Mijn kind kwijt aan jeugbescherming

Al negen jaar is mijn kind weg. Bij de geboorte weggehaald. Op basis van vermoedens. Ik heb een psychiatrische achtergrond. Omdat enkele instanties bang waren dat ik terug zou vallen, hebben zij uit voorzorg mijn kind weggehaald. Terwijl alles goed was! Er waren vermoedens, dat ik een psychose zou hebben bij de bevalling. Dit bleek niet waar. Omdat zij dit nu eenmaal zo geregeld hadden, voor! mijn bevalling, kon er niet meer van worden afgeweken.
Ik ga nu al negen jaar zonder mijn kind door het leven.
De pleegouders konden geen kinderen krijgen en zij zijn helemaal gek op mijn kind. Zij claimen haar echt.
Ik als moeder zijnde zie met leedwezen toe, hoe zij te werk gaan. Zo beweren zij constant, dat mijn dochter geen contact wil, niet wil bellen en niet naar bezoekregelingen wil. Ook heeft zij nachtmerries, als zij mij gezien heeft.
Ik heb een contact van 1x in de zes weken, anderhalf uur, onder begeleiding.
Mijn dochter beweert anders. Ik krijg nooit de indruk, dat zij mij niet wil zien. Ze geeft zelfs aan, bij mij te willen slapen. Dit deed zij al van kleins af aan. Ook geeft zij aan, dat pleegvader hier niet mee instemt, als zij aangeeft, graag naar mij toe te willen. Waarom niet?
Ik vind het zo belangrijk om een goede band op te bouwen met mijn dochter, haar vaker te kunnen zien en mee te kunnen maken.
Volgens jeugdbescherming is het heel goed mogelijk dat ik haar tot haar 18e maar een maal in de zes weken zal blijven zien.
Dit moet toch anders kunnen?
Heeft een kind dan helemaal geen inspraak?
Of ik, als moeder zijnde?
Wat kan ik doen?

Een radeloze moeder

Het eerste jaar was ik compleet overstuur. De eerste maanden helemaal. Ik heb de voogd een schop gegeven, compleet uit wanhoop. zo van, STOP deze situatie. Ik mocht haar de eerste maanden, eenmaal in de drie weken, misschien 2 uur zien. Mijn moederschap, werd compleet in de prullenbak gegooid en ik moest doen, wat jeugdbescherming van mij verwachtte. Dit vertikte ik! Ik wilde mijn moederschap uiten naar mijn kind toe. Dit mocht niet, ik deed het toch. Dit werd gezien als incompetent.
Elke keer, dat ik haar weer moest afstaan om haar af te geven aan de voogd, die haar weer aan pleegouders meegaven, was voor mij een complete nachtmerrie, zou ik haar ooit nog terugkrijgen? Die vraag maakte mij zo kwetsbaar en onzeker! Dat ik in wilde grijpen.
Wat ik dus deed. Dit werd natuurlijk verkeerd opgevat en een laagje er bij op gegooid. Dit kwam door mijn ziekte en ik had de voogd, naast de schop, ook gekrabd. Twee jaar ontzegging van de bezoeken! Toen wist ik dat het menens was!
Daarna raakte ik compleet de weg kwijt, wist niet meer wat voor of achter was. Ik kon er tegen in beroep gaan maar ik was er niet toe in staat, ik was gewoon de weg kwijt. Niks deed er nog toe. Ik stopte met schoonmaken van mijn huis en ik vond mijzelf ook niet meer belangrijk. Ik kreeg ladingen met rapporten thuis gestuurd, waarin ik compleet zwart werd gemaakt, zwaar gestoord, zwaar ziek, totaal ongeschikt, en noem het maar op. Ik had na de bevalling dat mijn bekkenbodemspieren waren uitgerekt, waardoor ik een tijdje incontinent werd. Op een gegeven moment, stond er in een rapport, verwaarloost zichzelf en haar huis en plast regelmatig in haar broek. Dit is nog maar een druppel op een gloeiende plaat van wat er allemaal verdraaid en getypt is, over mij, om mij maar in een negatief daglicht te zetten.
Als ik zo,n rapport las, kon je me opvegen. Ik was daar destijds, totaal niet tegen opgewassen en dat wisten ze natuurlijk.
Ik werd bedlegerig en ik zag wel hoe de dag begon en eindigde, er waren dagen, dat ik totaal mijn bed niet meer uitkwam.
Waarvoor?
Ik was depressief. Ik probeerde nog wel wat, parttime werken, wat ik ook gedaan zou hebben, als ik mijn kind bij me had gehad.
Het was allemaal niet hetzelfde.
Heel langzaam, na maanden en een opname verder, 'ze' waren natuurlijk weer bezorgd en vonden, dat ze moesten ingrijpen, zag ik weer wat licht in de duisternis. Ik wilde weer aan het werk. Ondanks tegenspraak, van de zogenaamde hulpverleners, deed ik dit en ik kon het! Het voelde goed! Ik werd in die tijd ontheven uit het gezag. Het deed me verschrikkelijk veel pijn, toch ben ik door blijven werken en heb me daar niet mee bezig gehouden. Na een klein jaar, verloor ik de baan en zat ik weer thuis. Toen drong het tot me door, wat er nu werkelijk gebeurt was. Ontheven uit het gezag, baan kwijt, het werd me allemaal weer teveel. Ik wilde weer solliciteren, op zoek gaan naar een andere baan. Weer was ik hier niet toe in staat, het raakte me ontzettend. Ik werd weer depressief. Ik probeerde mezelf er boven op te helpen/houden d.m.v. meditatie. Dit deed ik al een tijdje en het hielp me goed, ook tijdens het werken, het was niet optimaal maar ik kon mezelf staande houden!
Helaas sloeg ik hierin door, ik begon me te vrij te voelen en ik mediteerde op straat, schijt aan de buitenwereld! Op blote voeten lopen en handstand doen in gangen bij mij in de straat, het kon me niks meer schelen. Dit werd natuurlijk weer opgemerkt door een aantal bewoners en de instanties werden weer ingeschakeld. Ik kon me niet goed verweren en ik liet maar over me heen lopen, ik liet het maar gebeuren. Weer een opname, in die opname, werd er een medicijn gevonden, wat bij mij zou passen. Dit nam ik ter harte. Ik denk, mede omdat ik dit ter harte nam, dat het medicijn ook echt goed aansloeg bij me. Ik vond het goed, ik zou er niet meer tegenin gaan.
Dit alles is nu 5 jaar geleden en ik heb het medicijn afgebouwd tot het minimale van het minimale. Deze hoeveelheid slik ik nu anderhalf jaar en dat gaat goed.
Ik ben intussen genezen verklaard en ik kijk nu of ik helemaal zonder kan.
Ook al was ik naar mijn weten, goed genoeg om mijn kind te zien, tijdens de opnames door, zij vonden van niet.
Ik ben nu een heel stuk sterker dan voorheen en ik kan het stukken beter aan. Ik val niet meer op de grond, na het lezen van zo,n rapport, want dat doen ze nog steeds!

Ik ben ook helemaal niet van plan om dit kapot te maken ik wil alleen meer omgang.
Ik heb al jaren geen hulpverlening meer, dit is echt iets in het verleden. Ik ben momenteel redelijk stabiel. Ik ging even weer terug in de tijd, toen ik dat stukje typte. Het kan zijn, dat het niet precies klopt, zoals ik het heb verwoord, in grote lijnen wel.
Ik heb tijdens mijn bevalling geen hulp verlening gehad. Niemand gezien. Het ging prima. Tot kort voor mijn bevalling ik werd overvallen. In eens was ik niet meer in staat om het af te maken en moest en zou ik hals over kop worden opgenomen. Ik kon me natuurlijk niet verweren en ik ben meegegaan. een tegen vijf was het.
Ik wil niet in een slachtoffer rol vallen, ik vertel alleen hoe ik het heb meegemaakt. Verder ben ik eigenlijk een heel positief, eerlijk mens.
Ik kan doorgaan op oude voet en meegaan met jeugdbescherming en pleegouders en ja en amen zeggen, alleen win ik daar niks mee.
Ik krijg niet meer omgang en ik zal het moeten doen met een bezoek van een maal in de zes weken tot haar 18e.
Hier ga ik niet meer in mee. Ik ben daar tegen en ik vecht voor meer omgang.
Dit is in mijn ogen, in het belang van mijn kind.

btw, ik heb haar echt niet gekrabd!