Jong en Burn-out deel 2

Hee Gele suikerspin, wat vervelend dat het even wat minder gaat. Echt goed dat je het wel herkent en ernaar handelt! Hoe vervelend ook.
Gaat het inmiddels weer wat?

Heb je eigenlijk ook hulp om met dat soort gedachten om te gaan, als: niet gezien worden?
Ik snap echt goed dat je baalt van zo’n werkgever. Ik vind het ook bizar dat ze zo met je om gaan! Maar ben je er nu wel bijna vanaf? Tenminste, jij bent ook al dat wia traject ingegaan dacht ik?

Haha ja dat stuk over dat alles kapot gaat komt me zo bekend voor! Nu heb ik de mazzel dat man heel veel oppakt, maar dat kost echt veel energie. Ik moest wel lachen om je stukje over de lampen die zelfs beginnen te zoemen, haha.
Nouja, rustig aan .


Jeetje, Vienna, dat is ook wel veel bij elkaar zo. Veel beterschap voor je moeder en ook voor jou veel sterkte! Waardeloos dat de onderzoeken nog niet goed lopen… Al die onzekerheid komt het geheel ook niet ten goede lijkt me. Hebben de artsen nu wel een plan over het vervolg?

Hoe was het bij de huisarts? Heb je het idee dat je wat aan het gesprek hebt gehad? Fijn dat je man meegaat daarheen. Vind het een goed idee van hem, eerst even koffie drinken op het werk. Kan je ook even kijken of het gaat om regelmatig te reizen en op het werk te zijn.
Fijn dat de specialist zo zorgvuldig was. Merk je nu zelf ook veel verschil eigenlijk, met die steunzolen? Daar ben ik wel nieuwsgierig naar.
Ik ben ook heel benieuwd hoe het gaat met de spierontspanner! Ik hoop echt voor je dat dat goed gaat doen.

OH herkenbaar, dat kopje koffie in het restaurant. Afgelopen woensdag waren we uit eten (om man af te leiden van het feit dat de volgende ochtend zijn verstandskiezen werden getrokken), maar het overkwam me daar gewoon weer. Ik moest meteen aan dit topic denken .

Ik moet nog even kijken naar die dag. Enerzijds ga ik graag, maar anderzijds heb ikn u al stress over wat er allemaal gepland staat komende tijd, dus ik ga nog even kijken. Ga jij wel?

Zondertitel, oh dat andere topic…. Verstandig van je dat je er niet meer hebt geschreven. Ik heb het ook opgegeven op een gegeven moment. Ik vind het echt belangrijk dat mensen weten hoe het nu werkelijk is om zoiets te hebben (ookal is het voor iedereen toch net een beetje anders), maar dit was echt alsof ik tegen de muur aan het kletsen was. Ik heb het ook verwijderd uit mijn lijst, kostte me teveel energie.

Ik moet zeggen dat ik in mijn omgeving tot nu toe weinig onbegrip heb. Wel af en toe van die opmerkingen toen ik heel diep zat van: “dan ga je toch een half uurtje lopen?” Man, ik was al blij als ik het huis van de buren haalde . Waaruit dan wel blijkt dat het echt snappen niet gebeurd. Maar iedereen is iig opbouwend en motiverend, superfijn en het helpt mij enorm.
Wel merk ik dat ik het me ook enorm aantrek als ik ergens wat lees, of er wat over hoor in een trein ofzo of op de tv. Dan voelt het helemaal alsof ik enorm faal, me alleen maar aanstel enzo. Ik probeer dat soort dingen dan ook maar zoveel mogelijk te mijden. (al wint mijn nieuwsgierigheid toch soms:P)
Heb jij in jouw omgeving daar veel last van, dat onbegrip?

Ik weet nog niet wanneer ik naar de arbeidsdeskundige moet. In ieder geval binnen nu en 3 weken, want eind mei krijg ik het oordeel over de WIA. Dus voor die tijd sowieso. Maar, ik krijg als het goed is nog een uitnodiging voor dat gesprek. Ben wel blij als ik dat gehad heb… Dat traject kost me toch meer energie als ik zou willen.

Klinkt goed, bij je nieuwe psycholoog! Fijn dat zij zichzelf dan ook goed voorbereidt heeft, dat geeft moed .
Was er vanuit jou ook een klik?

Wat leuk, die vakantie! Klinkt goed. Hoe ga jij daar eigenlijk mee om? Tenminste, ik krijg nu sinds ik ingestort ben vaak superveel stress van onbekende dingen die ik niet kan overzien, dus tips zijn altijd welkom .

Incipient, leuk dat je komt meeschrijven! Ik moet zeggen dat ik in het begin eigenlijk niet eens meer wist wat eigenlijk dingen waren waar ik energie van kreeg, laat staan hoe ik die moest uitvoeren. Naarmate de tijd vorderde ontdekte ik steeds meer en ging dat steeds beter:).
Maar in deze, is er misschien een vriendin die dichtbij werkt, waar je dan evt een uurtje mee zou kunnen gaan lunchen oid tussen haar werk door?

Ik vond het supermoeilijk om te accepteren dat ik niet meer alles kon wat ik deed, en eigenlijk nergens meer energie voor had. Uiteindelijk heb ik, ongeveer 3 maanden nadat ik psychisch compleet ingestort was antidepressiva gekregen, omdat ik van mijzelf gewoon niet mocht instorten. Door die AD ben ik echt compleet onderuit gegaan en kon ik echt niets meer en kon ik dus ook echt niets anders als toegeven. Maargoed, dat was toen echt wel even nodig.

Het accepteren en daar ook echt rustig bij voelen lukte me pas echt na de mindfullnesscursus. Tot die tijd was ik enorm aan het vechten en daar leerde ik om soort van samen te werken met mijn lichaam. Kort gezegd, ik leerde dat ik uit meer bestond als alleen mijn hoofd:P.
Wat mij ook heel erg hielp was om een langlopend topic van een aantal jaar geleden te lezen hier, daarin schreven 3 of 4 mensen een langere periode over hun burnout en daardoor kwam ik erachter dat het dus niet gek is hoe het bij mij ging.

Voor elke dag had (en heb) ik een dagschema. In het begin stond daar vooral “slapen” op, maar langzaam aan ben ik stukken aan het vervangen door activiteiten en werk.
Wel heb ik nog altijd mijn basisschema wat ik nu al een jaar ong gebruik en ik merk echt dat dat me houvast geeft die ik nodig heb.

EN wat Vienna ook zegt, leren genieten van kleine dingen. Ik zat op een gegeven moment bij de huisarts (na 6 maanden ong) en die vroeg wat ik deed, en of ik nog wandelde. Dus ik zei: ”Ja, ik wandel wel, maar mijn motivatie is weg, want ik heb die paar straten die ik kan lopen vanaf mijn huis nu echt weleens gezien. Hier in het dorp wandelen krijg ik dus echt geen energie van. Als ik in het bos zou kunnen gaan wandelen, DAAR zou ik pas energie van krijgen”.
Waarop zij zei: “Ga nu eerst eens genieten van je eigen omgeving. Als je daar niet kan genieten van de kleine dingen en met jezelf kunt zijn ga je in het allermooiste bos nog niet blij worden”. Het duurde een paar maanden voordat ik doorhad wat ze echt bedoelde, maar sinds ik dat wel kan hoef ik veel minder “gekke, nieuwe” dingen te doen om er gelukkig van te worden. Blijken er thuis en in de buurt een hele hoop dingen te zijn waar ik nu gelukkig van wordt doordat ik ze me nu realiseer.

Volgens mij staat er ergens aan het begin van dit topic een pagina waarin iedereen zijn dagschema had uitgeschreven, wellicht kan je daar naar kijken?

Hier is het een drukke week geweest. Helaas, want dat was niet de bedoeling . Onverwacht kwamen er allerlei mensen langs, en het weekend is ook al druk. Gezellig, maar ik merk wel dat ik echt tegen mijn limiet aan zit. Maandag heb ik dan ook maar vrij genomen, om zo nog wel tijd te hebben om bij te kunnen komen. Tussendoor probeer ik er ook maar zoveel mogelijk rekening mee te houden.

Vandaag komen de ouders van man langs. Wel gezellig, zijn echt superaardige mensen, maar ik merk wel dat het echt een aanslag op mij is. Zelf heb ik nu eigenlijk geen contact met mijn moeder, en ik merk wel dat als ik man met zijn ouders zie het besef dat ik dat contact, of dat soort liefde, op die manier waarschijnlijk nooit ga krijgen hard binnenkomt. Goed denk ik, want ik moet het toch leren accepteren, maar wel pittig.
Man was wel superlief. Vanmorgen was ik al in tranen van de spanning voor dat gevoel, dus toen heeft hij nadat hij even weg was bloemen voor mij meegebracht. Echt zo lief!

Zondag heb ik een familiefeest, waar ik behoorlijk tegenop zie, omdat ik daar mijn moeder weer ga zien na driekwart jaar. Nu ik al die tijd therapie gehad heb en mijn inzicht dus erg veranderd is ben ik erg nerveus over hoe het gaat als ik nu weer met haar geconfronteerd ga worden. We hebben gelukkig een grote familie, dus ik kan me redelijk mengen in de massa, maar toch vind ik het erg spannend.
Brrrrr.

Dit soort dingen kan ik nu weer voelen, nu de AD afgebouwd is. Wat goed, is, omdat ik die emoties moet voelen en verwerken van de psycholoog. Maar me wel een enorme hoeveelheid energie kost. Ik wist niet dat dat zo vermoeiend kon zijn!

Nouja, ik ga nu dan ook maar even slapen, voor het bezoek er is. Dan kan ik het in iedergeval aan daarna , al zal ik blij zijn als het weekend voorbij is!

Hebben jullie nog leuke weekendplannen?

Dat is inderdaad een goede tip Gele_Suikerspin! Ga daar gelijk even naar kijken!

Nog een half jaar, zit in mijn 3e ziekte jaar. Werkgever heeft sanctie van een jaar.

Aan dat niet gezien worden kun je in sommige situaties niks doen. Het is belangrijk dat je jezelf ziet. Met due hsrtnekkige kern die jou niet ziet kun je beter niet om gaan of een oppervlakige relatie mee hebben. Jezelf zien is dus belangrijk en met de juiste mensen omgaan.

Hey ik ben even niet online geweest, schreef eerder mee, maar heb nu nieuwe naam ivm herkenbaarheid. Ik kan wel pm's sturen voor mijn vorige naam als het nodig is.

Welkom terug!

Heb net de lange post van Rodelimo gelezen, dat kunnen genieten van je eigen omgeving klopt wel ja. Ik heb zelf me een tijd geschaamd om steeds hetzelfde rondje te lopen, want dacht van straks denken mensen dat ik niks doe of dat ze vanalles zouden kunnen denken over mij. Maar inmiddels heb ik dat achter me gelaten en kan ik gewoon genieten van het buiten zijn. Ondanks dat was ik zaterdag weer eens in het bos en dat was ook wel erg fijn hoor. Dacht ook wel even van wil hier wel een huisje neerzetten

Ik heb zelf een hele nare periode achter de rug en/of zit er nog in eigenlijk, dus wandelen is nu vaak al te veel. Probeer nu ambulante begeleiding te krijgen en dagbesteding, maar duurt helaas wel lang allemaal. Heb goede vrienden, maar zit toch vooral alleen overdags wat soms vervelend kan zijn.

Wow Rodelimo bedankt ook voor je uitgebreide antwoord! Ga inderdaad die schema's in dit topic even zoeken. Had van mijn coach ook al de tip gekregen een schema te maken dus daar ben ik wel mee bezig, maar is toch fijn te zien hoe anderen het doen.
Hoe was jouw drukke weekend? Hoop dat je vandaag een beetje hebt kunnen bijkomen!

Hoi Spinaziebietje, vervelend dat je in een nare periode zit en dat die hulp zo lang duurt! Hoop dat je snel geholpen kan worden!

Sowieso fijn om te zien dat dit topic nog actief is, ik heb er in ieder geval heel veel aan!

Ja we proberen hier echt rustig aan te doen met onszelf en ook met dit topic, maar beide zijn nog wel actief

En dankje Incipient, ik zal je verhaal ook nog lezen als ik weer wat energie verzameld heb.

Gele Suikerspin, ik hoop voor je dat het na het komende halfjaar dan beter gaat met alle juridische/financiele zaken. Dan weet je nu iig dat het eindig is, hoe ellendig ook.

Spinaziebietje, welkom terug dan! Ben nu wel nieuwsgierig naar wie je was… Haha verder ben ik helemaal niet nieuwsgierig hoor .

Vervelend dat het nu wat minder gaat. Ik hoop dat je iig goede hulp en steun vanuit je omgeving hebt gedurende die periode!

Ik kan me goed herinneren hoe lastig ik het vond om lang alleen thuis te zitten. Op een gegeven moment is dat toch ook niet fijn meer. Ik ging op een gegeven moment in de bibliotheek zitten en daar een tijdschrift lezen (onze bibliotheek heeft een chille bank:D). Dan voelde ik me toch meer onder de mensen. Ik hoop iig dat het gauw wat gaat lopen met de dagbesteding!
Hahaha ja, zeker is het heerlijk om in het bos te zijn! Ik was er afgelopen weekend ook. Zelfs als het niet zo mooi weer is is het toch genieten .

Incipient, Graag gedaan! Is het wat gelukt met die schema’s?

Vienna, wat bizar hoe dat gaat in het ziekenhuis! Heel veel sterkte. Lukt het je wel om zelf ook je schema’s te blijven volgen en het af en toe even van je af te zetten (hoe moeilijk ook)? Dat je iig zelf nog wel aan je rust toekomt ook?
Hoe is het voor jezelf bij de arts gegaan eigenlijk?

Ik ben zelf nog steeds aan het bijkomen van het weekend. Nu heb ik gelukkig wel veeeel meer energie als eerst, dus betekend bijkomen wel dat ik gewoon aan het werk ben, maar daarnaast niets doe.

Maandag had ik wel vrij gelukkig, dus toen vooral rustig aan gedaan (niets dus eigenlijk:P).

De ontmoeting met mijn moeder was superheftig vond ik. Van tevoren was ik helemaal aan het trillen en kon ik wel overgeven van de zenuwen. Nog altijd is mijn spijsvertering behoorlijk in de war ervan.

Zij wist zichzelf ook niet echt een houding te geven volgens mij. Ik heb haar maar zoveel mogelijk genegeerd, voor zover mogelijk.

Op een gegeven moment begon ze een hele monoloog over burnouts en hoe zij er zo geweldig mee om kan gaan (NOT, haar theorie is: klein beetje energie opbouwen en dan meteen weer keihard doorgaan. Tot het natuurlijk weer misgaat. Psychologische hulp is ook onzin volgens haar). Ik ben weggelopen, ik kon het echt niet aanhoren. Brrrr.

In haar verhaal (over dat de werkgevers mensen zo misbruiken) vergat ze voor het gemak wel even dat haar opvoeding aan mij de voornaamste oorzaak voor mijn burnout geweest is. En sowieso de reden dat het nu nog zo lang duurt. En het feit dat al mijn zusjes precies dezelfde problemen krijgen (met een stuk minder werkstress maar dezelfde opvoeding) zo langzaam aan voor het gemak ook maar vergeten.

Het feit dat ik van de houding van mijn werkgever meer zelfvertrouwen krijg als van die van mijn moeder zegt wel genoeg voor mij.

Echt. Ik word gewoon boos als ik het schrijf. Probleem is dat mijn moeder verbaal zeer sterk is, en dat ik nu gewoon nog niet mijn hoofd genoeg op orde heb om hierover met haar een discussie te voeren (en er dus tegenin te gaan).
Maar ik moet op mijn tong bijten nu.

Maargoed, zennnn.

Nu staan er voorlopig niet meer zulke familieactiviteiten op de planning, dus voorlopig hoef ik haar niet meer te zien! Scheelt me een hoop stress.

Nu ben ik dus vooral bezig mijn schema weer op orde te krijgen en uit te rusten, vooral in mijn hoofd. Ik merk bij zo’n event dat mijn hoofd meteen weer zo’n chaos wordt en ik me nog dagen gestressed voel. Echt even rustig nu dus.

Ik lees je frustratie en woede door de computer heen rodelimo. Wat vervelend voor je.

Je hebt het goed aangepakt. Je wilt natuurlijk het liefst begrip en erkenning van je moeder. Hou er rekening mee dat dat niet meer komt. Vaders en moeders zitten vaak al zo lang in een patroon en dat in combi met dat je ouders hoe ouder minder flexibel worden, dat veranderen erg lastig gaat zijn. Al hoop ik het natuurlijk wel voor jou en je zussen!!

Maar goed plan om bij jezelf dingen te verwerken en manieren te vinden er mee om te gaan.

Hier weet ik soms niet hoe het gaat. Ik zit soms ook weer een beetje in een trein die niet wil stoppen. Ik vlieg weer van dit naar dat, regel van alles. De ballen probeer ik weer allemaal hoog te houden en er dan ook nog bij te koorddansen. Ik wil alles perfect en doordat mijn hersenen wat herstelt zijn heb ik allerlei creatieve ideeën die ik allemaal uiteindelijk wil uitvoeren.

En waar tv-programma kijken eerder ontspannen was, en aleen hele belevenis en uitdaging, vind ik het nu saai. Haha, eigenlijk hartstikke positief.

De lente werkt ook niet mee. Dan krijg ik zin in een relatie, word er desperate van. Zie overal potentiële prooidieren.

Ga proberen wat meer te reïntegreren, maar dat is ook niet 123 geregeld.

Ik vind mezelf vandaag best stom. Wat natuurlijk nergens op slaat.

Laaste tijd steeds dezelfde droom. En heb het eerder ook al periodes gehad. Kom er zelf niet uit wat dit kan betekenen. Jullie wellicht een idee?

Ik ben in mijn vorige huis, en heb dat huis niet opgezegd. Dus de huur is doorgelopen, terwijl ik er nooit ben. Hierbij voel ik mij dom en achtelijk. Er liggen nog spullen, die ik eerder blijkbaar niet wou opruimen/loslaten. Terwijl het allemaal rommel is.

Er is ook altijd gedoe met de gordijnen en het slot en de wc. Wat wel heel helder is, voelde mij daar nooit veilig eigenlijk.

Nu ik het opschrijf snap ik het beter. Iets van het oude vind ik moeilijk los te laten denk ik. Gelukkig lukte het nu om in de droom enigszins orde te krijgen en alles gedeeltelijk in te pakken en stappen te maken om alsnog de huur op te zeggen.

Hopelijk ben ik er binnenkort van af.


Opzich kan ik nu een lijn trekken naar het hier en nu. Ik heb weer meer energie, wat mooi is. Maar ook er voor zorgt dat je weer in dezelfde valkuilen van vroeger gaat lopen. Zo blijf ik mij schuldig voelen dat vriendinnen hard werken en amper leuke dingen doen. Maar mijn therapeut zei ook al, hoe jij het doet, hoort het. Dat de maatschappij achterlijk is. En dat wij juist een voorbeeld kunnen zijn. Dat de maatschappij rustiger aan moet gaan doen. En niet alleen maar rennen, rennen, vliegen, geen tijd voor leuke dingen. En dat moet ik dus loslaten, dat mee doen met de maatschappij. Maar op mijn eigen tempo. Dat vind ik erg moeilijk. Want wat wil ik, of doe ik die dingen dan toch stiekem omdat ze van mezelf moeten of ik ze van mezelf moet voor de maatschappij.

Hee Gele Suikerspin, bedankt voor je lieve bericht . Het doet me goed er hier over te schrijven. Het lost niets op, maar het is voor mijzelf wel fijn om het kwijt te zijn. Lastig...

Nee, je bent niet stom! Ik vind het supergoed van je dat je al die dingen die je noemt weer doet! Echt fijn dat het langzaam zoveel beter gaat!

Wat je schrijft over die rusteloosheid herken ik erg goed. Soms heb ik ook van die dagen dat ik echt geen idee heb wat ik met mezelf aan moet. Dan kan ik me nog geen 5 minuten concentreren op iets, en moet ik van mijzelf direct door met het volgende. Voelt een beetje als een draaimolen die steeds sneller draait tot ik eruit vlieg.
Nu weet ik dat ik dan of moet gaan slapen, of aan mijn fotoboek werken, dat helpt allebei goed op de een of andere manier:P.

Hoe gaat het nu? Voel je je iets rustiger?

Wat lastig van die droom! Bijzonder ook dat het steeds dezelfde droom is. Ik zou idd ook zeggen dat het je proces van nu best aardig omschrijft. Hoe je dingen achter je probeert te laten en een soort van "verhuist" naar een nieuw leven.
Heb je ook een idee wat in de realiteit "de gordijnen en het slot en de wc" zouden kunnen zijn? Misschien refereren die naar dingen die je nog moet verwerken/ nog lastig vindt in het nu?

In je laatste alinea is het net alsof ik mijzelf hoor . Het is zo ontzettend lastig om alleen iets te doen wat bijna de hele maatschappij op dit moment te weinig doet!
Heb je hier ook met je vriendinnen over gepraat? Misschien als je het erover gehad hebt dat het in je hoofd wat kleiner wordt?

Ik hoop dat je vandaag een goede dag hebt en kunt genieten van de zon .

Hier gaat het nog altijd niet echt lekker. Vorige week donderdag ben ik na 2 uur op mijn werk weggerend met een enorme paniekaanval. Hyperventileren, alles werd slap, vlekken zien. Echt een tijd geleden dat ik dat zo erg gehad heb!

Vrijdag heb ik daarover gesproken met de psycholoog, en die zei dat dat een logisch gevolg was van de ontmoeting met mijn moeder vorig weekend. Blijkbaar zitten er toch een hoop meer gevoelens nog dan ik eigenlijk had gedacht.

Ze gaat de behandeling nu dan ook meer aanpassen naar traumaverwerking/ omgaan met PTSS verschijnselen. Opzich erg goed denk ik, ik denk dat het me enorm gaat helpen, maar wat pittig zeg...
Vrijdag was de eerste sessie (het 2e gedeelte van het uur). Ik moest teruggaan naar de gebeurtenis en het opnieuw ervaren. Wat zwaar zeg!
Ik ben er echt het hele weekend van van slag geweest, heen en weer slingerend tussen enorme huilbuien, de slappe lach (rare ervaring na een jaar AD ) en alles wat er tussen zit.

Vandaag gaat het wel weer redelijk, voel me eindelijk weer een beetje stabiel, alleen ik ben nu zooo moe! Vandaag was ik dan ook wel gewoon opgestaan om te gaan werken, maar dat ging echt niet. Nu dus een uitrust-dagje, met veel slaap, en een stukje lopen en dan hopelijk morgen gewoon weer aan het werk .
Ik merk dat ik het werk echt goed nodig heb om mijzelf af te leiden van al die gebeurtenissen van vroeger. Het is dan zo fijn om een paar uur per dag met mijn hoofd alleen bij het werk te kunnen zijn!

Hoe is het met jullie? Het is rustig hier! Iedereen is zeker lekker aan het genieten van de zon .

Gezien ik nu heel erg tegen een burn-out aan zit te hikken of er vrijwel eentje al heb, schrijf ik hier maar eens mee. Ik slaap en eet de laatste paar weken slecht en het ik heb constant een anxious gevoel.

Op het moment lopen er meerdere zaken eventjes niet zo lekker bij mij. Ik heb een fulltime stage van maandag t/m vrijdag, waar ik ook nog een uur reistijd heen en terug heb. Naast stage ook nog een bijbaan waar ik gemiddeld zo'n 12 uur per week aanwezig ben, sommige weken ben ik dan 7 dagen per week aan het werk en gezien na het weekend stage ook weer begint dan kan dit opgeteld 13 dagen achter elkaar werken zijn. Dat is het eerste punt dat mij begint op te breken. Ook bevalt stage niet echt helemaal fantastisch en begin ik ook met steeds meer moeite naar mijn bijbaan te gaan.

Daarnaast vriendschappen en familie dat niet helemaal lekker loopt. Dit jaar al meerdere vriendschappen verloren door vervelende samenloop van omstandigheden... Daarnaast blijf ik iemand leuk vinden waarvan ik soms gemixte signalen krijg en soms lijkt het als een keiharde afwijzing. Afgelopen dagen zijn er ook nog een paar huisdieren overleden (niet door mijn handelen, maar toch...) en alles hoopt zich gewoon even op...

Mijn huis is een bende, sportschool blijft liggen, weinig slaap, goed eten zit er ook niet in, snel geïrriteerd. Mijn energie is op... Ik ben gewoon enorm moe om overal om/over te moeten vechten; voor vriendschappen, voor hogere positie in bijbaan, op stage, overal...

Ik ben gewoon echt uitgeblust... Ik weet het even niet zo goed hoe ik verder moet en het weer moet oppakken. Normaal zet ik door en heb zoiets 'even doorzetten en dan is het klaar', maar de hele 'vechtlust' is verdwenen... Het voelt gewoon zo hopeloos allemaal..

Luxing ik dacht ook dat ik er tegenaan zat te hikken, maar ik bleek er al middenin te zitten.
Het beste dat je nu kan doen is je ziekmelden ( daarbij ben je niet verplicht om te zeggen wat je hebt) en morgenochtend meteen een afspraak bij de huisarts regelen.
In het meest gunstige geval valt het allemaal mee en ben je slechts een paar dagen ziek geweest. Maar je verhaal komt bekend voor en de enige die daar nu een goede diagnose bij kan stellen is de huisarts.
Sterkte en laat even weten hoe het verder gaat.

Voor de anderen; ik reageer later nog even uitgebreid op iedereen.

Zondertitel@

Ik heb zojuist alles voor komende dagen afgeblazen. Bijbaan moest ik zowel morgen als zaterdag werken, beide dagen kunnen weggeven aan collega's die nog wat uren konden gebruiken. Voor de rest hetzelfde met afspraken aan de kant zetten. Het enige wat ik wel nog ingepland heb, is een paar dagen weg naar ons buurland. Even richting zee voor een dagje, en de rest van de dagen wat relaxen zonder wat te moeten. Verblijf dan bij mijn beste vriendin die zoiets heeft: wij zorgen wel even voor je de komende dagen, zelf hoef je even niks te doen.

Ik hoop dat die paar dagen een beetje helpen om weer wat op te laden. Ziekmelden bij stage zit er niet zomaar in, die uren moet ik op een ander moment weer inhalen... Dat levert weer stress op, waardoor ik gewoon maar door blijf denderen...

Ik probeer mijzelf constant dingen op te leggen, zoals huis opruimen, verslagen tikken, etc. Maar het gaat gewoon niet. Ik probeer nu hele kleine dingetjes mee te pakken zoals als je naar het toilet gaat even een dingetje opruimen daar ipv hele huis een paar uur staan op te ruimen/schoon te maken...

Wat vervelend dat het verhaal je ook bekend voorkomt. Gezien ik nu net in het topic binnen kom vallen; hoe gaat het nu met je?

Goed dat je voor nu direct maatregelen hebt genomen, dat is al een hele stap. Maar ik raad je toch echt aan om ook naar de huisarts te gaan.

Bij een burn-out is je emmer met energie letterlijk leeg. Bij de meeste mensen is deze goed gevuld. Als je dan een drukke periode doormaakt heb je voldoende reserves en de emmer vult zich daarna ook weer makkelijker.
Als je emmer al zo goed als leeg is dan helpt een paar dagen rust niet, je stelt hooguit het onvermijdelijke uit. Alle redenen die jij hebt waarom je je niet kan ziekmelden voor stage zijn voor jou belangrijk. Dat weet ik omdat ik het herken. Ik heb inmiddels geleerd dat het heel menselijk is om ziek te zijn. Er schijnen zelfs mensen te zijn die zich zonder schuldgevoel of zorgen ziekmelden. Voor mij nog steeds onvoorstelbaar.
Het advies dat je bij een burn-out als eerste krijgt is: neem rust, haal alle belastende factoren uit je leven, neem rust, doe alleen de dingen waar je energie van krijgt en vooral rust nemen.
Luister alsjeblieft naar je lichaam en zet alle redenen waarom je niet ziek kan zijn aan de kant. Als je echt op een burn-out afstevend dan heb je straks misschien helemaal geen keus meer, omdat je gewoonweg niets meer kan. En reken er dan maar op dat het herstel een stuk langer kan duren.

Hoe het nu met mij gaat na 5 maanden? Ik begin eindelijk te leren hoe ik echt rust moet nemen. Het schuldgevoel wordt steeds minder en dankzij mijn psycholoog leer ik steeds meer over mijzelf. Er zit weer een laagje energie in de emmer, maar ik moet goed opletten waar ik dit voor gebruik en dat ik niet meteen alles gebruik.

Jeetje Vienna, dat klinkt inderdaad niet als de bedoeling! Ik kan me voorstellen dat je een beetje spierpijn mag hebben na zoiets, maar als je er niet van kan slapen lijkt me dat toch te zwaar.
Ik hoop dat je huisarts hiervoor een oplossing heeft! Of je iig wat gerust kan stellen .

Fijn dat je zo'n goed gesprek had op je werk. Top! En ook fijn dat je nu voor jezelf daarmee wat meer rust hebt.

Hoe ging het bij je mama in het ziekenhuis?

Zondertitel, fijn dat je het gevoel hebt weer een klein beetje energie te krijgen! Motiveert wel weer lijkt me . Jij ging nu ook bijna op vakantie dacht ik toch? Heb je daar al veel zin in?

Luxing, ik ben het met de anderen eens, mij komt je verhaal ook erg bekend voor. Ik hoop dat je de komende dagen goed kunt uitrusten. Laat al die kleine dingen "even" liggen, die liggen er later ook nog wel. Focus nu gewoon even op leuke dingen doen, lekker naar buiten, terrasje met een vriendin, lekker een boek lezen, of gewoon in het gras liggen. Net waar jij zin in hebt. Je hoeft niets en mag alles .

Hier gaat het langzaam beter. Vandaag voel ik mij eindelijk zo dat ik niet meteen van alles schrik, of direct moet huilen als er iets kleins gebeurd, echt een opluchting. Vannacht heb ik ook voor het eerst sinds vrijdag weer echt geslapen. Ik was al een beetje bang dat dat iets permanents ging worden .

Ik weet eerlijk gezegd niet hoe deze therapie heet. Het leek wel heel erg op EMDR, maar dan zonder het bewegende licht en de trillende balletjes. Wel was het hetzelfde in de vorm van: teruggaan naar het moment, en je dan niet per se focussen op de gebeurtenis maar op de sensaties van toen. Wat voel je, wat ruik je, wat zie je? En dat vroeg de psycholoog dan heel veel keer achter elkaar.
Klinkt heel simpel, maar toch was het zo heftig! Ik had nog niet meegemaakt dat ik echt zo lang zo van slag geweest ben door zo'n sessie.

Nu vind ik het wel erg lastig dat het moederdag is zondag. Ik heb me nooit zo gerealiseerd hoeveel reclame daarvoor gemaakt wordt tot ik het nu absoluut wil mijden . Ik vind het vooral erg lastig omdat die omschrijvingen in reclames enzo totaal niet overeen komen met mijn beeld van mijn moeder. Dat maakt het nog meer confronterend, om mezelf te realiseren dat alles thuis echt niet normaal geweest is.

Maargoed, dit weekend hadden man en ik het plan om te gaan kamperen, dus dat leid hopelijk goed af . Lijkt me wel erg fijn om er echt eventjes uit te zijn!

Hebben jullie nog plannen voor het lange weekend?

Oh, en nog een vraagje aan Vienna! (of andere paardenkenners Kunnen paarden ook pubergedrag hebben?
Het paardje wat vorig jaar geboren is achter ons huis begint nu een beetje een puber te zijn volgens mij. Tenminste, hij is echt zo'n klier aan het worden voor zijn wei-genoten . Steeds aan de staart van andere paardjes trekken, in de achterpoten/manen bijten, hopen dat ze dan met hem mee gaan rennen volgens mij. Het ziet er echt schattig uit, dat wel, haha.

Haha, rodelimo. Wat leuk! Ik denk het wel hoor, pubergedrag. Mijn Konijn had dat ook een fase. En nog steeds vind ze het leuk als ik haar nep ga pakken en wat achter haar aan zit. Heb je dan niet de neiging om in het weiland te gaan en met haar te gaan spelen, rennen enzo? Of mag dat niet?

Ohh grappig dat zelfs konijnen dat hebben! Dat wist ik niet! Klinkt wel echt superschattig .

Haha ja ik heb die neiging zeker! Zeker omdat ze nu nog een beetje hun wintervacht hebben, dus ze zien er zo zacht en knuffelbaar uit . Als het goed is komen ze zaterdag weer in de wei die direct aan onze tuin grenst te staan, dus dan kan ik er makkelijker even bij komen. Zo tof!

Rennen doe ik alleen niet meer met hem. In het begin ging dat wel, toen het veulentje nog niet echt kon lopen. Nu is hij veel te snel geworden voor mij .

Ze zijn ook helemaal verliefd op de grasmaaier. Zodra die aan gaat zie je ze allemaal meteen kijken en naar je toe rennen enzo. Maar dat heeft meer te maken met het gras denk ik .

Super leuk! En zo leuk dat je van de geboorte contact met dat veulentje hebt. Dan krijg jij en dat dier echt een band met je. Al gekeken naar therapie met dieren?

Oke, daar ben ik weer. En nu wel met de rust om wat uitgebreider op iedereen te reageren, alleen komt er vandaag weinig binnen van wat ik lees. Dus om te beginnen voor iedereen een voor de dingen die niet goed gaan op dit moment en een voor alles wat wel goed gaat.

Nog even een welkom voor Incipient. Hoe gaat het nu met je?
Ik zou willen dat ik je meer advies kan geven, maar ik moet zelf nog zo veel leren. Wat ik je wel mee kan geven is dat als je kan accepteren dat het allemaal gewoonweg even niet gaat , het een stuk makkelijker is om aan je herstel te werken. En ja ik weet het, makkelijk gezegd...

Rodelimo, lijkt me heerlijk zo’n uitzicht. Een rustige middag in de tuin is voor mij als alle kinderen in de buurt gewoon naar school zijn, er nergens verhuisd of verbouwd wordt en mijn eigen kind ook nog eens besluit om door te slapen. Het gebrek aan uitzicht neem ik dan maar voor lief.
De frustratie over je moeder komt mij heel bekend voor. Het is zo balen dat iemand zo’n negatieve indruk kan achterlaten en vooral als dat iemand is die er eigenlijk gewoon voor jou zou moeten zijn.
Zondag is mijn eerste moederdag als moeder en ik durf er niet van te genieten, omdat ik er dankzij mijn eigen moeder een behoorlijk dubbel gevoel bij heb.
Gelukkig hoef ik niet bij haar langs, tenminste niet van mezelf, mijn moeder denkt daar ongetwijfeld anders over.
Verder maak ik me nu al druk dat ze hier binnenkort is voor de verjaardag van mijn zoontje.

Vienna. Ik kan me niet voorstellen dat een goede arts of therapeut pijn goed vindt. Ja tuurlijk mag je iemand motiveren om haar best te doen, maar dit klinkt alsof ze veel te ver is gegaan. Ben benieuwd wat de huisarts hiervan zegt.
Hoe is de afspraak van je moeder gegaan?

Gele Suikerspin, wat een goede opmerking van jouw therapeut. Als ik zie hoe iedereen om mij heen maar druk is de hele tijd dan bekruipt mij meteen weer een schuldgevoel. Bijv. wat denkt de nieuwe buurvrouw wel niet van dat mens dat hele dagen lekker thuis zit en oh zij gaan dit weekend daar en daar heen en ze hebben ook al de hele ochtend staan klussen en hij heeft nog gewerkt. Kom ik aan met mijn ochtendje boodschappen doen.

Ik voel me soms zelfs een beetje schuldig naar al die hardwerkende mensen dat ik een maand op vakantie ga.
En om jouw vraag nog te beantwoorden Rodelimo. Geheel stressvrij is dit echt niet. Ik haal altijd pas opgelucht adem als we weer een goede camping treffen en redelijk weer en alles het nog doet. En deze keer hebben we ook nog een dreumes bij ons, hoe gaat dat zijn in een tent.
Tegelijkertijd heb ik er zoveel zin in dat het me daardoor lukt om heel veel ook los te laten.
Als ik dat nou eens altijd zou kunnen

Oke genoeg verhaal, anders is iedereen straks de draad weer kwijt

Over die schema's he, heb ze geprobeerd te zoeken, maar kan ze niet vinden. Weet iemand welke pagina die staan.