Adeline, hoe weegt die "geen zin" af tegen de draaglijkheid? En in hoeverre is dat dan eigenlijk nog verstandig of eigenlijk eigenwijsheid die regeert?
Kijk, red jij het nu allemaal wel leuk en denk je "och, komt maandag wel weer"; prachtig natuurlijk! Als je nu al niet weet waar je het van de pijn moet zoeken en/of merkt dat je ademhaling niet optimaal is, dan is het een heel ander verhaal en bellen waard. Wat is dan uiteindelijk een bezoek aan de HAP als je daarna uit de voeten kunt?
Ze kennen het verhaal niet maar dat kun jij ze verstrekken. Jij kunt ze aangeven waarom je niet alles mag hebben, voor zover je het weet wat je wel en niet mag (kan door dienstdoend arts ook nagekeken worden in famacotherapeutisch kompas of eventueel nagevraagd worden bij ziekenhuis). Het verhaal van het ongeluk kun je vertellen en de blauwe plekken spreken voor zich. Dat je na een dergelijke klap gekneusde ribben hebt is niet zó raar. Dat daarbij pijnstilling belangrijk is, is een fenomeen dat bij heel veel artsen bekend is. Het is niet alsof je belt om te vragen of je je nagels mag lakken, of zulke onzinvragen zeg maar.

Heb je nog twijfel? Ik liep ook ooit zo te miepen (ja sorry, het is gewoon miepen want anders had je ook niet de eigen HA al gebeld als je het zelf al wel gered had). Mijn eigen HA was op vakantie en vervangende wilde alleen medicatie geven die ik niet mag hebben. Ach ja, ik liep al maanden met die pijn, daar konden die 3 weken vakantie toch ook nog wel bij? Ik heb mezelf onnodig lang lopen pijnigen om uiteindelijk de SEH te bezoeken (geen HAP hier en gezien mijn dossier mag ik buiten kantooruren rechtstreeks door naar SEH), inmiddels al veel te lang hartstikke oppervlakkig ademhalend. Resultaat? Een adequate pijnaanpak voor de duur van HA's vakantie en een stuk prettiger aanvoelend lijf. Kortom; waar nodig/beter niet twijfelen maar dóen.