Log nu in om te reageren
  1. Was wat aan het teruglezen van jullie maar ben even gestopt hoor, krijg het er gewoon benauwd van :hug: voor jullie

    Het was gezellig bij m'n moeder.
    Ik ga alleen altijd met een naar gevoel weg, het idee dat ze daar alleen is... Dat hoort toch gewoon niet. Ik vind het zo zielig.
    Van de week sliep ik een nachtje bij haar, vinden dat allebei fijn dus dat doe ik wel vaker want ik heb geen vriend, en ik was zo verdrietig. Dat ik op papa's plek lag, een plek die nu leeg is, dat kan toch gewoon niet. En ineens de angst dat er met mijn moeder ook iets zou kunnen gebeuren, luisteren naar haar ademhaling terwijl ze ligt te slapen. Terwijl ze niet ziek is ofzo, eigenlijk slaat het nergens op. Dat werd een slapeloze nacht voor mij.
    Dat is mijn grootste angst, dat er nu iets gebeurd met mijn moeder. Of misschien nog wel erger, iets met ons, ik wil niet dat ze nog meer verdriet krijgt dan nu.
    En dan te bedenken dat die angst voor sommigen van jullie werkelijkheid is, allebei je ouders zijn er niet meer.

    M'n ouders huurden een vrij luxe appartement wat m'n moeder alleen gewoon niet op kon brengen met haar salaris. Alles goed gepland voor later maar het onverwachte gebeurde. Snel na het overlijden van m'n vader (een maand erna ofzo, weinig benul van de tijd) is ze verhuisd, ze woont niet verkeerd maar het is gewoon zo gek. Zo anders dan waar ze samen met papa was. Ik vind het gewoon een sfeerloze bejaardenflat met lange gangen. En dat op haar leeftijd, 61. Pap was 59.
    Als ze zou zeggen dat ze er weg wil dan zouden m'n broertje en ik haar zo weer verhuizen. Hoewel er, in andere omstandigheden, waarschijnlijk niks mis mee geweest zou zijn met dat appartement. Gevoelsding.

    Mijn vader had kanker. Wat een k-woord en een k-ziekte he
  2. Wat ik eigenlijk nog moeilijker vind zijn beelden die terugkomen. Van hoe hij gestorven is. Die beelden zijn een poosje weggeweest maar de laatste 2 weken lijkt alles weer terug te komen.
    De angst dat er iets met mijn moeder zou kunnen gebeuren is te relativeren, het huis waar ze woont nu en het gevoel dat dat geeft, dat gaat niet om mij, dat is moeilijker voor haar.
    Maar dit... gewoon de pijn en het verdiet. Het soms ineens realiseren dat het echt zo is. Gewoon het definitieve einde van iets.
  3. Die beelden zullen altijd weer naar boven komen.........dan denk je dat je ze goed hebt "weggestopt" en hoppa dan zijn ze er weer. Beelden van opbaring, beelden van crematie, beelden van zo'n hele periode.
    Het beste wat je kan doen is ze laten komen, en niet wegdrukken.
    Je gevoel zal de komende tijd nog alle kanten op gaan. Verwarring, verdriet, boosheid, vrolijk zijn (ja ook dat zul je krijgen), angst......
  4. Up voor @polkadot28
  5. Hoi, het topic is door leergierig voor mij geupt.

    Ik heb ook mijn eigen topic lopen, maar wellicht kan ik hier met gelijken wat delen. Mits het nog loopt uiteraard.

    Ik ben nu bijna 3 weken geleden mijn vader verloren.
    Niets aan de hand, werd altijd goed in de gaten gehouden door de cardioloog ivm hetgeen waar hij aan overleden is... Paar maanden terug nog echo en was prima...

    's Ochtends niet goed geworden en ingestort. Heeft met dubbele tong nog voor hulp kunnen bellen. Ambulance met spoed gekomen. Met spoed naar het ziekenhuis toe en daar bleek al snel de zo gevreesde gescheurde aorta...
    Direct naar de ok, 13 uur lang. Eruit, flink kritiek. Maar hij was er nog. De volgende morgen weer naar ok wegens complicaties. Weer eruit na een paar uur.
    De volgende dag proberen wakker te maken wat niet ging. Hij was in coma.

    In de dagen die volgden tussen hoop en vrees geleefd tot die ene dag.
    Werd einde v.d. ochtend gebeld dat het slecht ging. Half uur later weer gebeld: kom maar zsm naar het ziekenhuis toe.
    Na diverse gesprekken die middag en zij alles proberen om hem niet verder af te laten glijden hebben we hem toch einde van de middag moeten laten gaan.
    Iedereen was erbij en dat moment zelf was zeer vredig (klinkt heel gek eigenlijk...)

    Nu bijna 3 weken later is het zo moeilijk de draad op te pakken. Alles moet geregeld worden, zijn flat moet leeg.
    Het is zo gek dat de wereld gewoon doorgaat...

    Vind het moeilijk om door te gaan.
    Geef mij de kracht om te veranderen wat ik kan veranderen, de tolerantie om te accepteren wat ik niet kan veranderen en de wijsheid om het onderscheid tussen die twee te maken
  6. Sorry voor deze lange inbreekpost!
    Geef mij de kracht om te veranderen wat ik kan veranderen, de tolerantie om te accepteren wat ik niet kan veranderen en de wijsheid om het onderscheid tussen die twee te maken
  7. Ik ben mijn moeder onlangs verloren. Ik had een goede band met haar, zij was naast mijn moeder ook mijn grootste vriendin. Ik vertrouwde haar alles toe.
    Mijn moeder was eigenlijk nog veel te jong, 63 jaar. Maar gelukkig in haar lichaam door alle klachten was ze niet. Ze had atrose, botontkalking in haar been, een bekkenbreuk die niet goed wilde genezen van 17 jaar oud, verschillende zenuwpijnen daardoor en instabiele bekken daardoor. Dus lichamelijk was ze toe aan rust, na de dood van haar vader was en kwam ze ook emotioneel aan de dood toe, waardoor zij de beslissing om uit het leven te stappen. Soms ben ik kwaad dat zij die beslissing nam, maar het meeste ben ik er verdrietig om, want ik mis haar vreselijk
  8. Sterkte sweet-romeo.
    :hug:
    Geef mij de kracht om te veranderen wat ik kan veranderen, de tolerantie om te accepteren wat ik niet kan veranderen en de wijsheid om het onderscheid tussen die twee te maken
  9. quote:


    Het is bij mij ondertussen bijna een half jaar geleden. 6 februari. Het huis is ondertussen sinds 25 maart opgeruimd en teruggegeven aan de woningbouw. Deels was het mijn ouderlijk huis. Ben er bijna praktisch geboren, en heb er zeker 60 procent van me leven gewoond. Mijn moeder ging regelmatig terug naar ouders omdat ze toch moeilijk alleen kon zijn.

    Na haar dood begon ik dit steeds meer te beseffen. En dat ze ook stiekem een dubbelleven leidde

    Het leven gaat door, maar ben meer aan het overleven dan aan het beleven. Beleven van goede moment maar ook vooral het beleven van het besef dat ik haar mis
  10. .
    anoniem230115 wijzigde dit bericht op 09-01-2015 00:29 met 99%
  11. Ik praatte hier trouwens vaak met missyacy volgens mij, weet iemand of zij er nog is op het forum>
  12. Het is bijna 30 jaar geleden dat mijn vader plotseling overleed. Ik was 9 en zat aan tafel met lego te spelen. Mijn vader zat op de bank, mijn moeder erbij. Hij had last van zijn arm en schouder die avond, hij dacht dat het door het werk kwam. Ik heb zijn vest nog voor hem gehaald omdat hij het koud had. Toen kreeg hij opeens een hartaanval. Mijn moeder greep in paniek naar de telefoon, ik rende naar boven, het was allemaal heel eng.
    Een vriendin van mijn moeder kwam me halen en nam me mee naar haar huis. Ik kan me nog herinneren dat ik met haar kinderen uit het raam hing om naar de lichten van de ambulance te kijken.
    Uren later kwam mijn moeder binnen en vertelde me dat we geen papa meer hadden. En ik weet nog mijn eerste gedachte, zo stom: nu moeten we op straat gaan leven want papa kan geen geld meer voor ons verdienen.

    5 jaar later kreeg mijn moeder kanker. De lange weg van chemo, bestraling, er weer bovenop komen, infecties, toch weer terug vallen, uitzaaiingen, tot ze tenslotte overleed, heeft 6 jaar geduurd.

    Het gaat nu goed met mij, maar ik vraag me altijd af hoe ik zou zijn geweest als ze waren blijven leven. Lange tijd was ik depressief en ik heb nu nog last van verschillende dingen waarvan ik niet weet of ik dat ook zou hebben gehad zonder die ervaringen.
    Maar het is ok, het is lang geleden en ik heb het een plaatsje gegeven. En ik neem ze met me mee, vraag mijn vader om fysieke kracht als ik het nodig heb en gebruik de kleine nuttige dingen die ik van mijn moeder heb geleerd.
    Ik ben nu 39 en vind het een beetje spannend worden. Mijn vader overleed op zijn 42e. Op mijn 43e zal ik ouder zijn dan hij ooit is geworden. Dat vind ik best een vreemd idee. Sowieso het idee dat ik oud zal worden. Ik vind dat totaal niet vanzelfsprekend. Mijn ouders zijn niet eens 50 geworden, ik reken helemaal nergens op
    maar dan met een i
  13. Als er mensen zijn die dat denken, dat is dan hun probleem. Eerlijk gezegd denk ik dat je zoiets nooit helemaal verwerkt. Dat lijkt me verschikkelijk. :hug:
    doornroosje9 wijzigde dit bericht op 09-01-2015 11:24 met 62%
    Life is short. Eat dessert first.
  14. Het is alweer 5 jaar geleden dat ik hier in dit mooie topic voor het eerst schreef, 5 jaar alweer dat ze zijn overleden, mijn geweldige ouders.

    De scherpe rand is eraf, zoals men dat zo noemt, het gemis blijft, al 5 jaar zijn ze niet bij belangrijke dingen in mijn leven.

    Maar ik ben dankbaar, dat ik zulke geweldige ouders heb gehad.
    En ze zijn niet weg, ze zijn me enkel voorgegaan, daar geloof ik stellig in!

    En tot die tijd, haal ik alles uit het leven, dat hadden ze gewild!
    "The time is always right to do what's right." -Martin Luther King
  15. :flower:
    Ik ben mijn papa kwijt. Die ik overigens nooit gekend heb en pas voor het eerst zag toen hij opgebaard was.
  16. quote:
    roosv1989 schreef op 18 oktober 2014 @ 23:26:
    :flower:
    Ik ben mijn papa kwijt. Die ik overigens nooit gekend heb en pas voor het eerst zag toen hij opgebaard was.
    Gecondoleerd :hug:
    "The time is always right to do what's right." -Martin Luther King
  17. quote:
    runningbaleys schreef op 04 september 2014 @ 20:56:
    Het is bijna 30 jaar geleden dat mijn vader plotseling overleed. Ik was 9 en zat aan tafel met lego te spelen. Mijn vader zat op de bank, mijn moeder erbij. Hij had last van zijn arm en schouder die avond, hij dacht dat het door het werk kwam. Ik heb zijn vest nog voor hem gehaald omdat hij het koud had. Toen kreeg hij opeens een hartaanval. Mijn moeder greep in paniek naar de telefoon, ik rende naar boven, het was allemaal heel eng.
    Een vriendin van mijn moeder kwam me halen en nam me mee naar haar huis. Ik kan me nog herinneren dat ik met haar kinderen uit het raam hing om naar de lichten van de ambulance te kijken.
    Uren later kwam mijn moeder binnen en vertelde me dat we geen papa meer hadden. En ik weet nog mijn eerste gedachte, zo stom: nu moeten we op straat gaan leven want papa kan geen geld meer voor ons verdienen.

    5 jaar later kreeg mijn moeder kanker. De lange weg van chemo, bestraling, er weer bovenop komen, infecties, toch weer terug vallen, uitzaaiingen, tot ze tenslotte overleed, heeft 6 jaar geduurd.

    Het gaat nu goed met mij, maar ik vraag me altijd af hoe ik zou zijn geweest als ze waren blijven leven. Lange tijd was ik depressief en ik heb nu nog last van verschillende dingen waarvan ik niet weet of ik dat ook zou hebben gehad zonder die ervaringen.
    Maar het is ok, het is lang geleden en ik heb het een plaatsje gegeven. En ik neem ze met me mee, vraag mijn vader om fysieke kracht als ik het nodig heb en gebruik de kleine nuttige dingen die ik van mijn moeder heb geleerd.
    Ik ben nu 39 en vind het een beetje spannend worden. Mijn vader overleed op zijn 42e. Op mijn 43e zal ik ouder zijn dan hij ooit is geworden. Dat vind ik best een vreemd idee. Sowieso het idee dat ik oud zal worden. Ik vind dat totaal niet vanzelfsprekend. Mijn ouders zijn niet eens 50 geworden, ik reken helemaal nergens op
    wel heftig allemaal
  18. Ik ben mijn mama en papa kwijt. Mijn mama al sinds ik een klein meisje was en mijn papa nu 1 jaar en 4 maand. Eigenlijk kan ik er goed mee dealen, maar vandaag is zo'n dag dat ik ze beide zo ontzettend mis.
    Het leven is een feest, maar je moet zelf de slingers ophangen.
  19. :hug:

    1 jaar is ook nog erg kort natuurlijk. Was het plotseling of was hij ziek?
    Het gemis blijft hier ook af en toe nog terugkomen. Vooral bij speciale gebeurtenissen, zoals toen ik zelf een kind kreeg. Ze hebben hun kleindochter nooit gekend. En ik zal nooit weten hoe de verhouding tussen mijn ouders en mij als volwassene zou zijn geweest.
    maar dan met een i
  20. quote:
    runningbaleys schreef op 04 september 2014 @ 20:56:
    Het is bijna 30 jaar geleden dat mijn vader plotseling overleed. Ik was 9 en zat aan tafel met lego te spelen. Mijn vader zat op de bank, mijn moeder erbij. Hij had last van zijn arm en schouder die avond, hij dacht dat het door het werk kwam. Ik heb zijn vest nog voor hem gehaald omdat hij het koud had. Toen kreeg hij opeens een hartaanval. Mijn moeder greep in paniek naar de telefoon, ik rende naar boven, het was allemaal heel eng.
    Een vriendin van mijn moeder kwam me halen en nam me mee naar haar huis. Ik kan me nog herinneren dat ik met haar kinderen uit het raam hing om naar de lichten van de ambulance te kijken.
    Uren later kwam mijn moeder binnen en vertelde me dat we geen papa meer hadden. En ik weet nog mijn eerste gedachte, zo stom: nu moeten we op straat gaan leven want papa kan geen geld meer voor ons verdienen.

    5 jaar later kreeg mijn moeder kanker. De lange weg van chemo, bestraling, er weer bovenop komen, infecties, toch weer terug vallen, uitzaaiingen, tot ze tenslotte overleed, heeft 6 jaar geduurd.

    Het gaat nu goed met mij, maar ik vraag me altijd af hoe ik zou zijn geweest als ze waren blijven leven. Lange tijd was ik depressief en ik heb nu nog last van verschillende dingen waarvan ik niet weet of ik dat ook zou hebben gehad zonder die ervaringen.
    Maar het is ok, het is lang geleden en ik heb het een plaatsje gegeven. En ik neem ze met me mee, vraag mijn vader om fysieke kracht als ik het nodig heb en gebruik de kleine nuttige dingen die ik van mijn moeder heb geleerd.
    Ik ben nu 39 en vind het een beetje spannend worden. Mijn vader overleed op zijn 42e. Op mijn 43e zal ik ouder zijn dan hij ooit is geworden. Dat vind ik best een vreemd idee. Sowieso het idee dat ik oud zal worden. Ik vind dat totaal niet vanzelfsprekend. Mijn ouders zijn niet eens 50 geworden, ik reken helemaal nergens op


    Jeetje, wat vind ik veel herkenning in jouw verhaal.
    Ik was ook 9 toen mijn vader thuis overleed aan een hartinfarct. Ik lag te slapen en schrok wakker van gehuil, paniek en sirenes. Mijn vader was achter mijn slaapkamerdeur in elkaar gestort.
    Ook hij is 42 geworden. Acht jaar later overleed mijn moeder. Ze viel van de trap. Op haar achterhoofd.
    46 jaar.

    Ik vind mezelf ontzettend in wat jij zegt. Dat doet me veel op dit moment.
    De vanzelfsprekendheid om oud te worden is weg. Ik zie mezelf als een optimist. Maar dat ik de vijftig niet ga halen, vind ik gek genoeg waarschijnlijk.

    Bedankt voor deze post. :flower:
  21. Hallo D.B. wat bijzonder, iemand met een vergelijkbaar verhaal. Alleen overleed jouw moeder dus ook heel plotseling. Wat verschrikkelijk ook, was je erbij toen ze viel?
    En heb jij dan ook de ervaring dat als mensen erachter komen dat je al geen ouders meer hebt, ze enorm schrikken? Terwijl het voor mij al zo normaal is eigenlijk. Ben er de meeste tijd vrij nuchter over nu, het is nou eenmaal niet anders. Maar ik ga er zelf nooit van uit dat iemands ouders er nog zijn. Vraag altijd: heb je nog een vader/moeder?
    maar dan met een i
  22. Baleys, fijn dat je hier nog mee schrijft. :)
    Een zes-jaar-durend kankertraject (onhandig woord). Maar jemig. Wat een onzekere tijd moet dat zijn geweest. Heen en weer geslingerd worden tussen hoop en verlies. Vreselijk. Het verlies van een tweede ouder slaat alle vaste grond onder je voeten vandaan.

    Ik was op het werk (bijbaantje) toen ik telefoon kreeg dat mijn moeder van de trap was gevallen. Heel erg, maar ik dacht toen zelfs: ja, jeetje, moet ik daar nu voor naar huis komen? Met tegenzin ben ik vertrokken. Aan komen tuffen op mijn brommer zag ik een mensenmassa, traumahelikopter en ambulance. Dit is mis.

    Voor mij is mijn situatie ook normaal. Ik vind het juist gek wanneer mensen verontwaardigd reageren. Dan valt het kwartje pas: o ja, dat is helemaal niet vanzelfsprekend. In principe heeft het voor mij een plekje gekregen. En toch, wanneer ik ergens kwam eten en ik zag zo'n 'happy family', begon het ineens te steken. Voor jou ook herkenbaar?
  23. diana_b. heb je een pb gestuurd
    maar dan met een i