Actueel
alle pijlers
Gehandicapt kind, hoe ver ga je?
woensdag 3 december 2014 om 23:31
Vanavond met afgrijzen zitten kijken naar de uitzending van Nieuwsuur over de veranderingen in de zorg. Hele schrijnende gevallen, bijv. een mevrouw die nu 's nachts begeleid word en straks die zorg met 12 anderen moet delen.
Er was ook een beeld van een moeder met een anderhalf jaar oud zoontje dat meer dan 100 epileptische aanvallen per dag heeft, niet in de rem-slaap kan komen en nooit verder zal ontwikkelen dan een baby. (Behalve fysiek) Daar staat nu een team van 7 deskundigen omheen om hem zorg te geven.
Tijdens het item merkte ik dat ik vooral diep medelijden kreeg met die jongen. Waarom zou je het een ander mens willen aandoen dat hij 100 epileptische aanvallen per dag krijgt? Vond de vraag of en hoe die 7 verplegers betaald gaan worden eigenlijk niet eens zo relevant. Ik zat me af te vragen of je als ouder daarin een keuze hebt, hoe heftig dat ook moet zijn trouwens.
Er was ook een beeld van een moeder met een anderhalf jaar oud zoontje dat meer dan 100 epileptische aanvallen per dag heeft, niet in de rem-slaap kan komen en nooit verder zal ontwikkelen dan een baby. (Behalve fysiek) Daar staat nu een team van 7 deskundigen omheen om hem zorg te geven.
Tijdens het item merkte ik dat ik vooral diep medelijden kreeg met die jongen. Waarom zou je het een ander mens willen aandoen dat hij 100 epileptische aanvallen per dag krijgt? Vond de vraag of en hoe die 7 verplegers betaald gaan worden eigenlijk niet eens zo relevant. Ik zat me af te vragen of je als ouder daarin een keuze hebt, hoe heftig dat ook moet zijn trouwens.
zaterdag 6 december 2014 om 09:04
Mijn zoontje heeft vooral door zijn gedrag en de epilepsie erg veel 1 op 1 aandacht nodig.
Het is goed geregeld maar ik heb met mezelf afgesproken dat ik daar op Viva niet meer veel over vertel.
Iets te vaak vervelende opmerkingen gekregen hier.
De cursus relativeren is helaas afgelast, maar er zijn ergere dingen.
zaterdag 6 december 2014 om 09:25
Inderdaad, mensen hebben makkelijk praten wanneer ze het zelf niet hebben meegemaakt. Treurig dat er überhaupt een discussie ontstaat hierover door een rotte appel. Ik ken ook iemand die een gehandicapt kindje kregen. Dit waarschijnlijk door de bevalling. Artsen konden niet zeggen hoe lang ze te leven had. Kon weken, maanden of jaren zijn. Uiteindelijk is ze 3 maanden geworden. Je hebt geen keuze. Wanneer het voor de medische wetenschap niet duidelijk is hoe je kind zich gaat ontwikkelen, kan je enkel afwachten. Je houdt van je kind, ongeacht handicap.
zaterdag 6 december 2014 om 10:15
Een keuze? Er leeft volgens mij een idee dat de geboorte van een gehandicapt kind voorkomen kan worden door alle controles e.d.in de zwangerschap.
Maar tijdens de geboorte kunnen er ook complicaties op treden met alle gevolgen van dien! Mijn zoon kreeg een ongeval ( want dat kan natuurlijk ook ) met 16 maanden die hem een blijvende verstandelijke beperking opleverde.
Hadden wij een keuze? En mocht dat zo zijn, hoe hadden we dat moeten aanpakken?
Een ongelukje zit in een klein hoekje. En als TO opener echt een Zeeuws meisje is dan weet ze dat ook in Zeeland het vreselijk mis kan gaan, denkend aan dat ongeval afgelopen september in de dichte mist........
Het leven is niet maakbaar, jij en ik hebben evenveel kans dat ons iets overkomt, niemand gaat vrijuit ! Misschien is het de angst ( bij het zien van de T.v. Beelden ) dat het jou ook zou kunnen gebeuren?
Ja TO, dat KAN jou ook gebeuren ( en als je geen kinderen hebt of krijgt, dan wellicht overkomt je ouders of partner iets.....)
Aan jou de keuze........je blijft en gaat voor de best mogelijke zorg, je rent weg en laat de zorg over aan anderen of je " lost" het probleem op en gaat door met je heerlijke leven.............
Maar tijdens de geboorte kunnen er ook complicaties op treden met alle gevolgen van dien! Mijn zoon kreeg een ongeval ( want dat kan natuurlijk ook ) met 16 maanden die hem een blijvende verstandelijke beperking opleverde.
Hadden wij een keuze? En mocht dat zo zijn, hoe hadden we dat moeten aanpakken?
Een ongelukje zit in een klein hoekje. En als TO opener echt een Zeeuws meisje is dan weet ze dat ook in Zeeland het vreselijk mis kan gaan, denkend aan dat ongeval afgelopen september in de dichte mist........
Het leven is niet maakbaar, jij en ik hebben evenveel kans dat ons iets overkomt, niemand gaat vrijuit ! Misschien is het de angst ( bij het zien van de T.v. Beelden ) dat het jou ook zou kunnen gebeuren?
Ja TO, dat KAN jou ook gebeuren ( en als je geen kinderen hebt of krijgt, dan wellicht overkomt je ouders of partner iets.....)
Aan jou de keuze........je blijft en gaat voor de best mogelijke zorg, je rent weg en laat de zorg over aan anderen of je " lost" het probleem op en gaat door met je heerlijke leven.............
zaterdag 6 december 2014 om 22:20
Ik hoop dat alle ouders met gehandicapte kinderen nog steeds dapper genoeg zijn om hun ervaringsverhalen te delen zodat ook andere ouders die pas in de molen zijn beland, herkenbaarheid vinden die zij zo hard nodig hebben.
Snap wel dat je inmiddels een stalen hart moet hebben om alles te kunnen verdragen wat je leest, maar toch.
Heb zelf geen gehandicapt kind, maar maak het wel mee in mijn omgeving en helaas ook dat onbegrip van anderen.
Houd jullie rug recht jullie en je kids zijn toppers!
Snap wel dat je inmiddels een stalen hart moet hebben om alles te kunnen verdragen wat je leest, maar toch.
Heb zelf geen gehandicapt kind, maar maak het wel mee in mijn omgeving en helaas ook dat onbegrip van anderen.
Houd jullie rug recht jullie en je kids zijn toppers!
De vastheid die je zoekt is even groot als de veranderlijkheid waar jij naar verlangt
