan heel ander mens door geworden, gevoeliger, zachter, en een jankerd.
Maar goed als die tranen komen dan komen ze maar,ga me niet verstoppen.
Wens ik jullie allemaal een fijne koninginnedag, probeer er van te genieten.
En yas hopelijk vieren we zondag een feest in Enschede!
"The time is always right to do what's right." -Martin Luther King
zaterdag 1 mei 2010 om 11:11
quote:yasmijn schreef op 01 mei 2010 @ 10:22:
Hoop ik ook Diaan! Ik ben van de partij!
Zo werkt het inderdaad, een leven voor en een leven na.
Ongelooflijk hoe ik ben veranderd, zo van een stoer wief ineens een jankerd Je bent nog steeds een stoer wief, maar nu 1 die af en toe jankt, nou en!!
Hoop ik ook Diaan! Ik ben van de partij!
Zo werkt het inderdaad, een leven voor en een leven na.
Ongelooflijk hoe ik ben veranderd, zo van een stoer wief ineens een jankerd Je bent nog steeds een stoer wief, maar nu 1 die af en toe jankt, nou en!!
"The time is always right to do what's right." -Martin Luther King
zaterdag 1 mei 2010 om 11:20
Hallo allemaal,
Mijn vader is alweer bijna 9 maanden geleden overleden. Ik weet nog steeds niet wat ik er mee aan moet. Ik ben jullie topic gaan lezen en herken veel. Maar in tegenstelling tot de laatste berichten hier, ben ik na zijn overlijden juist gestopt met huilen. Ik was altijd een heel emotioneel mens, maar zit nu al die 9 maanden al vast. Ook ik ga gewoon door. Maar ergens van binnen zit wel dat enorme verdriet en ik hoop dat ik mezelf ga toelaten om het eruit te laten komen. Weet nog niet zo goed hoe het moet. Ben misschien ook een beetje bang om die kraan open te zetten.
Ik hoop dat ik hier ook af en toe mijn verhaal mag komen doen. Maar ik zou anders natuurlijk ook zelf een topic kunnen openen.
liefs
Soepkippie
Mijn vader is alweer bijna 9 maanden geleden overleden. Ik weet nog steeds niet wat ik er mee aan moet. Ik ben jullie topic gaan lezen en herken veel. Maar in tegenstelling tot de laatste berichten hier, ben ik na zijn overlijden juist gestopt met huilen. Ik was altijd een heel emotioneel mens, maar zit nu al die 9 maanden al vast. Ook ik ga gewoon door. Maar ergens van binnen zit wel dat enorme verdriet en ik hoop dat ik mezelf ga toelaten om het eruit te laten komen. Weet nog niet zo goed hoe het moet. Ben misschien ook een beetje bang om die kraan open te zetten.
Ik hoop dat ik hier ook af en toe mijn verhaal mag komen doen. Maar ik zou anders natuurlijk ook zelf een topic kunnen openen.
liefs
Soepkippie
zaterdag 1 mei 2010 om 12:22
De dag waarop mijn moeder erg ziek bleek te zijn (de dag voor Moederdag) komt steeds dichterbij. Ook Moederdag zelf, de dag waarop ik haar 's avonds laat vertelde dat ik een dochter zou krijgen die naar haar vernoemd wordt. Het is zo moeilijk. Heb er gewoon buikpijn van. Ik heb een mooi stukje bij de bloemist besteld om op haar graf te zetten.
Nu kan ik nog zeggen: een jaar geleden was alles nog goed. Volgende week om deze tijd kan ik dat al niet meer zeggen. Toen was alles al mis. Heel erg mis.
Nu kan ik nog zeggen: een jaar geleden was alles nog goed. Volgende week om deze tijd kan ik dat al niet meer zeggen. Toen was alles al mis. Heel erg mis.
zaterdag 1 mei 2010 om 13:43
Dikke knuffel voor jullie!
Moederdag is stom,
maar onze moeders zijn de beste, waar wij uit zijn ontstaan en onze kinderen.
And when we say goodbye
To one of our own
We may be lonely
But we're not alone
Though the leaves will fall
And the tears will flow
May it always comfort us to know
The family tree will always grow
It's stronger than the wind can blow
The family tree will always grow
Moederdag is stom,
maar onze moeders zijn de beste, waar wij uit zijn ontstaan en onze kinderen.
And when we say goodbye
To one of our own
We may be lonely
But we're not alone
Though the leaves will fall
And the tears will flow
May it always comfort us to know
The family tree will always grow
It's stronger than the wind can blow
The family tree will always grow
"The time is always right to do what's right." -Martin Luther King
