Coronavirus COVID-19
alle pijlers
Hoe beïnvloed Corona jullie psychologisch?
donderdag 7 mei 2020 om 00:30
Gisteren een podcast geluisterd hoe binnen zitten en weinig contact je psychologisch kapot kan maken en ook je weerstand kan aantasten.
Van mensen om mij heen hoor ik niet zoveel. Met mensen waarmee het goed gaat hoor je natuurlijk niet. Bij mensen waarmee het slecht gaat moet je close zijn om hun verhaal te horen.
Ik sta er zelf ook niet mee te koop maar zelf merk ik dat de lockdown mij nu echt mentaal begint aan te tasten. En het erge is dat we pas aan het begin zijn. Dit gaat dus 1 jaar duren dus 1 jaar geen sportschool, sociale activiteiten enzovoort. Nu ook geen zomervakantie wat ik nog het minst erge vindt.
Sportschool kan ik makkelijk vervangen door hard te lopen en thuis te sporten. Wat ik erg vind is dat ik geen mensen meer tegenkom: bekende en onbekende om een praatje mee te maken. Via whatsapp doe ik dat maar het is gewoon niet hetzelfde.
Hoe lang gaan jullie hiermee om? Is het handig om dit gewoon in de vrije loop te laten gaan? Ik voel mij niet al te depressief maar ik merk wel dat ik mij ongelukkig voel. Ik praat met een vriendin hierover en dat is ook het enige wat ik kan doen, toch?
Van mensen om mij heen hoor ik niet zoveel. Met mensen waarmee het goed gaat hoor je natuurlijk niet. Bij mensen waarmee het slecht gaat moet je close zijn om hun verhaal te horen.
Ik sta er zelf ook niet mee te koop maar zelf merk ik dat de lockdown mij nu echt mentaal begint aan te tasten. En het erge is dat we pas aan het begin zijn. Dit gaat dus 1 jaar duren dus 1 jaar geen sportschool, sociale activiteiten enzovoort. Nu ook geen zomervakantie wat ik nog het minst erge vindt.
Sportschool kan ik makkelijk vervangen door hard te lopen en thuis te sporten. Wat ik erg vind is dat ik geen mensen meer tegenkom: bekende en onbekende om een praatje mee te maken. Via whatsapp doe ik dat maar het is gewoon niet hetzelfde.
Hoe lang gaan jullie hiermee om? Is het handig om dit gewoon in de vrije loop te laten gaan? Ik voel mij niet al te depressief maar ik merk wel dat ik mij ongelukkig voel. Ik praat met een vriendin hierover en dat is ook het enige wat ik kan doen, toch?
erdo wijzigde dit bericht op 07-05-2020 00:30
Reden: Origineel bericht
Reden: Origineel bericht
0.00% gewijzigd
donderdag 7 mei 2020 om 00:44
donderdag 7 mei 2020 om 00:45
donderdag 7 mei 2020 om 01:05
Ik merk dat ik er erg somber, gestrest en onrustig van word. In het begin had ik er nog niet zo'n problemen mee en was ik nog gewoon vrolijk en rommelde ik wat aan in huis. Maar nu het zo lang duurt begin ik meer te piekeren. Een paar doelen die ik had voor dit jaar ga ik ook niet meer halen helaas.
donderdag 7 mei 2020 om 01:08
donderdag 7 mei 2020 om 01:13
Bij mij gaat het niet om de beperkingen zelf, daar kan ik prima mee leven. Heb al jaren niet meer op een terras gezeten, maar de bios geweest etc.
Ik maak me eerder zorgen om het steeds groter wordende gat op mijn CV, en dat door het gebrek aan werk ook wat dingen on hold staan. En door dit virus zijn er veel meer werklozen bij gekomen dus wordt het er niet makkelijker op.
Ik maak me eerder zorgen om het steeds groter wordende gat op mijn CV, en dat door het gebrek aan werk ook wat dingen on hold staan. En door dit virus zijn er veel meer werklozen bij gekomen dus wordt het er niet makkelijker op.
tsumtsum wijzigde dit bericht op 07-05-2020 01:14
14.76% gewijzigd
donderdag 7 mei 2020 om 01:13
Het beïnvloed me op momenten dat mijn kalender me attendeert op leuke dingen die ik die dag zou gaan doen. Er zijn nu best veel dingen waarvan ik het echt heel jammer vind dat ze niet doorgaan.
En mijn ouders komen niet langs, ook niet op afstand. Ze zijn een risicogroep en willen geen risico nemen. Die mis ik.
Maar je kan meer hulp zoeken hoor, als je zou willen. Ik hoorde op de radio iets van de rijksoverheid en CZ die tips en telefoonnummers om erover te praten op de site zouden hebben.
En mijn ouders komen niet langs, ook niet op afstand. Ze zijn een risicogroep en willen geen risico nemen. Die mis ik.
Maar je kan meer hulp zoeken hoor, als je zou willen. Ik hoorde op de radio iets van de rijksoverheid en CZ die tips en telefoonnummers om erover te praten op de site zouden hebben.
donderdag 7 mei 2020 om 01:17
Weinig, ik vermaak me tot nu toe prima in huis, ben wel bang als ik aan de toekomst denk, aan de exit. Aan het in dezelfde ruimte zijn met anderen. Ik behoor dan ook tot de risicogroep. Ben ook bang om anderen te besmetten. Maar kijk wel uit naar weer leuke dingen doen buiten de deur. De sauna, buiten de deur eten enz..
donderdag 7 mei 2020 om 01:33
Gaat het wel?” Hope kijkt me lachend aan vanaf zijn zonnige foto. Woest kijk ik in zijn richting. “Gaat het wel? Gaat het wel?! Wat is dat nu voor onzinnige vraag! Kijk om je heen. Zie je niet dat we in crisis zijn? Op welke planeet leef jij?” “Op de jouwe,” glimlacht Hope. “Maar wat is er dan precies?”
Ik kijk verbijsterd in zijn richting: “Weet je niet dat we een coronacrisis hebben? Er is een ziekte waaraan je met dikke pech gewoon kunt doodgaan.”
“Oké,” zegt Hope nadenkend.
Ik: “Heel Nederland ligt plat! Ik kan niet naar mijn werk. Dat is op zich niet zo erg, maar weet je wat wél erg is? De kinderen zijn de hele dag thuis. Ze mogen niet naar school! We zitten zo op elkaars lip dat de spanning hier soms in plakjes te snijden is.”
“Oké,” begint Hope. Maar ik blaf verder: “En mijn tournee ligt op zijn gat en nu mis ik mensen die voor me applaudisseren, want ik kan je vertellen: mijn kinderen doen dat niet, zelfs mijn sponsorkindje niet. Misschien gaat ook de vakantie niet door die we net hadden geboekt. En ik denk dat Cor en Don die euro’s niet gaan terugstorten en doodleuk zeggen: ‘Je zit nu toch al all-inclusive in je eigen huis?’ Straks krijgen we een lockdown en zit ik hier met nog maar voor twee weken wc-papier. Hope, het zou jou sieren als je eens wat compassie zou tonen. Misschien is het een idee om wat sponsorgeld terug te storten?”
Hope (na enig nadenken): “Dus als ik het goed begrijp, zit jij zonder werk, zit je thuis met je kinderen die niet naar school kunnen en is er niets om hen te entertainen; je maakt je zorgen over ziektes die ernstig kunnen zijn en bent bang dat je je bestaanszekerheid gaat verliezen.”
“Ja,” piep ik.
Hope: “Mmm. Dat klinkt me bekend in de oren. Dat is mijn situatie hier in zonnig Afrika. Alleen dan zonder wc-papier, all-inclusive vakantie en voldoende spaargeld om het nog een tijdje uit te zingen. Jij noemt dat crisis, voor mij heet dat dagelijks leven. Zo gaat dat op veel plekken in de wereld. Dus: op welke planeet leef jij eigenlijk?”
“Op de jouwe,” stamel ik.
Geschreven door:
TimZingt
Cabaretier en liedjesschrijver
NB: Hope is het adoptiekindje die ze financieel ondersteunen.
Ik kijk verbijsterd in zijn richting: “Weet je niet dat we een coronacrisis hebben? Er is een ziekte waaraan je met dikke pech gewoon kunt doodgaan.”
“Oké,” zegt Hope nadenkend.
Ik: “Heel Nederland ligt plat! Ik kan niet naar mijn werk. Dat is op zich niet zo erg, maar weet je wat wél erg is? De kinderen zijn de hele dag thuis. Ze mogen niet naar school! We zitten zo op elkaars lip dat de spanning hier soms in plakjes te snijden is.”
“Oké,” begint Hope. Maar ik blaf verder: “En mijn tournee ligt op zijn gat en nu mis ik mensen die voor me applaudisseren, want ik kan je vertellen: mijn kinderen doen dat niet, zelfs mijn sponsorkindje niet. Misschien gaat ook de vakantie niet door die we net hadden geboekt. En ik denk dat Cor en Don die euro’s niet gaan terugstorten en doodleuk zeggen: ‘Je zit nu toch al all-inclusive in je eigen huis?’ Straks krijgen we een lockdown en zit ik hier met nog maar voor twee weken wc-papier. Hope, het zou jou sieren als je eens wat compassie zou tonen. Misschien is het een idee om wat sponsorgeld terug te storten?”
Hope (na enig nadenken): “Dus als ik het goed begrijp, zit jij zonder werk, zit je thuis met je kinderen die niet naar school kunnen en is er niets om hen te entertainen; je maakt je zorgen over ziektes die ernstig kunnen zijn en bent bang dat je je bestaanszekerheid gaat verliezen.”
“Ja,” piep ik.
Hope: “Mmm. Dat klinkt me bekend in de oren. Dat is mijn situatie hier in zonnig Afrika. Alleen dan zonder wc-papier, all-inclusive vakantie en voldoende spaargeld om het nog een tijdje uit te zingen. Jij noemt dat crisis, voor mij heet dat dagelijks leven. Zo gaat dat op veel plekken in de wereld. Dus: op welke planeet leef jij eigenlijk?”
“Op de jouwe,” stamel ik.
Geschreven door:
TimZingt
Cabaretier en liedjesschrijver
NB: Hope is het adoptiekindje die ze financieel ondersteunen.
ik geef mn bek ook maar een douw
donderdag 7 mei 2020 om 02:29
Ik merk persoonlijk dat het mij erg raakt. Ik slaap er slecht door, zit niet lekker in mijn vel, ik ben sneller emotioneel en eerder chagrijnig. Ik vind het lastig om mee om te gaan ik ben echt een mensenmens en heb het nodig om mensen om me heen te hebben, en leuke dingen te doen (theater, terras, sportschool etc.)
donderdag 7 mei 2020 om 05:20
Deze 2 snap ik niet zo:
1) Routine kan jezelf inbouwen in je leven, in je dag. Daarvoor ben je niet afhankelijk van anderen.
2) Sociale contacten hoeven niet per se IRL te zijn, kan ook via webcam enzo.
donderdag 7 mei 2020 om 05:25
Newsflash: we gaan allemaal dood. De een iets eerder dan de ander. Met uitzondering van Sint Nicolaas ken ik niemand die meer dan 200 jaar oud is. Dus waar we ons met z'n allen druk om maken, geen idee.Madeliefjees schreef: ↑07-05-2020 01:33Gaat het wel?” Hope kijkt me lachend aan vanaf zijn zonnige foto. Woest kijk ik in zijn richting. “Gaat het wel? Gaat het wel?! Wat is dat nu voor onzinnige vraag! Kijk om je heen. Zie je niet dat we in crisis zijn? Op welke planeet leef jij?” “Op de jouwe,” glimlacht Hope. “Maar wat is er dan precies?”
Ik kijk verbijsterd in zijn richting: “Weet je niet dat we een coronacrisis hebben? Er is een ziekte waaraan je met dikke pech gewoon kunt doodgaan.”
“Oké,” zegt Hope nadenkend.
donderdag 7 mei 2020 om 05:56
Madeliefjees schreef: ↑07-05-2020 01:33Gaat het wel?”
Dus: op welke planeet leef jij eigenlijk?”
“Op de jouwe,” stamel ik.
Geschreven door:
TimZingt
Cabaretier en liedjesschrijver
NB: Hope is het adoptiekindje die ze financieel ondersteunen.
Wat een vreselijk tenenkrommend verhaal. Ken die hele Tim Zingt niet, maar staat op hetzelfde lijstje als dat mormel van de Breij bij mij.
donderdag 7 mei 2020 om 06:16
Mijn leven is door de lockdown nauwelijks veranderd. Enige is dat ik normaal in deze tijd van het jaar af en toe 'n terrasje had gedaan. Nu gewoon lekker in eigen tuin eten en drinken zonder in de stank van rook te hoeven zitten! Dus zelfs dat heeft z'n voordelen!
M'n moeder zie ik nog gewoon want ik leef geisoleerd en ontsmet en was consequent m'n handen na supermarktbezoek.
M'n moeder zie ik nog gewoon want ik leef geisoleerd en ontsmet en was consequent m'n handen na supermarktbezoek.
Dans alsof er niemand toekijkt, schrijf alsof je elk moment geband kan worden.
donderdag 7 mei 2020 om 06:39
Voor mij is er niet veel veranderd. Ik werk nog steeds buitenshuis en ik heb twee kinderen die me volop bezig houden. Toen de opvang-puzzel eenmaal was gelegd moesten we even een nieuw ritme vinden met ons gezin, maar dat was in een week wel weer gelukt.
Ik vind het prettig dat we minder rond racen (sport, afspraken, van en naar school gaan), maar ik betrap me er wel regelmatig op dat ik wat lustelozer ben. Ik zou het liefst hele dagen lekker aanrommelen of op de bank hangen.
Het kost me wat meer moeite om de dingen te doen die moeten gebeuren, omdat ik nu niet in de flow zit van steeds maar doorgaan.
Ik vind het prettig dat we minder rond racen (sport, afspraken, van en naar school gaan), maar ik betrap me er wel regelmatig op dat ik wat lustelozer ben. Ik zou het liefst hele dagen lekker aanrommelen of op de bank hangen.
Het kost me wat meer moeite om de dingen te doen die moeten gebeuren, omdat ik nu niet in de flow zit van steeds maar doorgaan.
donderdag 7 mei 2020 om 07:18
Ik doe alles nog/weer. Misschien anders dan eerder, maar nee geen beperking.
Mentaal geen veranderingen. Fysiek wel (heb een fysieke beperking).
Het enige waar ik niet naar uitkijk, is straks reizen met de trein. Ik zal wel moeten, maar ik voel een enorme weerstand en walging tegen het dragen van een mondkapjes.
(wat ik dus in het ov wel ga doen).
Mentaal geen veranderingen. Fysiek wel (heb een fysieke beperking).
Het enige waar ik niet naar uitkijk, is straks reizen met de trein. Ik zal wel moeten, maar ik voel een enorme weerstand en walging tegen het dragen van een mondkapjes.
(wat ik dus in het ov wel ga doen).
donderdag 7 mei 2020 om 07:39
donderdag 7 mei 2020 om 07:44
Er is best wel veel anders. Niet effe lekker over de markt slenteren, gewoon voor de gezelligheid. In de supermarkt om je heen spieden of je niet te dichtbij iemand anders komt. Thuiswerken ipv op kantoor. Een vakantie die is geannuleerd. Diverse festivals die zijn uitgesteld naar volgend jaar (Sensation White). Zomaar een kleine greep van zaken die best wel anders zijn. Heeft geen psychologische invloed op e, maar om nou te doen alsof er niet zoveel anders is, dan leef je normaal denk ik onder een steen. (en ik val niet echt meer onder de benaming jongelui).strijkplank31 schreef: ↑07-05-2020 07:39Zo heel veel anders is er toch niet, of je moet echte enorm van feesten enz houden. Ik kan met het voorstellen dat het voor de jongelui het lastigst is geweest...
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
