Leven met Pijn gaat nog steeds verder

Heb hier ook op de bank een kussentje zitten afmaken. Niet geborduurd maar resten stof van het grote kussen.

Dreamer: stage is ineens iets heel anders dan school, dus wel logisch dat ze meer vermoeid is na zo’n dag. Fijn dat ze het naar haar zin heeft!



Ambra: veel plezier vanavond, hoop dat dansen een beetje gaat lukken.

En bedankt voor de knuffel



Lientje: ik ben benieuwd hoe de kussens eruit zien! En naar je appelflappen, maar helaas ;)



Ik weet niet zo goed wat ik over mezelf moet schrijven. Ook omdat het lichamelijk eigenlijk wel oké gaat, voel ik me een beetje bezwaard om het over mezelf te hebben. En omdat ook eigenlijk geen goede reden heb om me te voelen hoe ik me voel, voelt het voor mij alsof ik het er niet over mag hebben.

Ik heb twee weken vakantie gehad, dus geen contact met mijn werkgevers gehad. Als het goed is, komt er deze week een gesprek.

Londen was echt heel leuk, ik ben blij dat ik gegaan heb. Ik heb de beslissing in een impuls genomen op een moment dat ik dacht ik de wereld aankon (ik had periodes de afgelopen tijd dat ik heel erg aan het compenseren was dat het niet goed ging en te blij deed), dus ik was een beetje bang dat het toch geen goed idee was. Buitenlandreizen met school vond ik nooit zo leuk. Maar deze reis is me prima bevallen. Ik heb me helemaal nergens druk om gemaakt die dagen. Ik hoefde niks van mezelf. Ik had wel bedacht wat ik qua bezienswaardigheden wilde doen, maar ik had heel rustig ingepland. Niet van hot naar her rennen. Op de eerste dag wel meteen te ver gelopen (ik vergeet ook dat ik soms niet alles kan), veel last van mijn onderrug/heupen/bekken/liezen gehad, en van mijn ene lies nu nog steeds. Maar daarom was het fijn dat ik alleen was; als ik even wilde zitten, kon ik dat gewoon doen.



Sinds ik terug ben uit Londen voelt het alsof er een last op mijn schouders ligt. Ik kan mijn vinger er niet zo goed opleggen, maar ik voel me niet helemaal oké. Ook niet heel slecht. Ik heb veel rare dromen en nachtmerries. Ik weet even niet wat ik met mezelf aan moet. Ik weet niet wat ik met mijn werk verder moet. Mijn dagen hebben geen structuur omdat ik niks om handen heb. Ik ben veel sneller moe dan normaal, ook vaker een soort van duizelig van vermoeidheid. Ik vind het oneerlijk dat mijn lichaam niet meewerkt, omdat ik me niet heel somber meer voel. Ik heb er moeite mee wat er is gebeurd, ik voel me teleurgesteld in mezelf en in mijn lichaam dat ik zo ben ingestort. Ik voel me mislukt omdat ik mijn werk blijkbaar niet vol kan houden. Mijn werk is mijn enige houvast geweest en ik heb het idee dat ik heel mijn eigenwaarde heb verbonden met werken: als ik veel werk, voel ik me nuttig en is er een nut dat ik er ben. Als ik niet werk, of heel weinig werk, voelt alles zo zinloos.

Sinds ik terug ben uit Londen wil ik een potje zitten huilen, maar de tranen willen niet goed naar buiten.



Het klinkt nu alsof het heel slecht gaat, maar zolang ik afleiding heb, voel ik me best oké. En het lukt wel goed om afleiding te vinden als ik er even voor ga zitten; ik heb veel gelezen, series gekeken en gekleurd. Het gaat een stuk beter met me, maar ik ben er nog niet. En daar heb ik ook een beetje moeite mee.

Heel verhaal. Belangrijkste is dat Londen wel erg leuk was, ik voelde me daar helemaal in mijn element. Positief verrast over mezelf, want dat had ik (na mijn eerdere ervaringen met reizen en nu dan voor het eerst alleen) echt niet verwacht.

Fijn dat je vakantie goed bevallen is Nes.



En verder tsja. Dat is nou het beroemde evenwicht zoeken waar we allemaal zo mee worstelen.

Het evenwicht tussen pijn , werken en je nuttig voelen.

Ik herken mezelf best in jouw woorden, ik worstel ook vaak met het me niet goed voelen qua werk. Te simpel, tekort uitdaging en onder mijn niveau.

Maar ik moet dat wel accepteren omdat het nu eenmaal niet anders kan.

Fysiek is iets anders nu eenmaal niet haalbaar, en er moet ook brood op de plank komen.

En bij voorkeur nog wat beleg ook.



Wanneer ga je weer werken? En wanneer heb je een gesprek op je werk? Is dat met een arbo arts erbij?

Heb je ook nog psychische hulp?

Alles draait om het vinden van het evenwicht. En dat is lastig en kost tijd....

Jouw Londen klinkt oreciesmzoals ik me voelde in Amsterdam vorig jaar, Nes. Heerlijk even op eigen tempo doen wat ik leuk vond



Verder gaat me bij de rest van je verhaal van alles door mn hoofd. Jammer dat je je zo voelt. Ik hoop dat je je therapeut precies hetzelfde kunt vertellen, want volgens mij kan die daar wel wat mee.

lientje69 schreef op 29 november 2015 @ 18:54:

Fijn dat je vakantie goed bevallen is Nes.



En verder tsja. Dat is nou het beroemde evenwicht zoeken waar we allemaal zo mee worstelen.

Het evenwicht tussen pijn , werken en je nuttig voelen.

Ik herken mezelf best in jouw woorden, ik worstel ook vaak met het me niet goed voelen qua werk. Te simpel, tekort uitdaging en onder mijn niveau.

Maar ik moet dat wel accepteren omdat het nu eenmaal niet anders kan.

Fysiek is iets anders nu eenmaal niet haalbaar, en er moet ook brood op de plank komen.

En bij voorkeur nog wat beleg ook.



Wanneer ga je weer werken? En wanneer heb je een gesprek op je werk? Is dat met een arbo arts erbij?

Heb je ook nog psychische hulp?

Alles draait om het vinden van het evenwicht. En dat is lastig en kost tijd....

Ik herken ook wel dingen die jij over jouw werk schrijft Lientje, behalve dat mijn werk niet onder mijn niveau is. Dat lijkt me eigenlijk nog lastiger om te accepteren, dat je veel meer in je mars hebt dan wat je doet.

Ik hoef eind deze week pas weer te werken. Ik heb nog geen idee wanneer mijn gesprek is, ik zag in de agenda dat er niet veel mogelijkheden zijn, dus ik vrees eigenlijk dat het pas volgende week is. Ik vind het vervelend omdat het wat werk betreft voelt alsof er een zwaard van Damocles boven mijn hoofd hangt. Mijn werkgevers houden een gesprek een beetje af, maar noemen wel steeds dat er wel consequenties komen.

Het is niet met de arbo arts erbij. Dat heb ik zelf een beetje verpest. Ik ben er niet trots op, maar ik “lieg” vaak tegen artsen en therapeuten. Daarom is mijn vorige poging tot therapie ook niks geworden. Ik ervaar het niet als liegen op dat moment zelf. Ik kan me vlak voor zo’n gesprek goed voorhouden dat het goed gaat, en me even oppeppen. Op dat moment voel ik me dan ook goed, en kan ik met droge ogen zeggen dat het goed gaat. Bij de arbo arts heb ik dus gezegd dat ik een dag ziek was omdat ik gewoon oververmoeid was geraakt door de vele uren die ik gemaakt had, wat deels waar is, maar niet de volledige waarheid. En de dag erna ben ik weer gaan werken, deels ook met in mijn achterhoofd toen dat ik dan de arbo makkelijker om de tuin zou kunnen leiden. Dus de arbo hoef ik niet meer heen.

Ik ben er echt niet trots op dat ik zo denk, maar op het moment zelf kan ik er niks aan doen. Dat is ook niet helemaal waar, maar zo voelt het wel. Ik kan me echt even goed voelen als ik een gesprek met een therapeut heb, maar als ik dan thuis kom, voel ik me wel weer rot.



Ik heb nog geen hulp verder omdat ik het echt niet zag zitten en het me niet zinvol leek. Mijn huisarts heeft niet gepusht en houdt me onder controle, daar moet ik deze week ook weer heen. Ik denk wel dat het plan is om me door te sturen, maar dat ze gedacht heeft dat het niet zinvol is als ik het nut zelf niet zie. Ik vind het nog steeds geen fijn idee om met iemand te gaan praten, maar ik denk wel dat dat het beste is. Anders blijf ik mezelf zo dwars zitten.

Dreamer schreef op 29 november 2015 @ 19:00:

Jouw Londen klinkt oreciesmzoals ik me voelde in Amsterdam vorig jaar, Nes. Heerlijk even op eigen tempo doen wat ik leuk vond



Verder gaat me bij de rest van je verhaal van alles door mn hoofd. Jammer dat je je zo voelt. Ik hoop dat je je therapeut precies hetzelfde kunt vertellen, want volgens mij kan die daar wel wat mee.

Ik snap ook achteraf niet dat ik niet eerder lekker alleen weg ben geweest!

Ik heb dus nog geen therapeut. Maar ik blijf daarom wel schrijven, dan kan ik uitprinten en meenemen zodra ik wel in therapie gaan, maar niet uit mijn woorden kom.



Sorry voor de lappen tekst die eigenlijk niks met het onderwerp van dit topic te maken hebben. Al ervaar ik dit als psychische pijn, dus het sluit wel deels aan ;) Maar daarom vind ik het wel lastig om hier te schrijven soms.

Niet omdat ik me niet welkom voel. Vooral toen heel slecht ging, ben ik blij dat ik wel hier geschreven heb. Want jullie hebben me er toen doorheen gesleept en aangespoord om wel hulp te zoeken. Jullie reacties hebben me echt geraakt toen, dat mensen op een forum (waar ik alleen maar klaag en telkens dezelfde fout weer bega) om me geven en willen dat ik hulp zoek. Dat, en een aantal mensen in mijn omgeving die ik (deels) in vertrouwen heb genomen, heeft me echt geholpen. Ik kan niet beschrijven hoeveel het voor me betekent.

Nes, jouw psychische problemen komen toch echt wel voort uit lichamelijke klachten.

Dus geneer je niet en schrijf hier lekker van je af, dat doen we hier allemaal op zijn tijd en daar is dit topic ook voor.



Ik ben blij te lezen dat wij op zijn tijd eea voor je kunnen betekenen.

Ik heb er zelf ook baat bij , bij dit topic.

Je schrijft van je af maar leert door de reacties ook kritisch naar jezelf te kijken of dingen in een ander perspectief zien. Dat vind ik persoonlijk erg prettig. Vooral omdat het anoniem is.



Ik hoop wel dat je als je daar aan toe bent voor hulp in de vorm van wat gesprekken gaat. Goed dat je daarvoor stukken die je hier hebt geschreven wilt uitprinten en meenemen.

Met de arbo arts een rad voor de ogen draaien doe je dat ook voor jezelf eigenlijk en stop je de problemen waar je tegenaan loopt weg. Óók voor jezelf.

Gelukkig begin je langzaam in te zien dat dát ook niet de juiste manier en oplossing is.

Maar het is zoals je zegt : je moet er wel zelf aan toe zijn.

Och Nes toch wat ben je aan het strijden meid.

Je noemt het liegen, ik zie het meer als ontkennen. Dat klinkt wat prettiger toch?

En je kunt altijd toegroeien naar erkennen, het gaat met muizenstapjes maar dan kom je er ook wel..

@Lientje69, wat jammer dat jouw zoon niet door is.



@Nes89, fijn dat jouw vakantie goed bevallen is. Rot dat jij jou nu zo voelt maar het is een soort rouwgevoel en het verwerken van alles. Het is ook vervelend dat jouw werkgevers steeds zeggen dat er consequenties zijn maar geen gesprek met jou aangaan, dat is gewoon dreigen en vind ik gemeen. Oneerlijk zijn tegen de ARBO-arts is niet verstandig want jij hebt alleen jouzelf ermee.Ik snap wel dat jij nog niet kan/ wil accepteren dat het gewoon niet helemaal goed met jou gaat maar de ARBO-arts is er om jou te helpen dus het heeft geen zin om die om de tuin te leiden want als het zo doorgaat dan zul jij er op een gegeven moment toch weer naartoe moeten en dan komt de waarheid toch op tafel. Natuurlijk kun jij hier altijd van jou afschrijven, dat is juist het fijne van dit topic, de mensen hier begrijpen jou en de gevoelens waar jij mee worstelt omdat hier iedereen zoiets heeft meegemaakt.



Hier gaat het wel prima, een beetje een korte nacht, was vannacht gewoon niet moe dus lag pas om 02:00 in bed en ben om 06:30 opgestaan omdat de kleine wakker was. Vandaag wel een drukke dag, om 10:00 naar de nagelstyliste, daarna boodschappen doen bij 2 winkels en na 16:00 kan ik mijn medicatie bij de apotheek ophalen dus dat is voor mij echt een drukke dag.

Nagelstyliste?

Daar spendeer ik mijn kostbare tijd niet aan Mama. Verloren geld ook, ik heb mijn nagels altijd superkort. Ben wat uiterlijkheden aangaat een echte boerin, haha. Geef er werkelijk niks om.



Dat zoon dit jaar niet door is is jammer ja. Maar óók met dat soort teleurstellingen moet je leren omgaan in het leven, dus daar leert hij ook weer van. Heb hem zojuist naar de trein gebracht, hij gaat vandaag een dagje proefstuderen bij de Universiteit waar hij waarschijnlijk na zijn eindexamen heengaat.

Ik hoop zo dat hij het leuk vindt!



Vanmiddag haal ik dochter weer uit school, er wordt hier weer heel veel regen en storm verwacht.

Dan gaan we samen even een uurtje de stad in, wat aardigheidjes voor de Sint halen.

Daarna pikken we zoon weer op bij het station. Leek me handiger dan twee keer achter elkaar heen en weer rijden.

Vanmiddag dus maar alvast het avondeten koken, dan hoef ik dat alleen nog maar op te warmen als ik thuis kom om half zeven.



Verder krijg ik zo koffievisite, dus mijn dag zit ook alweer aardig vol.

Morgen werken, donderdag naar het ziekenhuis met dochter, vrijdag werken.

Was het maar alvast weer weekend!

Wat weer veel berichten, even teveel om op alles te reageren.

Gaat weer wat op en af. Met name duizelingen, lees af en toe bij jullie dat jullie duizelig zijn van vermoeidheid?

Die link snap ik niet echt, of anders gezegd, ik heb niet het idee dat dat de reden bij mij is.

Misschien eerder van de hoofdpijn, die is zo sterk, daarbij dus duizelingen en af en toe overgeven.

En die verdomde vlekken, er zit echt een waas over mijn ogen, terwijl mijn ogen altijd super goed zijn.



Vandaag moet ik met mijn studie bezig, heb best wat vertraging en kan daar nog wat aan doen, door de herkansingsdata's te gebruiken. Verder moet ik morgen dan ook eigenlijk naar school.

En weetje, ergens weet ik wel dat het misschien teveel van mij vraagt, maar ik wil écht geen vertraging.

Dat kost zoveel tijd en extra geld. Het is voor mij gelukkig wel mogelijk om tussentijds te rusten.



Dit soort dingen maakt mij wel echt verdrietig, dat het niet lukt.



Krijgen jullie ook te maken met onbegrip uit de omgeving?

Eerst is er medeleven etc, maar dan lijkt het wel te lang duren.

Ook is geen ene dag bij mij hetzelfde, dus soms kan ik ene dag wel ergens heen en volgende dag niet.

Laatst gaf een goede vriendin een bijzonder feestje, waar ik echt graag bij wou zijn, ik was er uiteindelijk 2uurtjes.

Ik haad daarvoor echt alleen maar gerust en moest erna ook flink bijkomen. Maar dat ziet men dan niet.

Wel zien ze dat je 2 uurtjes op een feestje bent en daar trekken ze dan al snel bepaalde conclusies over.





Nes: Ik ken jouw verhaal niet, maar wat je gister schreef triggerd mij enorm...

Ik kan er niet precies uitkomen waarom, maar het raakt mij in die zin dat ik mij er enorm in herken.

Niet de situatie van nu, maar van eerder....

Ik kom er nog op terug.

@Nes fijn dat je een fijne vakantie hebt gehad! En ik herken veel van je verhaal, het niet willen/kunnen accepteren en ontkennen en je dus bij je werk beter voordoen dan je je voelt. Waarom doe je dat? Weet je dat van jezelf? Ik heb dat ook een hele tijd gedaan omdat ik bang was voor de gevolgen als ik echt toe zou geven aan wat mijn lijf vroeg. Zelfs bij het eerste gesprek met de arbeidsdeskundige op het werk deed ik me veel beter voor, ook omdat ik hoopte dat het met een aanpassing verholpen zou zijn. Ik heb daar naderhand met mijn leidinggevende en een collega vaak gesprekken over gehad. Heel confronterend maar zij hadden het beste met me voor en jnderdaad: wie hou je ermee voor de gek? Juist alleen jezelf! Uiteindelijk kon ik niet anders dan toegeven. Zij hielden me een spiegel voor en langzaam ben ik in gaan zien dat ik wel van alles kan willen maar dat het wel lichamelijk ook moet gaan. Dat is heel moeilijk en heel heftig maar jij bent degene die nog je hele leven met dit lijf moet doen en waar blijft je kwaliteit van leven op deze manier? En alleen jij kunt jezelf een halt toe roepen dus ben a.j.b. eerlijk naar de arbeidsdeskundige maar vooral naar jezelf! Klinkt misschien hard wat ik zeg maar juist omdat ik denk dat ik je snap en het beste met je voor heb wil ik je een hart onder de riem steken. En jij hebt hier ook niet om gevraagd hè! Als je zou kunnen zou je hier zeker niet voor kiezen maar je hebt geen keus, je moet hiermee verder en kies a.j.b. voor jezelf!

Social: war je schrijft over dat onbegrip is zó herkenbaar.

Wij hadden bijvoorbeeld net een huis gekocht. Ik ging daar dsn heen om kozijnen te schilderen. Had een stretcher in de woonkamer staan zodat ik tussendoor ging rusten.

Schilderde dan een half uurtje, lag drie uur en schilderde weer een half uurtje.

Opmerking van de buren: in dat tempo komt dat huis nooit af...



Of niet kunnen werken. En dan een half uurtje over de markt lopen cq strompelen. Omdat je na de hele week binnen zitten en op bed liggen je wel eens wat afleiding wilt.

Kom je een collega tegen. Belangstellend wordt gevraagd hoe het gaat. Je legt bovenstaand verhaal nog uit.

Hoor je later dat er achter je rug gezegd wordt: ja ja , werken kan ze niet zogenaamd, maar wel op de markt lopen.

Word alweer kwaad en verdrietig als ik eraan terug denk.



Want zij zien idd niet dat je zo'n half uurtje op de markt drie dagen moet bezuren....

En uitleggen heeft geen zin. Ze snappen het gewoon niet. Zien alleen wat ze willen zien.

Dat naast je leren neerleggen is net zo'n lastig leerproces als de acceptatie.

lientje69 schreef op 29 november 2015 @ 21:48:

Nes, jouw psychische problemen komen toch echt wel voort uit lichamelijke klachten.

Dus geneer je niet en schrijf hier lekker van je af, dat doen we hier allemaal op zijn tijd en daar is dit topic ook voor.

Ik denk eigenlijk niet dat het door lichamelijke klachten komt, maar dat is vooral omdat ik mijn kop in het zand steek. Want het speelt natuurlijk wel een rol, vooral omdat ik mijn lichamelijke klachten gewoon negeer en doorloop. Maar als ik dan hier lees waar jullie dagelijks mee kampen, dat is erger dan de hoeveelheid last die ik heb. Dus daarom voelt het ook een beetje dubbel.



Ambra: ontkennen klinkt wat liever inderdaad.

Ik snap ook niet waarom ik zo tegen mezelf moet strijden. Niemand heeft ooit tegen me gezegd dat ik niet de moeite waard ben, of andere lelijke dingen, maar toch voelt het zo.



Mama en Lientje: zijn jullie de drukke dag doorgekomen?



Social: ik herken ook veel in jouw bericht, over wat je nu schrijft over je studie.

Tijdens mijn studie moest ik op een gegeven moment kiezen tussen mijn studie vervolgen, of naar het revaliditiecentrum (niet voor opname, maar ik geloof 2 – 3 keer in de week voor behandeling daar). Dit was niet te combineren, heb ik gesprekken over gehad met de studieadviseur. Ik heb er toen voor gekozen om mijn studie af te maken. Heb ik er spijt van? Aan de ene kant niet, want een aantal dingen waren anders niet op mijn pad gekomen waarschijnlijk. Maar aan de andere kant was het goed geweest als ik aan mezelf gewerkt had, had me mogelijk een hoop ellende bespaard.

Ik kan je geen goed advies geven wat te doen. Ik hoop voor jou dat er iets uit de onderzoeken komt en dat je behandeld kan worden. Dat je klachten in ieder geval minder worden daarmee.

Dat van medeleven herken ik ook. Ik heb het thuis niet vaak over mijn klachten. Toen het net begon wel, maar er was geen begrip. Ik kon zeggen dat ik last van mijn rug had en twee minuten later kon iemand vragen of ik wilde helpen iets zwaars te verplaatsen. Mijn zus heeft nu ook pijnklachten, en op een gegeven moment hadden we het er thuis over. Ik weet het niet meer precies, maar mijn moeder zei: “maar jij hebt dan ook geen pijn”. En bedankt, dat ik het niet elke vijf minuten zeg, betekent niet dat het er niet is.

Sanne88 schreef op 30 november 2015 @ 15:51:

@Nes fijn dat je een fijne vakantie hebt gehad! En ik herken veel van je verhaal, het niet willen/kunnen accepteren en ontkennen en je dus bij je werk beter voordoen dan je je voelt. Waarom doe je dat? Weet je dat van jezelf?

Ik vind je woorden niet hard klinken horen Sanne.

Ik weet het niet. Deels omdat ik bang ben voor de gevolgen op mijn werk, dat ik minder moet gaan werken. Ik ben ook te trots om toe te geven dat het niet goed. Ik vind dat ik alles maar moet kunnen, stel onrealistische eisen aan mezelf.

En deels is het denk ik ook niet willen accepteren inderdaad. Als ik zeg dat het goed gaat, kan ik heel even geloven dat het ook echt goed gaat. Tot ik dan thuis kom.

Hoe gaat het met jou?



Bedankt voor de wijze woorden dames



Ik ben heel erg gespannen. Ik moet deze week weer gaan werken, maar ik heb nog steeds geen uitnodiging voor een gesprek gehad. Ik vind het moeilijk om op mijn werk te doen alsof er niks aan de hand is. Ik heb nog steeds het idee dat mijn werkgever boos is, en het gebrek aan communicatie met mij zie ik als bevestiging daarin; en ik zou nu toch weleens de gevolgen willen weten, waar steeds mee gedreigd wordt (ik ervaar het ook als dreigen). Ik werk niet met mijn werkgever op dezelfde locatie, maar in principe kan ik ze wel tegenkomen of aan de telefoon spreken. Ik vind dat niet prettig, maar ze snappen het niet omdat ze er zelf niet mee zitten en zelf wel goed dingen van zich af kunnen zetten.

Ik wil ook niet weer zelf achter een afspraak aan gaan, ik probeer het inmiddels al een week of 5… Ik kijk elke 5 minuten naar mijn telefoon en afleiding zoeken lukt niet heel goed.



Ik heb wel het idee dat de medicatie helpt. Ik denk dat ik me anders veel somberder had gevoeld nu.

Tja hier dus ook.. acceptatie kwam wel snel na de diagnose, en een rolstoel helpt enorm om gelul van anderen in de kiem te smoren.

Maar die 10 jaar zoektocht en ellende ervoor.. bah, dat heb ik verdrongen geloof ik.

O ja @nes maar dat is herkenbaar! Die trots om niet toe te willen geven en die eisen aan jezelf stellen! Herken zo veel in je verhaal...alleen waarvoor? Voor wie leg je die lat zo hoog? Echt, als jij straks helemaal in stort wie is er dan voor jou? Het is "maar" werk hè! En terwijl ik het opschrijf hoor ik mezelf weer toen ik daar op mijn werk zat. Ik heb tijden lang privé alles aan de kant gezet om maar naar het werk te blijven komen tot het echt niet meer ging. Ik kon mijn goede arm toen niet meer omhoog krijgen en Tsja als die het niet meer doet dan wordt het wel heel moeilijk....maar ik bleef ook doorgaan. Ik heb hele lange gesprekken gehad en heel veel tranen gelaten voordat ik toe gaf. Maar wat ik wil zeggen: echt @nes neem jezelf serieus echt en dat kun je alleen zelf doen. Als je dat zelf niet doet, kan een ander het ook niet voor je doen, maar het blijft moeilijk. Met mij gaat het op en af. Vandaag toevallig een goede dag en heb dan ook niks gedaan (met mijn armen wel te verstaan) wel een uur gewandeld door de regen en langs geweest bij een goede kennis die ernstig ziek is en erg achteruit gaat.

En dat onbegrip waar @social het over heeft herken ik ook heel goed! Ik ga wel eens op een goede dag even 's middags iets drinken met een vriendin en dat zien ze dan....dat ik daarvoor een flinke wandeling heb moeten maken en een uur voor en na op bed moet liggen dat zien ze niet en ook niet de keren dat ik niet mee ga....ik denk dat iedereen hier het wel begrijpt maar de "gewone" wereld is vaak alleen met zichzelf bezig. Ik heb daar ook vaak moeite mee maar probeer het dan maar los te laten, is het enige wat je dan kunt doen, zelf weet je wel beter....Helaas.

Ik ben de dag goed doorgekomen. Geslaagd voor bijna alle sintkado's.

En mezelf getrakteerd op mijn favoriete parfum.

Die was afgeprijsd van tachtig naar veertig euro en ik had vvvbonnen van de baas gekregen als dank dat we de zaak draaiende hadden gehouden tijdens zijn vakantie.

Nu nog even rustig op de bank en op tijd mijn bed in. Morgen weer een lange drukke dag op het werk van kwart over acht tot kwart over zes.

Moet nog een makkelijke maaltijd bedenken voor morgen. Meestal heb ik mijn eetplanning al klaar maar deze week ben ik wat traag.

Pizza en stokbrood dan maar morgen denk.

Hmmm.... bij jullie dus ook herkenbaar.

Lijkt mij super rot Lientje als je collega's zo over je praten.

Ik zit nu nog best wel in de fase dat ik mij dat erg aantrek, dus dat ik ook wel de neiging heb om binnen te blijven, uit angst dat ik iemand zou tegenkomen etc. Vooral mbt werk. Ik zit volledig in de ziektewet en voel me deels schuldig als ik even de stad in ga.

Aan de andere kant als je al niet even een rondje door de stad kan wandelen, of een boodschap kunt halen, hoe kun je dan überhaupt een werkdag voldoen? Van mij binnen opsluiten, wordt ik sowieso ook niet vrolijk, muren komen dan echt letterlijk op mij af.



Ook besef ik dat ik mij soms nog sterker voordoen, ik vind het vervelend om de nadruk steeds op mijn ziekte te leggen.

Mijn schoonouders kwamen gister even langs, als ze dan vragen hoe het gaat, zeg ik standaard: Ja gaat wel.

Mijn vriend zei direct, Nee het gaat helemaal niet goed Social..

Misschien zorg ik er dus zelf ook wel voor dat mensen onbegrip hebben, omdat ik ook niet altijd eerlijk ben hoe het gaat?



En ik hou nu echt heel erg rekening met dingen, als ik ergens heen wil of mensen komen langs, dan zorg ik dat ik daarom heen heb gerust en het ook echt "aan kan". Dat ik erna niets meer kan en echt tijd nodig heb om bij te komen neem ik voor lief.

Vriend snapt dat trouwens niet, hij vind dingen dan bv te hoog gegrepen en ik dan gewoon dingen moet afzeggen.

Ergens heeft hij een punt, maar ik kan zoveel energie uit sommige dingen halen, vooral sociale contacten of ergens bij betrokken zijn, laatst was er een vergadering van de hobby vereniging waar ik altijd super actief was, ik wou hier graag even bij zijn.

Dat geeft dan energie, even andere gezichten, meedenken over een bepaald thema ed. Het kost me achteraf ook super veel, maar ik vind dat wel waard. Vriend vind die hoge pieken en diepe dalen denk ik erg moeilijk. Ziet het liever stabiel.

Maar dan kan ik gewoon net niets, niet de leuke dingen, tuurlijk staat daar dan tegenover dat je de diepe dalen ook niet meer hebt, maar ik word daar niet gelukkig van,.





Nes, ik heb even nagedacht en nav jouw verhaal bedacht ik mij dat ik al zoveel jaren klachten heb.

Tijdens mijn studie ook al, extreme vermoeidheid, pijnklachten etc. Niet zo heftig als nu hoor. Ik heb ook altijd doorgezet en eigenlijk weinig mee gedaan. Meedoen met de rest, niet afwijkend willen zijn. Hierdoor zat ik niet altijd lekker in mijn vel, psychische klachten speelden ook mee. Ik besef nu dat die psychische klachten best extra getriggerd werden door lichamelijke klachten.

In mijn stage jaar heb ik mij best vaak ziek moeten melden, gewoon omdat het niet ging, ik hield al die lange dagen niet vol.

Sliep ontzettend veel, veel hoofdpijn, pijnkwaaltjes, toen heb ik ook alles op het psychische gegooid.

Ik ontweek ook de gesprekken, bedacht smoesjes, buikgriep oid, waardoor ik weer 2dagen had om bij te komen.



Nes, ik ken jouw verhaal verder niet en wil ook niet zeggen dat jij dit doet. Het is gewoon dat herkenning in jouw verhaal mij deed nadenken over mijn eigen geschiedenis.



Ik heb ook eerder een periode gehad van vage klachten, uitval in been, vermoeidheid, pijn in onderrug, er zijn wel wat onderzoeken gedaan, maar ze konden niet echt wat vinden.

Stress had ik wel veel in die tijd, dus daar werd het dan opgegooid. Als artsen zoiets zeggen dan ga je daar in mee.

Ook al voelt het onbewust anders. De klachten die ik nu heb zijn wat extremer, toch ben ik heel erg bang dat er weer niets concreets uit de onderzoeken komt. En wat moet ik dan? In jullie verhalen lees ik ook dat een diagnose super lang heeft geduurd.

Werden jullie al die tijd wel serieus genomen? Dat is nu echt mijn angst. Dat ik weer zo makkelijk wordt weggestuurd, terwijl je weet dat dit niet goed zit....

Deze week komt er dus geen gesprek op mijn werk. Geen idee wanneer dan wel. Zal dan pas januari worden denk ik vanwege vakanties en feestdagen.

Ik zit zo met de situatie op mijn werk in mijn maag dat ik overweeg om me dan toch maar weer ziek te melden. Ik voel me ook echt niet serieus genomen.

Het is dat ik een groot deel van mijn eigenwaarde verbind aan mijn werk, maar anders had ik nu ontslag genomen. Het werk speelt zo'n grote rol in mijn psychische klachten, ik zit nu weer te huilen omdat ik geen duidelijkheid krijg van ze en ze houden me steeds aan het lijntje. Ik vind het zo oneerlijk en gemeen dat ze weten dat ik ermee zit dat er gevolgen komen, maar steeds een gesprek afhouden.



Sorry dames, ik reageer morgen op jullie berichten.

Social, dat is nou dat beroemde evenwicht waar we steeds naar op zoek zijn.

Het evenwicht tussen leuke dingen doen en overbelasting.

En keuzes. Doe ik het een? Of doe ik het ander? Want én én gaat niet.



Ik werd niet serieus genomen. Bij mij was de oorzaak ook zogenaamd stress. Bleek naderhand dus niet zo te zijn.

Zelfs mijn naaste familie nam me niet serieus.

Alleen mijn vriend bleef in me geloven en me steunen.

Ook na de diagnose werd ik niet serieus genomen. Mijn schoonmoeder vond me zelfs een aansteller.

Heel veel jaren later kreeg ze zelf een infarct.

Toen zei ze: nu weet ik pas hoeveel pijn jij dus al die jaren hebt.....



Mijn vriend is nu dus al jaren mijn man. En hoewel we heel veel moeilijke tijden hebben gehad in onze relatie blijft hij mijn maatje. De enige die me onvoorwaardelijk bleef steunen en geloven in een periode van mijn leven waarin iedereen me liet vallen .

We zijn nu al ruim dertig jaar samen.

Zoiets lees ik uit jouw verhaal ook Social.

De steun van je vriend, hoe hij het voor je opneemt. Mooi vind ik dat. Brengt me terug in de tijd....

Nes: ik zeg ziekmelden!



En als je dan tzt door de arbo arts uitgenodigd word, open kaart spelen.

Zo zak je straks weer terug naar waar je vandaan komt en het ging net een beetje de goede kant op. Bedenk maar gewoon dat ze het tijdens je vakantie ook zonder je gered hebben.



Ik was ook zo' n iemand die haar eigenwaarde aan haar baan aflas.

Nou, ik bleek bepaald niet onmisbaar te zijn. Hoe hard ik dat ook gehoopt had.

En heb daarna nog diverse andere ( lichtere en parttime) banen gehad.

Waar ik óók erg gewaardeerd werd als kracht.

Maar heb geleerd dat je overal vervangbaar bent.

En dat eigenwaarde dus niet in je werk zit, maar in je als persoon.

JIJ bent gewoon belangrijk.

Misschien niet voor je baas, maar dan weer voor je ouders, vriendin, buurvrouw. Noem maar op.

Je werk is maar een klein deel van wat je bent. Je bent nog zó veel meer!

Ik ben al een uur zo verdrietig... begon met niets, tot ik aan alle verdrietige dingen in mijn leven dacht. Van nu tot vroeger. Alsof alles waar ik ooit om gehuild heb even voorbij flitste..



Ik kon niet slapen.. pijn, duizelingen en misselijk.. hoofd tolt als ik lig..

toch ben ik hartstikke moe, waarom lukt het dan niet? Maak mij vreselijk druk en die stress werkt tegen denk ik..



Ik mis ritme en regelmaat, een doel, een reden om sochtends mij bed uit te komen. Iets waardoor ik mij nuttig voel.

Morgen begint de werkweek van mijn vriend. We zijn er over uit dat die dag school veel te hoog gegrepen is. Dus blijf ik morgen thuis. Vriend is hele dag weg, net als woensdag en donderdag. Vrijdag gaat hij mee naar het ziekenhuis. Woensdag ga ik met schoonmoeder. Vriend had iets belangrijks. Voelt niet leuk. Al kan ik het hem niet kwakijk nemen. Mijn eigen moeder is op vakantie helaas. Ik zie er tegenop de onderzoeken, maar ook de dagen alleen thuis. Vorige week ben ik flauwgevallen na het douchen. Heb een tijdje in de badkamer gelegen. Enkel een bult maar was doodeng. Weet niet hoelang ik weg ben geweest. Huisarts deed er luchtig over. Maar ik vind het nu nog vervelender om alleen te zijn.



Verder pieker ik over stomme geldzaken. Straks geen werk meer. WW is maar kort en té weinig. Kon al amper rondkomen. 70% is dan echt te weinig. Maar geen idee wanneer werken weer lukt.

Woon nog niet samen, dus veel eigen kosten. En kost zoveel energie om nu over te piekeren.



Ergens voel ik me steeds somberder. Ook omdat mijn klachten steeds wisselen en ik zoveel dagen niks kan en in bed doorbreng. Dat maakt je ook extra lamlendig. Soms is het forum of wat contacten via whatsapp het enige wat ik heb aan aanspraak of contacten. Vriend zie ik bijna dagelijks dat wel, maar hij heeft ook zijn eigen dingen.



Ik wou dat ik wat meer kon. Dan kon ik wat makkelijker naar buiten. Frisse neus halen. Zou ook graag wat meer willen bewegen, was altijd erg sportief.



Sorry voor dit geklaag. Hoef geen tips oid. Even alles eruitgooien. Enorme EGO post. Hopen dat dat oplucht. Morgen zie ik het mss vast weer wat rooskleuriger..

Hoop dat je je nu idd wat beter voelt Social.



Je wilt geen tips , maar ik kan het niet laten je toch te adviseren om in het ziekenhuis op je strepen te gaan staan en alles eruit te gooien.

Zodat ze echt door blijven zoeken. Dit kan zo toch ook niet verder?

Goed dat er in elk geval iemand met je mee gaat. Misschien kan je schoonmoeder anders haar woordje doen als jij dichtklapt.

@Nes wat @Lientje zegt dus...ziekmelden en voorlopig niet werken en de rust pakken voor lijf!

@Social

Hee lieve Social, ik breek even in want ik leef zo met je mee, ik ben door gezondheidstroubles ook al een paar maanden bankgebonden en vind het net als jij verschrikkelijk. Elke ochtend wordt ik echt met angst wakker voor wéér zo'n dag. En dan valt het soms mee en is het toch soort van leuk, maar heel vaak ook voel ik me de hele dag verdrieting en bang dat het nooit meer over gaat. Echt zo naar. Maar waarom ik inbreek is wat ik je hoor zeggen over WW. Ga je ziek uit dienst? Dan gaat je WW pas lopen als je je weer beter hebt gemeld/gekeurd! Dus als je nog een jaar ziek blijft krijg je een jaar ziektewet en dan pas je WW. Dus overleg dat met het UWV. het is idd wel 70%, dat wel... Bij mij bleek het netto niet zoveel uit te maken omdat ik nu huursubsidie en zorgtoeslag ontvang, maar mss is dat bij jou anders.

heeeeel veel sterkte, it sucks big time.

x

nes89 schreef op 30 november 2015 @ 21:38:

Deze week komt er dus geen gesprek op mijn werk. Geen idee wanneer dan wel. Zal dan pas januari worden denk ik vanwege vakanties en feestdagen.

Ik zit zo met de situatie op mijn werk in mijn maag dat ik overweeg om me dan toch maar weer ziek te melden. Ik voel me ook echt niet serieus genomen.

Het is dat ik een groot deel van mijn eigenwaarde verbind aan mijn werk, maar anders had ik nu ontslag genomen. Het werk speelt zo'n grote rol in mijn psychische klachten, ik zit nu weer te huilen omdat ik geen duidelijkheid krijg van ze en ze houden me steeds aan het lijntje. Ik vind het zo oneerlijk en gemeen dat ze weten dat ik ermee zit dat er gevolgen komen, maar steeds een gesprek afhouden.



Sorry dames, ik reageer morgen op jullie berichten.

Nes, ik zie al reacties op deze post dat je je ziek moet melden en daar ben ik het wel mee eens, maar.. dan moet je wél eerlijk naar de arboarts worden, want anders stuurt deze je zo weer naar het werk! Als je bij hem vertelt wat je hier allemaal schrijft, is er een grotere kans dat er daadwerkelijk dingen in goede zin opgepakt worden, dan wanneer je bij hem/haar weer goed weer gaat spelen.



En geloof mij/ons. We hebben het allemaal gedaan. "Kun je dit of dat?" Mwoah.. ja.. nu wel ja.. Dan hoppa, weer aan het werk. Eerlijk zijn dus. Uitprinten wat je hier schrijft en meenemen of mailen, als dat kan. Eventueel voor jezelf vlak voor de afspraak doorlezen, zodat je weer weet wát er nou eigenlijk speelt. Ik herken het zo goed, dan ben je een paar dagen thuis, kom je een beetje tot rust en vraag je je af of je je niet aan 't aanstellen bent, want wat ís er nou eigenlijk, tenslotte.



sterkte.