Heeft u problemen met inloggen? Klik hier voor meer informatie.
  1. ik ben mijn mama kwijt deel 1


    Ik heb een steen verlegd, in een rivier op aarde
    het water gaat er anders dan voorheen
    de stroom van een rivier hou je niet tegen
    het water vindt er altijd wel een weg omheen

    Misschien eens gevuld door sneeuw en regen
    neemt de rivier mijn kiezel met zich mee
    om hem glad en rond gesleten
    te laten rusten in de luwte van de zee

    Ik leverde bewijs van mijn bestaan
    ik weet dat ik nooit zal zijn vergeten
    omdat door het verleggen van de steen
    de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan

    Aan mij de lastige taak om een nieuw topic te openen. Eigenlijk wil ik niet zo graag dat het andere topic dicht gaat, maar regels zijn regels.

    Hierbij dus een vers nieuw topic. Voel je vrij om te lezen, of reageren, hier mag alles en moet niets.
Log nu in om te reageren
  1. quote:
    Banba schreef op 10 mei 2010 @ 15:47:
    Lieve vrouwen,
    Gisteren moet een hele moeilijke dag voor jullie zijn geweest.
    Ik hoop dat de herkenning en steun die jullie hier bij elkaar vinden het wat dragelijker maken.
    Ik wil ook graag een gedicht plaatsen, dat mij erg ontroerde.


    Vandaag begraaf ik jou in mij
    Niet in de aarde, niet in die kist
    Niet bij die bomen in de ochtendmist
    Daar ben jij niet, jij bent veilig in mij.

    Vandaag begraaf ik jou in mij
    Niet bij die steen daar in die lange rij
    Al die oude namen, daar hoor jij niet bij
    Vandaag begraaf ik jou in mij.

    Dan kan ik met je praten en antwoord geven
    Dan blijf jij leven in mijn leven
    Ja neem m'n ogen en kijkt met mij
    Neem m'n voeten en loop met mij
    We gaan naar huis nu wij allebei
    Vanaf vandaag leef jij in mij.

    Vandaag begraaf ik jou in mij
    Zal niet zoeken waar jij niet bent
    Blijf maar bij ons hier, waar je iedereen kent
    Jouw plaats aan tafel hou ik voor je vrij.

    We zullen lachen en weer plannen maken
    'k zal met je slapen en met jou ontwaken
    Hier neem m'n mond en lach met mij
    Neem mijn handen en voel met mij
    Wat je nog doen wou doe ik erbij
    Vanaf vandaag leef jij in mij.

    Haal weg dat kruis en al die witte bloemen
    Verscheur die krant waarin ze jouw naam noemen
    Hier neem mijn ogen en kijk met mij
    Neem m'n hart en leef met mij
    Want jouw dood is nu voorbij, vanaf vandaag leef jij in mij

    'K zal 2 levens leven met jou in mij.


    :rose:


    Heel mooi... :hug:
    Ik heb deze een paar maanden terug gelezen hier en aan mijn moeder gegeven
  2. Iedereen mag hier meeschrijven, smilemore. Ik wens alleen niet iemand hier moet/wil meeschrijven, snap je wat ik bedoel?
    Gecondoleerd :hug:

    Sannie, hoe gaat t? Was t kanker? Ik haat die ziekte. Echt heel hard.

    Geraldine, het gaat goed. Met jou ook?

    Evelyn, gaat t weer?
    Alle anderen ook? Denk aan jullie allemaal. :rose:
  3. Nona-Acy, wat erg van je hondje. En dan ook op zo'n manier, vreselijk!!!! Dikke knuff meis.

    Ikbenevelyn, wat fijn dat je vader eindelijk behandeld kan worden.
    Hoe is het nu met hem? En met jou?
    Kan je doordeweeks nog bij hem langs, of is die nog steeds de hort op ;-] ?

    Sannie en smilemore (mooie nickname trouwens), gecondoleerd. En heel veel sterkte de komende tijd.
    Vreselijk veel emoties die op je af komen nu.

    Iedereen hier een dikke :hug:
    Ben jullie niet vergeten, maar hier heel veel stress en drukte. Werk 40 uur, studie van zo'n 20 a 30 uur per week, en dan nog een grote operatie voor mezelf ook over 2 weken. Kortom, mijn hoofd staat niet bij het rouwen......alhoewel mijn moeder daar anders over denkt en toch heel vaak nog in mijn gedachten verschijnt. Moet wel zeggen dat het met een jaar terug toch heel anders is. Toen was het puur de gedachte "ze is er niet meer", en nu verschijnt er steeds vaker een glimlach rond mijn mond.
  4. Fijn dat ik mee kan schrijven, voel me toch wel een beetje een inbreker hoor, omdat jullie elkaar 'kennen' en het natuurlijk best een zwaar/persoonlijk onderwerp is. Was gauw ff een berichtje want ga zo richting m'n moeder!
  5. smilemore, iedereen is zo op die manier binnen komen breken ;-] .
    Ik hoop dat je een fijn bezoek bij je moeder hebt gehad.
  6. Was wat aan het teruglezen van jullie maar ben even gestopt hoor, krijg het er gewoon benauwd van :hug: voor jullie

    Het was gezellig bij m'n moeder.
    Ik ga alleen altijd met een naar gevoel weg, het idee dat ze daar alleen is... Dat hoort toch gewoon niet. Ik vind het zo zielig.
    Van de week sliep ik een nachtje bij haar, vinden dat allebei fijn dus dat doe ik wel vaker want ik heb geen vriend, en ik was zo verdrietig. Dat ik op papa's plek lag, een plek die nu leeg is, dat kan toch gewoon niet. En ineens de angst dat er met mijn moeder ook iets zou kunnen gebeuren, luisteren naar haar ademhaling terwijl ze ligt te slapen. Terwijl ze niet ziek is ofzo, eigenlijk slaat het nergens op. Dat werd een slapeloze nacht voor mij.
    Dat is mijn grootste angst, dat er nu iets gebeurd met mijn moeder. Of misschien nog wel erger, iets met ons, ik wil niet dat ze nog meer verdriet krijgt dan nu.
    En dan te bedenken dat die angst voor sommigen van jullie werkelijkheid is, allebei je ouders zijn er niet meer.

    M'n ouders huurden een vrij luxe appartement wat m'n moeder alleen gewoon niet op kon brengen met haar salaris. Alles goed gepland voor later maar het onverwachte gebeurde. Snel na het overlijden van m'n vader (een maand erna ofzo, weinig benul van de tijd) is ze verhuisd, ze woont niet verkeerd maar het is gewoon zo gek. Zo anders dan waar ze samen met papa was. Ik vind het gewoon een sfeerloze bejaardenflat met lange gangen. En dat op haar leeftijd, 61. Pap was 59.
    Als ze zou zeggen dat ze er weg wil dan zouden m'n broertje en ik haar zo weer verhuizen. Hoewel er, in andere omstandigheden, waarschijnlijk niks mis mee geweest zou zijn met dat appartement. Gevoelsding.

    Mijn vader had kanker. Wat een k-woord en een k-ziekte he
  7. Wat ik eigenlijk nog moeilijker vind zijn beelden die terugkomen. Van hoe hij gestorven is. Die beelden zijn een poosje weggeweest maar de laatste 2 weken lijkt alles weer terug te komen.
    De angst dat er iets met mijn moeder zou kunnen gebeuren is te relativeren, het huis waar ze woont nu en het gevoel dat dat geeft, dat gaat niet om mij, dat is moeilijker voor haar.
    Maar dit... gewoon de pijn en het verdiet. Het soms ineens realiseren dat het echt zo is. Gewoon het definitieve einde van iets.
  8. Die beelden zullen altijd weer naar boven komen.........dan denk je dat je ze goed hebt "weggestopt" en hoppa dan zijn ze er weer. Beelden van opbaring, beelden van crematie, beelden van zo'n hele periode.
    Het beste wat je kan doen is ze laten komen, en niet wegdrukken.
    Je gevoel zal de komende tijd nog alle kanten op gaan. Verwarring, verdriet, boosheid, vrolijk zijn (ja ook dat zul je krijgen), angst......
  9. Up voor @polkadot28
  10. Hoi, het topic is door leergierig voor mij geupt.

    Ik heb ook mijn eigen topic lopen, maar wellicht kan ik hier met gelijken wat delen. Mits het nog loopt uiteraard.

    Ik ben nu bijna 3 weken geleden mijn vader verloren.
    Niets aan de hand, werd altijd goed in de gaten gehouden door de cardioloog ivm hetgeen waar hij aan overleden is... Paar maanden terug nog echo en was prima...

    's Ochtends niet goed geworden en ingestort. Heeft met dubbele tong nog voor hulp kunnen bellen. Ambulance met spoed gekomen. Met spoed naar het ziekenhuis toe en daar bleek al snel de zo gevreesde gescheurde aorta...
    Direct naar de ok, 13 uur lang. Eruit, flink kritiek. Maar hij was er nog. De volgende morgen weer naar ok wegens complicaties. Weer eruit na een paar uur.
    De volgende dag proberen wakker te maken wat niet ging. Hij was in coma.

    In de dagen die volgden tussen hoop en vrees geleefd tot die ene dag.
    Werd einde v.d. ochtend gebeld dat het slecht ging. Half uur later weer gebeld: kom maar zsm naar het ziekenhuis toe.
    Na diverse gesprekken die middag en zij alles proberen om hem niet verder af te laten glijden hebben we hem toch einde van de middag moeten laten gaan.
    Iedereen was erbij en dat moment zelf was zeer vredig (klinkt heel gek eigenlijk...)

    Nu bijna 3 weken later is het zo moeilijk de draad op te pakken. Alles moet geregeld worden, zijn flat moet leeg.
    Het is zo gek dat de wereld gewoon doorgaat...

    Vind het moeilijk om door te gaan.
    Geef mij de kracht om te veranderen wat ik kan veranderen, de tolerantie om te accepteren wat ik niet kan veranderen en de wijsheid om het onderscheid tussen die twee te maken
  11. Sorry voor deze lange inbreekpost!
    Geef mij de kracht om te veranderen wat ik kan veranderen, de tolerantie om te accepteren wat ik niet kan veranderen en de wijsheid om het onderscheid tussen die twee te maken
  12. Ik ben mijn moeder onlangs verloren. Ik had een goede band met haar, zij was naast mijn moeder ook mijn grootste vriendin. Ik vertrouwde haar alles toe.
    Mijn moeder was eigenlijk nog veel te jong, 63 jaar. Maar gelukkig in haar lichaam door alle klachten was ze niet. Ze had atrose, botontkalking in haar been, een bekkenbreuk die niet goed wilde genezen van 17 jaar oud, verschillende zenuwpijnen daardoor en instabiele bekken daardoor. Dus lichamelijk was ze toe aan rust, na de dood van haar vader was en kwam ze ook emotioneel aan de dood toe, waardoor zij de beslissing om uit het leven te stappen. Soms ben ik kwaad dat zij die beslissing nam, maar het meeste ben ik er verdrietig om, want ik mis haar vreselijk
  13. Sterkte sweet-romeo.
    :hug:
    Geef mij de kracht om te veranderen wat ik kan veranderen, de tolerantie om te accepteren wat ik niet kan veranderen en de wijsheid om het onderscheid tussen die twee te maken
  14. quote:


    Het is bij mij ondertussen bijna een half jaar geleden. 6 februari. Het huis is ondertussen sinds 25 maart opgeruimd en teruggegeven aan de woningbouw. Deels was het mijn ouderlijk huis. Ben er bijna praktisch geboren, en heb er zeker 60 procent van me leven gewoond. Mijn moeder ging regelmatig terug naar ouders omdat ze toch moeilijk alleen kon zijn.

    Na haar dood begon ik dit steeds meer te beseffen. En dat ze ook stiekem een dubbelleven leidde

    Het leven gaat door, maar ben meer aan het overleven dan aan het beleven. Beleven van goede moment maar ook vooral het beleven van het besef dat ik haar mis
  15. Abonnement op VIVA?

    VIVA is spraakmakend, eigenzinnig en heeft humor. Wekelijks speelt VIVA losjes maar scherp in op de actualiteit en brengt artikelen op het gebied van psyche, relatie en trends. VIVA: een cadeautje met inhoud, wie wil dat nou niet?

    Lees verder

  16. Dit topic zag ik toevallig nog bij mijn laatste staan. Over een paar weken is het de sterfdatum van mijn moeder, is er dus weer een jaar bijgekomen. Ik vind het moeilijk omdat ik mij al dingen niet meer kan herinneren van haar, en ik ben bang dat mensen denken dat ik er nu wel eens overheen moet zijn omdat het al 5 jaar geleden is. Ik vraag me eigenlijk nog steeds af hoe je weet hoe je zoiets hebt verwerkt.
  17. Ik praatte hier trouwens vaak met missyacy volgens mij, weet iemand of zij er nog is op het forum>
  18. Het is bijna 30 jaar geleden dat mijn vader plotseling overleed. Ik was 9 en zat aan tafel met lego te spelen. Mijn vader zat op de bank, mijn moeder erbij. Hij had last van zijn arm en schouder die avond, hij dacht dat het door het werk kwam. Ik heb zijn vest nog voor hem gehaald omdat hij het koud had. Toen kreeg hij opeens een hartaanval. Mijn moeder greep in paniek naar de telefoon, ik rende naar boven, het was allemaal heel eng.
    Een vriendin van mijn moeder kwam me halen en nam me mee naar haar huis. Ik kan me nog herinneren dat ik met haar kinderen uit het raam hing om naar de lichten van de ambulance te kijken.
    Uren later kwam mijn moeder binnen en vertelde me dat we geen papa meer hadden. En ik weet nog mijn eerste gedachte, zo stom: nu moeten we op straat gaan leven want papa kan geen geld meer voor ons verdienen.

    5 jaar later kreeg mijn moeder kanker. De lange weg van chemo, bestraling, er weer bovenop komen, infecties, toch weer terug vallen, uitzaaiingen, tot ze tenslotte overleed, heeft 6 jaar geduurd.

    Het gaat nu goed met mij, maar ik vraag me altijd af hoe ik zou zijn geweest als ze waren blijven leven. Lange tijd was ik depressief en ik heb nu nog last van verschillende dingen waarvan ik niet weet of ik dat ook zou hebben gehad zonder die ervaringen.
    Maar het is ok, het is lang geleden en ik heb het een plaatsje gegeven. En ik neem ze met me mee, vraag mijn vader om fysieke kracht als ik het nodig heb en gebruik de kleine nuttige dingen die ik van mijn moeder heb geleerd.
    Ik ben nu 39 en vind het een beetje spannend worden. Mijn vader overleed op zijn 42e. Op mijn 43e zal ik ouder zijn dan hij ooit is geworden. Dat vind ik best een vreemd idee. Sowieso het idee dat ik oud zal worden. Ik vind dat totaal niet vanzelfsprekend. Mijn ouders zijn niet eens 50 geworden, ik reken helemaal nergens op
    maar dan met een i
  19. quote:
    Bente- schreef op 04 september 2014 @ 20:18:
    Dit topic zag ik toevallig nog bij mijn laatste staan. Over een paar weken is het de sterfdatum van mijn moeder, is er dus weer een jaar bijgekomen. Ik vind het moeilijk omdat ik mij al dingen niet meer kan herinneren van haar, en ik ben bang dat mensen denken dat ik er nu wel eens overheen moet zijn omdat het al 5 jaar geleden is. Ik vraag me eigenlijk nog steeds af hoe je weet hoe je zoiets hebt verwerkt.
    Als er mensen zijn die dat denken, dat is dan hun probleem. Eerlijk gezegd denk ik dat je zoiets nooit helemaal verwerkt. Dat lijkt me verschikkelijk. :hug:
    Life is short. Eat dessert first.
  20. Het is alweer 5 jaar geleden dat ik hier in dit mooie topic voor het eerst schreef, 5 jaar alweer dat ze zijn overleden, mijn geweldige ouders.

    De scherpe rand is eraf, zoals men dat zo noemt, het gemis blijft, al 5 jaar zijn ze niet bij belangrijke dingen in mijn leven.

    Maar ik ben dankbaar, dat ik zulke geweldige ouders heb gehad.
    En ze zijn niet weg, ze zijn me enkel voorgegaan, daar geloof ik stellig in!

    En tot die tijd, haal ik alles uit het leven, dat hadden ze gewild!
    Je kunt niet alles hebben,trouwens,waar moet je t allemaal laten.
  21. :flower:
    Ik ben mijn papa kwijt. Die ik overigens nooit gekend heb en pas voor het eerst zag toen hij opgebaard was.
  22. quote:
    roosv1989 schreef op 18 oktober 2014 @ 23:26:
    :flower:
    Ik ben mijn papa kwijt. Die ik overigens nooit gekend heb en pas voor het eerst zag toen hij opgebaard was.
    Gecondoleerd :hug:
    Je kunt niet alles hebben,trouwens,waar moet je t allemaal laten.
  23. quote:
    runningbaleys schreef op 04 september 2014 @ 20:56:
    Het is bijna 30 jaar geleden dat mijn vader plotseling overleed. Ik was 9 en zat aan tafel met lego te spelen. Mijn vader zat op de bank, mijn moeder erbij. Hij had last van zijn arm en schouder die avond, hij dacht dat het door het werk kwam. Ik heb zijn vest nog voor hem gehaald omdat hij het koud had. Toen kreeg hij opeens een hartaanval. Mijn moeder greep in paniek naar de telefoon, ik rende naar boven, het was allemaal heel eng.
    Een vriendin van mijn moeder kwam me halen en nam me mee naar haar huis. Ik kan me nog herinneren dat ik met haar kinderen uit het raam hing om naar de lichten van de ambulance te kijken.
    Uren later kwam mijn moeder binnen en vertelde me dat we geen papa meer hadden. En ik weet nog mijn eerste gedachte, zo stom: nu moeten we op straat gaan leven want papa kan geen geld meer voor ons verdienen.

    5 jaar later kreeg mijn moeder kanker. De lange weg van chemo, bestraling, er weer bovenop komen, infecties, toch weer terug vallen, uitzaaiingen, tot ze tenslotte overleed, heeft 6 jaar geduurd.

    Het gaat nu goed met mij, maar ik vraag me altijd af hoe ik zou zijn geweest als ze waren blijven leven. Lange tijd was ik depressief en ik heb nu nog last van verschillende dingen waarvan ik niet weet of ik dat ook zou hebben gehad zonder die ervaringen.
    Maar het is ok, het is lang geleden en ik heb het een plaatsje gegeven. En ik neem ze met me mee, vraag mijn vader om fysieke kracht als ik het nodig heb en gebruik de kleine nuttige dingen die ik van mijn moeder heb geleerd.
    Ik ben nu 39 en vind het een beetje spannend worden. Mijn vader overleed op zijn 42e. Op mijn 43e zal ik ouder zijn dan hij ooit is geworden. Dat vind ik best een vreemd idee. Sowieso het idee dat ik oud zal worden. Ik vind dat totaal niet vanzelfsprekend. Mijn ouders zijn niet eens 50 geworden, ik reken helemaal nergens op
    wel heftig allemaal