Ik kan er niet meer tegen dat collega me wegpest

quote:Demissionair schreef op 29 oktober 2010 @ 12:05:

[...]





Hi Pearle, jammer dat je je daardoor laat wegjagen. Er staan in dat gene wat jij "gezeik" noemt ook best wel waardevolle posts boor jou misschien.



In elk geval succes op je werk!



Ik realiseer het me nu pas, nu Demissionair je berichtje quote, maar eigenlijk doe je nu precies hetzelfde. Het staat je niet aan wat er gebeurt maar in plaats van de situatie weer naar je toe te trekken verlaat je het strijdtoneel.



Ik schaar dat onder slachtoffergedrag. Misschien heb je dat zelf niet eens door, want ik neem aan dat niemand zich graag als een slachtoffer opstelt en dat je het ook niet leuk vindt om te horen, maar dit is wat ik ervan kan maken.



Kun je er iets mee?

Pearle,



Ik lees niet zoveel nieuws eerlijk gezegd en ik kan dus ook weinig anders zeggen dan ik tot nu toe al gezegd heb. Ik vind naar P&O gaan en daar een oplossing eisen eigenlijk niet zelf actie ondernemen voor een probleem wat je hebt met een collega. Ik snap dus niet goed dat je niet met haar bent gaan praten.



In mijn optiek gaat het maar om kleine dingetjes, die best heel groot kunnen vóelen, maar dat niet zijn. Schrijf anders puntsgewijs op wat je dwars zit, streep dan de emotionele niet zakelijke dingen door, en ga met de overgebleven punten naar haar toe. En zeg dat je graag weer een werkbare situatie wilt creeeren waarbij je elkaar ook weer normaal kunt groeten en zakelijk kunt communiceren.



Vraag aan haar wat zij denkt wat daarvoor nodig is en vertel wat jij denkt wat daarvoor nodig is.



Succes ermee!

Ik sluit me aan bij Evidenza. Ik snap dat het niet leuk is hoor, als je een topic opent over een voor jou belangrijke situatie, dat dat door een andere discussie tijdelijk overgenomen wordt. Maar aan de andere kant: die andere discussie geeft mijns inziens wel heel goed inzicht in bepaalde gedragspatronen die misschien op jouw situatie ook wel van toepassing zijn. En het geeft mijns inziens ook inzicht in de verschillende manieren waarmee je op zo'n situatie kunt reageren. Je kunt het afdoen als "gezeik", maar misschien is het constructiever om een niveautje hoger te gaan zitten bij het lezen van de discussie en eens te proberen te analyseren wat er nou volgens jou speelt, hoe actie en reactie plaatsvinden, welke dingen daarin constructief zijn en welke juist niet en bovenal: hoe je al die dingen kunt vertalen naar je eigen situatie.



Eergister heeft Zwuppelien een aantal aan jou gerichte berichten geschreven over pestgedrag, over hoe je daar zelf de hand in hebt door de manier waarop je bepaalde dingen interpreteert en hoe je daar zelf op reageert. Die sloegen dus op jóuw situatie. Grappig genoeg ontpopt de off-topic discussie zich vervolgens als schoolvoorbeeld van hoe dit soort patronen werken. In feite is dat juist hartstikke ON-topic.



Kán het zo zijn dat op jouw werk misschien wel sprake is van eenzelfde soort patronen? Waarbij zich misverstand op misverstand en misinterpretatie op misinterpretatie gestapeld hebben en waarbij voor je collega op een bepaald moment de bom gewoon gebarsten is? En waarbij dat negeren (absoluut verkeerd gedrag en onfatsoenlijk hoor en dat moet ook absoluut stoppen, laat daar geen misverstanden over ontstaan) eerder een reactie is dan een actie?



Het punt waarop ik het met Zwuppelien oneens ben, is dat ik niet geloof dat je in je eentje in staat bent om elke situatie naar je hand te zetten. Ook al zet je heel duidelijke grenspalen in de grond, je hebt nog altijd wel te maken met hoe een ander in elkaar zit. Maar ook dan kun je ervoor kiezen om het je wel of niet te laten raken.



Lees de discussie die jij nu wegzet als "gezeik" eens met een analytische bril op, zou ik zeggen. En doe er dan eens je voordeel mee, in plaats van ervan weg te lopen. Dat is een stuk constructiever.

Tijd dat jij ook wat feller wordt dan, want je hoeft geen werk te accepteren zonder instructies. Dan pleur je het gewoon weer terug op haar bureau en accepteer je het niet. Als men vraagt waarom dingen niet af zijn, dan vertel je stomweg dat je een stapel papieren op je bureau gesmeten hebt gekregen, maar niet wist wat je ermee moest doen, omdat die collega er niks bij verteld heeft en weigert met je te praten.



Ik snap best dat het niet leuk is voor je, niet iedereen is altijd leuk, maar je rent wel weg van het probleem en staat te klagen bij P&O, die er niks mee kan, want je accepteert haar gedrag keer op keer weer en nu is P&O de kwaaie pief.

En nu wij vannacht hier. Terwijl er mensen echt heel erg hun best gedaan hebben voor iemand, wat jij "gezeik" noemt.



Voor de rest doe je alsof wij ons vereerd moeten voelen dat jij je in je vrije tijd inlogt op jouw eigen topic. En dat wij ons schuldig moeten voelen omdat jij ergens wel of niet behoefte aan hebt. Als je dat zo ook op je werk doet, dan snap ik het een en ander...



Kijk naar je eigen aandeel. Als je de moeite had genomen om dat "gezeik" door te lezen had je die boodschap er uit kunnen filteren. Heel on topic allemaal.

En Evidenza en Qwertuu zeggen het veel aardiger dan ik.

Dat dus....

We hadden een crosspost. Maar ik grijp je bericht wel even aan om advocaat van de duivel te spelen. Want soms is een andere kijk op dezelfde situatie wel zo verfrissend...quote:pearle schreef op 29 oktober 2010 @ 12:43:

Ik heb zeker wel diverse keren actie ondernomen om de zaak op te lossen.



Even voor mijn begrip hoor, maar wát moet er volgens jou opgelost worden? Doel is dat jullie fatsoenlijk tegen elkaar doen toch, niet dat alle conflicten uit de wereld geholpen worden, dat jullie nooit meer onenigheid zullen hebben en dat jullie vriendinnen worden. Toch? Heb je dat doel geprobeerd op te lossen? Of heb je geprobeerd de patstelling op te lossen waar jullie blijkbaar niet meer uit komen?





quote:Vlak erna ben ik bij mijn leidingevende geweest, die zei dat er in mijn vakantie, ik ging de dag erna 3 weken met vakantie, een gesprek met haar zou zijn.

Na mijn vakantie ging zij 3 weken weg. Dus op de dag dat ik terugkom vraag ik ernaar, er is dus in de 3 weken dat ik weg was geen gesprek met haar geweest, terwijl dat wel beloofd was.

Dat was het moment waarop ik me midner serieus genomen voelde.



Even heel cru: je was er niet, dus er was geen probleem op dat moment. Je collega negeerde je immers niet, want je was op vakantie. Als er een gesprek plaatsvindt, dan is het handiger om dat te voeren op basis van een bestaande situatie. En de situatie bestond op dat moment niet. Voor hetzelfde geld was na jouw en haar vakantie de sfeer uit zichzelf alweer ontspannener geraakt...



Ik snap eerlijk gezegd wel dat je leidinggevende het op dat moment niet heeft opgepakt.





quote:Er werd toen wederom een gesprek beloofd als ze terug zou zijn.

Toen ze terugkwam werd ik dus genegeerd, heb haar een paar keer gegroet, en als ik wat op haar kamer moest hebben, zei ik: Ik kom even wat opzoeken.

reactie 0,0

Na een paar keer ben ik ook gestopt met wat zeggen.



En heb je haar op dat moment ook op een neutrale manier gevraagd wat haar dwars zat? Waarom ze je negeerde? Of toch in ieder geval aangegeven dat dit je niet de handigste manier van omgaan met elkaar leek en haar verteld dat je open stond voor een gesprek om weer tot een goede arbeidsrelatie tot elkaar te komen?



quote:Ik hoorde toen dat er wel een gesprek in de planning stond met haar, maar dat was zonder mij.

P&O zei toen letterlijk tegen me: Zoek deze week maar geen contact verder tot wij haar hebben gesproken.



Dus: er werd wel degelijk actie ondernomen. Dat ging alleen buiten jou om, maar dat lijkt me ook nogal logisch. Jij bent onderdeel van het conflict en het is nergens gezegd dat je gelijk hebt o.i.d. Ik vind het niet meer dan normaal dat ze eerst eens haar kant van het verhaal wilden horen. Zónder jou erbij dus.



quote:Dat was, achteraf gezien, dus het gesprek waarin zij te horen kreeg dat ze wat moest gaan doen aan haar kwaadheid waar ze in vast bleef zitten.



Prima uitkomst van het gesprek, toch? Zij blijft hangen in haar boosheid en is daar terecht en op het juiste moment (namelijk: het moment waarop dat na weken nog blijkt te spelen) op aangesproken.



quote:Na dit gesprek werd ik summier ingelicht, ik kreeg alleen te horen dat er over 2 weken weer een gesprek met haar zou zijn.



Even heel bot gesteld: jij hebt ook geen enkele rol in haar functioneren op haar werk. Jij hebt er dus ook geen recht op om op de hoogte gebracht te worden van de inhoud van de gesprekken die zij voert over haar functioneren.

Je hebt er wel recht op om te weten dát er iets gebeurt, maar dat is precies ook wat ze je wel degelijk verteld hebben, namelijk dat er een gesprek plaats zou vinden.



quote:Pas nadat ik gisteren weer bij P&O ben geweest, omdat collega toen wel tegen me zei dat ze nog steeds erg kwaad op me was, heb ik meer van het gesprek gehoord.

Ik moet nu weer een week afwachten en dan hoor ik wel weer hoe en wat.



Ik heb me gisteren pas voor het eerst serieus genomen gevoeld, maar ik snap werkelijk niet waarom het allemaal zo eeuwig lang moet duren, we zijn nu bijna 3 maanden verder.



Dat ben ik met je eens, behalve dat ik denk dat het wel zo fair is dat er 6 weken vakantie vanaf getrokken wordt. Op dat moment was er geen confrontatie, dus in feite ook geen confict. En dan heb je het nog maar over anderhalve maand, waarin in ieder geval al één gesprek met haar heeft plaatsgevonden. Klinkt al een stuk redelijker, nietwaar?





quote:En ik heb er genoeg van, ik wil normaal gegroet worden en als ze werk hier brengt wil ik dat er normaal gezegd wordt hoe en wat, en niet dat het neergegooid wordt.

Dat is voldoende, ik hoef geen gezellige kletspraatjes.



Heb je dat ook aan haar verteld?



quote:Ik wil niet meer invallen voor iemand die niet her respect kan opbrengen om beleefd te doen.Zoals ik al eerder zei: dit heeft met willen niets te maken. Je kunt niet invallen voor iemand die weigert over te dragen. Door er "willen" en "beleefd doen" van te maken, maak je het mijns inziens persoonlijker dan nodig is.quote:Ik druk me zeker niet in een slachtofferrol, ik zat er alleen mee. Dat mag toch> Ik heb ook heel gewone gevoelens, ik wil gewoon lekker en ontspannen kunnen werken.



Maar dát is toch ook gewoon mogelijk? Het grijpt je aan, zoveel is duidelijk. Ik zou me ook heel kut voelen als iemand me consequent negeert, dat lijkt me vrij normaal dat dat je raakt. Maar gewoon èn lekker èn ontspannen kunnen werken... Gewoon werken is bij een totaal gebrek aan overdracht niet aan de orde. Maar lekker en ontspannen, daar heb je zelf ook gewoon invloed op, lijkt me.





quote:Over dat ik hier ook weer wegren, slaat nergens op, ik logde vanmorgen om 7 uur even in, voordat ik ging werken, en ik zag, net als de dag ervoor, weer pagina's vol met een wellus/nietus spelletje.

Ik heb geen behoefte om dat soort dingen te lezen, dus vandaar..





Ik denk dat het geen kwaad kan om het wél te lezen. Zoals gezegd: ik snap dat het niet leuk is als je onderwerp wordt overgenomen, maar dat gebeurt wel op zo overzichtelijke wijze (allen 's nachts), dat je daar ook prima overheen kunt lezen. Bovendien had je ook hierin gewoon een grens af kunnen bakenen als het je niet zint, bijvoorbeeld door te zeggen dat je de off-topic discussie op jouw topic niet waardeert en door degenen die die discussie voeren te zeggen dat ze zelf maar een topic moeten openen. In plaats daarvan zet je het weg als "gezeik" en roep je dat je zelf niet meer terug komt. Daarmee doe je in mijn ogen geen recht aan de situatie en ook niet aan de waardevolle tips die je allemaal wél hebt gekregen.



Het is niet gek dat de manier waarop je hierop reageert doorgetrokken wordt naar de situatie op je werk. Dat doen wij, maar het kan misschien ook geen kwaad als jij dat eens zou doen. Niet om flauw te zijn, maar wel om aan te geven dat je misschien zelf onbewust óók vast zit in een weinig constructief gedragspatroon in zo'n soort kwestie.





quote:Maar ben nu in de pauze toch weer even ingelogd



Over het incindent: ja ik ben toen weggelopen, ik ging naar haar toe, had tijdens het invallen een fout gemaakt.

Ik heb altijd gezegd als ik een fout maak, zeg het dan gewoon.

Dat had ze niet gedaan maar wel opgeschreven, en dan niet even een aantekening, maar een A4tje vol. Met daarin ondermeer: "" jij hebt die fout gemaakt, terwijl ik al diverse keren gezegd heb hoe het moest...waarom??WAAROM???????"""



Ik was daardoor geirriteerd, overdracht door briefjes werkt niet, en dan diverse keren waarom, waarom, met veel vraagtkens en uitroeptkens erbij.

Ik had daar misschien niet geirriteerd over moeten zijn, maar goed, ik was het wel.

Dus toen naar haar Buraeu, en toen begon het , ik wilde wat zeggen, en toen zei ze (dus echt letterlijk ik vergeet het nooit)

"Jij houdt NU je mond dicht , want ik ben aan het woord" Toen ik daarop wilde reageren (ik was verbijsterd) zei ze : "Ga je nu naar me luisteren?"

Daarna nog een keer dat ik moest luisteren en toen ben ik weggelopen.

Ik laat me niet afblaffen.



dat heb ik ook tegen LG gezegd, dat ik het moeilijk te verkroppen vond dat ik terugkwam van vakantie en dus merkte dat ze niet eens op haar gedrag is aangesproken, dat er wordt gezegd: Ach ze is nu eenmaal soms wat fel.....





Okay, even de zaken uit elkaar halen. Dat je je niet laat afblaffen: volledig terecht. Zou ik ook niet toelaten. Maar dát je collega kritiek had, staat daar los van. En de manier waaróp ze die kritiek had, zegt misschien wel iets over de aard van de fout, de manier waarop jij die fout gemaakt hebt, etc.

Je bent nu heel boos op je collega en op je leidinggevende, maar als je dat nu eens loslaat en enkel naar je eigen gedrag kijkt. Zou het niet een stuk constructiever geweest zijn als je tegen je collega had gezegd: "Okay, ik zie dat ik iets fout heb gedaan, ik zie óók dat je daar heel boos over bent, zou je me misschien rustig en op een normale toon uit kunnen leggen wat er mis is gegaan, zodat ik iets met die kritiek kán?"



Jij verwacht een professionele houding van je collega en dat lijkt me ook niet meer dan terecht. Maar als je kijkt naar je eigen reactie, dan valt ook daarin wat te verbeteren, qua professionaliteit. Er zijn er twéé die dit conflict persoonlijk gemaakt hebben. Je collega door zo uit haar plaat te gaan, maar evenzogoed heb jij je die kritiek allemaal heel persoonlijk aangetrokken.



En dát is wat er bedoeld wordt met "in de slachtofferrol blijven zitten": jij blijft boos op haar omdat zij boos op jou werd. Terwijl je ook kunt denken "okay, die was even goed kwaad, nu eens kijken hoe we het gesprek weer terug kunnen krijgen op werkniveau", waarbij JIJ dus gewoon af had kunnen bakenen (tóen al) en waarbij JIJ dus gewoon aan had kunnen geven dat je open staat voor kritiek, mits die maar op een normale toon gegeven wordt.



Niet dat het conflict daarmee jouw schuld wordt o.i.d., maar om aan te geven dat wat Zwuppelien al tegen jou aankaartte over slachtoffergedrag wel degelijk op deze situatie van toepassing kan zijn.



En nogmaals: ook de discussie van de afgelopen twee nachten zijn daar juist een tekenend voorbeeld van. Misschien moet je ze dus wel even aandachtig lezen, vanuit een neutrale houding dus in plaats van de opvatting dat het om "gezeik" gaat.

Overigens, over duidelijk zijn in wat je bedoelt en over het loskoppelen van persoonlijke emoties van een niet-persoonlijke conflictsituatie (dus: waarbij je de communicatielijn juist weer open gooit), kan ik het boekje "How2talk2kids" aanraden. Een situatie met een onwillig kind is bij uitstek een situatie waarin het van belang is om niet zelf óók te vervallen in persoonlijke emoties en/of slachtoffergedrag. De handvatten die geboden worden zijn hetzelfde als die je toe kunt passen in een volwassen (werk-)situatie.

Jammer Pearle, dat je dit niet wilt lezen. In mijn ogen is wat Madelief hier doet namelijk een schoolvoorbeeld van wat jij ook doet, qua opvatten van gedrag en het betrekken op jou als persoon (zij het behoorlijk wat extremer). Zoals ik in het begin van het topic al heb gezegd, heb jij de controle over hoe je je voelt bij het gedrag van je collega en hoe je dat gedrag opvat. Maar goed, ik heb geen zin om dat voor de 100e keer uit te leggen.



Ik hoop dat je er uit komt, maar leer er alsjeblieft wel van.



Succes

Wauw Q! Wat een super post! Helemaal mee eens.

Er zit veel werk en aandacht voor je in de post van Q, Pearle.

ik hoop dat je het leest en dat je er wat mee kan!

quote:madelief77 schreef op 28 oktober 2010 @ 00:28:

@ Rider

Huilen op het werk vindt je niet kunnen? Dat heeft toch helemaal niks met niet kunnen te maken..pff...huilen is een emotie, geen feitelijke gebeurtenis ofzo. Kan jou ook overkomen. Het feit dat jij hier niet mee om kan gaan zegt meer iets over jou.Het verdere verloop van dit topic is een boeiend voorbeeld van zelf-illustrerend-argumenteren

quote:rider schreef op 29 oktober 2010 @ 14:39:

[...]



Het verdere verloop van dit topic is een boeiend voorbeeld van zelf-illustrerend-argumenteren





He Rider, ik heb voor de 'Madelief-discussie' een nieuwe topic geopend. Zodat we Pearle haar topic niet verder hoeven te vervuilen.



AQua9Girl in "Over lief zijn, lief doen en lief (wille..."

In grote lijnen heeft qwertuu zo bijna alles gezegd wat er valt te zeggen. Wat ik als tip wil toevoegen, is: verplaats je eens in de ander.



Stel jij bent vervelende collega van jezelf en jij zit iedereen op kantoor af te bekken en af te snauwen (en hebt dat zelf misschien niet eens door). En op een dag moet je naar P&O komen voor een gesprek, omdat een collega over je heeft geklaagd.



Persoonlijk zou ik dan pissed off zijn, want waarom komt die collega niet eerst zelf naar me toe en wordt het direct via P&O of mijn leidinggevende gespeeld?



Met andere woorden: hoe zou jij willen dat die collega (die zich slachtoffer van je voelt) dit probleem met jou (jij, die tegen iedereen snauwt) oplost? En pas dit dan op die vervelende collega toe.



Afstand nemen en de situatie nog eens neutraal (zonder emoties) bekijken en bekijken vanuit de positie van de ander. Dan kan nogal eens verhelderend werken.

Nu eens een omgekeerde situatie, ter illustratie hoe het ook kan.



Een collega van mij dacht ooit dat we het goed met elkaar zouden kunnen vinden en nodigde me een paar keer voor de lunch uit. Voor haar waren die lunches een succes, maar ik kreeg eerlijk gezegd de kriebels van haar. En dat heb ik de 2e keer geloof ik ook tegen haar (heel diplomatiek) gezegd.



Een tijdje later kwam ze naar me toe (of nee: mailde me) dat ze zich behoorlijk door mij gekwetst had gevoeld en een paar dagen van streek was geweest. Oeps... Mijn antwoord was natuurlijk dat dat niet de bedoeling was en ik bood mijn excuses aan.



Sindsdien: zakelijk gaan we met elkaar om net zoals we met alle andere collega's omgaan. Als we op de gang elkaar tegenkomen zegt ze alleen iets minder enthousiast gedag. Dat vind ik werkelijk heel knap en heel professioneel van die collega.



De kunst is om het zakelijke en het persoonlijke van elkaar te scheiden. Ik heb het idee dat jij de zakelijk onprofessionele houding van je collega je persoonlijk aantrekt. Niet doen! Doe gewoon je werk goed en als je voor haar invalt doe je werk dan nog veel beter. Zodat iedereen kan zien hoe geweldig je bent.



En als ze je begint af te snauwen, loop dan weg en zeg dat je wel weer terug komt zodra ze op normale toon met je kan praten.

quote:madelief77 schreef op 29 oktober 2010 @ 18:14:

@ Aqua ik heb gezegd te stoppen hier, toch wordt er ongevraagd een topic over mij geopend, dat mag niet, zal dat dus melden bij de angels.



Oh, en dat had ik ergens uit die 12-pagina's lange offtopic moeten halen? Sorry dat ik dat niet zag. En het topic is voor iedereen, maar ik vind het eerlijk gezegd niet netjes dat Pearles topic wordt gekidnapt door iets anders.



Maar goed, meldt maar gerust.

.

quote:madelief77 schreef op 29 oktober 2010 @ 06:20:

@ hercke Daar was ik al bang voor dus, dat het om een groepje ging..

Sorry Madelief, ik maakte maar een grapje. Er wordt zo nu en dan op het forum geschreven over en mysterieus groepje dat bij elkaar komt om mensen af te zeiken.

Ik hoop dat je m'n grapje niet te zwaar opvat, het was onschuldig bedoeld.



Ik las vanochtend wat er allemaal gepost was en was echt verbaasd dat het de hele avond was door gegaan. En ook dat je bleef reageren! Ik bewonder je vasthoudendheid, maar ikzelf zou allang gedacht hebben: "ik laat het maar even bezinken, misschien zie ik het fout." Of: "ze bekijken het maar, ik ga lekker pitten"

Ik ga niet alle dertig pagina's doorlezen maar wat ik zo hier en daar zag leek het me trouwens niet dat men jou het vel over de oren probeerde te trekken hoor.

fijn dat het heeft opgelucht Pearle, vaak is het opschrijven al heel verhelderend en ook de reacties van anderen kunnen helpen. Als je alles in je hoofd houdt, blijf je in cirkeltjes draaien en wordt het meestal groter dan dat het is

quote:pearle schreef op 29 oktober 2010 @ 20:10:

Ik moet wel zeggen dat ik de laatste dagen opeens alles veel beter naast me neer kan leggen.

Waar je hart luchten al niet goed voor is



Ik vind de titel van het topic nu ook erg dramatisch overkomen.







Good for you.



Je moet maar zo denken, als zij nog na al die maanden zo boos is dat ze je zelfs negeert, dan doet het haar wat. Zij heeft er dus ook last van. Dus in plaats van het op jezelf te betrekken zou je er beter aan doen het bij haar te laten. En als je er toch over nadenkt, bedenk dan ook eens dat zij er misschien wel zo mee zit omdat ze bijvoorbeeld denkt dat jij die fout bewust gemaakt hebt. Om haar te pesten. Ik noem maar iets geks. En omdat jullie dus niet rechtstreeks met elkaar praten kan dit soort onzin zomaar blijven bestaan.



Fijn weekend.

quote:pearle schreef op 29 oktober 2010 @ 20:10:

Ik moet wel zeggen dat ik de laatste dagen opeens alles veel beter naast me neer kan leggen.

Waar je hart luchten al niet goed voor is



Yay!

Zit ik mij een paar dagen geleden te ergeren aan, in mijn ogen, onnodig gehak. Zit ik nu, een paar dagen later, te bewonderen hoe geduldig, integer, geduldig, mooi en geduldig gereageerd wordt door gedeeltelijk dezelfde forummers.