Geld & Recht
alle pijlers
Mijn kind kwijt aan jeugbescherming
donderdag 15 juni 2017 om 13:10
Al negen jaar is mijn kind weg. Bij de geboorte weggehaald. Op basis van vermoedens. Ik heb een psychiatrische achtergrond. Omdat enkele instanties bang waren dat ik terug zou vallen, hebben zij uit voorzorg mijn kind weggehaald. Terwijl alles goed was! Er waren vermoedens, dat ik een psychose zou hebben bij de bevalling. Dit bleek niet waar. Omdat zij dit nu eenmaal zo geregeld hadden, voor! mijn bevalling, kon er niet meer van worden afgeweken.
Ik ga nu al negen jaar zonder mijn kind door het leven.
De pleegouders konden geen kinderen krijgen en zij zijn helemaal gek op mijn kind. Zij claimen haar echt.
Ik als moeder zijnde zie met leedwezen toe, hoe zij te werk gaan. Zo beweren zij constant, dat mijn dochter geen contact wil, niet wil bellen en niet naar bezoekregelingen wil. Ook heeft zij nachtmerries, als zij mij gezien heeft.
Ik heb een contact van 1x in de zes weken, anderhalf uur, onder begeleiding.
Mijn dochter beweert anders. Ik krijg nooit de indruk, dat zij mij niet wil zien. Ze geeft zelfs aan, bij mij te willen slapen. Dit deed zij al van kleins af aan. Ook geeft zij aan, dat pleegvader hier niet mee instemt, als zij aangeeft, graag naar mij toe te willen. Waarom niet?
Ik vind het zo belangrijk om een goede band op te bouwen met mijn dochter, haar vaker te kunnen zien en mee te kunnen maken.
Volgens jeugdbescherming is het heel goed mogelijk dat ik haar tot haar 18e maar een maal in de zes weken zal blijven zien.
Dit moet toch anders kunnen?
Heeft een kind dan helemaal geen inspraak?
Of ik, als moeder zijnde?
Wat kan ik doen?
Een radeloze moeder
Ik ga nu al negen jaar zonder mijn kind door het leven.
De pleegouders konden geen kinderen krijgen en zij zijn helemaal gek op mijn kind. Zij claimen haar echt.
Ik als moeder zijnde zie met leedwezen toe, hoe zij te werk gaan. Zo beweren zij constant, dat mijn dochter geen contact wil, niet wil bellen en niet naar bezoekregelingen wil. Ook heeft zij nachtmerries, als zij mij gezien heeft.
Ik heb een contact van 1x in de zes weken, anderhalf uur, onder begeleiding.
Mijn dochter beweert anders. Ik krijg nooit de indruk, dat zij mij niet wil zien. Ze geeft zelfs aan, bij mij te willen slapen. Dit deed zij al van kleins af aan. Ook geeft zij aan, dat pleegvader hier niet mee instemt, als zij aangeeft, graag naar mij toe te willen. Waarom niet?
Ik vind het zo belangrijk om een goede band op te bouwen met mijn dochter, haar vaker te kunnen zien en mee te kunnen maken.
Volgens jeugdbescherming is het heel goed mogelijk dat ik haar tot haar 18e maar een maal in de zes weken zal blijven zien.
Dit moet toch anders kunnen?
Heeft een kind dan helemaal geen inspraak?
Of ik, als moeder zijnde?
Wat kan ik doen?
Een radeloze moeder
donderdag 15 juni 2017 om 14:10
En TO, ben je psychisch stabiel? Denk je echt dat je je dochter de stabiele basis had kunnen geven die ze verdiende? Het feit dat je weinig verantwoording neemt en je eigen aandeel bagatelliseert en je een enorm wantrouwen laat zien naar de pleegouders denk ik zomaar van niet.
Heb je echt het belang van je dochter voor ogen? Of vooral je eigen behoefte?
Heb je echt het belang van je dochter voor ogen? Of vooral je eigen behoefte?
donderdag 15 juni 2017 om 14:10
Ik mag hopen van niet zeg. Gelukkig is jeugdzorg er voor het welzijn van het kind. Hoe lullig ook voor de biologische ouder(s). Vind het nogal egoïstisch om dit te willen. Een ouder wil het beste voor haar/zijn kind en dat is nooit het wegrukken uit de veilige en enige stabiele woonomgeving die het kind kent!
Kia aka brandhout voor de hel, aangenaam.
donderdag 15 juni 2017 om 14:18
Ja, het gaat ook niet over haar specifieke situatie.Mamica schreef: ↑15-06-2017 14:01Ze was dus gewoon drugsverslaafd. Als het dat niet was had ze wel een andere smoes (stress voor verzorging kind) om meer te gaan gebruiken.
Moet een kind dan maar opgroeien met een drugs verslaafde moeder omdat ze anders meer drugs gaat gebruiken? Lijkt mij dat ze de goede keuze gemaakt hebben.
TO sterkte, lijkt me verschrikkelijk, probeer je leven op orde te hebben zodat je later wel een fijne moeder kan zijn voor je dochter op het moment dat ze je nodig heeft.
Ik lees in de op dat ze bang waren voor een terugval, terwijl het dus eigenlijk goed ging op dat moment.
Dan vind ik het wel erg dat to geen kans heeft gekregen om het eerst zelf te proberen.
donderdag 15 juni 2017 om 14:20
Ik ga er vanuit dat dit verhaal ook een andere kant heeft. Het bestaat niet dat een kind bij geboorte om een vermoeden wordt weggehaald en dat moeder dan ook nul kansen meer krijgt.
Ik hoor juist steeds verhalen dat ouders teveel kansen krijgen (om hun kinderen te verkloten).
donderdag 15 juni 2017 om 14:26
TO vond dat het goed ging. Veel psychiatrisch patiënten hebben echter weinig inzicht in hun ziektebeeld. Slikken geen medicijnen, want 'het gaat toch best goed'? Mooi dat het belang en de veiligheid van het kind voorop staat. Het feit dat de uithuisplaatsing van TO's dochter in de laatste negen jaar niet is heroverwogen zegt ook wel iets. TO was kennelijk al in beeld bij de instanties. Ook dat is veelzeggend.
donderdag 15 juni 2017 om 14:28
De eerste levensjaren zijn cruciaal wat betreft het gevoel van veiligheid geven en aandacht. Terecht dat er niet zomaar even geprobeerd mag worden.
donderdag 15 juni 2017 om 14:28
Het bijzondere is dat ik in die 20 jaar nog nooit een ouder ben tegen gekomen die de uithuisplaatsing terecht vond.shisha schreef: ↑15-06-2017 13:45Inderdaad, maar het blijven ook maar gewone mensen hè.
En waar mensen zijn kunnen vergissingen worden gemaakt.
De beslissingen moeten redelijk emotieloos worden genomen en een rechter kan zich verdiepen, maar is natuurlijk nooit zo betrokken als de ouders zelf zijn.
Juist omdat de rechter niet betrokken is zoals de ouders, kan deze een weloverwogen beslissing gebaseerd op feiten nemen.
donderdag 15 juni 2017 om 15:30
Ik neem aan dat er een rechterlijke uitspraak is waarin je je bezoekregeling ligt vastgelegd? Daarin staat vaak ook gemotiveerd waarom de bezoekregeling zo beperkt is. Lees die uitspraken en werk daaraan. In jouw geval vermoed ik dat het feit dat jij jezelf nog niet neergelegd hebt bij het feit dat je kind niet bij jou opgroeit belastend is voor je kind. Dat daarom ook de bezoekregeling beperkt is, maar dat is natuurlijk maar een vermoeden.
donderdag 15 juni 2017 om 17:23
Snap ik wel. Het is ook heftig. De situtatie is al heel heftig, de antwoorden - hoe waar ook - ook heel heftig.
Ze is ook maar mens.
donderdag 15 juni 2017 om 18:15
donderdag 15 juni 2017 om 18:23
Ja, leuk dit, maar dat doet die moeder ZELF. Zij moet hier de verantwoordelijke zijn. Als ze er op deze manier mee omgaat dan is het toch logisch dat dat kind niet bij haar woont? Wil je voor je kind zorgen dan moet je je verantwoordelijkheid nemen en dat is niet bij tegenvallers nog meer drugs gaan gebruiken. En alleen maar goed dat dat kind niet werd gebruikt om moeder drijvende te houden, omdat ze anders alleen maar nóg meer drugs ging gebruiken. Dan moet je jezelf bij je nekvel pakken en zorgen dat je je leven op orde krijgt! Dat je niet voor je eigen kind mag zorgen is áltijd enorm heftig. Maar ook juist het ultieme ultimatum om te gaan leren je verantwoordelijk te gedragen. Wat er ook voor nodig is, doe het!
TO, helaas kent niemand hier alle nuances van jouw verhaal en kan dus niemand er eigenlijk iets zinnigs over zeggen. Het beste kun je advies en raad zoeken in het 'echte leven'. Het liefst met de gezinsvoogd, is die er? Of iemand binnen de organisatie van de jeugdbescherming of de pleegzorgorganisatie. Wellicht kunnen zij jou helpen om te gaan met de situatie. En anders advies inwinnen bij en advocaat of je zou het juridisch loket kunnen proberen. Je dochter is al heel lang weg bij jou, eigenlijk is ze nooit bij jou geweest als ik je verhaal goed begrijp. Echter blijven kinderen niet zo maar zo lang bij hun ouders weg. Kinderen worden niet weggehaald enkel op basis van vermoedens. Stel het ging echt enkel om het vermoeden dat je een psychose zou krijgen. Kindje wordt geboren, wordt meteen weggehaald, maar jij krijgt geen psychose en hebt alles tip top in orde, dan wordt kind teruggeplaatst. Waarschijnlijk nog een jaar onder toezicht, als jij alles op orde hebt, dan gebeurt er niets meer. Maar hoe dan ook, jij bent biologische moeder dan is het niet mogen zorgen voor je kind altijd ingrijpend, win informatie in bij iemand die hierin gespecialiseerd is. Heb je alle papieren van alle jaren met alle beslissingen en rapportages?
donderdag 15 juni 2017 om 18:34
Ja, en er worden fouten gemaakt in de jeugdzorg. Kijk maar hoe hard er op jeugdzorg ingehakt wordt wanneer er iets wél bij biologische ouders gebeurt en jeugdzorg de kinderen niet snel genoeg uit huis had gehaald....elke situatie is een eigen situatie. Er wordt gewerkt met mensen. Mensen die niet 24/7 bij kinderen in huis wonen. Daarom juist worden beslissingen teambreed gedragen. Daarom moet je als werker je ervaringen in je team delen en niet op eigen houtje alles gaan doen. Je werkt dus in een gezin, je deelt je ervaringen in je team en waar nodig schaal je op binnen je organisatie en neem je meer stappen waar nodig. Ook bij de Raad voor de Kinderbescherming (stapje hoger) werkt dit zo, dan gaat er weer een heel team over. En dan komt de kinderrechter. En deze beslissingen worden niet emotieloos genomen en het is goed dat de kinderrechter naar de feiten kijkt en niet zo betrokken is als een ouder.shisha schreef: ↑15-06-2017 13:45Inderdaad, maar het blijven ook maar gewone mensen hè.
En waar mensen zijn kunnen vergissingen worden gemaakt.
De beslissingen moeten redelijk emotieloos worden genomen en een rechter kan zich verdiepen, maar is natuurlijk nooit zo betrokken als de ouders zelf zijn.
Misschien was het in geval van to een logische beslissing.
Dat weet ik niet, veel te weinig informatie.
Maar het lijkt mij een nachtmerrie voor elke net-bevallen vrouw als ze direct je baby van je afnemen.
Echt; mijn maag krimpt in elkaar als ik er aan denk. ..verschrikkelijk.
En eigenlijk is het nu al 9 jaar te laat om nog iets fatsoenlijk op te bouwen met je eigen kind.
Die tijd is gewoon voorbij.
Mijn emoties kunnen hier niet goed mee omgaan met dit hele idee.
Misschien had ik daarom beter niet kunnen reageren.
Ik kon het niet laten, omdat ik to graag een hart onder de riem wilde steken.
Maar los van dit alles, zoals je zegt, het is een nachtmerrie voor elke ouders om niet (meer) voor hun eigen kind te mogen zorgen. Om onvrijwillig (en vrijwillig meestal ook) niet te kunnen zorgen. Maar het is goed dat we niet voor kinderen een nieuwe nachtmerrie creëren om de nachtmerrie van hun onbekwame ouders te verzachten.
donderdag 15 juni 2017 om 18:40
donderdag 15 juni 2017 om 18:40
Misschien had je daarom inderdaad beter niet kunnen reageren. Je geeft zelf aan dat je niet weet of de uithuisplaatsing in het geval van TO terecht was, maar maakt in 1 adem wel alle instanties verdacht die erover beslissen. Ook nog door dingen te zeggen die niet kloppen, want het is nooit zo dat 1 persoon die beslissing neemt. Zo insinueer je dat er in het geval van TO fouten zijn gemaakt, terwijl je dat helemaal niet weet. Dat is niet iemand een hart onder de riem steken, dat is iemand opfokken met foute informatie.shisha schreef: ↑15-06-2017 13:45Inderdaad, maar het blijven ook maar gewone mensen hè.
En waar mensen zijn kunnen vergissingen worden gemaakt.
De beslissingen moeten redelijk emotieloos worden genomen en een rechter kan zich verdiepen, maar is natuurlijk nooit zo betrokken als de ouders zelf zijn.
Misschien was het in geval van to een logische beslissing.
Dat weet ik niet, veel te weinig informatie.
Maar het lijkt mij een nachtmerrie voor elke net-bevallen vrouw als ze direct je baby van je afnemen.
Echt; mijn maag krimpt in elkaar als ik er aan denk. ..verschrikkelijk.
En eigenlijk is het nu al 9 jaar te laat om nog iets fatsoenlijk op te bouwen met je eigen kind.
Die tijd is gewoon voorbij.
Mijn emoties kunnen hier niet goed mee omgaan met dit hele idee.
Misschien had ik daarom beter niet kunnen reageren.
Ik kon het niet laten, omdat ik to graag een hart onder de riem wilde steken.
Heb je er wel eens over nagedacht hoe het is om als kind op te groeien bij een ouder met ernstige psychiatrische problematiek? Best een nachtmerrie. En een kind is volledig afhankelijk van zijn of haar ouders. Een volwassen vrouw niet.
vrijdag 16 juni 2017 om 07:15
Snoesje666 schreef: ↑15-06-2017 18:40@LJSS,
Wat me opvalt is dat je steeds de woorden "thuis" en "bio-moeder" gebruikt. Hieruit spreekt duidelijk dat je je bij je pleegmoeder het veiligst voelt.
Ik hoop dat de band met je pleegouders nu weer goed is.
+1
voor LJSS.Er zijn al veel vragen gesteld aan TO dus ik wacht rustig af tot TO reageerd.
Prrrr, mauw miawwwww.
vrijdag 16 juni 2017 om 07:49
De rechter beslist helemaal niet, maar volgt.MoirenPhae schreef: ↑15-06-2017 13:37Deze beslissingen worden altijd in een team gemaakt. Dat is dan een advies aan de rechter en de rechter beslist of het kind wel of niet uit huis gaat.
Dat gaat zeker niet op aangeven van 1 persoon.
vrijdag 16 juni 2017 om 08:41
https://youtu.be/oTr8tW3IYC0
Voordat iemand nog iets durft te zeggen hier: eerst even dit filmpje bekijken.
Voordat iemand nog iets durft te zeggen hier: eerst even dit filmpje bekijken.
