Gezondheid
alle pijlers
Hoe ga je om met tegenslag na tegenslag?
zaterdag 13 juni 2026 om 14:38
Hallo allemaal
Sinds maart 2026 ben ik in een rollercoaster beland.
Mijn situatie is vrij complex, maar ik houd het hier bewust simpel.
Het gaat mij namelijk niet om de tegenslagen zelf, maar de manier waarop je er mee omgaat.
Ik ben heel veel kwijt geraakt de afgelopen periode.
Mijn hond had kanker en was ik op 4 dagen kwijt.
Ik kreeg, door toedoen van een ander, financiële problemen.
Mijn gezondheid ging heel erg achteruit, waardoor werken steeds moeilijker werd.
En elke week lijkt er wel iets nieuws bij de komen.
Op dit moment heel erg veel symptomen van ernstige overspannenheid.
Maandag kreeg ik te horen dat ook mijn andere hond kanker heeft.
Zij heeft wel nog een paar goede maanden te gaan met kwaliteit van leven.
Ik ben er mij van bewust dat andere mensen soms ergere dingen meemaken, maar dat neemt niet weg dat ik het psychisch en fysiek zwaar blijf hebben.
Ik probeer mij sowieso vast te houden aan positieve zaken die er wel zijn, en probeer om niet in de slachtofferrol te kruipen.
Hoe gaan jullie om met tegenslagen die elkaar kort lijken op te volgen?
Wat houdt jullie recht?
Ik hoor het graag.
Liefs
Mieleke
Sinds maart 2026 ben ik in een rollercoaster beland.
Mijn situatie is vrij complex, maar ik houd het hier bewust simpel.
Het gaat mij namelijk niet om de tegenslagen zelf, maar de manier waarop je er mee omgaat.
Ik ben heel veel kwijt geraakt de afgelopen periode.
Mijn hond had kanker en was ik op 4 dagen kwijt.
Ik kreeg, door toedoen van een ander, financiële problemen.
Mijn gezondheid ging heel erg achteruit, waardoor werken steeds moeilijker werd.
En elke week lijkt er wel iets nieuws bij de komen.
Op dit moment heel erg veel symptomen van ernstige overspannenheid.
Maandag kreeg ik te horen dat ook mijn andere hond kanker heeft.
Zij heeft wel nog een paar goede maanden te gaan met kwaliteit van leven.
Ik ben er mij van bewust dat andere mensen soms ergere dingen meemaken, maar dat neemt niet weg dat ik het psychisch en fysiek zwaar blijf hebben.
Ik probeer mij sowieso vast te houden aan positieve zaken die er wel zijn, en probeer om niet in de slachtofferrol te kruipen.
Hoe gaan jullie om met tegenslagen die elkaar kort lijken op te volgen?
Wat houdt jullie recht?
Ik hoor het graag.
Liefs
Mieleke
zaterdag 13 juni 2026 om 19:44
zaterdag 13 juni 2026 om 19:45
Maar het is toch ontzettend rot wat je meemaakt? Voor mijn gevoel klinkt het namelijk een beetje alsof je het niet erg mag vinden; want er zijn mensen die het erger hebben. Ik zou juist ook ruimte maken om heel erg te balen. Desnoods plan je een kwartier per dag om even heel hard te huilen. Of schrijf je alle dingen op waar je die dag het meeste last van hebt. Dus ook erkennen dat het nu heel zwaar is. Dan neem je jezelf serieus en verklein je denk het risico dat het je te veel wordt.
Het had vast anders kunnen gaan.
Maar dat is nu juist het punt.
Je had het vast anders gedaan.
Als je het anders had gekund.
Maar dat is nu juist het punt.
Je had het vast anders gedaan.
Als je het anders had gekund.
zaterdag 13 juni 2026 om 20:32
zaterdag 13 juni 2026 om 22:26
Enerzijds ruimte maken om actief te rouwen en te verwerken. Dus dingen doen om je zieke hondje te steunen en je overleden hondje te herdenken, jezelf toestaan om te huilen als het opkomt, af en toe lekker droevige of boze muziek opzetten, veel praten met mensen om je heen. En anderzijds ook door blijven gaan, jezelf pushen om voor jezelf te zorgen qua slaap/beweging/voeding/ontspanning, afleiding zoeken in hobbies etc.
En als je niet meer vooruit komt, het niet meer kan overzien, je klachten van overspannenheid je zorgen baren: hulp zoeken. Praten met je huisarts kan een goede eerste stap zijn.
En als je niet meer vooruit komt, het niet meer kan overzien, je klachten van overspannenheid je zorgen baren: hulp zoeken. Praten met je huisarts kan een goede eerste stap zijn.
zondag 14 juni 2026 om 03:54
Wat ontzettend verdrietig dat je je hondenvriendje zo plots bent verloren. Dan ga je echt door een zware rouw, dat weet ik uit ervaring. En dan weten dat je ook je andere hondenvriend gaat verliezen is echt afschuwelijk.
Je viervoetige maatjes zijn juist zo belangrijk als andere dingen niet goed gaan.
Het is gewoon erg veel wat je op je bordje krijgt. Sta jezelf ook toe om het daar moeilijk mee te hebben, verdrietig te zijn, te huilen. Het leven kan soms zo tegen zitten, je hoeft niet te verstoppen dat je het er zwaar mee hebt.
Wat mij helpt in zulke periodes is zoveel mogelijk bij de dag leven, en 1 ding tegelijk. Niet de last van morgen en overmorgen nu al mee dragen, bovenop wat je vandaag al hebt.
Ooit wordt het lichter. En dan helpt het als je je verdriet van nu goed hebt doorleeft en hebt kunnen verwerken.
Heel veel sterkte.
Je viervoetige maatjes zijn juist zo belangrijk als andere dingen niet goed gaan.
Het is gewoon erg veel wat je op je bordje krijgt. Sta jezelf ook toe om het daar moeilijk mee te hebben, verdrietig te zijn, te huilen. Het leven kan soms zo tegen zitten, je hoeft niet te verstoppen dat je het er zwaar mee hebt.
Wat mij helpt in zulke periodes is zoveel mogelijk bij de dag leven, en 1 ding tegelijk. Niet de last van morgen en overmorgen nu al mee dragen, bovenop wat je vandaag al hebt.
Ooit wordt het lichter. En dan helpt het als je je verdriet van nu goed hebt doorleeft en hebt kunnen verwerken.
Heel veel sterkte.
zondag 14 juni 2026 om 07:31
Ik heb jarenlang onder flinke stress en emoties gestaan. Kon niet anders dan doorgaan en dag voor dag leven en voor de voet wegwerken (dingen die in praktische zin geregel moesten worden). Nu is het anderhalf jaar relatief rustig, een periode waar ik toen zo naar uitkeek. Maar omdat ik destijds niet stil Kon staan bij alles wat speelde, komt dat er nu uit. Het eerste jaar van die relatieve rust was ik onrustig omdat ik jarenlang op adrenaline geleefd had. En afgelopen tijd komt er pas echt rust. In mijn hoofd, in mijn lijf en in mijn emoties. Waardoor ik zo ongelooflijk moe moe moe ben. Van jarenlang nauwelijks slapen, ben ik nu ineens gegaan naar de dag niet door kunnen komen zonder overdag naar bed te gaan. Ik ben echt aan het bijkomen.
Dus mijn advies: als het lukt, neem dan rust tussendoor. Rouw om je hond als je voelt dat de emoties er zijn. Loop jezelf niet voorbij. Neem de tijd voor jezelf. Praat met mensen waarbij je je veilig voelt. Schrijf elke dag bijv tien minuten, langer wanneer het nodig is. Ga creatieve dingen doen, dat zet een heel ander deel van je hersenen aan. Sta jezelf ook toe om te genieten en te ontspannen als dat op dat moment zo voelt. Wees lief voor jezelf!
Dus mijn advies: als het lukt, neem dan rust tussendoor. Rouw om je hond als je voelt dat de emoties er zijn. Loop jezelf niet voorbij. Neem de tijd voor jezelf. Praat met mensen waarbij je je veilig voelt. Schrijf elke dag bijv tien minuten, langer wanneer het nodig is. Ga creatieve dingen doen, dat zet een heel ander deel van je hersenen aan. Sta jezelf ook toe om te genieten en te ontspannen als dat op dat moment zo voelt. Wees lief voor jezelf!
zondag 14 juni 2026 om 07:32
Precies dit ja. Je krijgt het anders echt nog terug.patchouli_ schreef: ↑14-06-2026 03:54Wat ontzettend verdrietig dat je je hondenvriendje zo plots bent verloren. Dan ga je echt door een zware rouw, dat weet ik uit ervaring. En dan weten dat je ook je andere hondenvriend gaat verliezen is echt afschuwelijk.
Je viervoetige maatjes zijn juist zo belangrijk als andere dingen niet goed gaan.
Het is gewoon erg veel wat je op je bordje krijgt. Sta jezelf ook toe om het daar moeilijk mee te hebben, verdrietig te zijn, te huilen. Het leven kan soms zo tegen zitten, je hoeft niet te verstoppen dat je het er zwaar mee hebt.
Wat mij helpt in zulke periodes is zoveel mogelijk bij de dag leven, en 1 ding tegelijk. Niet de last van morgen en overmorgen nu al mee dragen, bovenop wat je vandaag al hebt.
Ooit wordt het lichter. En dan helpt het als je je verdriet van nu goed hebt doorleeft en hebt kunnen verwerken.
Heel veel sterkte.
zondag 14 juni 2026 om 09:09
patchouli_ schreef: ↑14-06-2026 03:54Wat mij helpt in zulke periodes is zoveel mogelijk bij de dag leven, en 1 ding tegelijk. Niet de last van morgen en overmorgen nu al mee dragen, bovenop wat je vandaag al hebt.
Dat doe ik ook. En loslaten en schrappen. Alles schrappen wat je schrappen kunt, alleen de echte prioriteiten doen (en ook je prioriteiten verleggen naar de situatie van nu). En steun zoeken, liefst bij iemand die dicht bij me staat, eventueel aangevuld met een professional. En mild zijn voor mezelf, geen hoge eisen stellen aan mezelf.
zondag 14 juni 2026 om 12:38
Dit. Eén ding tegelijk. En regelmatig een tijdje in de zon zitten niksen.patchouli_ schreef: ↑14-06-2026 03:54Wat mij helpt in zulke periodes is zoveel mogelijk bij de dag leven, en 1 ding tegelijk. Niet de last van morgen en overmorgen nu al mee dragen, bovenop wat je vandaag al hebt.
zondag 14 juni 2026 om 20:47
Wat jammer om te horen dat je ook je hondje bent verloren.patchouli_ schreef: ↑14-06-2026 03:54Wat ontzettend verdrietig dat je je hondenvriendje zo plots bent verloren. Dan ga je echt door een zware rouw, dat weet ik uit ervaring. En dan weten dat je ook je andere hondenvriend gaat verliezen is echt afschuwelijk.
Je viervoetige maatjes zijn juist zo belangrijk als andere dingen niet goed gaan.
Het is gewoon erg veel wat je op je bordje krijgt. Sta jezelf ook toe om het daar moeilijk mee te hebben, verdrietig te zijn, te huilen. Het leven kan soms zo tegen zitten, je hoeft niet te verstoppen dat je het er zwaar mee hebt.
Wat mij helpt in zulke periodes is zoveel mogelijk bij de dag leven, en 1 ding tegelijk. Niet de last van morgen en overmorgen nu al mee dragen, bovenop wat je vandaag al hebt.
Ooit wordt het lichter. En dan helpt het als je je verdriet van nu goed hebt doorleeft en hebt kunnen verwerken.
Heel veel sterkte.
Het is een goed idee om in het moment te leven, 1 ding tegelijkertijd.
En verdrietig mogen zijn.
zondag 14 juni 2026 om 20:48
Ja, ik redeneer meestal zo. Heb het idee dat ik mij "aanstel". Ik heb moeite met accepteren.Bonte_specht schreef: ↑13-06-2026 19:45Maar het is toch ontzettend rot wat je meemaakt? Voor mijn gevoel klinkt het namelijk een beetje alsof je het niet erg mag vinden; want er zijn mensen die het erger hebben. Ik zou juist ook ruimte maken om heel erg te balen. Desnoods plan je een kwartier per dag om even heel hard te huilen. Of schrijf je alle dingen op waar je die dag het meeste last van hebt. Dus ook erkennen dat het nu heel zwaar is. Dan neem je jezelf serieus en verklein je denk het risico dat het je te veel wordt.
zondag 14 juni 2026 om 20:49
Dat is wel enorm heftig wat je hebt meegemaakt.Mephishardstylez schreef: ↑13-06-2026 20:32Baan kwijt, moeder overleden, suïcide van een vriend, kanker en overlijden zus en gedumpt door man waar ik ontzettend verliefd op was. Dat was in 2024. Ik heb tien slaappillen gekregen en heb gewoon doorgeleefd. Wel heel veel met mensen gepraat en ben heel goed voor mezelf gaan zorgen.
Goed dat je extra voor jezelf bent gaan zorgen.
En kortdurend slaappillen nemen kan soms noodzakelijk zijn.
zondag 14 juni 2026 om 20:51
In ieder geval goed om te horen dat het nu een beetje beter met je gaat.apiejapie schreef: ↑14-06-2026 07:31Ik heb jarenlang onder flinke stress en emoties gestaan. Kon niet anders dan doorgaan en dag voor dag leven en voor de voet wegwerken (dingen die in praktische zin geregel moesten worden). Nu is het anderhalf jaar relatief rustig, een periode waar ik toen zo naar uitkeek. Maar omdat ik destijds niet stil Kon staan bij alles wat speelde, komt dat er nu uit. Het eerste jaar van die relatieve rust was ik onrustig omdat ik jarenlang op adrenaline geleefd had. En afgelopen tijd komt er pas echt rust. In mijn hoofd, in mijn lijf en in mijn emoties. Waardoor ik zo ongelooflijk moe moe moe ben. Van jarenlang nauwelijks slapen, ben ik nu ineens gegaan naar de dag niet door kunnen komen zonder overdag naar bed te gaan. Ik ben echt aan het bijkomen.
Dus mijn advies: als het lukt, neem dan rust tussendoor. Rouw om je hond als je voelt dat de emoties er zijn. Loop jezelf niet voorbij. Neem de tijd voor jezelf. Praat met mensen waarbij je je veilig voelt. Schrijf elke dag bijv tien minuten, langer wanneer het nodig is. Ga creatieve dingen doen, dat zet een heel ander deel van je hersenen aan. Sta jezelf ook toe om te genieten en te ontspannen als dat op dat moment zo voelt. Wees lief voor jezelf!
Die vermoeidheid, dat herken ik ook heel erg.
Op dit moment is geen rust nemen zelfs geen optie meer, ik ben echt even op.
Ik speel een muziekinstrument. Ik hoop dat ik snel de energie terug vind om terug te kunnen spelen.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in