Geld & Recht
alle pijlers
Mijn kind kwijt aan jeugbescherming
donderdag 15 juni 2017 om 13:10
Al negen jaar is mijn kind weg. Bij de geboorte weggehaald. Op basis van vermoedens. Ik heb een psychiatrische achtergrond. Omdat enkele instanties bang waren dat ik terug zou vallen, hebben zij uit voorzorg mijn kind weggehaald. Terwijl alles goed was! Er waren vermoedens, dat ik een psychose zou hebben bij de bevalling. Dit bleek niet waar. Omdat zij dit nu eenmaal zo geregeld hadden, voor! mijn bevalling, kon er niet meer van worden afgeweken.
Ik ga nu al negen jaar zonder mijn kind door het leven.
De pleegouders konden geen kinderen krijgen en zij zijn helemaal gek op mijn kind. Zij claimen haar echt.
Ik als moeder zijnde zie met leedwezen toe, hoe zij te werk gaan. Zo beweren zij constant, dat mijn dochter geen contact wil, niet wil bellen en niet naar bezoekregelingen wil. Ook heeft zij nachtmerries, als zij mij gezien heeft.
Ik heb een contact van 1x in de zes weken, anderhalf uur, onder begeleiding.
Mijn dochter beweert anders. Ik krijg nooit de indruk, dat zij mij niet wil zien. Ze geeft zelfs aan, bij mij te willen slapen. Dit deed zij al van kleins af aan. Ook geeft zij aan, dat pleegvader hier niet mee instemt, als zij aangeeft, graag naar mij toe te willen. Waarom niet?
Ik vind het zo belangrijk om een goede band op te bouwen met mijn dochter, haar vaker te kunnen zien en mee te kunnen maken.
Volgens jeugdbescherming is het heel goed mogelijk dat ik haar tot haar 18e maar een maal in de zes weken zal blijven zien.
Dit moet toch anders kunnen?
Heeft een kind dan helemaal geen inspraak?
Of ik, als moeder zijnde?
Wat kan ik doen?
Een radeloze moeder
Ik ga nu al negen jaar zonder mijn kind door het leven.
De pleegouders konden geen kinderen krijgen en zij zijn helemaal gek op mijn kind. Zij claimen haar echt.
Ik als moeder zijnde zie met leedwezen toe, hoe zij te werk gaan. Zo beweren zij constant, dat mijn dochter geen contact wil, niet wil bellen en niet naar bezoekregelingen wil. Ook heeft zij nachtmerries, als zij mij gezien heeft.
Ik heb een contact van 1x in de zes weken, anderhalf uur, onder begeleiding.
Mijn dochter beweert anders. Ik krijg nooit de indruk, dat zij mij niet wil zien. Ze geeft zelfs aan, bij mij te willen slapen. Dit deed zij al van kleins af aan. Ook geeft zij aan, dat pleegvader hier niet mee instemt, als zij aangeeft, graag naar mij toe te willen. Waarom niet?
Ik vind het zo belangrijk om een goede band op te bouwen met mijn dochter, haar vaker te kunnen zien en mee te kunnen maken.
Volgens jeugdbescherming is het heel goed mogelijk dat ik haar tot haar 18e maar een maal in de zes weken zal blijven zien.
Dit moet toch anders kunnen?
Heeft een kind dan helemaal geen inspraak?
Of ik, als moeder zijnde?
Wat kan ik doen?
Een radeloze moeder
zaterdag 17 juni 2017 om 19:55
Ik heb aan het begin van de zwangerschap, een telefoontje gepleegd, naar de psychiatrische kliniek, of de medicijnen, die ik in het verleden slikte, kwaad kon voor een zwangerschap. Toen is alles in werking gesteld.
Echter, merkte ik hier pas iets van, vlak voor mijn bevalling.
Ik heb mijn dochter niet gevraagd of ze bij me wilde slapen, hier kwam ze zelf mee.
Ik heb haar alleen heel onschuldig gestimuleerd, toen ze aangaf, dat haar dat heel leuk leek, om het pleegvader nogmaals te vragen
en dan te zeggen, dat het haar heel leuk lijkt.
Dit werd inderdaad gezien als beinvloeding, terwijl ik dit helemaal niet zo bedoeld heb! Ik keek vanuit haar perspectief.
Ik vind het jammer, dat van een onschuldig incident een compleet drama wordt gemaakt.
Ik zie het inderdaad, zoals Shisha het ziet.
Echter, merkte ik hier pas iets van, vlak voor mijn bevalling.
Ik heb mijn dochter niet gevraagd of ze bij me wilde slapen, hier kwam ze zelf mee.
Ik heb haar alleen heel onschuldig gestimuleerd, toen ze aangaf, dat haar dat heel leuk leek, om het pleegvader nogmaals te vragen
en dan te zeggen, dat het haar heel leuk lijkt.
Dit werd inderdaad gezien als beinvloeding, terwijl ik dit helemaal niet zo bedoeld heb! Ik keek vanuit haar perspectief.
Ik vind het jammer, dat van een onschuldig incident een compleet drama wordt gemaakt.
Ik zie het inderdaad, zoals Shisha het ziet.
zaterdag 17 juni 2017 om 20:00
Natuurlijk zijn die mogelijk. Maar in 99% van de gevallen zijn de ouders de boosdoeners en niet jeugdzorg.Miss_Dizzy schreef: ↑17-06-2017 19:46Mwah Lucia de Berk zat 6 jaar vast en die twee uit de Puttense moordzaak zaten 7 jaar onterecht vast. Dan lijkt 9 jaar niet onmogelijk hoor. Sommigen hier die denken dat gerechtelijke dwalingen niet mogelijk zijn hebben niet helemaal opgelet.
zaterdag 17 juni 2017 om 20:01
Maar je wist toch dat logeren geen mogelijkheid is volgens de regeling? Waarom dan toch je kind stimuleren in iets wat niet kan? Als jij een andere regeling wilt moet je dat verzorgen buiten je kind om.Il04 schreef: ↑17-06-2017 19:55Ik heb aan het begin van de zwangerschap, een telefoontje gepleegd, naar de psychiatrische kliniek, of de medicijnen, die ik in het verleden slikte, kwaad kon voor een zwangerschap. Toen is alles in werking gesteld.
Echter, merkte ik hier pas iets van, vlak voor mijn bevalling.
Ik heb mijn dochter niet gevraagd of ze bij me wilde slapen, hier kwam ze zelf mee.
Ik heb haar alleen heel onschuldig gestimuleerd, toen ze aangaf, dat haar dat heel leuk leek, om het pleegvader nogmaals te vragen
en dan te zeggen, dat het haar heel leuk lijkt.
Dit werd inderdaad gezien als beinvloeding, terwijl ik dit helemaal niet zo bedoeld heb! Ik keek vanuit haar perspectief.
Ik vind het jammer, dat van een onschuldig incident een compleet drama wordt gemaakt.
Ik zie het inderdaad, zoals Shisha het ziet.
zaterdag 17 juni 2017 om 20:10
En dan nog zeg je dat het alleen maar vermoedens zijn?Il04 schreef: ↑17-06-2017 18:45Het eerste jaar was ik compleet overstuur. De eerste maanden helemaal. Ik heb de voogd een schop gegeven, compleet uit wanhoop. zo van, STOP deze situatie. Ik mocht haar de eerste maanden, eenmaal in de drie weken, misschien 2 uur zien. Mijn moederschap, werd compleet in de prullenbak gegooid en ik moest doen, wat jeugdbescherming van mij verwachtte. Dit vertikte ik! Ik wilde mijn moederschap uiten naar mijn kind toe. Dit mocht niet, ik deed het toch. Dit werd gezien als incompetent.
Elke keer, dat ik haar weer moest afstaan om haar af te geven aan de voogd, die haar weer aan pleegouders meegaven, was voor mij een complete nachtmerrie, zou ik haar ooit nog terugkrijgen? Die vraag maakte mij zo kwetsbaar en onzeker! Dat ik in wilde grijpen.
Wat ik dus deed. Dit werd natuurlijk verkeerd opgevat en een laagje er bij op gegooid. Dit kwam door mijn ziekte en ik had de voogd, naast de schop, ook gekrabd. Twee jaar ontzegging van de bezoeken! Toen wist ik dat het menens was!
Daarna raakte ik compleet de weg kwijt, wist niet meer wat voor of achter was. Ik kon er tegen in beroep gaan maar ik was er niet toe in staat, ik was gewoon de weg kwijt. Niks deed er nog toe. Ik stopte met schoonmaken van mijn huis en ik vond mijzelf ook niet meer belangrijk. Ik kreeg ladingen met rapporten thuis gestuurd, waarin ik compleet zwart werd gemaakt, zwaar gestoord, zwaar ziek, totaal ongeschikt, en noem het maar op. Ik had na de bevalling dat mijn bekkenbodemspieren waren uitgerekt, waardoor ik een tijdje incontinent werd. Op een gegeven moment, stond er in een rapport, verwaarloost zichzelf en haar huis en plast regelmatig in haar broek. Dit is nog maar een druppel op een gloeiende plaat van wat er allemaal verdraaid en getypt is, over mij, om mij maar in een negatief daglicht te zetten.
Als ik zo,n rapport las, kon je me opvegen. Ik was daar destijds, totaal niet tegen opgewassen en dat wisten ze natuurlijk.
Ik werd bedlegerig en ik zag wel hoe de dag begon en eindigde, er waren dagen, dat ik totaal mijn bed niet meer uitkwam.
Waarvoor?
Ik was depressief. Ik probeerde nog wel wat, parttime werken, wat ik ook gedaan zou hebben, als ik mijn kind bij me had gehad.
Het was allemaal niet hetzelfde.
Heel langzaam, na maanden en een opname verder, 'ze' waren natuurlijk weer bezorgd en vonden, dat ze moesten ingrijpen, zag ik weer wat licht in de duisternis. Ik wilde weer aan het werk. Ondanks tegenspraak, van de zogenaamde hulpverleners, deed ik dit en ik kon het! Het voelde goed! Ik werd in die tijd ontheven uit het gezag. Het deed me verschrikkelijk veel pijn, toch ben ik door blijven werken en heb me daar niet mee bezig gehouden. Na een klein jaar, verloor ik de baan en zat ik weer thuis. Toen drong het tot me door, wat er nu werkelijk gebeurt was. Ontheven uit het gezag, baan kwijt, het werd me allemaal weer teveel. Ik wilde weer solliciteren, op zoek gaan naar een andere baan. Weer was ik hier niet toe in staat, het raakte me ontzettend. Ik werd weer depressief. Ik probeerde mezelf er boven op te helpen/houden d.m.v. meditatie. Dit deed ik al een tijdje en het hielp me goed, ook tijdens het werken, het was niet optimaal maar ik kon mezelf staande houden!
Helaas sloeg ik hierin door, ik begon me te vrij te voelen en ik mediteerde op straat, schijt aan de buitenwereld! Op blote voeten lopen en handstand doen in gangen bij mij in de straat, het kon me niks meer schelen. Dit werd natuurlijk weer opgemerkt door een aantal bewoners en de instanties werden weer ingeschakeld. Ik kon me niet goed verweren en ik liet maar over me heen lopen, ik liet het maar gebeuren. Weer een opname, in die opname, werd er een medicijn gevonden, wat bij mij zou passen. Dit nam ik ter harte. Ik denk, mede omdat ik dit ter harte nam, dat het medicijn ook echt goed aansloeg bij me. Ik vond het goed, ik zou er niet meer tegenin gaan.
Dit alles is nu 5 jaar geleden en ik heb het medicijn afgebouwd tot het minimale van het minimale. Deze hoeveelheid slik ik nu anderhalf jaar en dat gaat goed.
Ik ben intussen genezen verklaard en ik kijk nu of ik helemaal zonder kan.
Ook al was ik naar mijn weten, goed genoeg om mijn kind te zien, tijdens de opnames door, zij vonden van niet.
Ik ben nu een heel stuk sterker dan voorheen en ik kan het stukken beter aan. Ik val niet meer op de grond, na het lezen van zo,n rapport, want dat doen ze nog steeds!
zaterdag 17 juni 2017 om 20:11
shisha schreef: ↑17-06-2017 19:28Lijkt jou stug omdat je het gewoon niet kunt geloven.
Toegeven dat je oorspronkelijk fout zat wordt met de jaren moeilijker en moeilijker. Als ze dat nu ineens moesten gaan toegeven...dan zou dat tot zo veel gezichtsverlies leiden...dat ze het misschien maar liever zo laten.
Maar voor iedereen die zoiets moeilijk vindt om te geloven;
Mijn oma geloofde ook niets van dat katholieke priesters wel eens kleine jongetjes konden misbruiken.
Ze KON het gewoon echt niet geloven.
Maar we weten achteraf allemaal dat het wel is gebeurd.
OK Shisha. Goed Shisha. Je hebt gelijk Shisha.
zaterdag 17 juni 2017 om 20:13
Miss_Dizzy schreef: ↑17-06-2017 19:46Mwah Lucia de Berk zat 6 jaar vast en die twee uit de Puttense moordzaak zaten 7 jaar onterecht vast. Dan lijkt 9 jaar niet onmogelijk hoor. Sommigen hier die denken dat gerechtelijke dwalingen niet mogelijk zijn hebben niet helemaal opgelet.
Nee klopt, ik let nooit op.
zaterdag 17 juni 2017 om 20:15
Precies, dan gedraag je je allesbehalve als de moeder die je wil zijn, maar meer als het stokerige vriendinnetje.
zaterdag 17 juni 2017 om 20:17
Wat voor fouten moet ik toegeven dan? Dat ik niet opgewassen was tegen die instanties, als kersverse moeder van mijn eerste kind?
Dat ik eindelijk maar moet toegeven, dat ik inderdaad compleet ongeschikt ben als moeder zijnde? Omdat ik in een depressie belandde na die ingreep? Ik denk dat het compleet menselijk is, wat ik door gemaakt heb, dat ik geen robot ben, die haar kind maar netjes afstond zo zij vonden, dat het hoorde. Misschien gooide ik daarmee mijn eigen glazen in, dat had ik toen helemaal niet door, daar was ik helemaal niet mee bezig, ik wilde mijn kind niet afstaan!
Dat ik eindelijk maar moet toegeven, dat ik inderdaad compleet ongeschikt ben als moeder zijnde? Omdat ik in een depressie belandde na die ingreep? Ik denk dat het compleet menselijk is, wat ik door gemaakt heb, dat ik geen robot ben, die haar kind maar netjes afstond zo zij vonden, dat het hoorde. Misschien gooide ik daarmee mijn eigen glazen in, dat had ik toen helemaal niet door, daar was ik helemaal niet mee bezig, ik wilde mijn kind niet afstaan!
zaterdag 17 juni 2017 om 20:18
Het verhaal waar jij nu zo gevoelloos op reageert is alleen maar een bewijs van hoe ze een mens kapot hebben gemaakt. Onnodig.
Want je haalt een kleine baby niet weg bij de moeder.
Daarmee verpest je de hechting.
Daarmee laat je zie hoe je als instantie incompetent bent en het alleen maar erger hebt gemaakt.
Ze zeggen weleens dat een moeder vecht als een leeuwin voor haar kinderen.
Dat is wat to deed.
Want ze heeft emoties, logisch en natuurlijk.
Waar zijn jullie emoties?
Wat zouden jullie doen in zo'n geval?
Rustig achterover leunen wanneer ze je kind onnodig komen halen/van je wegnemen? De vrede en de rust telkens weer komen verstoren? Terwijl je gewoon je kind tegen je aan wilt houden, voor haar wilt zorgen.
Zouden jullie echt allemaal zo politiek correct blijven?
Echt niet, alleen jullie denken dat jullie zo veel beter zijn, anders, of jullie missen inlevingsvermogen.
zaterdag 17 juni 2017 om 20:20
Helemaal niet.
Je hebt het 1000 keer mis.
Ik vind het logisch gedrag.
Jij wilt bij je kind zijn en je kind ook bij jou.
Bij een vriendinnetje mag je af en toe ook logeren.
Ik vind het kindermishandeling dat de dochter van to dat niet mag van haar pleegvader.
zaterdag 17 juni 2017 om 20:23
Ik heb het niet mis, jij VINDT dat ik het mis heb.
Hou toch op met je kindermishandeling, er zijn regels waar pleegouders en TO zich aan hebben te houden, of ze het nu leuk vindt of niks.
zaterdag 17 juni 2017 om 20:24
shisha schreef: ↑17-06-2017 20:18Het verhaal waar jij nu zo gevoelloos op reageert is alleen maar een bewijs van hoe ze een mens kapot hebben gemaakt. Onnodig.
Want je haalt een kleine baby niet weg bij de moeder.
Daarmee verpest je de hechting.
Daarmee laat je zie hoe je als instantie incompetent bent en het alleen maar erger hebt gemaakt.
Ze zeggen weleens dat een moeder vecht als een leeuwin voor haar kinderen.
Dat is wat to deed.
Want ze heeft emoties, logisch en natuurlijk.
Waar zijn jullie emoties?
Wat zouden jullie doen in zo'n geval?
Rustig achterover leunen wanneer ze je kind onnodig komen halen/van je wegnemen? De vrede en de rust telkens weer komen verstoren? Terwijl je gewoon je kind tegen je aan wilt houden, voor haar wilt zorgen.
Zouden jullie echt allemaal zo politiek correct blijven?
Echt niet, alleen jullie denken dat jullie zo veel beter zijn, anders, of jullie missen inlevingsvermogen.
Liever een kapotte volwassene dan een kapot kind.
zaterdag 17 juni 2017 om 20:24
zaterdag 17 juni 2017 om 20:31
TO, het lag niet aan de instanties. Het lag aan jou. Triest genoeg hoor, want niemand vraagt om zulke toestanden en jij hebt jezelf ook niet gemaakt. Maar om nou te stellen dat het de schuld is van de instanties dat jij zo doordraaide is wel erg kort door de bocht, en geeft ook weinig hoop op herstel.
zaterdag 17 juni 2017 om 20:32
Wat ik zorgwekkend vind is het gelijk dat sommige 'hulpverleners' hier denken te hebben aan de hand van allerlei aannames. Niemand die dit (eenzijdige) verhaal leest weet wie er gelijk heeft. Ik ken toevallig (vanuit mijn studie) een aantal mensen die nu bij jeugdzorg werken en heel eerlijk, ik zou mijn kinderen er nog geen middag mee op pad sturen. Ik ken andere hulpverleners daarentegen die hun gewicht in goud waard zijn.
Gerechtelijke dwalingen zijn een voorkomend iets (helaas) dus je blindstaren op het rechtssysteem vind nogal naïef en kortzichtig. We (de viva-lezers) weten niet of TO een vrouw is die in de war is/was en genoeg had aan een beetje opvoedingsondersteuning of iemand die compleet de weg kwijt was en kind in veiligheid moest worden gebracht. We weten het niet. Wel denk ik dat dit het ergste is wat iemand kan overkomen en alleen daarom kan TO wel wat steun gebruiken. Wat in het belang is voor het kind moet de toekomst uitwijzen.
Gerechtelijke dwalingen zijn een voorkomend iets (helaas) dus je blindstaren op het rechtssysteem vind nogal naïef en kortzichtig. We (de viva-lezers) weten niet of TO een vrouw is die in de war is/was en genoeg had aan een beetje opvoedingsondersteuning of iemand die compleet de weg kwijt was en kind in veiligheid moest worden gebracht. We weten het niet. Wel denk ik dat dit het ergste is wat iemand kan overkomen en alleen daarom kan TO wel wat steun gebruiken. Wat in het belang is voor het kind moet de toekomst uitwijzen.
zaterdag 17 juni 2017 om 20:33
Shisha, heb jij een soortgelijke situatie meegemaakt? Of ken je iemand in zo,n soort situatie? Ik vind dat je je zo goed kan inleven in mijn beleving!
Ik snap de anderen ook! Het is als buitenstaander heel anders als mij, die er zelf midden in zit.
Wat is to of TO? Ik begrijp dat ik daarmee word bedoeld. Waarom niet gewoon bij mijn schuilnaam?
Ik snap dat ik inderdaad overkom, als het stokerige vriendinnetje. Dit is niet mijn bedoeling geweest. Ik dacht, dat ik er goed aan deed.
Ik weet soms alleen niet wat ik nog wel en niet kan zeggen, bij een bezoekregeling. Vaak zeg ik niks en spelen we alleen. De laatste keer, wilde ik haar dingen vragen, wat dichter tot haar komen. Ik voel me dan ontzettend schuldig, wanneer ik haar dingen vraag of als zij mij dingen vraagt, waar ik op antwoord, bang dat ik dit eigenlijk niet mag. Mijn verstand zegt echter, het is je bloedeigen dochter, natuurlijk mag je haar dingen vragen, dit zou je ook doen, als ze bij je was geweest.
Ik snap de anderen ook! Het is als buitenstaander heel anders als mij, die er zelf midden in zit.
Wat is to of TO? Ik begrijp dat ik daarmee word bedoeld. Waarom niet gewoon bij mijn schuilnaam?
Ik snap dat ik inderdaad overkom, als het stokerige vriendinnetje. Dit is niet mijn bedoeling geweest. Ik dacht, dat ik er goed aan deed.
Ik weet soms alleen niet wat ik nog wel en niet kan zeggen, bij een bezoekregeling. Vaak zeg ik niks en spelen we alleen. De laatste keer, wilde ik haar dingen vragen, wat dichter tot haar komen. Ik voel me dan ontzettend schuldig, wanneer ik haar dingen vraag of als zij mij dingen vraagt, waar ik op antwoord, bang dat ik dit eigenlijk niet mag. Mijn verstand zegt echter, het is je bloedeigen dochter, natuurlijk mag je haar dingen vragen, dit zou je ook doen, als ze bij je was geweest.
zaterdag 17 juni 2017 om 20:34
@Shisha,shisha schreef: ↑15-06-2017 13:45Inderdaad, maar het blijven ook maar gewone mensen hè.
En waar mensen zijn kunnen vergissingen worden gemaakt.
De beslissingen moeten redelijk emotieloos worden genomen en een rechter kan zich verdiepen, maar is natuurlijk nooit zo betrokken als de ouders zelf zijn.
Misschien was het in geval van to een logische beslissing.
Dat weet ik niet, veel te weinig informatie.
Maar het lijkt mij een nachtmerrie voor elke net-bevallen vrouw als ze direct je baby van je afnemen.
Echt; mijn maag krimpt in elkaar als ik er aan denk. ..verschrikkelijk.
En eigenlijk is het nu al 9 jaar te laat om nog iets fatsoenlijk op te bouwen met je eigen kind.
Die tijd is gewoon voorbij.
Mijn emoties kunnen hier niet goed mee omgaan met dit hele idee.
Misschien had ik daarom beter niet kunnen reageren.
Ik kon het niet laten, omdat ik to graag een hart onder de riem wilde steken.
Misschien is het goed voor je om dit topic te ontkoppelen van "mijn topics".
Je hormonen laten dingen heel hard binnen komen.
Ga lekker de babykamer uitzoeken, sokjes breien, namen bedenken voor jullie kindje.
Gebruik je energie voor fijne dingen.
Ik wens je een goede zwangerschap en een hele lieve baby.
We're born naked. After that, it's all drag.
zaterdag 17 juni 2017 om 20:39
Ik lees iemand die natuurlijk heel graag der kindje bij zich wilde houden. Maar ik lees ook iemand die précies hetzelfde gedrag vertoont (niet dezelfde dingen, maar zelfde soort reacties en gedragingen) als een (vroeger beste) vriendin die al 8 jaar de ene psychose na de andere doormaakt (en momenteel weer opgenomen is). Dan nog ben ik geen professional, dus zal verder geen aannames maken op dat gebied.
Ik lees vooral ook iemand die alles op de hulpverlening afschuift en vooral geen eigen verantwoordelijkheid neemt.
Ik ben geen fan van jeugdzorg, absoluut niet. En misschien had jij wél je kind kunnen zien tussen de opnames door. Maar zo'n instantie moet een keuze maken in het belang van het kind en 'tussen de opnames door' is het risico groter dat het schadelijk is voor het kind, dan dat het goed is voor het kind. Én misschien had jij niet in een psychose gekomen na de bevalling en hebben zij dat getriggerd door jou bij je dochter weg te houden.. maar dat weet je nooit zeker. Etc etc etc. Heeft allemaal geen enkele zin.
Het heeft in ieder geval geen zin met je vinger te blijven wijzen, daar krijg je je dochter niet mee terug. Eerst maar eens aan de regels houden en laten zien dat je dochter je dat waard is. Of je het er nou mee eens bent of niet. En als je dan blijkbaar niet weet wat die regels zijn, dan vraag je om een lijst. Zodat je je er wél aan kan houden.
Ik lees vooral ook iemand die alles op de hulpverlening afschuift en vooral geen eigen verantwoordelijkheid neemt.
Ik ben geen fan van jeugdzorg, absoluut niet. En misschien had jij wél je kind kunnen zien tussen de opnames door. Maar zo'n instantie moet een keuze maken in het belang van het kind en 'tussen de opnames door' is het risico groter dat het schadelijk is voor het kind, dan dat het goed is voor het kind. Én misschien had jij niet in een psychose gekomen na de bevalling en hebben zij dat getriggerd door jou bij je dochter weg te houden.. maar dat weet je nooit zeker. Etc etc etc. Heeft allemaal geen enkele zin.
Het heeft in ieder geval geen zin met je vinger te blijven wijzen, daar krijg je je dochter niet mee terug. Eerst maar eens aan de regels houden en laten zien dat je dochter je dat waard is. Of je het er nou mee eens bent of niet. En als je dan blijkbaar niet weet wat die regels zijn, dan vraag je om een lijst. Zodat je je er wél aan kan houden.
blablamana wijzigde dit bericht op 17-06-2017 20:43
9.71% gewijzigd
zaterdag 17 juni 2017 om 20:41
Zelf geen ervaringen op dit gebied, maar wel een paar in mijn omgeving en ik kan mij gewoon heel erg goed inleven.
Dat heb ik al van kleins af aan en ik verbaas mij er dan op regelmatig over hoe slecht veel anderen daarin lijken te zijn.
To betekent topic open(st)er.
En ik heb een zeer goede neus voor onrechtvaardigheid.
Dat heb ik al van kleins af aan en ik verbaas mij er dan op regelmatig over hoe slecht veel anderen daarin lijken te zijn.
To betekent topic open(st)er.
En ik heb een zeer goede neus voor onrechtvaardigheid.
zaterdag 17 juni 2017 om 20:43
Dank je.Snoesje666 schreef: ↑17-06-2017 20:34@Shisha,
Misschien is het goed voor je om dit topic te ontkoppelen van "mijn topics".
Je hormonen laten dingen heel hard binnen komen.
Ga lekker de babykamer uitzoeken, sokjes breien, namen bedenken voor jullie kindje.
Gebruik je energie voor fijne dingen.
Ik wens je een goede zwangerschap en een hele lieve baby.
Maar zoals je ziet ben ik sinds gisteren van gedachten veranderd.
Ik kan namelijk absoluut niet tegen onrechtvaardigheid.
Dat heb ik al mijn hele leven.
Maar ik doe het wel rustig aan hoor.
Ik let goed op mezelf.
Ik kan gewoon niet tegen dat er zo veel kortzichtige reacties worden gegeven. Ik bied dan graag wat tegenwicht.
Nu ga ik even house md kijken, lekker even ontspannen en genieten.
Op tijd naar bed.
Weltrusten al vast.
anoniem_197806 wijzigde dit bericht op 17-06-2017 20:47
7.07% gewijzigd
zaterdag 17 juni 2017 om 20:44
Ik geef de instanties niet de schuld van mijn hoedanigheid op dat moment. Ik zeg alleen, dat dat het gevolg is geweest.
Shisha, wat fijn, dat je niet gelijk vind, dat ik fout zit, met mijn gedrag! Dit heb ik nu altijd, als men maar lang genoeg beweert, dat ik fout zit, ik vanzelf toe ga geven. Terwijl ik op dat moment echt vond, dat ik goed handelde!
Dat is nu net het probleem. Zo gaat het dus de hele tijd en ik denk, dat zij dit nu ook wel weten. Als zij maar lang genoeg volhouden, ik mij vanzelf overgeef aan de situatie, zoals zij hem wensen. Dat ben ik dus niet meer van plan! Hoe ik dat ga doen, weet ik nog niet maar ik ga en ik ben al bezig om voor mezelf op te komen!
Natuurlijk boezemt zo,n machtige instantie bij voorbaat angst in! Ik ga niet meer ingeven!
Shisha, wat fijn, dat je niet gelijk vind, dat ik fout zit, met mijn gedrag! Dit heb ik nu altijd, als men maar lang genoeg beweert, dat ik fout zit, ik vanzelf toe ga geven. Terwijl ik op dat moment echt vond, dat ik goed handelde!
Dat is nu net het probleem. Zo gaat het dus de hele tijd en ik denk, dat zij dit nu ook wel weten. Als zij maar lang genoeg volhouden, ik mij vanzelf overgeef aan de situatie, zoals zij hem wensen. Dat ben ik dus niet meer van plan! Hoe ik dat ga doen, weet ik nog niet maar ik ga en ik ben al bezig om voor mezelf op te komen!
Natuurlijk boezemt zo,n machtige instantie bij voorbaat angst in! Ik ga niet meer ingeven!
zaterdag 17 juni 2017 om 20:54
