Actueel
alle pijlers
Ambitieloos - Nivellering van de lagere inkomens
vrijdag 13 december 2013 om 15:31
Onderstaand artikel las ik vandaag:
Veel media berichten over de nivellering van de topinkomens en de gevolgen daarvan voor de ambitie. Maar staan we ook stil bij de nivellering van de lage inkomens en wat dát doet met de ambitie van Nederland?
De opnames van het laatste seizoen van het RTL-televisieprogramma ‘Een Dubbeltje Op Zijn Kant’, waarin ik gezinnen uit de financiële problemen help, zijn net afgelopen. Meestal bezuinigen de gezinnen in financiële problemen al op alle kostenposten. Daar valt weinig eer te behalen. Maar aan de inkomstenkant kan vaak nog wel het een en ander verbeterd worden.
Meestal probeer ik gezinnen tot meer inkomsten te bewegen: ‘Waarom gaan jullie niet allebei werken?’, ‘Waarom ga je geen veertig uur werken?’ Of: ‘Je kunt er best een bijbaan bijnemen.’ Het meestgehoorde antwoord dit laatste seizoen was: ‘Nee, ik kan niet meer werken, want dan verlies ik mijn toeslagen.’ Of deze: ‘Dat heb ik uitgerekend, maar dan hou ik maar ¤ 150 netto per maand over en daar ga ik natuurlijk niet acht uur per week extra voor werken.’
Om helemaal gek van te worden. Hoezo geef je je ambitie geen kans en laat je je tegenhouden door fiscale argumenten? Vorige week kreeg ik een mail van een jongen die eindelijk, na veel moeite, een arbeidscontract had gekregen voor 40 uur per week. Hij verdient het minimumloon en vroeg zich af of hij niet beter aan zijn baas kon vragen om 36 uur te gaan werken in plaats van 40 uur, want hij had uitgezocht dat je bij een werkweek van 36 uur ¤ 9,47 per uur krijgt en bij een werkweek van 40 uur ¤ 8,53 per uur. In beide gevallen krijg je dus ¤ 341 per week, ongeacht of je nu 36 of 40 uur werkt. Dus wat levert vier uur extra werken dan nog op?
Ja, dit is Nederland, het land dat iedere vorm van ambitie door zijn fiscale regime, compleet ontmoedigt. Het land met een belastingvoordeel als je een niet-werkende partner hebt, waar een gewerkt uur in een parttimebaan netto meer oplevert dan een uur in een fulltimebaan, waardoor driekwart van de werkende vrouwen dan ook parttime werkt. Waarom zouden ze fulltime gaan werken als dat netto nauwelijks meer oplevert?
Het land waarin mensen met een minimumuitkering van zoveel regelingen gebruik kunnen maken, dat ze er niet aan moeten denken om te gaan werken…
We zitten in een pittige crisis, maar wel een die oplosbaar is: met ambitie. Ambitie wordt aangejaagd door het streven naar verbetering. Maar die verbetering moet je dan wel gegund worden. Wat hebben we aan een fiscaal regime dat iedere stimulans om jezelf te verbeteren, dempt?
Elimineer alle toeslagen, regelingen, kortingen en foute prikkels binnen het belastingstelsel. Verwerk alle besparingen daarvan in de inkomstenbelasting, zodat ieder gewerkt uur ook navenant oplevert. Hoe moeilijk kan het zijn?
Het is geschreven door Annemarie van Gaal, van "een dubbeltje op zijn kant", met Sjon
Zelf vind ik dat ze een punt heeft. Het zou moeten lonen om te werken en in te veel gevallen is dat niet zo. Mensen met een wat hoger inkomen (en nee, dan heb ik het niet over een ton per jaar) hebben vaak geen recht op toeslagen (met een beetje geluk wel kinderopvangtoeslag) waardoor ze onderaan de streep in sommige gevallen minder overhouden dan iemand die niet of weinig werkt. Dat klopt gewoon niet voor mijn gevoel.
Ben wel benieuwd hoe jullie hier over denken en wat jullie van het artikel vinden.
Veel media berichten over de nivellering van de topinkomens en de gevolgen daarvan voor de ambitie. Maar staan we ook stil bij de nivellering van de lage inkomens en wat dát doet met de ambitie van Nederland?
De opnames van het laatste seizoen van het RTL-televisieprogramma ‘Een Dubbeltje Op Zijn Kant’, waarin ik gezinnen uit de financiële problemen help, zijn net afgelopen. Meestal bezuinigen de gezinnen in financiële problemen al op alle kostenposten. Daar valt weinig eer te behalen. Maar aan de inkomstenkant kan vaak nog wel het een en ander verbeterd worden.
Meestal probeer ik gezinnen tot meer inkomsten te bewegen: ‘Waarom gaan jullie niet allebei werken?’, ‘Waarom ga je geen veertig uur werken?’ Of: ‘Je kunt er best een bijbaan bijnemen.’ Het meestgehoorde antwoord dit laatste seizoen was: ‘Nee, ik kan niet meer werken, want dan verlies ik mijn toeslagen.’ Of deze: ‘Dat heb ik uitgerekend, maar dan hou ik maar ¤ 150 netto per maand over en daar ga ik natuurlijk niet acht uur per week extra voor werken.’
Om helemaal gek van te worden. Hoezo geef je je ambitie geen kans en laat je je tegenhouden door fiscale argumenten? Vorige week kreeg ik een mail van een jongen die eindelijk, na veel moeite, een arbeidscontract had gekregen voor 40 uur per week. Hij verdient het minimumloon en vroeg zich af of hij niet beter aan zijn baas kon vragen om 36 uur te gaan werken in plaats van 40 uur, want hij had uitgezocht dat je bij een werkweek van 36 uur ¤ 9,47 per uur krijgt en bij een werkweek van 40 uur ¤ 8,53 per uur. In beide gevallen krijg je dus ¤ 341 per week, ongeacht of je nu 36 of 40 uur werkt. Dus wat levert vier uur extra werken dan nog op?
Ja, dit is Nederland, het land dat iedere vorm van ambitie door zijn fiscale regime, compleet ontmoedigt. Het land met een belastingvoordeel als je een niet-werkende partner hebt, waar een gewerkt uur in een parttimebaan netto meer oplevert dan een uur in een fulltimebaan, waardoor driekwart van de werkende vrouwen dan ook parttime werkt. Waarom zouden ze fulltime gaan werken als dat netto nauwelijks meer oplevert?
Het land waarin mensen met een minimumuitkering van zoveel regelingen gebruik kunnen maken, dat ze er niet aan moeten denken om te gaan werken…
We zitten in een pittige crisis, maar wel een die oplosbaar is: met ambitie. Ambitie wordt aangejaagd door het streven naar verbetering. Maar die verbetering moet je dan wel gegund worden. Wat hebben we aan een fiscaal regime dat iedere stimulans om jezelf te verbeteren, dempt?
Elimineer alle toeslagen, regelingen, kortingen en foute prikkels binnen het belastingstelsel. Verwerk alle besparingen daarvan in de inkomstenbelasting, zodat ieder gewerkt uur ook navenant oplevert. Hoe moeilijk kan het zijn?
Het is geschreven door Annemarie van Gaal, van "een dubbeltje op zijn kant", met Sjon
Zelf vind ik dat ze een punt heeft. Het zou moeten lonen om te werken en in te veel gevallen is dat niet zo. Mensen met een wat hoger inkomen (en nee, dan heb ik het niet over een ton per jaar) hebben vaak geen recht op toeslagen (met een beetje geluk wel kinderopvangtoeslag) waardoor ze onderaan de streep in sommige gevallen minder overhouden dan iemand die niet of weinig werkt. Dat klopt gewoon niet voor mijn gevoel.
Ben wel benieuwd hoe jullie hier over denken en wat jullie van het artikel vinden.
anoniem_160277 wijzigde dit bericht op 13-12-2013 15:32
Reden: Link werkt niet
Reden: Link werkt niet
% gewijzigd
maandag 16 december 2013 om 14:53
Maar het probleem blijft dat als de groep die de kar trekt te klein is en die kar steeds voller en zwaarder wordt, je niet meer vooruit komt.
Ik erger mij nogal aan het feit dat sommige mensen hier die afhankelijk zijn van een uitkering (en ik zeg niet dat ze die onterecht krijgen) zo makkelijk doen over het verstrekken van uitkeringen aan mensen die zelf hun broek zouden moeten ophouden.
Lekker makkelijk om Sinterklaas te spelen van het geld dat een ander moet verdienen door iedere dag om 6.00 naast zijn bed te staan om op tijd op zijn werk te zijn.
maandag 16 december 2013 om 14:53
maatschappelijke inspanning
Iedereen kan wel iets, ook werkzoekenden die langdurig een uitkering ontvangen.
Dat kan zijn in de vorm van vrijwilligerswerk, mantelzorg, deelname aan taal- of beweegtrajecten of andere vormen van (onbeloonde) maatschappelijk nuttig werkzaamheden. Door het doen van een ‘maatschappelijke inspanning’ blijven werkzoekenden zich ontwikkelen, doen werkervaring op, bouwen een sociaal netwerk op en leveren een bijdrage aan de stad. Hun kansen op betaald werk worden op termijn vergroot. De gemeente verwacht optimale medewerking van de werkzoekenden bij het vinden van een passende maatschappelijke inspanning. Onvoldoende medewerking kan gevolgen hebben voor de uitkering.
Werkzoekenden met een gemeentelijke uitkering moeten een tegenprestatie leveren voor tenminste 20 uur per week of naar vermogen. Dit is in het belang van de werkzoekenden zelf. Zo lang zij nog geen betaald werk kunnen krijgen leveren werkzoekenden met een uitkering ook een bijdrage aan de stad. In de afgelopen jaren is in 7 pilotwijken ervaring opgedaan met deze aanpak. De komende jaren wordt de aanpak gaandeweg uitgebreid over alle Rotterdamse wijken.
Wethouder Marco Florijn (werk, inkomen, zorg) wil met Maatschappelijke Inspanning zorgen dat zoveel mogelijk werkzoekenden aan de slag kunnen. Ieder naar eigen kunnen. Dat is goed voor de stad en goed voor hen.
Gebiedsgericht
Maatschappelijke Inspanning wordt gebiedsgericht uitgevoerd, waarbij nauw wordt samengewerkt met wijk- en buurtorganisaties waar werkzoekenden aan de slag kunnen. Bijvoorbeeld bij zorg- en welzijnsinstellingen, zelforganisaties, sport- en recreatieverenigingen, scholen en andere maatschappelijke partners. Op gebiedsniveau liggen de kansen voor het uitvoeren van deze aanpak. Met werkzoekenden in deze wijken worden afspraken gemaakt voor het leveren van een maatschappelijke inspanning. Zij worden geacht zelf op zoek gaan naar werkzaamheden. Zo nodig worden ze daarbij geholpen.
Uitbreidingen
In 2013 wordt deze aanpak uitgebreid naar 14 wijken. Daarbij wordt met steeds meer maatschappelijke partners samengewerkt, zodat meer werkzoekenden met een uitkering aan de slag gaan en een tegenprestatie leveren. In het belang van werkzoekenden zelf en in het belang van de stad.
Iedereen kan wel iets, ook werkzoekenden die langdurig een uitkering ontvangen.
Dat kan zijn in de vorm van vrijwilligerswerk, mantelzorg, deelname aan taal- of beweegtrajecten of andere vormen van (onbeloonde) maatschappelijk nuttig werkzaamheden. Door het doen van een ‘maatschappelijke inspanning’ blijven werkzoekenden zich ontwikkelen, doen werkervaring op, bouwen een sociaal netwerk op en leveren een bijdrage aan de stad. Hun kansen op betaald werk worden op termijn vergroot. De gemeente verwacht optimale medewerking van de werkzoekenden bij het vinden van een passende maatschappelijke inspanning. Onvoldoende medewerking kan gevolgen hebben voor de uitkering.
Werkzoekenden met een gemeentelijke uitkering moeten een tegenprestatie leveren voor tenminste 20 uur per week of naar vermogen. Dit is in het belang van de werkzoekenden zelf. Zo lang zij nog geen betaald werk kunnen krijgen leveren werkzoekenden met een uitkering ook een bijdrage aan de stad. In de afgelopen jaren is in 7 pilotwijken ervaring opgedaan met deze aanpak. De komende jaren wordt de aanpak gaandeweg uitgebreid over alle Rotterdamse wijken.
Wethouder Marco Florijn (werk, inkomen, zorg) wil met Maatschappelijke Inspanning zorgen dat zoveel mogelijk werkzoekenden aan de slag kunnen. Ieder naar eigen kunnen. Dat is goed voor de stad en goed voor hen.
Gebiedsgericht
Maatschappelijke Inspanning wordt gebiedsgericht uitgevoerd, waarbij nauw wordt samengewerkt met wijk- en buurtorganisaties waar werkzoekenden aan de slag kunnen. Bijvoorbeeld bij zorg- en welzijnsinstellingen, zelforganisaties, sport- en recreatieverenigingen, scholen en andere maatschappelijke partners. Op gebiedsniveau liggen de kansen voor het uitvoeren van deze aanpak. Met werkzoekenden in deze wijken worden afspraken gemaakt voor het leveren van een maatschappelijke inspanning. Zij worden geacht zelf op zoek gaan naar werkzaamheden. Zo nodig worden ze daarbij geholpen.
Uitbreidingen
In 2013 wordt deze aanpak uitgebreid naar 14 wijken. Daarbij wordt met steeds meer maatschappelijke partners samengewerkt, zodat meer werkzoekenden met een uitkering aan de slag gaan en een tegenprestatie leveren. In het belang van werkzoekenden zelf en in het belang van de stad.
Wees vriendelijk voor de mensen die je ontmoet op je weg naar boven, je zou ze op je weg naar beneden ook nog weleens tegen kunnen komen.
maandag 16 december 2013 om 14:54
Het is een illusie om te denken dat iedereen aan het werk kan komen. Een groot deel blijft onbemiddelbaar en er zijn botweg niet genoeg banen, vandaar dat gemeenten vaak hun energie richten op de meest kansrijke groep. Dat lijkt me met de huidige verhouding tussen het aantal werklozen en het aantal beschikbare vacatures ook de beste tactiek.
Onbetaalde dwangarbeid voor uitkeringsgerechtigden werkt alleen maar verdringend voor kansarmen die wel aan het werk willen.
maandag 16 december 2013 om 14:55
maandag 16 december 2013 om 14:56
Dat kan allemaal best, maar dat staat niet in mijn tekst. Daarin staat dat 40% van de mensen die GEEN sollicitatieontheffing hebben, niets doen om werk te zoeken. Je hebt een inspanningsverplichting om naar werk te zoeken, daar gaat het om, en 40% van de bijstandsgerechtigden houdt zich daar niet aan.
maandag 16 december 2013 om 14:57
Het wordt steeds vroeger.
Dit is het hè?! Misschien als alle uitkeringsgerechtigden in jouw omgeving je elke morgen vroeg gewassen en aangekleed je uit komen zwaaien om te bewijzen dat ze niet tot twaalf uur op hun nest blijven stinken, dat je dan wat meer innerlijke rust zou verkrijgen.
Wees vriendelijk voor de mensen die je ontmoet op je weg naar boven, je zou ze op je weg naar beneden ook nog weleens tegen kunnen komen.
maandag 16 december 2013 om 14:59
Bij ons begint het personeel in de uitvoering toch echt om 6.00. Ze staan dus zelfs nog vroeger op!:
[...]
Het wordt steeds vroeger.
maandag 16 december 2013 om 14:59
En als mens zich daar niet aan houdt, dan volgen er sancties in de vorm van 30% korten op de uitkering en als ze dan nog niet doen wat er van ze wordt geeist, dan wordt de uitkering stop gezet.
Wees vriendelijk voor de mensen die je ontmoet op je weg naar boven, je zou ze op je weg naar beneden ook nog weleens tegen kunnen komen.
maandag 16 december 2013 om 15:00
:
[...]
Het wordt steeds vroeger.
En fijn dat deze mensen dan van jou ook de waardering krijgen die ze verdienen....
(En dan heb ik het niet over de uitzwaaiers! )
maandag 16 december 2013 om 15:05
Ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat dit allemaal helemaal niet over mij gaat. Je hebt het over waardering verdienen? Dat alleen al geeft me de kriebels. Ieder mens is van waarde en heeft mijn waardering omdat ik vind dat daar altijd wel een reden voor te vinden is. Misschien dat dat eens een overdenking verdiend.
Wees vriendelijk voor de mensen die je ontmoet op je weg naar boven, je zou ze op je weg naar beneden ook nog weleens tegen kunnen komen.
maandag 16 december 2013 om 15:06
Wat is je voorstel?
De gemeenten hebben ook maar zoveel capaciteit, moeten ze die aanwenden om mensen die wél willen aan betaald werk te helpen, of moeten ze hun energie steken in het uitdelen van sancties aan mensen waarvan iedereen weet dat de kans klein is dat ze ooit aan het werk zullen komen?
Wat levert op den duur het meest op, denk je?
Begrijp me niet verkeerd, het zou mooi zijn als iedereen die kan werken ook zou werken, maar ik heb meer op met realistische doelen dan met ideale situaties.
