Leven met Pijn gaat nog steeds verder

Vloekerde vloek 😐.

Heb weer klachten dus ik wil naar de oogarts. Dossier is gesloten en moet ik een doorverwijzing van de huisarts hebben. Willen ze me eerst zien. Geef me die brief zodat ik de molen weer in kan 😐

maiskip schreef op 11 november 2015 @ 14:27:

Vloekerde vloek 😐.

Heb weer klachten dus ik wil naar de oogarts. Dossier is gesloten en moet ik een doorverwijzing van de huisarts hebben. Willen ze me eerst zien. Geef me die brief zodat ik de molen weer in kan 😐

maiskip. Dat is niet fijn.

Denk je dat de oogproblemen verband houden met je drain?

Waardeloos dat je dan echt langs moet komen. Je zou zo zeggen, ze hebben bij de huisarts ook je dossier dus ze kunnen dat briefje zo wel even uitschrijven.

Hoopte omdat je niet zoveel meeschreef dat het eindelijk eens rustig en beter met je ging maar helaas niet dus.

MiaTaske: dat confronterende ken ik ook wel ja. Bij meditatie waar je aandacht richt op je lichaam ben ik juist extra bewust van de pijn. Wat ik juist zo moeilijk vind.



Wat ik trouwens in al jullie verhalen lees is dat jullie heel goed om weten te gaan met jullie energie levels. Zoveel actie staat tot zoveel rust etc.

Ik vind dat nog erg moeilijk. Ga veel te snel over grenzen heen. Vind het ook lastig om prioriteiten te stellen. Eerst dit en dan dat. Maar dat komt ws doordat bij mij er nog helemaal geen peil op te trekken valt. Elke dag is anders en afwachten wat wel/niet lukt.

@lientje : wordt zo opgehaald door manlief naar de seh te gaan. huisarts vindt volgende week te lang duren.

Aah Maiskip; ken je verhaal niet, maar sterkte!

He kip wat vervelend nou. Vooral omdat SEH ook altijd zo lang duurt..



Social, ik ben al 25 jaar 'bezig' om mijn lichaam te leren kennen met deze aandoening maar dan nog doet het vaak niet wat je verwacht. Ben je een keer rustig kun je de volgende dag niet lopen. Of zoiets . Geen peil op te trekken dus.



Suzy, ik hoop dat ze hier niet doorhebben dat het Sint Maarten is. Veel verder dan een zak mandarijnen kom ik niet. Het is ook meer iets voor het noorden van het land he.

Sterkte Maiskip, hoop dat het meevalt!



Bedankt voor de knuffel Mia.



Social: ik weet ook nog niet zo goed om te gaan met mijn energielevels. Ik zal hier later iets uitgebreider op terug komen.



Sorry, even een egoberichtje. Ik lees jullie wel, maar het komt even niet zo aan zeg maar.

Ik heb nog steeds enorme hoofdpijn, ik heb de hele dag een beetje in bed gehangen en me beroerd gevoeld. De aanleiding is mijn werk. Ik kan er niet zo uitgebreid op in gaan, maar ik heb echt het idee dat ze me aan het wegpesten zijn. Zo wordt er nog steeds wel gesproken over consequenties van mijn ziekmelding, maar wat de consequenties zijn, dat willen ze niet vertellen. Ik probeer steeds het gesprek aan te gaan, maar een gesprek wordt afgehouden. Terwijl ze wel achter mijn rug om over mij praten tegen collega's, ook dingen die ik hun in vertrouwen verteld heb.

Dit geeft mij zoveel stress, want ik trek me dit soort dingen (en de andere dingen die ze zeggen) heel persoonlijk aan. Ik ben er lichamelijk gewoon ziek van. Het ging heel goed met me, en dan gebeurd er zoiets en dan zit ik weer de hele dag te huilen. Dat zijn ze niet waard. De banen liggen in mijn vakgebied niet voor het oprapen, maar ik overweeg serieus om mijn baan op te zeggen zonder ander werk te hebben.

Ze hoeven me niet aardig te vinden ofzo, maar ik weet niet wat ik gedaan heb dat ik opeens zo respectloos behandeld wordt. En als ze een probleem hebben, kunnen ze het me gewoon in mijn gezicht zeggen, in plaats van dit kinderachtige en achterbakse gedoe.

Het is dat ik (ondanks alles) heel loyaal ben (en dan nu vooral naar de andere collega's), maar eigenlijk zou ik me gewoon weer moeten ziekmelden.

Maiskip: sterkte! Fijn dat er nu iig actie ondernomen wordt.



Ambra: hier wordt ook flink gekeuveld in Noord Holland.



Social: hier ook al bijna 25 jaar met pijn.

Dus op een gegeven moment leer je het wel een beetje.

Op uitschieters na, zoals Ambra zegt.

ambra schreef op 11 november 2015 @ 17:15:

He kip wat vervelend nou. Vooral omdat SEH ook altijd zo lang duurt..



Social, ik ben al 25 jaar 'bezig' om mijn lichaam te leren kennen met deze aandoening maar dan nog doet het vaak niet wat je verwacht. Ben je een keer rustig kun je de volgende dag niet lopen. Of zoiets . Geen peil op te trekken dus.



Suzy, ik hoop dat ze hier niet doorhebben dat het Sint Maarten is. Veel verder dan een zak mandarijnen kom ik niet. Het is ook meer iets voor het noorden van het land he.

Volgens WNL vanmorgen is St Maarten vooral in Noord Holland, dus pas maar op

Social, ik ben speciaal voor jou even achter de pc gaan zitten, want op de Ipad loopt forum vast bij een lange reachte ( )



Met fibromyalgie reageert het lichaam altijd weer anders dan je denkt. Wat Ambra ook zegt: ene keer doe je rustig aan en krijg je pijn. Andere keer doe je eigenlijk teveel en voel je niets extra's.



Tijdens revalidatie heb ik van een ergotherapeut geleerd hoe ik met pijn en vermoeidheid om kon gaan. Het op en af, wat je zelf ook zegt.

Eerst moest ik een week lang elke dag opschrijven wat ik deed. Per half uur.

Toen moest ik aangeven wat mij energie kostte en wat mij energie gaf. Dit gaf ik aan in een schema, rood kost energie, groen geeft energie, geel zit ertussen in. Zelf gebruikte ik nog blauw voor werk. Wat het ook doet, het moet.

Vervolgens moest ik mijn weken anders in gaan plannen. Rood en groen afwisselen. Ik dacht dat ik dat deed, maar dat viel tegen. Na een dag werk ging ik thuis zo weer achter de computer zitten. Ik deed natuurlijk wel wat anders, maar het is dezelfde beweging. Ook merkte ik op dat een zelfde activiteit de ene keer energie kost, de andere keer juist energie geeft. Een goed voorbeeld hiervoor bij mij is wandelen met de hond. 's Morgens krijg ik hiervan energie. Ik word meer wakker (ook al heb ik gedoucht), mijn spieren worden minder stijf en ik geniet meestal van het even buiten zijn. 's Avonds, daarentegen, kost het me al energie om uit de stoel te komen en naar buiten te gaan. Hierdoor ga ik nogal eens te laat naar bed, puur omdat ik geen zin heb om op te staan.

Je kunt ook anders tegen dingen aan gaan kijken, wanneer je tot deze conclusie komt. 's Avonds proberen tijdens de wandeling met de hond nog even dezelfde ontspanning te voelen als 's morgens, bijvoorbeeld.



Vooral dat schema kan heel verhelderend werken.

Jeetje maiskip & nes, OMG Heb je steun bij het werkgedoe, nes?



Hier is St. Maarten vooral erg luidruchtig door basisschool om de hoek die met z'n allen de buurt rond gaan met zelfgemaakte lampioenen (zo'n 100 kids!). Ze bellen gelukkig niet aan, ik heb alleen keelsnoepjes hihi



Social, wat Ambra zegt: geen peil om op te trekken. Ik sta wel op de wachtlijst voor een gedragstherapie groep vanuit revalidatie voor mensen met chronische pijn waar het om grenzen van je lichaam leren kennen gaat. Ben benieuwd (duurt nog 4 maanden pfff).

Ondertussen let ik niet zo op wat mijn lijf zegt, ik werk mijn prioriteitenlijstje af en kijk bij alles wat echt kan vandaag en wat naar morgen kan. Vooral met huishouden is dat lastig, want ik ben een meditatieve poetser (ofwel ik word er echt super zen van).



Heb ook een flink potje gejankt vandaag, dat helpt mij een heleboel.



Fijne avond!

Ambra woont niet in Noord Holland , Dreamer.

Ik wel.

Heb er twaalf gehad dus nog genoeg over.



Miataske: het is ook een leerproces dat luisteren naar je lichaam.

En leren afwisselen.

Op een gegeven moment weet je gewoon wanneer je moet rusten en wanneer je nog wat kan doen .

Maar voor dat je dat kunt, gaat er veel jaar overheen helaas. En veel te veel keren pijn hebben omdat je over je grenzen bent gegaan

Dreamer, ik zit inderdaad een stukkie lager, wat Lien al zegt.

Inderdaad niemand geweest hier. Jammer, ik had heerlijke linzensoep .



Vandaag goed op mijn grenzen gepast, morgen weer op de elektrische fiets naar het werk. Kan nu ook regelmatig met zoon fietsen die op de uni zit, een straatje verder. Zo gezellig! Dat heb ik 20 jaar niet gekund, ik geniet er echt van.

Ik zal ook nog een korte introductie geven. Ik ben 26 jaar en ik heb sinds 7 jaar last van mijn onderrug, heupen, bekken en liezen. Er is geen lichamelijke oorzaak gevonden. Ik heb wel wat dingen geprobeerd (fysio, orthomanuele therapie). De hoeveelheid klachten wisselen, de hoeveelheid last die ik in het dagelijks leven heb ook. Ik deed een sport die vrij belastend was, ik heb dat op een veel lager pitje moeten zetten (ik ben al heel lang niet geweest eigenlijk) omdat ik daar wel veel last van mijn rug van kreeg. Ik werk wel, en de laatste tijd heb ik meer gewerkt dan goed voor me is. Maar dat komt niet alleen door mijn rug (al denk ik dat het wel meespeelt).

Ik schrijf de laatste tijd vooral over psychische klachten in plaats van lichamelijke klachten. Ik zit er een beetje doorheen op het moment. Ik krijg wel hulp hiervoor.



Ik heb niet helemaal geaccepteerd dat ik niet alles zou kunnen. Gevolg is dat ik eigenlijk gewoon alles doe (veel werken dan vooral, en ik merk wel dat dat voor mijn rug belastend is; alleen sporten nu dan niet, maar dat komt ook omdat ik daar even geen energie voor heb). Mede daardoor ben ik ver mijn grens over gegaan. Nu neem ik wel meer rust, want ik moet wel. Maar zodra het even wat beter gaat (mentaal dan vooral), sprint ik de grens weer over.



Ik ben van mezelf heel pessimistisch (in tegenstellen tot Lientje dus), helpt ook niet echt.



Lientje: mijn vader gebruikt elk jaar zijn eigen risico wel, dus ik denk dat daar het verschil zit inderdaad (over de ambulance kosten).

Hier waren nog best wat kinderen aan de deur, ik heb niet geteld maar meer dan 12. Weer zat hier ook wel mee, hele avond droog geweest.



Mama: lief dat je man je voortaan laat uitslapen op zondag.



Social: je schrijft dat je al jaren klachten hebt, dat klinkt wel als chronisch.



Mia: ik hoop dat de revalidatiearts wel iets voor je kan betekenen.

Ik heb geen steun bij het werkgedoe. Wel van de rest van het team gelukkig. Ga morgen even uitzoeken of ik hiervoor bij de arbo terecht kan.



Dreamer, is er bij jou niemand aan de deur geweest?



Ambra: fijn dat je weer samen met zoon kan fietsen!

Ben ik weer. Volgende week weer andere oog onderzoeken en een lumbaalpunctie. Hoofdpijn in combi met het af en toe wegvallen van mijn zicht (alles wordt een paar tellen zwart voor mijn ogen) klopt weer met de symptomen van een niet werkende drain. Maar eerlijk gezegd zie ik dat volgende week wel. Moet me er niet te druk over maken.

Nee hè maiskip! Niet weer.....

Kunnen ze er geen dikkere drain in stoppen die niet zo snel verstopt raakt?

Verdorie Kip..je was zo mooi op weg!

Wat veel reacties alweer! Leuk zo'n actief topic! :-)



Ook fijn dat jullie je verhalen delen.

Dreamer: bedankt voor je uitgebreide reactie. Zo'n schema lijkt mij ook zinvol. Je krijgt zo meer overzicht, al blijven er altijd uitzonderingen.



Ik lig al in bed maar kan niet slapen. Morgen weer naar de neuroloog en zie er tegenop. Al heb ik er ook lang naar uitgekeken. Vorige x hebben ze me eerst weggestuurd met medicatie, rustnemen en fysio. In de hoop dat klachten zouden verminderen.



Klachten zijn juist verergerd en omdat niet duidelijk is wat ik heb, kon fysio ook weinig. Nekhernia was in eerste instantie het idee. Maar daar wordt door fysio en manueel therapeut over getwijfeld. Pijn en uitval komt niet helemaal overeen. Sinds een week is mijn linkerbeen er ook bijgekomen. Tintelingen en doof gevoel.

Verder extreme hoofdpijn, duizelingen en dubbel zien. En zo extreem moe.



Ik vind het heel eng wat het lichaam met je kan doen. Dat je niet zelf meer de controle heb.



Nes: ik heb idd al jaren pijn in onderrug en nek. Maar kon er altijd gewoon mee functioneren. Zie het dus niet echt als chronisch. Twee jaar geleden iets soortsgelijks gehad met pijn in onderrug en uitval in been. Toen werd ook aan hernia gedacht. Maar op scan niets te zien. Dat is toen wat weggewuift en door fysio en houdingsoefening is dat weer beter geworden.



Ik hoop dat er morgen wel verder wordt gekeken. Dat er dingen aangetoond of juist uitgesloten kunnen worden.

Zo doorkwakkelen, zonder duidelijkheid en klachten die erger worden vind ik niets..

Zo gisteren eventjes niet hier geweest en veel gemist zie ik haha.



@Social, ik slik 3 keer per dag 10 mgr oxycodon en heel soms een 4de als het echt niet gaat een dag, daar kan ik mij redelijk mee redden als ik evengoed maar rekening houdt met mijn lichaam en voldoende rust neem.

Ik ben in het begin zeker niet zo positief geweest, het heeft echt wel een tijdje geduurd voordat ik het kon accepteren, ik deed mijn werk als verpleegkundige ontzettend graag en ineens kon ik het niet meer en dat al op mijn 24ste, had net pas 4 jaar mijn diploma.

Mijn toenmalige man (nu ex-man) kon er niet mee omgaan dat ik lichamelijk beperkt was geworden en niet alles meer kon zoals eerder (terwijl ik nog helemaal alleen het volledige huishouden deed en de zorg over onze huisdieren) en hij begon een affaire met mijn toenmalige beste vriendin, daar ben ik na 1 jaar achter gekomen en toen heb ik de scheiding aangevraagd en met beiden gebroken.

Nu ben ik alweer 4,5 jaar samen met mijn huidige man en hij wist vanaf het begin de lichamelijke dingen die ik heb en hem maakte dat helemaal niks uit, wij zijn nu 1,5 jaar getrouwd en hebben een zoontje van vandaag precies 8 maanden.

Je leert vanzelf wel hoe jij om moet gaan met jouw energie, dat heeft bij mij ook echt zeker een jaar geduurd voordat ik door had hoe ik dat het beste kon verdelen, nu kan ik ermee omgaan, bijvoorbeeld, volgende week zondag gaan wij lekker winkelen, dan slaap ik eerst uit (mijn man doet dan ons zoontje), daarna rustig aandoen en de hele middag winkelen, tussendoor moet ik dan wel minimaal 2 keren eventjes ergens gaan zitten, als wij thuis komen doet mijn man ons zoontje en ga ik zoiets 1,5 uur eventjes slapen en dan kan ik er weer tegen totdat wij naar bed gaan.

De volgende dag voel ik het zeker nog wel maar doe ik gewoon rustig aan en dan gaat het daarna wel weer.

Dat jij al jaren klachten hebt betekend toch wel dat het chronisch is maar jij bent nog op weg in een stuk acceptatie.



@Ambra, ik wist niet dat jij ook verpleegkundige was geweest, wat leuk! Fijn dat jij op jouw eigen afdeling werkzaam kon blijven.



@Suzy, wat vervelend dat jij die klachten nu ook nog erbij hebt, hopelijk wordt dat goed onderzocht en kan er iets aan gedaan worden!



@Nes, wat vervelend dat jij jouw zo voelt door jouw werk en collega's. Dat achter de rug om praten daar ben ik ook allergisch voor, ze kunnen het beter rechtuit in jouw gezicht zeggen want dan kan jij tenminste antwoord geven dan dat geroddel en dat mensen zelf dingen gaan invullen/ verzinnen.

Ik hoop dat jouw hoofdpijn nu wel voorbij is? Jij hebt gewoon teveel stress en niets aantrekken van jouw collega's is erg lastig als jij met hun moet werken.



@Mia, fijn dat jij ons gevonden hebt en hier heb jij zeker wel aansluiting, word jij niet beoordeeld en gewoon begrepen.



@Dreamer, ik vind snert juist ontzettend vies en maak het dan ook werkelijk nooit haha. Vervelend dat jij ongesteld moet worden, ik ben er gelukkig juist weer vanaf en hoop snel dat ik het niet meer wordt door de Mirena maar dat kan tot een half jaar duren dus geduldig zijn haha.



@Lientje, hier komen ze nooit aan de deur met Sint Maarten dus hoef ook nooit snoep voor kinderen in huis te halen.



@Maiskip, wat vervelend dat jij weer klachten hebt en dat die drain weer vestopt zit, hopelijk kan dat snel opgelost worden.



Hier gaat het allemaal wel, de herfst is geen goed seizoen, heb een stuk meer last van mijn rug en nek. Denk dat ik begin van het jaar maar weer naar de anesthesist ga en eens kijk of hij een andere behandeling in mijn nek kan doen want de vorige heeft werkelijk niks geholpen helaas.

maïskip: Jouw avatar! Geweldig!

Zit nu even achter de p.c. , ik zie mobiel geen avatars.

Maar ik vind hem leuheuk! ( niet beledigend bedoeld, maar zeker in combinatie met je oogklachten nu moet ik er zo om lachen, hij is grappig )

Mijn dag heb je alweer gemaakt!

Social, je mag hier op het forum geen diagnoses stellen, maar aan de hand van je verhaal ga ik een beetje in een bepaalde richting denken. ( en de voormalig verpleegkundigen hier wellicht ook wel)

Hoop dat de neuroloog wat verder zoekt nu en het vind.

Succes vandaag in het ziekenhuis!

En ga op je strepen staan! Maak duidelijk dat het zo geen doen is en dat je nu echt wat meer duidelijkheid wilt.

Dat wegsturen en rust nemen herken ik, dat deden ze toen bij mij ook.

Soms helpt een beetje boos worden ook wel om ze aan te zetten tot meer actie.

Lastig , ik weet het, maar soms moet je wat. ( Ik ben zo'n muts die alles pikte vroeger, want ja, het was een dokter en hij had gestudeerd enzo, dus hij stond op een voetstuk. Dat heb ik inmiddels wel afgeleerd gelukkig)

Ah Maiskip, dat is balen zeg. Wat een never ending story is dat!



Ik ben nu even helemaal kwijt waar Ambra woont, ik dacht echt in die provincie.



Wij hadden nog redelijk wat kinderen, maar ik heb veel ingekocht. Wát vervelend nou

Ik maak trouwens hele lekkere snert, lustte het vroeger ook niet, maar de mijne wel. Had laatst weer een stapel vriendinnen van dochter, die mijn snert wel lusten, maar elders minder lekker vinden. Zal aan het vegetarische liggen?

[quote]Dreamer schreef op 12 november 2015 @ 10:07:

Ah Maiskip, dat is balen zeg. Wat een never ending story is dat!



Ik ben nu even helemaal kwijt waar Ambra woont, ik dacht echt in die provincie.



Ambra woont aan jullie kant van het land Dreamer, maar dan een paar provincies lager.

Sint Maarten wordt volgens mij alleen gevierd in Noord-Holland, Friesland en Groningen.

Weet in ieder geval dat een vriendin die in Zuid Holland woonde en hier naar verhuisde , hogelijk verbaasd was over de zingende kinderen aan de deur. (en die had dus niets in huis)