Heeft u problemen met inloggen? Klik hier voor meer informatie.

Bewust een tijdje werkloos - wie ook?

  1. Wie heeft dit ook weleens gedaan? Een sabbatical genomen, gewoon gestopt met werken zonder direct iets anders te zoeken, tijd genomen om te oriŽnteren op een andere richting qua werk, of iets dergelijks? Lijkt me leuk om te horen welke keuzes je hebt gemaakt, en hoe het heeft uitgepakt. Heeft de vrije tijd je wat opgeleverd, heb je een bepaalde droom waargemaakt, of viel het eigenlijk heel erg tegen?

    Van mijn vorige baan (HBO-niveau) kreeg ik een burn-out, en van de huidige (ongeschoold werk) kreeg ik dezelfde klachten omdat ik er lichamelijk gewoon nog niet bovenop ben en onder mijn niveau werkte.

    De laatste tijd droomde ik alleen maar van vrijheid, weer energie krijgen, en eindelijk kunnen doen wat mijn hart me ingeeft in plaats van wat in de maatschappij 'hoort' (of wat ik zelf vind dat normaal is). Zoals dat werken nou eenmaal moet, ook al bevalt het helemaal niet en worden lichamelijke klachten steeds erger.

    Baan per direct opgezegd, en de komende maanden niet van plan me te bevinden op vacaturesites of het CWI-gebouw. Wel: sporten, vrienden bezoeken, een leuke verre reis maken, oriŽnteren op andere beroepsgroep/ opleiding, cursus doen die me leuk lijkt, enz enz. Kortom, dingen uitproberen waar ik zin in heb, maar die er niet van komen als je gewoon werkt, en al helemaal niet als je buiten het werk te vermoeid bent om van de bank af te komen.

    Dankzij hard werken in het verleden red ik het met spaargeld wel een tijdje zonder inkomen. Ik geniet van mijn vrijheid, en zit boordevol plannen die ik ten uitvoer ga brengen.

    Iedereen in mijn omgeving werkt, uiteraard, meestal fulltime. Voel me daarom de enige die er bewust voor kiest om een tijdje niet te werken, maar aandacht te hebben voor mezelf en een andere weg in te slaan. Zonder te weten waar ik uit ga komen. Het voelt zo goed!
    lindy5 wijzigde dit bericht op 22-06-2009 14:15 met 19%
Log nu in om te reageren
  1. quote:
    fiba schreef op 20 juni 2009 @ 12:52:
    Ik heb eigenlijk wel respect voor het feit dat je dit aandurft! Heb er ook wel eens over nagedacht maar ben te bang om al mijn zekerheden op te geven.


    Juist nu worden we geconfronteerd met het feit dat een heleboel zekerheden niet blijken te bestaan. Een baan voor het leven, geld op de bank, een eigen huis als investering.

    Op dit moment zou ik ook niet aandurven, met kind, onderneming en hypotheek.

    Ik heb het wel over jaren terug, maar als uitzendkracht heb ik een paar keer meegemaakt dat iemand onbetaald verlof nam voor een aantal maanden. Geld gespaard, huis onderverhuurd en toch de zekerheid van een baan. Alleen denk ik niet dat dat nu zo eenvoudig te realiseren is, in deze tijden. En niet elke werkgever is zo soepel.

    Maar goed, mijn planning over 10 jaar, dochter studerend en het huis uit, hoop ik. Dan zou ik graag een aantal maanden willen gaan reizen.

    Je kan ook voor jezelf een plan van aanpak maken, wat wil je gaan doen, hoeveel geld/tijd moet je daarvoor reserveren. Werkt de werkgever mee qua verlof, kun je tijdelijk je huis onderverhuren enz.
  2. quote:
    devima schreef op 20 juni 2009 @ 20:05:
    [...]


    Als je iets beter had gelezen, had je jezelf wat tikwerk kunnen besparen. En ik ben graag aangebrand.

    Huh?
    Ik reageerde op de TO en dan kom jij opeens met je post.
    Je hoeft me geen gelijk te geven, ik heb het al. Vraag maar aan dangeensuus.
  3. quote:
    fiba schreef op 20 juni 2009 @ 19:00:
    [...]

    Ik snap haar opmerking wel. In topics als deze en over de bijstand moet altijd even naar voren gebracht worden dat "we" daarvoor geen belasting betalen.
    Waar zeg ik dat dan?
    Je hoeft me geen gelijk te geven, ik heb het al. Vraag maar aan dangeensuus.
  4. quote:
    HoiPippiLangkous schreef op 20 juni 2009 @ 22:53:
    [...]

    Huh?
    Ik reageerde op de TO en dan kom jij opeens met je post.
    Mijn post stond er meer dan 24 uur voor de jouwe.
  5. @TO: ik zat zelf tegen een burn out aan te hikken, maar ik ben de helft minder uren gaan werken. Ik kon zo nog net de rekeningen betalen en had ondertussen toch 2,5 dag om de leuke dingen te doen. en die heb ik zeer productief gebruikt.
    Maar, ik moet er wel bij zeggen dat die 2,5 dag werken structuur aanbrachten en ervoor zorgden dat ik wel iedere dag om half acht naast mijn bed stond. Ik heb een vriendin die net als jij helemaal gestopt is met werken, maar er niet meer uitkomt momenteel omdat ze alleen maar bezig is met "moe zijn". Want werken geeft ook weer energie en voldoening. Inmiddels werk ik weer vijf dagen, alleen zijn er twee extra klussen bijgekomen die me weer nieuwe impulsen geven.
  6. quote:
    lindy5 schreef op 16 juni 2009 @ 10:40:

    Merkte idd dat vrienden werken en het altijd druk hebben, dus zat toch bijna altijd alleen thuis, aan de computer gekluisterd.
    Door de cursussen/activiteiten die ik deed, leerde ik andere mensen kennen. Gepensioneerden, huisvrouwen, noem maar op. Mensen die wat meer tijd te besteden hadden. Genoeg koffiemiddagjes, borrels, etentjes enz gehad. Met de danslerares klikte het zo goed, dat ik uitgenodigd werd op haar bruiloft. Ik was er niet op uit, maar achteraf zijn die contacten erg nuttig geweest voor mijn netwerk.
  7. quote:
    devima schreef op 20 juni 2009 @ 23:53:
    [...]


    Mijn post stond er meer dan 24 uur voor de jouwe.
    Ja dus? Ik reageerde niet op jou.
    Je hoeft me geen gelijk te geven, ik heb het al. Vraag maar aan dangeensuus.
  8. Het doet er niet eens toe tegen welke sabatticalhoudster je het hebt. Degenen hier geven aan dat het een en ander gefinancieerd wordt uit eigen middelen.

    Als je toe bent aan een sabattical, en de middelen daarvoor gespaard hebt, neem ik aan dat je oud en wijs genoeg bent om te weten dat je geen recht op bijstand hebt als het geld op is.
  9. quote:
    HoiPippiLangkous schreef op 21 juni 2009 @ 09:24:
    [...]


    Ja dus? Ik reageerde niet op jou.


    Okee. Maar doe dan niet alsof het daarop lijkt, omdat mijn post er opeens stond.

    Verder ben ik het volledig met je eens. Ik ga er alleen van uit dat mensen die zich al jaren op de arbeidsmarkt begeven en deel uitmaken van onze maatschappij op de hoogte zijn van de regels.
  10. Knap hoor dat je dit durft! Ik heb er helaas de middelen niet voor, maar zou het wel weten als ik ze wel had. ik heb altijd al de droom om een boek te schrijven, dus dat zou ik dan zeker gaan doen.

    Maar even iets anders:
    Als je een burnout hebt, ben je (gedeeltelijk) ziek en heb je toch allerlei rechten? Mijn zus heeft een burnout gehad, is eerst een tijd thuis geweest en heeft het werken daarna weer therapeutisch opgebouwd. Daar heeft ze geen salaris voor ingeleverd.
    Nu lees ik hier TO's verhaal en een reactie van iemand hierboven, dat ze op eigen zak teren. Dat lijkt me niet helemaal eerlijk.
  11. quote:
    devima schreef op 21 juni 2009 @ 10:14:
    [...]


    Okee. Maar doe dan niet alsof het daarop lijkt, omdat mijn post er opeens stond.
    Ik begrijp echt geen snars van jou. Jij reageert aangebrand op een post die niet naar jou gericht was. Dan geef ik je gelijk en dan blijf je nog bezig. Schiet mij maar lek
    Je hoeft me geen gelijk te geven, ik heb het al. Vraag maar aan dangeensuus.
  12. quote:
    Frutje schreef op 21 juni 2009 @ 10:42:

    Nu lees ik hier TO's verhaal en een reactie van iemand hierboven, dat ze op eigen zak teren. Dat lijkt me niet helemaal eerlijk.


    TO's burn out en sabbatical zijn verschillende dingen. In haar beginposting staat toch duidelijk dat ze de sabattical in ieder geval van haar spaargeld gaat doen.

    Stel dat je een dag in de week minder zou gaan werken, inkomsten en uitgaves opschrijft, beetje daarmee schuiven. Is het boek dan nog steeds niet haalbaar?
  13. quote:
    HoiPippiLangkous schreef op 21 juni 2009 @ 11:34:
    [...]

    Ik begrijp echt geen snars van jou. Jij reageert aangebrand op een post die niet naar jou gericht was. Dan geef ik je gelijk en dan blijf je nog bezig. Schiet mij maar lek


    Er wordt allereerst helemaal niemand lek geschoten. Ik reageer aangebrand volgens jou, omdat jij zeikerig overkomt naar mijn mening. Zoals een andere poster eerder aangaf heeft niemand jou zegen of toestemming nodig. En dat verhaal over de bijstand, tja. Niet van toepassing op TO en haar topic.

    Jammer dat we elkaar niet begrijpen. Het zij zo.
  14. Heerlijk lijkt me dat. Over een, flink, aantal jaartjes als ik mijn studie af heb en meer heb kunnen sparen, hoop ik hetzelfde te doen.

    Geniet er van! :)
  15. Het lijkt me heerlijk, maar ik zou het niet durven om nu mijn baan op te zeggen. Zo'n gat op je (lees mijn) cv staat toch niet echt lekker, en mijn leeftijd (bijna 40) werkt ook niet echt bevorderlijk voor het vinden van een nieuwe baan als ik er weer aan toe zou zijn.
    Dus eigenlijk ben ik vooral een laffaard!
  16. Hoe weet jij nou of het niet van toepassing is op de TO? Ze moet nog beginnen aan dat sabbatical. Weten wij veel hoe het afloopt?
    Je hoeft me geen gelijk te geven, ik heb het al. Vraag maar aan dangeensuus.
  17. Dat weet ik inderdaad niet. Maar jij ook niet. Om meteen met een worst case scenario in huis te vallen, slaat m.i. nergens op. Maar ieder zijn/haar mening. Mij is het gelukt, waarom zou het TO niet lukken.
  18. Kom op voor Ugandese meisjes

    1 op de 3 Ugandese meisjes kan tijdens haar menstruatie niet naar school door een gebrek aan maandverband. Plan Nederland zet zich in zodat een leerachterstand en schooluitval wordt voorkomen. Deze actie steunen? Doneer 5,- Sms 'MAANDVERBAND' naar 4333

    Lees verder

  19. TO komt op mij over als iemand die heel bewust de keuze voor een sabbatical heeft gemaakt en daarvan ook de gevolgen overziet. Natuurlijk kan het zijn dat als zij het weer aan werken toe heeft er geen baan voor haar is. Maar wie zegt dat ik met mijn vaste baan niet ooit in de bijstand terecht kom? Vind het getuigen van veel lef om deze stap te durven nemen. Het komt op mij zeker niet over als een jaartje de bloemetjes buiten zetten en als het geld op is de hand bij de bijstand ophouden.
  20. quote:
    devima schreef op 21 juni 2009 @ 13:58:
    [...]

    Stel dat je een dag in de week minder zou gaan werken, inkomsten en uitgaves opschrijft, beetje daarmee schuiven. Is het boek dan nog steeds niet haalbaar?
    Lief dat je meedenkt! Alleen is dit niet echt het moment. Vriend en ik willen graag volgend jaar trouwen en een huis kopen, dus dan is elke euro welkom. Ik denk dat dit meer een langetermijnproject wordt. Maar stiekem schrijf ik zo nu en dan wel eens wat ideeŽn op. Misschien dat het over een jaar of vijf haalbaar is.
  21. Als ik zo om me heen lees en luister, is een sabbatical een droom van velen, en enkele voegen de daad bij het woord.

    Knap dat ik dit durf? Voor mij voelt deze keuze zo gewoon, zo is het goed. Maar ben er zelf natuurlijk ook niet van de ene op andere dag toe gekomen, dit heeft een hele lange aanloop.
    Het belangrijkste nu vind ik een goede dagstructuur aanhouden en financieel overzicht houden.
    Wat ik nog wel vreemd vind, is eraan wennen in m'n hoofd. Daar zit nog in 'Werken Můet'. Erg lastig om daar vanaf te stappen, dat werk nu even niet hoeft van mezelf.

    @ Devima, goed om te horen dat je zoveel hebt ondernomen in je 'vrije tijd'. Zulke ervaringen geven me nog meer vertrouwen dat het heel goed kan lopen (als je het goed aanpakt tenminste).

    @ Frutje en Elenas, de fases van thuis zijn, therapeutisch werken, opbouwen, minder uren werken en ander werk doen, heb ik allemaal doorlopen. Zonder gewenst resultaat. In mijn geval is het zo gelopen dat de keuze tot een sabbatical de beste is.

    Stel dat ik aan 't eind van m'n geld geen baan vind, of dat het gat op m'n cv te groot is, of dat ik zo ver daal dat ik niet meer van de bank af te krijgen ben, of dat er iets ergs gebeurt waardoor alles anders loopt dan ik had overzien... Tsja, dan zal ik wederom keuzes moeten maken om het weer op z'n pootjes te zetten. Zover is het nog niet, en komt het misschien nooit, dus heb daar eigenlijk geen angsten over.

    Ik ben blij met de mogelijkheden die ik nu heb, en ben benieuwd of nog meer mensen hun ervaring hier schrijven...

    ps. Voor een discussie over bijstand had ik dit topic niet bedoeld, daar houd ik me hier buiten.
  22. Lindy5, het is maar hoe je het bekijkt, dat "gat" op je CV. Behoorlijk wat dingen die ik toen gedaan heb, staan nog steeds op mijn CV te pronken. O.a. een beroepsopleiding van een jaar een dag per week.

    Ik ben ook erg benieuwd naar andere ervaringen.

    Tip: laat iemand je voorlichten over je verzekeringen zoals ziektekosten. Mazzelpikkie die ik ben, ik had het grootste deel van de sabattical een baan van 5 uur in de week als schoonmaakster, dus zat ik gewoon in het ziekenfonds. De overige maanden verzekerde ik me particulier.
  23. @ Devima, er is geen verschil meer tussen ziekenfonds en particulier. Of je 2 uur of 80 uur per week werkt verandert niets voor je verzekering. Wel heb ik bij geen inkomen recht op maximale zorgtoeslag.

    Ik heb al meer gaten in m'n cv door interessante trips naar het buitenland, dus daar maak ik me niet zo'n zorgen om. Zeker als ik ook zorg dat ik dingen doe die op cv passen, kan dat in voordeel werken.
  24. Up voor Pinksterbloempje.
  25. Dan zal ik verder uppen.

    Behalve ziektekostenverzekering zou je ook kunnen denken aan arbeidsongeschiktheidsverzekering, overbrugging pensioenverzekering. Tenzij je het risico verwaarloosbaar vindt.
  26. Ik heb 2 jaar geleden mijn baan (HBO) opgegeven. Ik ging met een knoop in mijn buik naar mijn werk en dat leek me niet goed. Ik had de mogelijkheid om er een paar maanden tussenuit te gaan op zoek naar een andere baan. Ik heb een gespecialiseerd beroep en had het ervoor over om me om te scholen. CWI en uitzendbureau's vonden me te hoog geschoold om een baan onder niveau te geven en daarna op te klimmen... Na een paar maanden werd het ''gat'' op mijn CV bij sollicitaties een struikelblok. Dat maakte het absoluut niet makkelijker, ik werd er erg onzeker van. Al met al het is heerlijk om op je gemak te genieten van je spaarcenten en rustig rond te kijken. Ik heb me geen moment verveeld. Uiteindelijk was ik het na 8 maanden zat en ben ik terug gevallen op mijn oude beroep, alleen een ander werkplek. Ik werk nu part-time, omdat ik mijn werk niet met plezier doe. Ik krijg weinig begrip voor mijn 'tussenperiode' en het part-time werken. Ik zal het niet snel weer doen, tenzij ik echt instort. :hug:
    zoe83mar wijzigde dit bericht op 02-08-2009 20:05 met 32%