Consuminderaars, knieperds en mustachians - deel 5

Chocoladestukjes schreef op 04 maart 2017 @ 10:55:

Wijn zijn 31 en hebben een literaire hypotheek die voor een groot deel afgelost is. We sparen weinig, zo rond de 8%. Veel dingen betalen we van de lopende rekening. Ik gebruik extra's voor het aflossen van de studieschuld zodat we daar geen last van hebben met een eventuele nieuwe hypotheek over x jaar.

Chocoladestukjes schreef op 04 maart 2017 @ 10:55:

Wijn zijn 31 en hebben een literaire hypotheek die voor een groot deel afgelost is.

FrisFruit schreef op 04 maart 2017 @ 12:25:

[...]





Hoe ervaren jullie dat, voelen jullie die druk ook van anderen? Dat consumeren vaak als de standaard wordt gezien: als je geld hebt, geef je het uit?

Pippeloentje schreef op 04 maart 2017 @ 15:10:

Frustrerend Heavenorhell, ik kan me dat goed voorstellen. Het zou je eigenlijk niks uit moeten maken, maar het steekt toch als anderen zo naar je kijken.



In andere mate, maar zelfde idee; Zo vinden veel collega's het maar vreemd dat ik met fiets of ov naar mijn werk ga en geen auto heb. Ik ben er juist erg blij mee, scheelt me al vijf jaar heel veel geld.

Tr0tter schreef op 03 maart 2017 @ 11:03:

[...]



Uiteraard, die hypotheek was mijn eerste grote spaardoel (die heb ik dus een jaar of vier geleden al afgelost, in de tussentijd zijn we verhuisd en heb ik ook het overbruggingskrediet weer afgelost en een aantal verbouwingen gedaan, dus aan mijn huis kan ik geen cent extra meer uitgeven).



Onroerend goed verhuren lijkt me vooral een hoop gedoe. Nog afgezien van het feit of het rendabel is. De waarde van een huis waar je niet in woont telt tenslotte ook weer mee als vermogen. En dan zit het geld echt vast. Nu ook wel (in spaardeposito's), maar die vallen om de zoveel tijd vrij, zodat ik ongeveer jaarlijks kan bedenken of ik het al nodig heb of niet.

heavenorhell schreef op 04 maart 2017 @ 14:42:

[...]





Veel mensen denken dat we "arm" zijn. Een groot deel van de tijd lig ik daar niet zo van wakker, ik voel niet de behoefte om een hoop geld uit te geven zodat andere mensen ons als minder arm zien, maar soms steekt het wel. Zeker omdat ik mezelf helemaal niet zo voel: ik zie er schoon en verzorgd uit, mijn huis ook, ik steek veel tijd in mijn hobby's en vind het ook geen probleem om daar geld aan uit te geven, ga regelmatig met vrienden uit eten etc. Voor mijn gevoel heb ik al een best luxe leven.



toch ziet niet iedereen dat zo. Bepaalde mensen bieden ons vaak spullen (meubels, decoratie, gordijnen, kleding) aan 'zodat wij ook eens een keer iets hebben' en zijn dan erg beledigd als je het afwijst. Zij zien dat als een goede daad doen, wij bedoelen het ook echt niet lullig, maar ik heb die dingen nou eenmaal niet nodig, ik wil ze niet. Ik kan ze moeilijk gaan aannemen zodat andere mensen zich minder bezwaard voelen over onze levensstijl. Recent nog een akkefietje gehad met mijn schoonmoeder die erg beledigd was dat wij nieuwe gordijnen hadden gekocht. Na de verhuizing hadden we overal nog gekregen tijdelijke gordijnen hangen, na twee jaar vonden we het wel tijd worden om gordijnen te kopen die we zelf mooi vinden. Zij was erg beledigd, want zij had nog goede gordijnen zat liggen en nu hebben wij daar zomaar geld aan uitgegeven. We hebben haar al vaak uit proberen te leggen dat we geen geldproblemen hebben, dat we spaargeld hebben, goed kunnen rondkomen etc. maar zij beoordeelt onze 'welvaart' vooral op hoeveel we consumeren. We consumeren weinig, zijn dus arm, en dus krijgen we een preek als we ergens geld aan uitgeven. Dit terwijl haar andere kind een best luxe leven leidt en geen commentaar krijgt over het uitgavenpatroon, hoewel ik vermoed dat hun inkomen niet veel hoger ligt dan dat van ons. Die hebben de schijn van welvaart mee omdat ze veel uitgeven en daardoor is geld uitgeven voor hen blijkbaar wel ok.



Wat ik erg vervelend vind is dat er op mijn werk door mijn leidinggevende vaak opmerkingen gemaakt worden over mijn leefstijl / uitgavenpatroon. Hij zegt het nét niet op zo'n manier dat ik er iets van kan zeggen, maar hij heeft het idee dat ik van het geld van mijn partner of ouders leef ipv mijn eigen geld, dat ik mijn werk meer zie als een 'baantje' om iets om handen te hebben, niet als een serieuze functie. Tegelijkertijd is hij wel tevreden over mijn inhoudelijke functioneren, ik zie mezelf ook als professional en niet als iemand met een bijbaantje, volg bijscholing in eigen tijd etc. maar puur omdat ik parttime werk (uit noodzaak, ik heb een chronische aandoening waardoor ft werken niet mogelijk is) en een partner heb neemt hij me toch een stukje minder serieus dan mijn mannelijke collega (die ook gewoon een partner heeft, maar voor een man ligt dat natuurlijk anders). In werkelijkheid ben ik niet alleen financieel zelfstandig volgens de normen, maar verdien ik ook het grootste deel van ons totale inkomen. Ik zit nu al een tijdje te wachten op een goede kans, een opmerking van hem om op in te gaan, om dat duidelijk te maken. Niet dat mijn financiën hem iets aangaan, maar ik wil niet gezien worden als een huisvrouw met een bijbaantje.

Jongensmama2009 schreef op 04 maart 2017 @ 10:13:

Hera wat vind jij een lage hypotheek? Opzich hebben wij ook een vrij lage hypotheek, rond de 140000 wanneer je spaarpot eraf haalt.

Bij 65% van de marktwaarde zal er bij ons een halve procent opslag afgaan. woz waarde is nu 158000. even rekenen, dan dus nog tot de 102000 af te lossen. zal plusminus 30.000 euro zijn, Gaat niet lukken binnen 8 jaar tijd helaas. maar wie weet!

gemberpannekoek schreef op 04 maart 2017 @ 20:11:

zonnepanelen/zonneboiler wellicht nog een idee?

of investeren in winddelen als je dak daarvoor niet geschikt is?