Jong en Burn-out deel 2

Mijn dagschema nu;
+/- 8.30 9.00 uit bed
Rustig ontbijten
Douchen 11.00, bij afspraak natuurlijk eerder.
Na het douchen weer bij komen op de bank met lunch.
Smiddags dan vaak een boodschapje, wat leuks, kleine actie.
16uur vaak mijn dag om qua energie, potje kamille thee op de bank.
Ik eet vroeg, meestal kant en klaar. Ergens tussen 17 en 18uur.
18.30 rtl boulevard
Daarna nog wat opruimen, planten water geven, huisdier aandacht geven. Wat tv (terug) kijken. Vaak rond 21 - 21.30 klaarmaken richten bed. 22uur in bed. Slaap meestal rond 23uur.

Dat is ongeveer een gemiddelde dag. Ik kan nu ook wel 2 en soms 3 acties op een dag.

Qua weekplanning, maandag 2 uur dagbesteding buiten de deur. Dinsdag dan af en toe ambulant begeleider 1x in de 2 weken, iets buiten de deur. Donderdag schilder cursus, 2 uur. 1x in 2 weken fysio. 1x in 3 weken therapeut. Af en toe bedrijfsarts. Af en toe een sociaal contact. Vergeleken met 2 jaar terug doe ik echt weer heel veel.

Wat is jou planning nu ongeveer. En waar loop je tegen aan?

Mijn schema volgt de meeste dagen dat van mijn zoontje

~ 7.00 (als in geluk heb) opstaan
Ontbijten
~ 9.00 douchen/aankleden ( tijdens slaapje)
Boodschappen/ wandelen
~ 12.00 lunchen
Samen spelen
Slaapje: Tijd voor mama en een beetje voor het huishouden
Samen spelen/ wandelen/speeltuin/ stukje fietsen
Eten koken
~ 17.30/18.00 eten (1 a 2 x in de week eten we als zoon naar bed is)
19.00 zoon naar bed
Opruimen en dan op de bank!
~ 22.00/22.30 naar bed

Soms kan ik extra slapen, bijv in het weekend een keer wat langer uitslapen of ‘s ochtends of ‘s middags een dutje doen.
1x in de week zoontje bij opa en oma ( maar die zijn nu een paar weken op vakantie dus nu even niet)
1x in de week middag kdv, dan heb ik vaak afspraak met psych en laatste tijd ook fysio
Weekend: gezinsdingen; uitstapje, familie, verjaardagen
Maar ook sociaal met vrienden afspreken. Soms toch nog veel te veel gepland in een weekend, omdat we best impulsief kunnen zijn.
1x per week yoga
1x 2/3 weken bezoekje aan werk brengen
Tussendoor nog afspraken bedrijfsarts en ziekenhuis.

Lastigste voor mij is, dat als ik echt moe ben ik hier niet altijd aan toe kan geven, omdat ik voor mijn zoontje moet zorgen. Daardoor ga ik toch nog regelmatig over mijn grenzen heen.
Het fijne is dat ik door hem veel buiten kom en dat geeft mij ook extra energie. En het zorgt er ook voor dat we gezond blijven eten.

Met meer energie kwam ik tot de conclusie deze week dat dan het 'harde werken' pas begint. Het grenzen aangeven, energie verdelen, je schuldgevoel en alles. Eerder kon het gewoon niet, dus maakte mijn lijf/psyche de keuze. Nu moet ik dus leren zelf de keuzes te maken. Hier wam ik deze week op. Ik ervaar soms dan ook echt de keuze stress van dit leven. Alles kan, zo veel keuze. En dan meer energie mooi is, maar dat dan het herstel, het herprogrammeren ook pas begint? Geen idee. Dit hield en houd mij nu bezig.

Haha, zie veel typefouten. Tijd voor slaap.

Dank jullie voorde schema's

ik denk dat mijn dagritme nu vaak is:
7.15 wekker, neem medicatie
9.30 wordt weer wakker, ga uit bed
9.30-10.00 kat aaien, game checken
10.00 broodjes maken oven
10.30 ontbijt/brunch
11.30 lunch
12.00-15.00 afspraken, fietsen, wandelen of film kijken/boek lezen
15.30 ontspanningsoefeningen
17.30 eten maken
18.15 eten
18.30 opruimen, netflix, visite, game, ontspanningsoefeningen
23.00 tanden poetsen
23.30 naar bed

Hoi allemaal, ik kom hier nauwelijks meer maar wilde nog even laten weten hoe het gaat! Ik kon bijna mijn nickname niet meer herinneren haha. Sinds februari ben ik weer volledig aan het werk en dat gaat goed. Wel heb ik de laatste tijd in de privé situatie een paar keer heftige emoties gehad (erge boosheid, teleurstelling ed) en daarna kwamen de klachten even terug. Erg moe, hoofdpijn, gezoem in mijn oor. Daar herstel ik dan gelukkig wel binnen een paar dagen van. Dus ... al met al gaat het heel goed, maar moet ik erop alert zijn dat ik nog gevoelig blijf voor BO klachten.
Ik wens iedereen veel beterschap en uiteindelijk een volledig herstel!

Hallo Allemaal

Even geen berichtjes van mij in dit draadje, ik ben soms zo bang voor herkenning. Dan zie ik overal beren

@ Mariota, wat fijn om zo'n berichtje te lezen, ik voel me soms zo ver van wat ik graag weer zou willen, dit geeft weer moed.

@ Gele Suikerspin, heel herkenbaar. Zolang ik echt niet kon werken was het zwaar maar ook duidelijk. Ik kon niks. Nu ik aan het herstellen ben is het constant een dilemma, wat kan wel en wat niet. Soms ben ik te bang om over mijn grenzen heen te gaan en het kost moeite om op te bouwen dat weet ik. Maar ik merk ook dat ik keihard wordt teruggefloten als ik te snel ga met opbouwen.

@ Vienna , goed dat je huisarts je doorverwijst. Een behandeling mag je best voelen maar dit was zo te lezen absurd pijnlijk, dan ga je dadelijk achteruit in plaats van vooruit.
Mooi om de schema's te lezen. Ik werk nu 24 uur verdeeld over 4 dagen, na het werk doe ik weinig meer dan rusten. Een duidelijk schema zit er op dit moment dus helemaal niet meer in. Sporten lukt nu ook niet omdat ik te weinig vrije tijd heb en ook te weinig energie. Alles gaat in het opbouwen zitten.

@Zondertitel, het lijkt me extra zwaar met kleine kinderen, daar kun je niet van verwachten dat ze snappen dat je echt niet meer kunt.

@Rodelimo wat goed dat je wel naar huis bent gegaan toen het niet meer ging. En ik herken veel in je verhaal
Dat vind ik een van de moeilijkste dingen. Met de bedrijfsarts afspreken hoeveel uur ik per week werk en dan merken dat het niet gaat. Of een slechte dag hebben en dan eerder weg moeten. Daar wordt op mijn werk door mijn manager echt heel vervelend op gereageerd, terwijl ze weet dat ik alleen boventallig werk rekent ze toch op mij. Ik krijg daar dan weer extra stress van, dat helpt dus helemaal niet.

Luxing, zo herkenbaar wat je schrijft. Ik heb zelf ook zo'n last van alle dingen die ik 'moet' doen. Stage kan soms echt te zwaar zijn. Is het mogelijk om minder uur per dag te werken zodat je er misschien wel langer over doet maar het wel kan volhouden?

Ik ben lekker op vakantie geweest en heb echt goed kunnen slapen. Nu al weer 2 weken thuis valt dat zo enorm tegen. Autorijden gaat ook weer slechter, ik had vandaag bijna een ongeluk. Ik heb ook weer veel hoofdpijn en ook de concentratie en het geheugen zijn minder dan voor mijn vakantie. Dit weekend hebben we een verjaardag van een nichtje en ik zie er nu al tegen op. Maar ik zie wel lekker bruin dus de patiënten op het werk zeggen allemaal dat ik er zo goed uitzie. Ik werk nog steeds boventallig en het valt zo tegen met opbouwen. Het liefste ging ik weer terug naar 20 uur per week. Ik ga morgen naar de psycholoog weer bespreken hoe ik dit kan aanpakken.

Nog twee dagen dan is het Pinksterweekend, en hopelijk lekker weer!

Ik reageer morgen even op de rest, maar ikzelf zit er nu helemaal doorheen.

Ik was dus een weekend weggeweest, dat heeft een beetje geholpen maar het bracht ook spanning met zich mee omdat je je toch in een andere omgeving bevindt en in andermans huis. Dus daarvan ook wat fysieke klachten gekregen. Afgelopen dagen toch geprobeerd om nog naar stage te gaan. Maandag heb ik mij echt naar stage toe moeten slepen en weg moeten slepen, dinsdag ging nog wel redelijk. Woensdagen werk ik vrijwel standaard vanuit huis ivm afspraken enzo, maar ik werk dan ook nog eind van de middag + avond bij mijn bijbaantje.

Dus moest deze middag/avond werken, ik had vorige week dan helemaal vrij genomen hiervan, dus zat al behoorlijk in de stress dat ik weer moest beginnen na 1,5 week vrij. Na 3,5 uur brak ik helemaal op. Mijn bijbaan is de laatste paar maanden nog veel stressvoller geworden dan dat het al was, waardoor het lijkt alsof we structureel met te weinig personeel staan waardoor we eigenlijk niet eens toekomen aan pauzes enzo. Vervolgens naar leidinggevende gegaan of ik naar huis mocht want ik trok het niet veel langer. Die zag ook wel in dat het echt niet goed gaat, want normaal ben ik juist degene die het voortouw trekt en doorgaat totdat het écht gedaan is. Vervolgens administratie daarvan bijgewerkt/ingeleverd en vertrokken... Na het kantoortje verlaten te hebben en in de kantine aangekomen, keihard in tranen uitgebarsten. Ik ben op, ik kan niet meer. Komende zaterdag heb ik nog een dienst, maar ik ga kijken of ik de uren op een ander tijdstip kan draaien zodat ik rustigere uren meepak. Financieel kan ik het niet aan om totaal geen uren te draaien...

Maar morgen moet ik in principe gewoon weer op stage zijn, maar gezien dit echt een keihard breekpunt heeft bereikt, ga ik mij toch maar ziekmelden en ook bezoekje aan huisarts brengen...

Fijn om die schema’s zo op een rijtje te zien! En om van Mariota horen dat het uiteindelijk toch ook wel weer beter gaat allemaal. Al klinkt dat nog steeds als een ver van mijn bed verhaal.

Luxing, wat vervelend dat het weekend zo weinig effect heeft gehad. Wij weten allemaal hoe moeilijk het is om te moeten toegeven dat het niet goed gaat. Er zijn altijd zoveel redenen waarom je niet ziek mag zijn. Maar ziekmelden en naar de huisarts gaan is echt het beste op dit moment.
Heb je al een afspraak staan?

Nirakkam. Die angst voor herkenning snap ik helemaal. Ik weet dat de kans niet heel groot is, maar iemand die voldoende van mij weet zou mij wel kunnen herkennen in de verhalen.
Aan de andere kant is dit voor mij een fijne manier om dingen van me af te schrijven. En om te weten dat ik niet de enige ben.
Fijn dat je van je vakantie hebt kunnen genieten. Maar vervelend dat het thuis zijn dan toch weer tegenvalt. Maar als het voor jou beter is om voorlopig 20 uur te werken dan is dat gewoon zo. Hopelijk lukt het om dit op een fijne manier te regelen.

Vienna. Fijn dat de huisarts het met je eens is en je een nieuwe doorverwijzing hebt. Hopelijk gaat dit wel goed.
En fijn dat je collega’s het leuk vonden om je weer te zien. Dat doet mij ook altijd wel goed.

Hier niet veel nieuws. Ik ben me aan het voorbereiden op twee drukke weken.
Alle voorbereidingen voor de vakantie en ook nog de eerste verjaardag van mijn zoontje.
Ik merk dat ik daardoor weer in een ‘oh ik moet’ modus raak en mezelf echt moet dwingen om daar afstand van te nemen.
Alleen dat lijstje in mijn hoofd wordt steeds langer.

ZonderTitel_1981, dat laatste herken ik zo. Mij helpt het om toch alle ballen te laten vallen, wel moeilijk.

Verder bij alles denken, het mag, het moet niet. Het mag. Daardoor stel ik andere prioriteiten.

Want als je op 1 dag iets moet, kost het energie. Laat je het los en iets leuks doet of iets waar je zin heb, valt dat andere vaak wel op zijn plekken. Dat je er even tussendoor ineens langs rijd.

Dan zijn het minder moet dingen en vooral hou je dan energie over.

Niets moet, alles mag. En op vakantie kun je alles kopen. Koop daar gewoon de zeep, tandpasta enzo. Relaxxxx.

Vienna 29, dat herken ik zeker. In het begin legde ik het ook wel aan mensen uit als, dat de computer in je hoofd gecrasht is. Alleen dat het knopje van het gewoon weer opstarten ontbreekt.

Alles moet je weer opnieuw uitvogelen, zoals borrelen en uit eten gaan ook, moest ik echt aan mijn vriendinnen vragen, hoe deden we dat ook maar weer

Elke fase tijdens de ziekte is anders en heeft zijn eigen nadelen.

Fysio zei ook, balans is altijd blijven werken. Denk maar aan de wipwap. Als je die in beweging wil houden moet je wat doen. En kun je niet denken nu is jij recht en blijft hij wel in balans, nee, je moet continu het in balans houden.

Hard werken het leven.

Ik voel mij ook vooral schuldig over hoeveel leuke dingen ik doe. Mijn omgeving vind dat gelukkig onzin. Ik heb ook nadat ik iets leuks doe vaak nog hoofdpijn en andere klachten dat is natuurlijk nog niet normaal.

Hier er een vakantie dagje van gemaakt. Was erg leuk. Jullie nog wat ondernomen?

Ook dat vele van jullie al weer werken maakt me soms dat ik begin te twijfelen, nu heb ik ook geen werk waar ik kan reïntegreren en ben ik ook wel op mijn manier bezig met reïntegratie.

Ik kan nog steeds erg weinig druk aan, bij het minste of geringste druk krijg ik hoofdpijn en van alles, qua rare klachten. Ik probeer dit wel op te rekken, hierin grenzen te verleggen zeg maar.

Haha precies Vienna, soms denk ik, hoe kunnen andere mensen hier nog bij werken?
Of hoe deed ik dit eerder naast mijn baan.

Hoi! Tijd geleden weer, maar de laatste week was zo druk dat ik even geen tijd had.

Hier gaat het opzich goed. Ik zit nu in een beetje ingewikkelde tijd. Ik ben bijna (over 3 weken) 2 jaar ziek. Wat inhoud dat ik nu iets "moet" met werk.
Ik heb een aanvraag gedaan voor een wia uitkering, maar deze is afgewezen. Daar ben ik te "goed" voor. Wel heeft de UWV arts me een urenbeperking gegeven van 32 uur. Dit heb ik nog niet gehaald, maargoed.

Ik vind het nu echt superlastig wat te doen. Eigenlijk heb ik zoiets van: laat ik gewoon mijn contract maar aanpassen naar 24 uur, en dan zien we over een jaar ofzo wel weer. Dan ben ik lig van al die gesprekken met bedrijfsarts, werkgever, leidinggevende e.d. af. En is het daarbij ook gewoon duidelijk wat ik ga doen.
Op dit moment heb ik geen duidelijkheid, maar daar kan ik erg slecht tegen . De HR is deze week op vakantie helaas, dus ik kan daar op z'n vroegst volgende week een gesprek over hebben. Lastig.

Ook ben ik nu dus begonnen met die traumatherapie. Maar jeetje, wat een hoop zooi haalt dat naar boven zeg! Na de vorige sessie heb ik 2 weken echt goed last daarvan gehad (nachtmerries, duizeligheid, schrikachtig, zo moe, misselijk, niet kunnen inslapen etc).
Ik had het idee dat ik er nu wel wat vanaf was, maar in de sessie van vandaag bleek dus van niet.

Ik vond het altijd al superlastig om mensen te vertrouwen, of dichtbij te laten komen. Zelfs bij mijn man, die echt de liefste persoon op aarde is. Verstandelijk weet ik dat, maar toch heb ik altijd het idee van, straks gaat hij weg, straks laat hij me in de steek.
Logisch, zegt de psycholoog. Je hebt een moeder die je altijd hebt vertrouwd, en die heeft je behoorlijk laten vallen iedere keer weer en geeft soms ook nog een trap na.
Maar nu met die therapie waarin ik de trauma's herbeleef komt zoveel gevoel terug naar boven, en voel ik me zo enorm in de steek gelaten, dat ik het nu ontzettend moeilijk vind om zelfs mijn man nog dichtbij te laten komen. Zowel figuurlijk als letterlijk.
Wat alles thuis in het nu weer heel lastig maakt. Ik heb geprobeerd uit te leggen hoe ik me voel natuurlijk, en daar heeft hij begrip voor. Het is alleen zo moeilijk om hem goed te laten begrijpen waarom ik het zo moeilijk vind om hem te vertrouwen.
Ik wil dat zo graag, maar het lukt me gewoon niet!

Ook zijn er komende weken best veel familiefeestjes, verjaardagen etc. Ik zou er zo graag heen gaan allemaal, maar mijn moeder komt op alle feestjes ook.... Nadat de vorige keer dat ik haar zag zo'n drama geworden is heb ik me voorgenomen haar voorlopig echt niet meer te zien. Maar met al die feestjes komt het nu wel goed aan dat dat dus ook betekend dat ik de rest van de familie veel minder ga zien .
Ik heb de familie voor een andere keer nu bij mij uitgenodigd, en ze begrijpen het ook echt heb ik het idee, maar toch voel ik me erg verdrietig en buitengesloten. Ook al doe ik dat laatste mijzelf aan .

Dit alles kost me superveel energie, waardoor ik op het werk me ook niet kan concentreren en zo moe ben dat ik daar ook niet te lang kan blijven.
Ik krijg nu wel ruimte van de bedrijfsarts daarvoor, maar ik blijf toch ook steeds met die deadline van over 3 weken zitten.

En nu hoorde ik vanmorgen dat mijn psycholoog herplaatst wordt, naar een stad hier ruim een uur rijden vandaan . Ik mag dus kiezen, of iedere keer daarheen rijden, of een andere psycholoog.

Ik voel me de laatste week de hele tijd alsof ik in een draaimolen zit die steeds harder draait en ik heb het idee dat ik er straks keihard uitgeslingerd word.

Ik ga later nog even op jullie reageren. Nu heb ik even geen energie meer over.
Excuus voor de ego-post

Ben je het eens dat je 32uur kan werken?

Het klinkt alsof je max 24uurkunt werken. En dat je nog niet beter bent.

Je kunt overwegen in beroep te gaan tegen uwv.

Laat de deadline los. Je werkgever is continu begripvol geweest.

Waarom zou die dat nu niet meer zijn? Een werkgever blijft verantwoordelijk voor re-integratie je bent nog steeds niet helemaal beter en dat gaat ook niet binnen 3 weken ineens wel GEBEUREN.

Je kunt dus gewoon rustig je uren opblijven bouwen en er zit helemaal geen druk achter, je kunt gewoon rustig door bouwen tot de uren, wat goed voelt voor jou!

De werkgever moet je hierin blijven begeleiden en ondersteunen.

Als je namelijk nu beter wordt gemeld en het contract wordt ondertekent dan is dat helemaal niet gunstig voor je werkgever want als je dan toch weer uitvalt bij vb over een maand of over 2 maand omdat je toch nog ziek bent dan gaat de hele wet poortwachter wet van twee jaar ziekte weer opnieuw in.

Dus wees echt gerust dat gaat je werkgever echt niet doen die heeft echt niet zin om nog een keer 2 jaar de hele wet poortwachter opnieuw te doen. Hij gaat je natuurlijk gewoon rustig nu laten herstellen tot de uren wat je aankan.

Zo is het voor jou en de werkgever het beste.

Ik troost mezelf al een paar dagen, omdat ik ongesteld moet worden voel ik me echt onzeker, lelijk, alleen, ik vind nooit een man, ga kinderloos dood, en gewoon wat somber. Ook snel huilen en snel geïrriteerd. Gelukkig heb ik nu wel vaak door dat het ook te maken heeft met dat ik ongesteld moet worden en troost ik mezelf een beetje.
Dat helpt wel een beetje, mezelf geruststellen. Maar vandaag is het toch ook wel een beetje erg. *#'§×^¥ hormonen.

Beetje, lekker alles afzwakken

Rodelimo, had jij bij het van 10 naar 5 mg escitolapam gaan ook bijwerkingen?

Ik had bij het opbouwen extreme bijwerkingen vooral de psychische, in en boom willen klimmen naakt enzo. Echt rare bijwerkingen.

Nu natuurlijk bang dat het de andere kant ook zo opgaat. Ik blijf dan wel op 5 mg. Ga niet helemaal afbouwen.

Wellicht heb jij nog een tip of advies.

Gele Suikerspin, dank voor je reactie. Je hebt gelijk. Ik vind het alleen zooo moeilijk om niet goed te weten waar ik aan toe ben! Het feit dat ik nu niet echt op mijzelf kan vertrouwen qua belastbaarheid, maar ook de onzekerheid vwb werk kan ik echt slecht hebben.

Gelukkig is volgende week de HR dame weer terug van vakantie, dus ik verwacht dan lig een gesprek te hebben over hoe zij de toekomst voor zich zien. Dat zal veel rust geven verwacht ik.
Ik hoop ook echt dat ik vandaag nog de wia brief krijg! Eigenlijk zou ik afgelopen dinsdag de officiële uitslag moeten krijgen, maar ik heb nog steeds niets gehad. Omdat ik zo dicht tegen de grens aan zat (34,8% volgens de arbeidsdeskundige) wil ik die toch erg graag hebben. Hmmmm. Anders maandag maar weer bellen!

Ahh, knuffel voor jou! Zo lastig, die hormonen... Ik hoop voor je dat het vandaag weer beter gaat!

Ik herken wel wat je schrijft over dat het nog veel lastiger wordt op het moment dat je wel energie krijgt. Ik herinner me ook dat ik toen ook echt zoiets had van: "doe dan maar helemaal geen energie, dan weet ik tenminste waar ik aan toe ben" .
Inmiddels ben ik wel blij dat dt niet gebeurde is hoor, haha. Maar dat je op dat moment weer moet beginnen met bepalen voor jezelf wat wel kan en wat niet, en dat je daar langzaam aan ook weer andere mensen bij kunt betrekken (en dus soms ook last minute toch teleur kunt stellen als het toch niet gaat) vond ik superlastig.
Het heeft me veel geholpen, omdat ik toen ook direct afgestraft werd door mijn lichaam als ik het verkeerd deed, maar leuk was het niet.

Ik was ook heel bang voor de bijwerkingen bij afbouwen, omdat ze bij opbouwen ook echt vreselijk waren bij mij. Maaaar, het viel heel erg mee! Het is me echt 10000% meegevallen. Wel moest ik mijzelf weer een beetje opnieuw leren kennen, omdat ik wel meer gedachten terug kreeg en ook weer beter kon piekeren. Maar lichamelijk heb ik er echt weinig last van gehad, dat iseigenlijk alleen maar beter geworden. Ik hoop echt dat dat voor jou ook geldt!

Ohja, toevoeging. Ik heb het wel heeeel erg langzaam afgebouwd. Mbv druppels, en dan iedere 2 weken een druppel minder (1 druppel = 1 mg). Ik weet niet hoe jij het gaat doen, maar dit werkte voor mij heel aardig .

Vienna, gefeliciteerd met het revalidatieprogramma! Fijn dat je daar aan kan gaan meedoen! Wat houd dat programma precies in?

Ja, ik vind het superlastig. Het is bij ons wel mogelijk om een contract te nemen van 24 uur, en dan daarboven zoveel uur erbij te werken als je kan (max 40 uur). Op dit moment is dat werktechnisch geen probleem, want er is een enorm tekort aan mensen die het werk doen wat ik doe. Je hebt dan echter wel alleen een garantie op 24 uur werk, mocht er minder werk komen in het bedrijf in de toekomst.
Opzich vind ik dit best een goede oplossing, omdat je de uren die je dan in een week extra werkt als tijd voor tijd op kan nemen op het moment dat het slechter gaat.
Maar, wat Gele Suikerspin ook zegt, ik kan die 24 uur op dit moment ook niet garanderen, dus als ik me daarna weer ziek zou moeten melden is de werkgever daar ook niet blij mee. ( ik ook niet hoor, overigens
Ik wil nu dus eigenlijk van mijn werkgever horen hoe zij de toekomst voor zich zien. Dan kan ik aan de hand daarvan beslissen.... Maar het blijft wel lastig vind ik.

Het is weer even zo'n slik-momentje, dat ik denk van ohja, het gaat gewoon nog niet echt top. Net als wanneer ik mijzelf aantrof in het UWV kantoor. Of bij het invullen van de eerstejaars-evaluatie. Dat ik toch dacht: "hoe ben ik hier nu belandt, het ging toch goed?". Achja .

Het gaat gelukkig wel weer wat beter met mij en man. We hebben er goed over gepraat, en aan elkaar uitgelegd hoe we ons voelen. En ook hoe elkaars gedrag ons laat voelen.
Man geeft mij nu wat meer ruimte, waardoor het voor mij makkelijker is om aardiger en intiemer naar hem te zijn omdat ik me zo niet continu overprikkeld voel thuis.
Het is echt moeilijk, maar ik heb er weer vertrouwen in .

Wel kreeg ik daarna van mijn papa een appje, op mijn uitleg hoe het op dit moment ging, in de strekking van: "okee, nouja een burnout is tot daaraantoe, maar trauma's vind ik eigenlijk onzin dus ik vind dat je je aanstelt."
Hij geeft mijn moeder gelijk in alles (niet dat het om gelijk van doen is, maar het had leuk geweest als hij zich voor die vraag op z'n minst open had gesteld) en vind mij volgens mij vooral een vervelend kind wat niet in het plaatje past van een kind waar hij trots over kan vertellen en die de familie overhoop haalt en haar zussen onzin influistert.
Dat appje was zo'n tegenstelling van hoe hij er eerst met mij over gepraat heeft een paar maanden terug. Ik dacht dat hij me op z'n minst steunde...
Het was superhard, en ik was er echt van ondersteboven (nog steeds wel), maar ik weet nu lig hoe hij erover denkt.

Hier is trouwens van de week weer een veulentje geboren! Hij is zo schattig! Ik kwam 's ochtends beneden en toen zag ik ineens zo'n klein wit vlekje door de wei lopen. Hij was toen echt net geboren. Hij kon nog niet eens op zijn poten staan (leek wel alsof hij echt voeten had, zullen wel zijn gewrichten geweest zijn die nog niet gewend waren aan staan), viel steeds om, als hij probeerde te rennen gingen alle 4 zijn poten een andere kant op. Zo lief .
Ik mocht hem wel al meteen aaien:D. Hij is nu ook niet meer erg bang van mij. Wel van man .
Nu vind hij het leuk om in zijn nek gekriebeld te worden en dat hij dan aan mijn arm knabbelt. Het lijkt een beetje op wat de grote paarden samen doen, alleen heeft deze gelukkig nog geen tanden .

Grappig trouwens Vienna, dat jouw paard zo ondeugend is! Ik moest wel lachen toen ik je stukje las.
Hier is het puberpaard van de week gecastreerd, dus nu is hij vooral zielig. En een stuk rustiger als voorheen! Maar dat zal wel weer beter gaan als alles een beetje genezen is denk ik .

Gefeliciteerd Vienna

Wat pijnlijk van je vader rodelimo

Ik heb daarom geleerd om niet altijd iemands mening te vragen. Maar bij ouders is dat wel anders, daar wil je je verhaal bij kwijt kunnen en dat ze je steunen.
Heel verdrietig.