Ik ga het maar toegeven, ik eet gaarne een pleureuse of twee. In alle eerlijkheid kauw ik er alleen maar op alvorens ze weer uit te spugen. Het begint een beetje problematisch te worden, heb ik de ene nog net uitgespuugd, springt de andere als het ware alweer mijn mond in... Mijn honger is nooit gestild, en ik kan er daadwerkelijk geen weerstand tegen bieden. Zodra ik er een zie dan begint mijn maag al te rammelen, mijn tanden te knarsen en mijn vingers te typen.
Ik heb mij er maar bij neergelegd:
Mijn naam is Minny en ik heb een pleureuse-stoornis.
Eten jullie ook pleureuse? En dan gebakken of rauw?
Ik ben hartstikke allergisch voor pleurese dus ik vermijd het als ik kan. Maar ik denk dat ik er met bio-resonantietherapie overheen kán komen, als ik het zou willen.
Bioresonantie-therapie kan mijn osteohomeoalgeopuncturist (wat is ctrl-c/ctrl-v toch een goede uitvinding) vast ook.
Er zijn momenten waar je intens van geniet, tel die momenten en je leeft!
Ik ben hartstikke allergisch voor pleurese dus ik vermijd het als ik kan. Maar ik denk dat ik er met bio-resonantietherapie overheen kán komen, als ik het zou willen.
Klinkt goed, die osteohomeoalgeopuncturist van jou. Heeft ie ook manieren om efficiënter pleureuse te eten? Dus geheel verorberen voordat de boswachter roet in het eten gooit.
Je weet niet hoe gelukkig je me maakt! Nu hoef ik niet meer bang te zijn, want krijg ik steun van mijn mede-pleureuse-plukkende-bereidende-eters.
Voelt goed hè, eindelijk die diepe angst weg te kunnen gooien, voel je alle chakra's de weg weer terug vinden en uit de knoop gaan. Wauwie. *zweeft nu naar bed*
Er zijn momenten waar je intens van geniet, tel die momenten en je leeft!
Klinkt goed, die osteohomeoalgeopuncturist van jou. Heeft ie ook manieren om efficiënter pleureuse te eten? Dus geheel verorberen voordat de boswachter roet in het eten gooit.
Hij gaat voor rauw en in één hap, ik vind dat er nogal smakeloos uitzien. Maar goed, dat geldt ook voor die geitenwollensokken en zijn lederen sandalen, gecombineerd met een driekwartbroek, een bodywarmer en een rugzakje. Bij nader inzien vraag ik me af of t wel een hij is. Nou goed, voel me wel altijd verduurzaamd als ik er vandaan kom.
Er zijn momenten waar je intens van geniet, tel die momenten en je leeft!
Voelt goed hè, eindelijk die diepe angst weg te kunnen gooien, voel je alle chakra's de weg weer terug vinden en uit de knoop gaan. Wauwie. *zweeft nu naar bed*
Ja, voelt heerlijk! Ik dacht nog even jouw osteohomeoalgeopuncturist nodig te hebben, maar ik denk dat de weg reeds volledig is vrij gemaakt en ik nu het juiste pad kan bewandelen. Uiteraard rekening houdend met die boswachters, die de pleureuse-populatie beschermen ten einde uitroeiing te voorkomen.