(als begin twintiger bleef ik een keer slapen bij mijn toenmalige vriendje.. stevig in het glaasje gekeken naast hem in bed gerold om s"nachts tot de conclusie te komen dat ik in bed had geplast. Nu was het een lits-jumeaux en kon ik mijn bedhelft afhalen, weer opmaken, gaan douchen en weer in bed kruipen, alwaar ik als een blok weer in slaap viel.
Smorgens was ik als eerste wakker en lag me helemaal druk te maken over hoe ik hem dit moest gaan vertellen. Hij doet zijn ogen open en ik vertel hem, met horten en stoten, wat er die nacht was misgegaan. Zegt hij, bloedserieus (met slaaphoofd), geeft niets, plas ik de volgende keer wel in jouw bed.. )
Ik moest zo lachen en was zo opgelucht.. een betere reactie had ik me niet kunnen wensen!
(let wel, de meeste kinderen zijn voor hun 12de van het bedplassen af.. Helaas kom ik uit een familie vol adhders die vaak lang in bed plassen..

).